மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.169.1
गिरं तां मधुरां श्रुत्वा गौतमो विस्मितस्तदा ।
कौतूहलान्वितो राजन्राजधर्माणमैक्षत ॥ १२.१६९.१ ॥
அந்த இனிய சொல்லைக் கேட்ட கௌதமர் அப்போது வியப்படைந்தார்; ஓ அரசே, ஆர்வத்துடன் ராஜதர்மனை நோக்கினார்.
12.169.2
भोः काश्यपस्य पुत्रोऽहं माता दाक्षायणी मम ।
सती त्वं च गुणोपेतः स्वागतं ते द्विजोत्तम ॥ १२.१६९.२ ॥
ஐயா, நான் காசியபரின் மகன்; என் தாய் தாக்ஷாயணி. நீர் நற்குணம் நிறைந்தவர்; இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, உமக்கு வரவேற்பு.
12.169.3
तस्मै दत्त्वा स सत्कारं विधिदृष्टेन कर्मणा ।
शालपुष्पमयीं दिव्यां बृसीं समुपकल्पयत् ॥ १२.१६९.३ ॥
விதிப்படி அவருக்கு மரியாதை செய்து, சால மலர்களால் ஆன தெய்வீக இருக்கையை அவர் அமைத்தார்.
12.169.4
भगीरथरथाक्रान्तदेशान्गङ्गानिषेवितान् ।
ये चरन्ति महामीनास्तांश्च तस्यान्वकल्पयत् ॥ १२.१६९.४ ॥
பகீரதனின் தேர் சென்ற, கங்கையால் சேவிக்கப்பட்ட நிலங்களில் திரியும் பெரிய மீன்களையும் அவருக்காக அவர் ஏற்பாடு செய்தார்.
12.169.5
वह्निं चापि सुसंदीप्तं मीनांश्चापि सुपीवरान् ।
स गौतमायातिथये न्यवेदयत काश्यपिः ॥ १२.१६९.५ ॥
நன்றாக எரியும் நெருப்பையும், மிகக் கொழுத்த மீன்களையும் கௌதமர் என்ற விருந்தினருக்குக் காசியபர் மகன் அர்ப்பணித்தார்.
12.169.6
भुक्तवन्तं च तं विप्रं प्रीतात्मानं महामनाः ।
श्रमापनयनार्थं स पक्षाभ्यामभ्यवीजयत् ॥ १२.१६९.६ ॥
உண்டு முடித்து மகிழ்ந்த மனத்துடன் இருந்த அந்தப் பிராமணரின் களைப்பை நீக்க, பெருமனம் கொண்ட அவர் தம் சிறகுகளால் அவருக்கு விசிறினார்.
12.169.7
तनो विश्रान्तमासीनं गोत्रवृत्तमपृच्छत ।
सोऽब्रवीद्गौतमोऽस्मीति ब्राह्मणोस्मीत्युदाहरत् ॥ १२.१६९.७ ॥
ஓய்வெடுத்து அமர்ந்திருந்தவனிடம் அவனுடைய கோத்திரத்தையும் நடத்தையையும் கேட்டான். அவன் 'நான் கௌதமன்' என்றும், 'நான் பிராமணன்' என்றும் கூறினான்.
12.169.8
तस्मै पर्णमयं दिव्यं दिव्यपुष्पाधिवासितम् ।
गन्धाढ्यं शयनं प्रादात्स शिश्ये तत्र वै सुखम् ॥ १२.१६९.८ ॥
அவனுக்கு இலைகளால் ஆன, தெய்வீக மலர்களால் நறுமணமூட்டப்பட்ட, வாசனை நிறைந்த தெய்வீகப் படுக்கையைக் கொடுத்தான். அவன் அங்கே சுகமாகத் துயின்றான்.
12.169.9
अपोपविष्टं शयने गौतमं वाक्यवित्तमः ।
पप्रच्छ काश्यपिर्वाग्मी किमागमनमित्युत ॥ १२.१६९.९ ॥
படுக்கையில் அமர்ந்திருந்த கௌதமனிடம், பேச்சில் வல்லவனான காசியபன் 'உங்கள் வருகையின் நோக்கம் என்ன?' என்று கேட்டான்.
