Mahābhārata · Adhyāya 12.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.169.1
गिरं तां मधुरां श्रुत्वा गौतमो विस्मितस्तदा ।
कौतूहलान्वितो राजन्राजधर्माणमैक्षत ॥ १२.१६९.१ ॥
Ao ouvir aquelas palavras doces, Gautama ficou então espantado; e, cheio de curiosidade, ó rei, olhou para Rājadharmā.
12.169.2
भोः काश्यपस्य पुत्रोऽहं माता दाक्षायणी मम ।
सती त्वं च गुणोपेतः स्वागतं ते द्विजोत्तम ॥ १२.१६९.२ ॥
Ó senhor, sou filho de Kāśyapa e minha mãe é Dākṣāyaṇī. Tu és virtuoso e dotado de qualidades; sê bem-vindo, o melhor dos dvija.
12.169.3
तस्मै दत्त्वा स सत्कारं विधिदृष्टेन कर्मणा ।
शालपुष्पमयीं दिव्यां बृसीं समुपकल्पयत् ॥ १२.१६९.३ ॥
Tendo-o honrado segundo o rito prescrito, preparou um assento divino feito de flores de sāla.
12.169.4
भगीरथरथाक्रान्तदेशान्गङ्गानिषेवितान् ।
ये चरन्ति महामीनास्तांश्च तस्यान्वकल्पयत् ॥ १२.१६९.४ ॥
E os grandes peixes que circulam pelas terras percorridas pela carruagem de Bhagīratha e frequentadas pelo Gaṅgā, também os providenciou para ele.
12.169.5
वह्निं चापि सुसंदीप्तं मीनांश्चापि सुपीवरान् ।
स गौतमायातिथये न्यवेदयत काश्यपिः ॥ १२.१६९.५ ॥
O fogo bem aceso e os peixes muito gordos, o filho de Kāśyapa ofereceu-os a Gautama, seu hóspede.
12.169.6
भुक्तवन्तं च तं विप्रं प्रीतात्मानं महामनाः ।
श्रमापनयनार्थं स पक्षाभ्यामभ्यवीजयत् ॥ १२.१६९.६ ॥
Para aliviar o cansaço daquele brâmane, que havia comido e estava de coração satisfeito, o de grande mente o abanou com as suas asas.
12.169.7
तनो विश्रान्तमासीनं गोत्रवृत्तमपृच्छत ।
सोऽब्रवीद्गौतमोऽस्मीति ब्राह्मणोस्मीत्युदाहरत् ॥ १२.१६९.७ ॥
Enquanto ele descansava sentado, perguntou-lhe sobre sua linhagem e conduta. Ele respondeu: "Sou Gautama" e declarou: "Sou brâmane".
12.169.8
तस्मै पर्णमयं दिव्यं दिव्यपुष्पाधिवासितम् ।
गन्धाढ्यं शयनं प्रादात्स शिश्ये तत्र वै सुखम् ॥ १२.१६९.८ ॥
Deu-lhe um leito divino feito de folhas, perfumado com flores divinas e rico em fragrância; e ali ele deitou-se com conforto.
12.169.9
अपोपविष्टं शयने गौतमं वाक्यवित्तमः ।
पप्रच्छ काश्यपिर्वाग्मी किमागमनमित्युत ॥ १२.१६९.९ ॥
Gautama, sentado no leito, foi interrogado por Kāśyapa, o mais hábil na palavra e eloquente: "Qual é o propósito da tua vinda?".
12.169.10
ततोऽब्रवीद्गौतमस्तं दरिद्रोऽहं महामते ।
समुद्रगमनाकाङ्क्षी द्रव्यार्थमिति भारत ॥ १२.१६९.१० ॥
Então Gautama disse-lhe: "Ó de grande mente, sou pobre e desejo viajar ao oceano pela riqueza, ó Bhārata".
12.169.11
तं काश्यपोऽब्रवीत्प्रीत्या नोत्कण्ठां कर्तुमर्हसि ।
कृतकार्यो द्विजश्रेष्ठ सद्रव्यो यास्यसे गृहान् ॥ १२.१६९.११ ॥
Kāśyapa disse-lhe com afeto: "Ó melhor dos nascidos duas vezes, não deves ficar inquieto. Tendo cumprido a tua tarefa, voltarás para casa com riquezas".
