Mahābhārata · Adhyāya 12.162
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.162.1
आनृशंस्यं विजानामि दर्शनेन सतां सदा ।
नृशंसान्न विजानामि तेषां कर्म च भारत ॥ १२.१६२.१ ॥
Por ver a los buenos siempre conozco la compasión, pero de los crueles y de sus acciones no tengo conocimiento, oh Bhārata.
12.162.2
कण्टकान्कूपमग्निं च वर्जयन्ति यथा नराः ।
तथा नृशंसकर्माणं वर्जयन्ति नरा नरम् ॥ १२.१६२.२ ॥
Así como los hombres evitan las espinas, un pozo y el fuego, así los hombres evitan al hombre de obras crueles.
12.162.3
नृशंसो दह्यते व्यक्तं प्रेत्य चेह च भारत ।
तस्मात्त्वं ब्रूहि कौरव्य तस्य धर्मविनिश्चयम् ॥ १२.१६२.३ ॥
El hombre cruel es sin duda consumido aquí y después de la muerte, oh Bhārata. Por tanto, oh Kaurava, dime tu firme determinación del dharma sobre él.
12.162.4
स्पृहाऽस्यान्तर्गता चैव विदितार्था च कर्मणाम् ।
आक्रोष्टा क्रुश्यते चैव बन्धिता बध्यते स च ॥ १२.१६२.४ ॥
El deseo yace oculto en su interior, y conoce los fines de las acciones. El que injuria es injuriado, y el que ata es él mismo atado.
12.162.5
दत्तानुकीर्तिर्विषमः क्षुद्रो नैकृतिकः शठः ।
असंभोगी च मानी च तथा सङ्गी विकत्थनः ॥ १२.१६२.५ ॥
Quien repite sus propias dádivas es injusto, mezquino, engañoso, astuto, insociable, orgulloso, apegado y jactancioso.
12.162.6
सर्वातिशङ्की पुरुषो बलीशः कृपणोऽथवा ।
वर्गप्रशंसीं सततमाश्रमद्वेपसंकरी ॥ १२.१६२.६ ॥
El hombre que sospecha en exceso de todos, que confía en su fuerza o es mezquino, que siempre alaba a su propio grupo y que, por odio, confunde las etapas de la vida.
12.162.7
हिंसाविकारी सततमविशेषगुणागुणः ।
बह्वलीको मनस्वी च लुब्धोऽत्यर्थं नृशंसकृत् ॥ १२.१६२.७ ॥
Quien siempre se deja llevar por la violencia, no distingue entre virtudes y defectos, es muy mentiroso, y aunque es de mente firme es sumamente codicioso y comete actos crueles.
12.162.8
धर्मशीलं गुणोपेतं पाप इत्यवगच्छति ।
आत्मशीलोपमानेन न विश्वसिति कस्यचित् ॥ १२.१६२.८ ॥
Considera pecador incluso al hombre de conducta justa y lleno de virtudes, y, midiendo por su propio carácter, no confía en nadie.
12.162.9
परेषां यत्र दोपः स्यात्तद्गुह्यं संप्रकाशयेत् ।
समानेष्वेव दोपेषु वृत्त्यर्थमुपघातयेत् ॥ १२.१६२.९ ॥
Donde haya un defecto en otros, debe revelarse ese secreto; y aun cuando los defectos sean iguales, debe aprovecharse de ellos para perjudicar por el sustento.
12.162.10
तथोपकारिणं चैव मन्यते वञ्चितं परम् ।
दत्त्वाऽपि च धनं काले संतपत्युपकारिणे ॥ १२.१६२.१० ॥
Asimismo, considera a quien le hace un favor como alguien engañado por otro; y aun cuando da riquezas al benefactor a su debido tiempo, se aflige.
12.162.11
भक्ष्यं पेयमथालेह्यं यच्चान्यत्साधु भोजनम् ।
प्रेक्षमाणेषु योऽश्नीयान्नृशंसमिति तं वदेत् ॥ १२.१६२.११ ॥
Quien come alimentos para comer, bebidas, alimentos para lamer y otras buenas comidas mientras otros miran, debe ser llamado cruel.
12.162.12
ब्राह्मणेभ्यः प्रदायाग्रं यः सुहृद्भिः सहाश्नुते ।
स प्रेत्य लभते स्वर्गमिह चानन्त्यमश्नुते ॥ १२.१६२.१२ ॥
Quien, tras dar la primera porción a los brahmanes, come junto a sus amigos, obtiene el cielo después de la muerte y aquí también disfruta de frutos infinitos.
12.162.13
एष ते भरतश्रेष्ठ नृशंसः परिकीर्तितः ।
सदा विवर्जनीयो हि पुरुषेण बुभूषता ॥ १२.१६२.१३ ॥
Mejor de los Bharatas, este hombre cruel te ha sido descrito. Un hombre que desea su propio bienestar debe evitarlo siempre.