மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.157
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.157.1
अनर्थानामधिष्ठानमुक्तो लोभः पितामह ।
अज्ञानमपि कौरव्य श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ॥ १२.१५७.१ ॥
பிதாமகரே, அநர்த்தங்களுக்கு இருப்பிடமாக லோபம் கூறப்பட்டது. கௌரவ்யரே, அஜ்ஞானத்தையும் உண்மையின்படி கேட்க விரும்புகிறேன்.
12.157.2
करोति पापं योऽज्ञानान्नात्मनो वेत्ति च क्षमम् ।
द्विषते साधुवृत्तांश्च स लोकस्यैति वाच्यताम् ॥ १२.१५७.२ ॥
அஜ்ஞானத்தால் பாபம் செய்பவனும், தனக்கு எது தகுந்தது என்று அறியாதவனும், நல்லொழுக்கமுள்ளோரை வெறுப்பவனும் உலகில் நிந்தைக்கு ஆளாகிறான்.
12.157.3
अज्ञानान्निरयं याति तथा ज्ञानेन दुर्गतिम् ।
अज्ञानात्क्लेशमाप्नोति तथाऽऽपत्सु निमज्जति ॥ १२.१५७.३ ॥
அஜ்ஞானத்தால் நரகத்துக்குச் செல்கிறான்; அதுபோல் ஞானத்தாலும் துர்க்கதியை அடைகிறான். அஜ்ஞானத்தால் துன்பத்தை அடைந்து, ஆபத்துகளில் மூழ்குகிறான்.
12.157.4
प्रजानामप्रवृत्तिं च ज्ञानवृद्धिक्षयोदयान् ।
मूलं स्थानं गतिं कालं कारणं हेतुमेव च ॥ १२.१५७.४ ॥
மக்களின் செயல்பாடு இல்லாமை, ஞானத்தின் வளர்ச்சி, குறைவு, தோற்றம், அதன் மூலம், இடம், கதி, காலம், காரணம், ஹேதுவைப் பற்றியும்.
12.157.5
श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन यथावदिह पार्थिव ।
अज्ञानप्रसवं हीदं यद्दुःखमुपलभ्यते ॥ १२.१५७.५ ॥
பார்த்திவரே, இங்கு இதை உண்மையின்படி முறையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; காணப்படும் இந்த துக்கம் அஜ்ஞானத்தால் பிறந்ததே.
12.157.6
रागो द्वेषस्तथा मोहो हर्षः शोकोऽभिमानिता ।
कामः क्रोधश्च दर्पश्च तन्द्री चालस्यमेव च ॥ १२.१५७.६ ॥
ராகம், துவேஷம், அதுபோல் மோகம், ஹர்ஷம், சோகம், அபிமானம், காமம், க்ரோதம், தர்பம், தந்த்ரி மற்றும் ஆலஸ்யமும்.
12.157.7
इच्छा द्वेषस्तथा तापः परवृद्ध्युपतापिता ।
अज्ञानमेन्निर्दिष्टं पापानां चैव याः क्रियाः ॥ १२.१५७.७ ॥
ஆசை, வெறுப்பு, துன்பம், பிறரின் வளர்ச்சியால் ஏற்படும் வேதனை — இதுவே அறியாமை எனக் கூறப்பட்டது; பாவச் செயல்களும் இதிலிருந்தே பிறக்கின்றன.
12.157.8
एतस्य वा प्रवृत्तेश्च वृद्ध्यादीन्यांश्च पृच्छसि ।
विस्तरेण महाराज शृणु तच्च विशेषतः ॥ १२.१५७.८ ॥
மகாராஜனே, இதன் தோற்றம், வளர்ச்சி முதலியவற்றை நீ கேட்கிறாய்; அதை விரிவாகவும் சிறப்பாகவும் கேள்.
12.157.9
उभावेतौ समफलौ समदोषौ च भारत ।
अज्ञानं चातिलोभश्चाप्येवं जानीहि पार्थिव ॥ १२.१५७.९ ॥
பாரதனே, இவை இரண்டும் சம பலனும் சம குற்றமும் உடையவை — அறியாமையும் மிகுந்த பேராசையும். அரசே, இதை இவ்வாறே அறிவாயாக.
12.157.10
लोभप्रभवमज्ञानं वृद्धं भूयः प्रवर्धते ।
स्थाने स्थानं क्षयेत्क्षीणमुपैति विविधां गतिम् ॥ १२.१५७.१० ॥
பேராசையிலிருந்து பிறந்த அறியாமை வளர்ந்து மேலும் மேலும் பெருகுகிறது; ஒரு நிலை அழிந்து, குறைந்து, பல்வேறு கதிகளை அடைகிறது.
12.157.11
मूलं लोभस्य मोहो वै कालात्मगतिरेव च ।
छिन्ने भिन्ने तथा लोभे कारणं काल एव च ॥ १२.१५७.११ ॥
பேராசையின் வேர் மயக்கமே; காலமாகிய ஆன்மாவின் போக்கும் அதுவே. பேராசை வெட்டப்பட்டாலும் உடைக்கப்பட்டாலும் அதற்குக் காரணம் காலமே.
12.157.12
तस्याज्ञानाद्धि लोभो हि कामात्मा गतिरेव च ।
सर्वे दोषास्तथा लोभात्तस्माल्लोभं विवर्जयेत् ॥ १२.१५७.१२ ॥
அவனது அறியாமையிலிருந்தே பேராசை பிறக்கிறது; ஆசையை ஆன்மாவாகக் கொண்ட அதுவே அதன் போக்கும் ஆகும். எல்லாக் குற்றங்களும் பேராசையிலிருந்தே வருகின்றன; ஆகவே பேராசையைக் கைவிட வேண்டும்.
12.157.13
जनको युवनाश्वश्च पृषदश्वः प्रसेनजित् ।
लोभक्षयाद्दिवं प्राप्तास्तथैवान्ये नराधिपाः।
छिन्ने छिन्ने तथा लोभे दिवं प्राप्ता जनाधिपाः ॥ १२.१५७.१३ ॥
ஜனகன், யுவனாஸ்வன், ப்ருஷதஸ்வன், ப்ரஸேனஜித் ஆகியோரும், அவ்வாறே வேறு நராதிபர்களும் பேராசை அழிந்ததால் சொர்க்கத்தை அடைந்தனர். பேராசை ஒவ்வொன்றாக வெட்டப்பட்டபோது ஜனாதிபர்கள் சொர்க்கத்தை அடைந்தனர்.
12.157.14
प्रत्यक्षं तु कुरुश्रेष्ठ त्यज लोभमिहात्मना ।
त्यक्त्वा लोभं सुखी लोके प्रेत्य चेह च मोदते ॥ १२.१५७.१४ ॥
குருச்ரேஷ்டா, இது நேரடியாகத் தெரிகிறது—இங்கே உன்னாலேயே பேராசையை விட்டுவிடு. பேராசையை விட்டவன் உலகில் சுகமாக இருக்கிறான்; இறந்த பின்னும் இங்கும் மகிழ்கிறான்.