مهابهاراتا · أدهيايا 12.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.169.1
गिरं तां मधुरां श्रुत्वा गौतमो विस्मितस्तदा ।
कौतूहलान्वितो राजन्राजधर्माणमैक्षत ॥ १२.१६९.१ ॥
وحين سمع الغوتامة تلك الكلمات الحلوة اندهش حينئذ، وامتلأ فضولاً، أيها الملك، فنظر إلى راجادهرما.
12.169.2
भोः काश्यपस्य पुत्रोऽहं माता दाक्षायणी मम ।
सती त्वं च गुणोपेतः स्वागतं ते द्विजोत्तम ॥ १२.१६९.२ ॥
أيها السيد، أنا ابن كاشيابا، وأمي داكشايانِي. أنت فاضل ومتصف بالصفات الحميدة؛ مرحباً بك، يا أفضل المولودين مرتين.
12.169.3
तस्मै दत्त्वा स सत्कारं विधिदृष्टेन कर्मणा ।
शालपुष्पमयीं दिव्यां बृसीं समुपकल्पयत् ॥ १२.१६९.३ ॥
وبعد أن أكرمه وفق الطقس المقرر، أعدّ مقعداً إلهياً مصنوعاً من أزهار الشال.
12.169.4
भगीरथरथाक्रान्तदेशान्गङ्गानिषेवितान् ।
ये चरन्ति महामीनास्तांश्च तस्यान्वकल्पयत् ॥ १२.१६९.४ ॥
وكذلك الأسماك الكبيرة التي تسبح في الأراضي التي مرّت بها عربة بهاغيراتا وتتردد عليها نهر الغانغا، هيّأها له أيضاً.
12.169.5
वह्निं चापि सुसंदीप्तं मीनांश्चापि सुपीवरान् ।
स गौतमायातिथये न्यवेदयत काश्यपिः ॥ १२.१६९.५ ॥
وقدّم ابن كاشيابا النار المتقدة جيداً والأسماك السمينة جداً للضيف غوتامة.
12.169.6
भुक्तवन्तं च तं विप्रं प्रीतात्मानं महामनाः ।
श्रमापनयनार्थं स पक्षाभ्यामभ्यवीजयत् ॥ १२.१६९.६ ॥
ولإزالة تعب ذلك البراهمي، الذي أكل وكان قلبه راضياً، راح الكبير النفس يروّحه بجناحيه.
12.169.7
तनो विश्रान्तमासीनं गोत्रवृत्तमपृच्छत ।
सोऽब्रवीद्गौतमोऽस्मीति ब्राह्मणोस्मीत्युदाहरत् ॥ १२.१६९.७ ॥
وسأله، وهو جالس مستريح، عن نسبه وسلوكه، فأجاب: «أنا غوتاما»، وقال: «أنا برهمي».
12.169.8
तस्मै पर्णमयं दिव्यं दिव्यपुष्पाधिवासितम् ।
गन्धाढ्यं शयनं प्रादात्स शिश्ये तत्र वै सुखम् ॥ १२.१६९.८ ॥
أعطاه فراشًا إلهيًا من أوراق، معطرًا بزهور إلهية وغنيًا بالعطر؛ فاضطجع هناك في راحة.
12.169.9
अपोपविष्टं शयने गौतमं वाक्यवित्तमः ।
पप्रच्छ काश्यपिर्वाग्मी किमागमनमित्युत ॥ १२.१६९.९ ॥
سأله كاشيابا، الأمهر في الكلام والأفصح، وهو الجالس على الفراش، غوتاما: «ما غرض مجيئك؟»
12.169.10
ततोऽब्रवीद्गौतमस्तं दरिद्रोऽहं महामते ।
समुद्रगमनाकाङ्क्षी द्रव्यार्थमिति भारत ॥ १२.१६९.१० ॥
فقال له غوتاما: «أيها العظيم الفكر، إني فقير، وأرغب في السفر إلى البحر طلبًا للمال، يا بهاراتا.»
12.169.11
तं काश्यपोऽब्रवीत्प्रीत्या नोत्कण्ठां कर्तुमर्हसि ।
कृतकार्यो द्विजश्रेष्ठ सद्रव्यो यास्यसे गृहान् ॥ १२.१६९.११ ॥
قال له كاشيابا بلطف: «أيها الأفضل بين المولودين مرتين، لا ينبغي أن تقلق. ستعود إلى بيتك بالثروة بعد إتمام مهمتك.»
12.169.12
चतुर्विधा ह्यर्थगतिर्बृहस्पतिमतं यथा ।
मित्रं विद्या हिरण्यं च बुद्धिश्चेति बुधेप्सिता ॥ १२.१६९.१२ ॥
أربعة هي وسائل كسب الثروة كما علّم بريهاسباتي: الصداقة، والعلم، والذهب، والعقل — وهذه ما يرغب فيه الحكماء.
12.169.13
प्रादुर्भूतोऽस्मि ते मित्रं सुहृत्त्वं च महत्तरम् ।
सोऽहं तथा यतिष्यामि भविष्यसि यथार्थवान् ॥ १२.१६९.१३ ॥
لقد ظهرت أمامك؛ أنا صديقك وأعظم الناصحين لك. وهكذا سأسعى، حتى تبلغ مرادك.