12.169.10
ततोऽब्रवीद्गौतमस्तं दरिद्रोऽहं महामते ।
समुद्रगमनाकाङ्क्षी द्रव्यार्थमिति भारत ॥ १२.१६९.१० ॥
அப்போது கௌதமன் அவனிடம், 'பெருமதியுடையவனே, நான் வறியவன். பாரதனே, செல்வத்திற்காகக் கடலுக்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்' என்றான்.
12.169.11
तं काश्यपोऽब्रवीत्प्रीत्या नोत्कण्ठां कर्तुमर्हसि ।
कृतकार्यो द्विजश्रेष्ठ सद्रव्यो यास्यसे गृहान् ॥ १२.१६९.११ ॥
காசியபன் அவனிடம் அன்புடன் கூறினான், 'இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, கவலை கொள்ளத் தகாது. உன் காரியத்தை முடித்து, செல்வத்துடன் வீட்டிற்குத் திரும்புவாய்.'
12.169.12
चतुर्विधा ह्यर्थगतिर्बृहस्पतिमतं यथा ।
मित्रं विद्या हिरण्यं च बुद्धिश्चेति बुधेप्सिता ॥ १२.१६९.१२ ॥
பிருகஸ்பதியின் கருத்துப்படி செல்வம் பெறும் வழிகள் நான்கு: நட்பு, கல்வி, பொன், அறிவு — இவையே அறிஞர்கள் விரும்புபவை.
12.169.13
प्रादुर्भूतोऽस्मि ते मित्रं सुहृत्त्वं च महत्तरम् ।
सोऽहं तथा यतिष्यामि भविष्यसि यथार्थवान् ॥ १२.१६९.१३ ॥
நான் உன் முன் தோன்றினேன்; நான் உன் நண்பனும் மிகப்பெரிய நலன் விரும்பியும் ஆவேன். அவ்வாறே முயல்வேன், நீ உன் நோக்கத்தை அடைவாய்.
12.169.14
ततः प्रभातसमये सुखं पृष्ट्वाऽब्रवीदिदम् ।
गच्छ सौम्य पथाऽनेन कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १२.१६९.१४ ॥
பின்னர் விடியற்காலையில் நலம் விசாரித்துப் பின் இவ்வாறு கூறினான்: சௌம்யனே, இந்த வழியே செல்; நீ உன் காரியத்தை நிறைவேற்றுவாய்.
12.169.15
इतस्त्रियोजनं गत्वा राक्षसाधिपतिर्महान् ।
विरूपाक्ष इति ख्यातः सखा मम महाबलः ॥ १२.१६९.१५ ॥
இங்கிருந்து மூன்று யோஜனை சென்றால், ராட்சசர்களின் பெரிய தலைவனும், 'விரூபாக்ஷன்' என்று புகழ்பெற்றவனும், என் மிகுந்த வலிமையுள்ள நண்பனும் உள்ளான்.
12.169.16
तं गच्छ द्विजमुख्य त्वं स मद्वाक्यप्रचोदितः ।
कामानभीप्सितांस्तुभ्यं दाता नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१६९.१६ ॥
ஓ, பிராமணர்களில் சிறந்தவனே, நீ அவனிடம் செல்; அவன் என் சொற்களால் தூண்டப்பட்டு உனக்கு விரும்பிய விருப்பங்களை அளிப்பான், இதில் ஐயமில்லை.
12.169.17
इत्युक्तः प्रययौ राजन्गौतमो विगतक्लमः ।
फलान्यमृतकल्पानि भक्षयानो यथेष्टतः ॥ १२.१६९.१७ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், அரசே, சோர்வின்றி கௌதமன் சென்றான்; அமிர்தம் போன்ற கனிகளை விருப்பம்போல் உண்டவாறு.
12.169.18
चन्दनागुरुमुख्यानि पत्रत्वचवनानि च ।
तस्मिन्पथि महाराज सेवमानो द्रुतं ययौ ॥ १२.१६९.१८ ॥
அந்த வழியில் சந்தனம், அகில் போன்ற முதன்மை மரங்களும், இலை-பட்டை நிறைந்த காடுகளும் உள்ளன; அவற்றை அனுபவித்தவாறு, மகாராஜனே, அவன் விரைந்து சென்றான்.
