Mahābhārata · Adhyāya 12.167
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.167.1
विस्तरेणार्थसंबन्धं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
मित्रद्रोही कृतघ्नश्च यः प्रोक्तस्तं च मे वद ॥ १२.१६७.१ ॥
Ich wünsche, den Sinnzusammenhang im Einzelnen und wahrhaftig zu hören. Sag mir auch von dem, der als Freundesverräter und Undankbarer bezeichnet wurde.
12.167.2
हन्त ते वर्तयिष्येऽहमितिहासं पुरातनम् ।
उदीच्यां दिशि यद्वृत्तं म्लेच्छेषु मनुजाधिप ॥ १२.१६७.२ ॥
Nun denn, ich werde dir eine alte Geschichte erzählen, was sich unter den Barbaren im Norden ereignet hat, o Herr der Menschen.
12.167.3
ब्राह्मणो मध्यदेशीयः कृष्णाङ्गो ब्रह्मवर्जितः ।
ग्रामं दस्युगणाकीर्णं प्राविशद्धनतृष्णया ॥ १२.१६७.३ ॥
Ein Brahmane aus dem Mittelland, dunkel von Gliedern und ohne brahmanisches Verhalten, betrat aus Gier nach Reichtum ein Dorf, das von Räuberbanden wimmelte.
12.167.4
तत्र दस्युर्धनयुतः सर्ववर्णविशेषवित् ।
ब्रह्मण्यः सत्यसन्धश्च दाने च निरतोऽभवत् ॥ १२.१६७.४ ॥
Dort lebte ein Räuber, reich an Besitz, der die Unterschiede aller Stände kannte, den Brahmanen ergeben, fest in der Wahrheit und dem Geben zugewandt.
12.167.5
तस्य क्षयमुपागम्य ततो भिक्षामयाचत ।
प्रतिश्रयं च वासार्थं भिक्षां चैवाथ वार्षिकीम् ॥ १२.१६७.५ ॥
Als sein Reichtum zerstört war, bettelte er dann um Almosen: eine Unterkunft zum Wohnen und Almosen auch für die Regenzeit.
12.167.6
प्रादात्तस्मै स विप्राय वस्त्रं च सदशं नवम् ।
नारीं चापि वयोपेतां भर्त्रा विरहितां तथा ॥ १२.१६७.६ ॥
Er gab jenem Brahmanen ein passendes neues Gewand und ebenso eine Frau in der Blüte der Jugend, die ihres Gatten beraubt war.
12.167.7
एतत्संप्राप्य हृष्टात्मा गौतमोऽथ द्विजस्तथा ।
तस्मिन्गृहवरे राजंस्तया रेमे स गौतमः ॥ १२.१६७.७ ॥
Nachdem Gautama dies erlangt hatte, froh im Herzen, und ebenso jener Zweimalgeborene, o König, vergnügte er sich mit ihr in jenem vortrefflichen Haus.
12.167.8
कुटुस्बार्थं च दस्योश्च साहाय्यं चाप्यथाकरोत् ।
सोऽवसद्वर्षमेकं वै समृद्धे शबरालये ॥ १२.१६७.८ ॥
Um der Familie willen und auch dem Räuber half er; ein einziges Jahr wohnte er in jener wohlhabenden Behausung der Śabaras.
12.167.9
बाणवेधे परं यत्नमकरोच्चैव गौतमः ।
चक्राङ्गान्स च नित्यं वै सर्वतो वनगोचरान्।
जघान गौतमो राजन्यथा दस्युगणास्तथा ॥ १२.१६७.९ ॥
Beim Pfeilschießen gab sich Gautama große Mühe, und Gautama erschlug unablässig nach allen Seiten die im Wald umherstreifenden Cakrāṅga-Vögel, o König, wie es Räuberbanden tun.
12.167.10
हिंसापटुर्घृणाहीनः सदा प्राणिवधे रतः ।
गौतमः सन्निकर्षेण दस्युभिः समतामियात् ॥ १२.१६७.१० ॥
Geschickt in der Gewalt, ohne Mitleid, stets erfreut am Töten lebender Wesen, wird Gautama durch nahen Umgang den Räubern gleich.
12.167.11
तथा तु वसतस्तस्य दस्युग्रामे सुखं तदा ।
अगमन्बहवो मासा निघ्नतः पक्षिणो बहून् ॥ १२.१६७.११ ॥
So verstrichen, während er bequem im Dorf der Räuber wohnte, viele Monate, in denen er viele Vögel erschlug.
12.167.12
ततः कदाचिदपरो द्विजस्तं देशमागतः ।
जटाचीराजिनधरः स्वाध्यायनिरतः शुचिः ॥ १२.१६७.१२ ॥
Dann kam eines Tages ein anderer Zweimalgeborener in jene Gegend, mit verfilztem Haar, Rindengewand und Antilopenfell bekleidet, dem Studium ergeben, rein.