12.169.14
ततः प्रभातसमये सुखं पृष्ट्वाऽब्रवीदिदम् ।
गच्छ सौम्य पथाऽनेन कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १२.१६९.१४ ॥
ثم عند الفجر، بعد أن سأله بلطف عن سلامته، قال: امضِ يا أيها الودود في هذا الطريق؛ ستبلغ مقصدك.
12.169.15
इतस्त्रियोजनं गत्वा राक्षसाधिपतिर्महान् ।
विरूपाक्ष इति ख्यातः सखा मम महाबलः ॥ १२.१६९.१५ ॥
على مسافة ثلاثة يوجانا من هنا يوجد السيد العظيم للرakshasas، المعروف باسم فيروباكشا، صديقي القوي.
12.169.16
तं गच्छ द्विजमुख्य त्वं स मद्वाक्यप्रचोदितः ।
कामानभीप्सितांस्तुभ्यं दाता नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१६९.१६ ॥
اذهب إليه يا خير البراهمة؛ فهو مدفوع بكلماتي، سيمنحك الرغبات التي تنشدها. لا شك في ذلك.
12.169.17
इत्युक्तः प्रययौ राजन्गौतमो विगतक्लमः ।
फलान्यमृतकल्पानि भक्षयानो यथेष्टतः ॥ १२.१६९.१७ ॥
وبعد أن قيل له ذلك، أيها الملك، انطلق غوتاما خالي الإعياء، يأكل من الثمار التي كأنها الأمرت كما يشاء.
12.169.18
चन्दनागुरुमुख्यानि पत्रत्वचवनानि च ।
तस्मिन्पथि महाराज सेवमानो द्रुतं ययौ ॥ १२.१६९.१८ ॥
على ذلك الطريق، أيها الملك العظيم، متمتعًا بغابات أشجار الصندل والعود الرئيسية وبساتين الأوراق واللحاء، مضى مسرعًا.
12.169.19
ततो मनुव्रजं नाम नगरं शैलतोरणम् ।
शैलप्राकारवप्रं च शैलयन्त्रार्गलं तथा ॥ १२.१६९.१९ ॥
ثم وصلوا إلى مدينة تُدعى مانوفرايا، أبوابها من الجبل، وأسوارها وحصونها من الجبل، ومزاليجها وآلاتها من الجبل.
12.169.20
विदितश्चाभवत्तस्य राक्षसेन्द्रस्य धीमतः ।
प्रहितः सुहृदा राजन्प्रीयमाणः प्रियातिथिः ॥ १२.१६९.२० ॥
أيها الملك، علم ذلك الحاكم الحكيم للرّاكشسا أن صديقاً له قد أرسل ضيفاً عزيزاً، فامتلأ سروراً.
12.169.21
ततः स राक्षसेन्द्रः स्वान्प्रेष्यानाह युधिष्ठिर ।
गौतमो नगरद्वाराच्छीघ्रमानीयतामिति ॥ १२.१६९.२१ ॥
ثم قال ذلك السيد للرّاكشسا لخدمه، يا يودهيشثيرا: «أحضروا غوتاما من باب المدينة سريعاً».
12.169.22
तस्मात्पुरवरात्तूर्णं पुरुषाः श्वेतवेष्टनाः ।
गौतमेत्यभिभाषन्तः पुरद्वारमुपागमन् ॥ १२.१६९.२२ ॥
من تلك المدينة الفاضلة جاء مسرعاً رجال يلبسون عمائم بيضاء إلى باب المدينة، ينادون: «يا غوتاما!»
12.169.23
ते तमूचुर्महाराज राजप्रेष्यास्तदा द्विजम् ।
त्वरस्व तूर्णमागच्छ राजा त्वां द्रष्टुमिच्छति ॥ १२.१६९.२३ ॥
أيها الملك العظيم، فقال له أولئك الخدم الملكيون ذلك البراهمي: «أسرع، تعال سريعاً؛ الملك يريد أن يراك».
12.169.24
राक्षसाधिपतिर्वीरो विरूपाक्ष इति श्रुतः ।
स त्वां त्वरति वै द्रष्टुं तत्क्षिप्रं संविधीयताम् ॥ १२.१६९.२४ ॥
سيّد الرّاكشسا البطل المعروف باسم فيروباكشا يستعجل لرؤيتك؛ فلتُهيَّأ الأمور سريعاً.
12.169.25
ततः स प्राद्रवद्विप्रो विस्मयाद्विगतक्लमः ।
गौतमः परमर्द्धि तां पश्यन्परमविस्मितः ॥ १२.१६९.२५ ॥
فعدا البرهمي وقد زال عنه الإعياء من شدة الدهشة، وكان غوتama مندهشاً أشد الدهشة وهو يرى ذلك الجلال الأعظم.
12.169.26
तैरेव सहितो राज्ञो वेश्म तूर्णमुपाद्रवत् ।
दर्शनं राक्षसेन्द्रस्य काङ्क्षमाणो द्विजस्तदा ॥ १२.१६९.२६ ॥
ومعهم ذلك البرهمي اندفع مسرعاً نحو قصر الملك، راغباً حينئذ في رؤية سيد الراكشاسا.