12.169.19
ततो मनुव्रजं नाम नगरं शैलतोरणम् ।
शैलप्राकारवप्रं च शैलयन्त्रार्गलं तथा ॥ १२.१६९.१९ ॥
பின்னர் மனுவ்ரஜம் என்ற நகரம் வந்தது; அதன் வாயில்களும் மலைகளால் ஆனவை, அதன் மதில்களும் அகழிகளும் மலைகளால் ஆனவை, அதன் தாழ்ப்பாள்களும் பொறிகளும் மலைகளால் ஆனவை.
12.169.20
विदितश्चाभवत्तस्य राक्षसेन्द्रस्य धीमतः ।
प्रहितः सुहृदा राजन्प्रीयमाणः प्रियातिथिः ॥ १२.१६९.२० ॥
ஞானியான அந்த ராட்சசத் தலைவனுக்கு, ஓ அரசே, தன் நண்பனால் ஒரு அன்பான விருந்தினர் அனுப்பப்பட்டிருப்பது தெரிய வந்தது; அதனால் அவன் மகிழ்ந்தான்.
12.169.21
ततः स राक्षसेन्द्रः स्वान्प्रेष्यानाह युधिष्ठिर ।
गौतमो नगरद्वाराच्छीघ्रमानीयतामिति ॥ १२.१६९.२१ ॥
பின்னர் அந்த ராட்சசத் தலைவன் தன் ஏவலர்களிடம் கூறினான், ஓ யுதிஷ்டிரா: 'கௌதமரை நகர வாயிலிலிருந்து விரைவில் அழைத்து வாருங்கள்.'
12.169.22
तस्मात्पुरवरात्तूर्णं पुरुषाः श्वेतवेष्टनाः ।
गौतमेत्यभिभाषन्तः पुरद्वारमुपागमन् ॥ १२.१६९.२२ ॥
அந்த சிறந்த நகரிலிருந்து வெள்ளைத் தலைப்பாகை அணிந்த ஆட்கள் விரைவாக, 'கௌதமா' என்று அழைத்தபடி நகர வாயிலுக்கு வந்தனர்.
12.169.23
ते तमूचुर्महाराज राजप्रेष्यास्तदा द्विजम् ।
त्वरस्व तूर्णमागच्छ राजा त्वां द्रष्टुमिच्छति ॥ १२.१६९.२३ ॥
ஓ மகாராஜா, அப்போது அரச ஏவலர்கள் அந்த பிராமணனிடம் கூறினர்: 'விரைந்து வாருங்கள், வேகமாக வாருங்கள்; அரசர் உங்களைக் காண விரும்புகிறார்.'
12.169.24
राक्षसाधिपतिर्वीरो विरूपाक्ष इति श्रुतः ।
स त्वां त्वरति वै द्रष्टुं तत्क्षिप्रं संविधीयताम् ॥ १२.१६९.२४ ॥
ராட்சசர்களின் வீரத் தலைவன் விரூபாக்ஷன் என்று புகழ்பெற்றவன். அவன் உங்களைக் காண விரைகிறான்; ஆகவே விரைவில் ஏற்பாடு செய்யுங்கள்.
12.169.25
ततः स प्राद्रवद्विप्रो विस्मयाद्विगतक्लमः ।
गौतमः परमर्द्धि तां पश्यन्परमविस्मितः ॥ १२.१६९.२५ ॥
பின்னர் அந்த அந்தணர் வியப்பினால் களைப்பு நீங்கி ஓடினார். அந்தப் பெரும் செல்வத்தைக் கண்டு கௌதமர் மிகவும் வியப்புற்றார்.
12.169.26
तैरेव सहितो राज्ञो वेश्म तूर्णमुपाद्रवत् ।
दर्शनं राक्षसेन्द्रस्य काङ्क्षमाणो द्विजस्तदा ॥ १२.१६९.२६ ॥
அவர்களுடனே அந்த அந்தணர் அரசனின் மாளிகையை நோக்கி விரைந்து ஓடினார்; அப்போது அந்த அரக்கர் தலைவனைக் காண விரும்பியவராக.