Mahābhārata · Adhyāya 12.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.157.1
अनर्थानामधिष्ठानमुक्तो लोभः पितामह ।
अज्ञानमपि कौरव्य श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १२.१५७.१ ॥
Großvater, du hast die Gier als Grundlage aller Übel benannt. O Nachkomme der Kurus, ich möchte auch die Wahrheit über die Unwissenheit hören.
12.157.2
करोति पापं योऽज्ञानान्नात्मनो वेत्ति च क्षमम् ।
द्विषते साधुवृत्तांश्च स लोकस्यैति वाच्यताम् ॥ १२.१५७.२ ॥
Wer aus Unwissenheit Böses tut, sich selbst nicht kennt, was ihm geziemt, und die Rechtschaffenen hasst, verfällt dem Tadel der Welt.
12.157.3
अज्ञानान्निरयं याति तथा ज्ञानेन दुर्गतिम् ।
अज्ञानात्क्लेशमाप्नोति तथाऽऽपत्सु निमज्जति ॥ १२.१५७.३ ॥
Durch Unwissenheit gelangt man in die Hölle, und ebenso durch Erkenntnis in ein schlechtes Schicksal. Durch Unwissenheit erlangt man Leid und versinkt in Unglück.
12.157.4
प्रजानामप्रवृत्तिं च ज्ञानवृद्धिक्षयोदयान् ।
मूलं स्थानं गतिं कालं कारणं हेतुमेव च ॥ १२.१५७.४ ॥
Über das Aufhören der Tätigkeit der Wesen, über das Wachsen, Schwinden und Entstehen des Wissens, und ebenso über ihre Wurzel, ihren Ort, ihren Verlauf, ihre Zeit, Ursache und Grund.
12.157.5
श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन यथावदिह पार्थिव ।
अज्ञानप्रसवं हीदं यद्दुःखमुपलभ्यते ॥ १२.१५७.५ ॥
O König, hier möchte ich es wahrhaftig und so, wie es ist, hören: dieses Leid, das wahrgenommen wird, entspringt tatsächlich der Unwissenheit.
12.157.6
रागो द्वेषस्तथा मोहो हर्षः शोकोऽभिमानिता ।
कामः क्रोधश्च दर्पश्च तन्द्री चालस्यमेव च ॥ १२.१५७.६ ॥
Anhaftung und Abneigung, ebenso Verblendung, Freude, Kummer, Eigendünkel, Verlangen, Zorn, Hochmut, Schläfrigkeit und Trägheit.
12.157.7
इच्छा द्वेषस्तथा तापः परवृद्ध्युपतापिता ।
अज्ञानमेन्निर्दिष्टं पापानां चैव याः क्रियाः ॥ १२.१५७.७ ॥
Begierde, Abneigung, Qual und die Pein über das Gedeihen anderer – dies wird als Unwissenheit erklärt, ebenso die sündigen Handlungen, die daraus entstehen.
12.157.8
एतस्य वा प्रवृत्तेश्च वृद्ध्यादीन्यांश्च पृच्छसि ।
विस्तरेण महाराज शृणु तच्च विशेषतः ॥ १२.१५७.८ ॥
Großer König, du fragst nach seinem Entstehen, seinem Wachsen und dem Übrigen; höre es ausführlich und mit besonderer Sorgfalt.
12.157.9
उभावेतौ समफलौ समदोषौ च भारत ।
अज्ञानं चातिलोभश्चाप्येवं जानीहि पार्थिव ॥ १२.१५७.९ ॥
Diese beiden, o Bhārata, haben dieselbe Frucht und dieselbe Schuld: Unwissenheit und übermäßige Gier. Wisse es so, o König.
12.157.10
लोभप्रभवमज्ञानं वृद्धं भूयः प्रवर्धते ।
स्थाने स्थानं क्षयेत्क्षीणमुपैति विविधां गतिम् ॥ १२.१५७.१० ॥
Die aus der Gier geborene Unwissenheit wächst, einmal gewachsen, immer weiter; ein Zustand, der an seinem Ort verfallen ist, schwindet und gelangt auf vielfältige Wege.
12.157.11
मूलं लोभस्य मोहो वै कालात्मगतिरेव च ।
छिन्ने भिन्ने तथा लोभे कारणं काल एव च ॥ १२.१५७.११ ॥
Die Verblendung ist wahrlich die Wurzel der Gier, und auch der Lauf des Zeit-Selbst. Wenn die Gier zerschnitten oder zerbrochen wird, ist ihre Ursache doch die Zeit.
12.157.12
तस्याज्ञानाद्धि लोभो हि कामात्मा गतिरेव च ।
सर्वे दोषास्तथा लोभात्तस्माल्लोभं विवर्जयेत् ॥ १२.१५७.१२ ॥
Aus ihrer Unwissenheit entsteht wahrlich die Gier, und ihr Lauf ist vom Begehren beseelt. Alle Fehler entstehen aus der Gier; darum soll man die Gier meiden.
12.157.13
जनको युवनाश्वश्च पृषदश्वः प्रसेनजित् ।
लोभक्षयाद्दिवं प्राप्तास्तथैवान्ये नराधिपाः।
छिन्ने छिन्ने तथा लोभे दिवं प्राप्ता जनाधिपाः ॥ १२.१५७.१३ ॥
Janaka, Yuvanāśva, Pṛṣadaśva und Prasenajit sowie andere Herren der Menschen gelangten durch die Vernichtung der Gier in den Himmel. Als die Gier Stück für Stück abgeschnitten wurde, gelangten die Herrscher der Völker in den Himmel.
12.157.14
प्रत्यक्षं तु कुरुश्रेष्ठ त्यज लोभमिहात्मना ।
त्यक्त्वा लोभं सुखी लोके प्रेत्य चेह च मोदते ॥ १२.१५७.१४ ॥
Offenkundig, bester der Kurus, lege die Gier hier durch dich selbst ab. Wer die Gier abgelegt hat, ist glücklich in der Welt; nach dem Tod und auch hier freut er sich.