12.167.13
विनीतो वेदशास्त्रेषु वेदान्तानां च पारगः ।
अदृश्यत ततस्तत्र सखा तस्यैव तु द्विजः।
तं दस्युग्राममगमद्यत्रासौ गौतमोऽभवत् ॥ १२.१६७.१३ ॥
Er war demütig, bewandert in den Veden und Wissenschaften und ein Meister der Vedānta. Da erschien dort sein Freund, der Brahmane, der in jenes Räuberdorf gegangen war, wo dieser zum Gautama geworden war.
12.167.14
स तु विप्रगृहान्वेपी शूद्रान्नपरिवर्जकः ।
ग्रामे दस्युसमाकीर्णे व्यचरत्सर्वतो द्विजः ॥ १२.१६७.१४ ॥
Er suchte die Häuser der Brahmanen auf, mied die Speise der Śūdras und wanderte überall in jenem von Räubern erfüllten Dorf umher.
12.167.15
ततः स गौतमगृहं प्रविवेश द्विजोत्तमः ।
गौतमश्चापि संप्राप्तस्तावन्योन्येन संगतौ ॥ १२.१६७.१५ ॥
Da trat jener beste der Brahmanen in Gautamas Haus ein. Auch Gautama kam dorthin, und die beiden trafen einander.
12.167.16
चक्राङ्गभारस्कन्धं तं धनुष्पाणिं धृतायुधम् ।
रुधिरेणावसिक्ताङ्गं गृहद्वारमुपागतम् ॥ १२.१६७.१६ ॥
Mit gebeugten Schultern unter der Last von Wagenteilen, den Bogen in der Hand, Waffen tragend, die Glieder mit Blut beschmiert, kam er zur Haustür.
12.167.17
तं दृष्ट्वा पुरुषादाभमपध्वस्तं क्षमागतम् ।
अभिज्ञाय द्विजो व्रीडन्निदं वाक्यमथाब्रवीत् ॥ १२.१६७.१७ ॥
Als er ihn sah, einem Menschenfresser gleich, gefallen und um Nachsicht bittend, erkannte ihn der Brahmane und sprach beschämt diese Worte.
12.167.18
किमिदं कुरुपे मोहाद्विप्रस्त्वं हि कुलोद्भवः ।
मध्यदेशपरिज्ञातो दस्युभावं गतः कथम् ॥ १२.१६७.१८ ॥
O Übeltäter! Was hast du da aus Verblendung getan? Du bist ein Brahmane von edler Herkunft, im Mittelland bekannt; wie bist du in den Zustand eines Räubers geraten?
12.167.19
पूर्वान्स्मर द्विज ज्ञातीन्प्रख्यातान्वेदपारगान् ।
येषां वंशेऽभिजातस्त्वमीदृशः कुलपांसनः ॥ १२.१६७.१९ ॥
O Zweimalgeborener, erinnere dich an deine Vorfahren und deine berühmten Verwandten, Meister der Veden. Du, der in ihrem Geschlecht geboren wurde, bist zu einem Schandfleck der Familie geworden.
12.167.20
अवबुध्यात्मनाऽऽत्मानं सत्वं शीलं श्रुतं दमम् ।
अनुक्रोशं च संस्मृत्य त्यज वासमिमं द्विज ॥ १२.१६७.२० ॥
Erkenne dich selbst durch dich selbst; erinnere dich an deine Güte, dein Verhalten, dein Wissen, deine Selbstbeherrschung und dein Mitgefühl, und verlasse diesen Ort, o Zweimalgeborener.
12.167.21
स एवमुक्तः सुहृदा तेन तत्र हितैपिणा ।
प्रत्युवाच ततो राजन्विनिश्वस्य तदाऽऽर्तबत् ॥ १२.१६७.२१ ॥
So angesprochen von seinem wohlmeinenden Freund, o König, seufzte er und antwortete wie einer, der in Not ist.
12.167.22
निर्धनोऽस्मि द्विजश्रेष्ठ नापि वेदविदप्यहम् ।
वित्तार्थमिह संप्राप्तं विद्धि मां द्विजसत्तम ॥ १२.१६७.२२ ॥
Ich bin arm, o Bester der Zweimalgeborenen, und nicht einmal in den Veden bewandert. Wisse, dass ich um des Reichtums willen hierher gekommen bin, o Bester der Zweimalgeborenen.
12.167.23
त्वद्दर्शनात्तु विप्रेन्द्र कृतार्थोऽस्म्यद्य वै द्विज ।
अध्वानं सह यास्यावः श्वो वसस्वाद्य शर्वरीम् ॥ १२.१६७.२३ ॥
Wahrlich, da ich dich gesehen habe, o Herr der Brahmanen, bin ich heute wahrhaft erfüllt, o Zweimalgeborener. Morgen wollen wir gemeinsam den Weg gehen; bleibe heute Nacht hier.
12.167.24
स तत्र न्यवसद्विप्रो घृणी किंचिदसंस्पृशन् ।
क्षुधितश्छन्द्यमानोऽपि भोजनं नाभ्यनन्दत ॥ १२.१६७.२४ ॥
Jener Brahmane wohnte dort, mitfühlend und gewissenhaft, und rührte nichts an. Obwohl hungrig, obwohl gedrängt, nahm er die Speise nicht an.