Mahābhārata · Adhyāya 12.162
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.162.1
आनृशंस्यं विजानामि दर्शनेन सतां सदा ।
नृशंसान्न विजानामि तेषां कर्म च भारत ॥ १२.१६२.१ ॥
Durch das Sehen der Guten erkenne ich stets das Mitgefühl, doch von den Grausamen und ihren Taten weiß ich nichts, o Bhārata.
12.162.2
कण्टकान्कूपमग्निं च वर्जयन्ति यथा नराः ।
तथा नृशंसकर्माणं वर्जयन्ति नरा नरम् ॥ १२.१६२.२ ॥
Wie Menschen Dornen, einen Brunnen und Feuer meiden, so meiden Menschen den Mann mit grausamen Taten.
12.162.3
नृशंसो दह्यते व्यक्तं प्रेत्य चेह च भारत ।
तस्मात्त्वं ब्रूहि कौरव्य तस्य धर्मविनिश्चयम् ॥ १२.१६२.३ ॥
Der grausame Mensch wird gewiss hier und nach dem Tod verbrannt, o Bhārata. Darum, o Kaurava, sage mir deine sichere Entscheidung über das Dharma in seinem Fall.
12.162.4
स्पृहाऽस्यान्तर्गता चैव विदितार्था च कर्मणाम् ।
आक्रोष्टा क्रुश्यते चैव बन्धिता बध्यते स च ॥ १२.१६२.४ ॥
Verlangen liegt verborgen in ihm, und er kennt die Ziele der Handlungen. Der Schmäher wird geschmäht, und der Fesselnde wird selbst gefesselt.
12.162.5
दत्तानुकीर्तिर्विषमः क्षुद्रो नैकृतिकः शठः ।
असंभोगी च मानी च तथा सङ्गी विकत्थनः ॥ १२.१६२.५ ॥
Wer seine Gaben immer wieder aufzählt, ist ungerecht, niedrig, trügerisch, verschlagen, ungesellig, stolz, anhänglich und prahlerisch.
12.162.6
सर्वातिशङ्की पुरुषो बलीशः कृपणोऽथवा ।
वर्गप्रशंसीं सततमाश्रमद्वेपसंकरी ॥ १२.१६२.६ ॥
Der Mann, der alle übermäßig verdächtigt, sich auf seine Stärke verlässt oder geizig ist, ständig seine eigene Klasse lobt und aus Hass die Lebensstadien durcheinanderbringt.
12.162.7
हिंसाविकारी सततमविशेषगुणागुणः ।
बह्वलीको मनस्वी च लुब्धोऽत्यर्थं नृशंसकृत् ॥ १२.१६२.७ ॥
Wer stets von Gewalt erregt ist, zwischen Tugend und Fehler nicht unterscheidet, sehr lügnerisch ist, und obwohl entschlossen im Geist, äußerst gierig ist und grausame Taten begeht.
12.162.8
धर्मशीलं गुणोपेतं पाप इत्यवगच्छति ।
आत्मशीलोपमानेन न विश्वसिति कस्यचित् ॥ १२.१६२.८ ॥
Auch einen Mann von rechtschaffenem Wandel und voller Tugenden hält er für sündig, und da er sich an seinem eigenen Charakter misst, vertraut er niemandem.
12.162.9
परेषां यत्र दोपः स्यात्तद्गुह्यं संप्रकाशयेत् ।
समानेष्वेव दोपेषु वृत्त्यर्थमुपघातयेत् ॥ १२.१६२.९ ॥
Wo bei anderen ein Fehler ist, soll man dieses Geheimnis bekanntmachen; und selbst bei gleichen Fehlern soll man sie um des Lebensunterhalts willen zum Schaden ausnutzen.
12.162.10
तथोपकारिणं चैव मन्यते वञ्चितं परम् ।
दत्त्वाऽपि च धनं काले संतपत्युपकारिणे ॥ १२.१६२.१० ॥
Ebenso hält er auch den Wohltäter für einen von anderen Getäuschten; und selbst wenn er dem Wohltäter zur rechten Zeit Reichtum gegeben hat, quält er sich.
12.162.11
भक्ष्यं पेयमथालेह्यं यच्चान्यत्साधु भोजनम् ।
प्रेक्षमाणेषु योऽश्नीयान्नृशंसमिति तं वदेत् ॥ १२.१६२.११ ॥
Wer Speisen zum Essen, Getränke, Speisen zum Auflecken und andere gute Mahlzeiten isst, während andere zusehen, der soll grausam genannt werden.
12.162.12
ब्राह्मणेभ्यः प्रदायाग्रं यः सुहृद्भिः सहाश्नुते ।
स प्रेत्य लभते स्वर्गमिह चानन्त्यमश्नुते ॥ १२.१६२.१२ ॥
Wer den Brahmanen den besten Teil gibt und mit seinen Freunden isst, erlangt nach dem Tod den Himmel und genießt auch hier unendliche Frucht.
12.162.13
एष ते भरतश्रेष्ठ नृशंसः परिकीर्तितः ।
सदा विवर्जनीयो हि पुरुषेण बुभूषता ॥ १२.१६२.१३ ॥
Bester der Bharatas, dieser grausame Mensch wurde dir beschrieben. Wer sein eigenes Wohl wünscht, muss ihn stets meiden.