மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.162
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.162.1
आनृशंस्यं विजानामि दर्शनेन सतां सदा ।
नृशंसान्न विजानामि तेषां कर्म च भारत ॥ १२.१६२.१ ॥
நல்லோரைக் காண்பதால் நான் எப்போதும் இரக்கத்தை அறிகிறேன்; ஆனால் கொடியவர்களையும் அவர்களின் செயலையும் நான் அறியவில்லை, ஓ பாரதா.
12.162.2
कण्टकान्कूपमग्निं च वर्जयन्ति यथा नराः ।
तथा नृशंसकर्माणं वर्जयन्ति नरा नरम् ॥ १२.१६२.२ ॥
முட்களையும், கிணற்றையும், நெருப்பையும் மனிதர்கள் தவிர்ப்பது போல, கொடுஞ்செயல் புரிபவனை மனிதர்கள் தவிர்க்கிறார்கள்.
12.162.3
नृशंसो दह्यते व्यक्तं प्रेत्य चेह च भारत ।
तस्मात्त्वं ब्रूहि कौरव्य तस्य धर्मविनिश्चयम् ॥ १२.१६२.३ ॥
கொடியவன் இங்கேயும் இறந்த பின்னரும் நிச்சயமாக எரிகிறான் ஓ பாரதா. ஆகவே, ஓ கௌரவா, அவனைப் பற்றிய தர்மத்தின் உறுதியான முடிவைச் சொல்வாயாக.
12.162.4
स्पृहाऽस्यान्तर्गता चैव विदितार्था च कर्मणाम् ।
आक्रोष्टा क्रुश्यते चैव बन्धिता बध्यते स च ॥ १२.१६२.४ ॥
அவனுள் ஆசை மறைந்திருக்கிறது; செயல்களின் நோக்கத்தை அறிந்தவனாகவும் இருக்கிறான். இகழ்பவன் இகழப்படுகிறான்; கட்டுபவன் தானே கட்டப்படுகிறான்.
12.162.5
दत्तानुकीर्तिर्विषमः क्षुद्रो नैकृतिकः शठः ।
असंभोगी च मानी च तथा सङ्गी विकत्थनः ॥ १२.१६२.५ ॥
தான் கொடுத்ததை எடுத்துச் சொல்பவன், ஒழுங்கற்றவன், அற்பன், வஞ்சகன், தந்திரமுள்ளவன், பகிராதவன், பெருமைக்காரன், பற்றுள்ளவன், தற்பெருமை பேசுபவன்.
12.162.6
सर्वातिशङ्की पुरुषो बलीशः कृपणोऽथवा ।
वर्गप्रशंसीं सततमाश्रमद्वेपसंकरी ॥ १२.१६२.६ ॥
எல்லோரையும் மிகுதியாக சந்தேகிக்கும் மனிதன், வலிமையை நம்பும் ஆணவக்காரன் அல்லது கஞ்சன், எப்போதும் தன் பிரிவைப் புகழ்பவன், ஆசிரம நெறிகளை வெறுத்துக் குழப்புபவன்.
12.162.7
हिंसाविकारी सततमविशेषगुणागुणः ।
बह्वलीको मनस्वी च लुब्धोऽत्यर्थं नृशंसकृत् ॥ १२.१६२.७ ॥
எப்போதும் வன்முறையில் திளைப்பவன், நற்குணத்துக்கும் குற்றத்துக்கும் வேறுபாடு காணாதவன், மிகுந்த பொய்யன், மனத்திண்மை உடையவனாயினும் மிகுந்த பேராசைக்காரனும் கொடுமை செய்பவனுமானவன்.
12.162.8
धर्मशीलं गुणोपेतं पाप इत्यवगच्छति ।
आत्मशीलोपमानेन न विश्वसिति कस्यचित् ॥ १२.१६२.८ ॥
அறநெறியுடையவனும் நற்குணங்கள் நிறைந்தவனுமான ஒருவனையும் அவன் பாவி என்று கருதுகிறான்; தன் சொந்த நடத்தையை அளவுகோலாக வைத்து யாரையும் நம்புவதில்லை.
12.162.9
परेषां यत्र दोपः स्यात्तद्गुह्यं संप्रकाशयेत् ।
समानेष्वेव दोपेषु वृत्त्यर्थमुपघातयेत् ॥ १२.१६२.९ ॥
பிறரிடம் குற்றம் இருக்கும் இடத்தில் அந்த இரகசியத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும்; சமமான குற்றங்களிலும் வாழ்க்கைக்காக அவற்றைப் பயன்படுத்திக் கெடுக்கலாம்.
12.162.10
तथोपकारिणं चैव मन्यते वञ्चितं परम् ।
दत्त्वाऽपि च धनं काले संतपत्युपकारिणे ॥ १२.१६२.१० ॥
அதுபோலவே உதவி செய்தவனையும் பிறரால் ஏமாற்றப்பட்டவனாக அவன் கருதுகிறான்; தக்க காலத்தில் உதவி செய்தவனுக்குப் பொருள் கொடுத்தபின்னும் அவன் வருந்துகிறான்.
12.162.11
भक्ष्यं पेयमथालेह्यं यच्चान्यत्साधु भोजनम् ।
प्रेक्षमाणेषु योऽश्नीयान्नृशंसमिति तं वदेत् ॥ १२.१६२.११ ॥
உண்ணத்தக்கதும், குடிக்கத்தக்கதும், நக்கித் தின்னத்தக்கதும், மற்ற நல்ல உணவும் ஆகியவற்றை பிறர் பார்த்திருக்கையில் தானே உண்பவனை கொடியவன் என்று சொல்ல வேண்டும்.
12.162.12
ब्राह्मणेभ्यः प्रदायाग्रं यः सुहृद्भिः सहाश्नुते ।
स प्रेत्य लभते स्वर्गमिह चानन्त्यमश्नुते ॥ १२.१६२.१२ ॥
அந்தணர்களுக்கு முதற்பகுதியைக் கொடுத்து நண்பர்களுடன் உண்பவன், இறந்த பின் சுவர்க்கத்தை அடைகிறான்; இங்கும் முடிவற்ற பலனை அனுபவிக்கிறான்.
12.162.13
एष ते भरतश्रेष्ठ नृशंसः परिकीर्तितः ।
सदा विवर्जनीयो हि पुरुषेण बुभूषता ॥ १२.१६२.१३ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, இந்த இரக்கமற்ற மனிதன் உனக்கு விவரிக்கப்பட்டான். நலம் விரும்பும் மனிதன் இவனை எப்போதும் விலக்க வேண்டும்.