12.169.12
चतुर्विधा ह्यर्थगतिर्बृहस्पतिमतं यथा ।
मित्रं विद्या हिरण्यं च बुद्धिश्चेति बुधेप्सिता ॥ १२.१६९.१२ ॥
Quatro são os meios de obter riqueza, segundo ensinou Bṛhaspati: a amizade, o saber, o ouro e o intelecto — o que os sábios desejam.
12.169.13
प्रादुर्भूतोऽस्मि ते मित्रं सुहृत्त्वं च महत्तरम् ।
सोऽहं तथा यतिष्यामि भविष्यसि यथार्थवान् ॥ १२.१६९.१३ ॥
Apareci diante de ti; sou teu amigo e um benfeitor muito maior. Assim me esforçarei, para que alcances o teu propósito.
12.169.14
ततः प्रभातसमये सुखं पृष्ट्वाऽब्रवीदिदम् ।
गच्छ सौम्य पथाऽनेन कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १२.१६९.१४ ॥
Então, ao amanhecer, tendo perguntado gentilmente pelo seu bem-estar, disse isto: Vai, gentil, por este caminho; cumprirás a tua tarefa.
12.169.15
इतस्त्रियोजनं गत्वा राक्षसाधिपतिर्महान् ।
विरूपाक्ष इति ख्यातः सखा मम महाबलः ॥ १२.१६९.१५ ॥
Indo três yojanas daqui, está o grande senhor dos rākṣasas, conhecido como Virūpākṣa, meu poderoso amigo.
12.169.16
तं गच्छ द्विजमुख्य त्वं स मद्वाक्यप्रचोदितः ।
कामानभीप्सितांस्तुभ्यं दाता नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१६९.१६ ॥
Vai a ele, o melhor dos brâmanes; movido pelas minhas palavras, ele te concederá os desejos que buscas. Não há dúvida disso.
12.169.17
इत्युक्तः प्रययौ राजन्गौतमो विगतक्लमः ।
फलान्यमृतकल्पानि भक्षयानो यथेष्टतः ॥ १२.१६९.१७ ॥
Assim instruído, ó rei, Gautama partiu, livre de cansaço, comendo à vontade os frutos semelhantes ao néctar.
12.169.18
चन्दनागुरुमुख्यानि पत्रत्वचवनानि च ।
तस्मिन्पथि महाराज सेवमानो द्रुतं ययौ ॥ १२.१६९.१८ ॥
Naquele caminho, ó grande rei, deleitando-se com as florestas de sândalo e aloés principais e os bosques de folhas e cascas, seguiu rapidamente.
12.169.19
ततो मनुव्रजं नाम नगरं शैलतोरणम् ।
शैलप्राकारवप्रं च शैलयन्त्रार्गलं तथा ॥ १२.१६९.१९ ॥
Então chegou a cidade chamada Manuvraja, cujas portas eram de montanha, cujas muralhas e baluartes eram de montanha, e cujos ferrolhos e máquinas eram de montanha.
12.169.20
विदितश्चाभवत्तस्य राक्षसेन्द्रस्य धीमतः ।
प्रहितः सुहृदा राजन्प्रीयमाणः प्रियातिथिः ॥ १२.१६९.२० ॥
Ó rei, aquele sábio senhor dos rakshasas soube que um amigo lhe enviara um hóspede querido, e ficou satisfeito.
12.169.21
ततः स राक्षसेन्द्रः स्वान्प्रेष्यानाह युधिष्ठिर ।
गौतमो नगरद्वाराच्छीघ्रमानीयतामिति ॥ १२.१६९.२१ ॥
Então aquele senhor dos rakshasas disse aos seus servidores, ó Yudhiṣṭhira: 'Trazei depressa Gautama da porta da cidade.'
12.169.22
तस्मात्पुरवरात्तूर्णं पुरुषाः श्वेतवेष्टनाः ।
गौतमेत्यभिभाषन्तः पुरद्वारमुपागमन् ॥ १२.१६९.२२ ॥
Daquela excelente cidade, rapidamente, homens de turbantes brancos chegaram à porta da cidade chamando: 'Gautama!'
12.169.23
ते तमूचुर्महाराज राजप्रेष्यास्तदा द्विजम् ।
त्वरस्व तूर्णमागच्छ राजा त्वां द्रष्टुमिच्छति ॥ १२.१६९.२३ ॥
Ó grande rei, então aqueles servidores reais disseram àquele brâmane: 'Apressa-te, vem depressa; o rei deseja ver-te.'
12.169.24
राक्षसाधिपतिर्वीरो विरूपाक्ष इति श्रुतः ।
स त्वां त्वरति वै द्रष्टुं तत्क्षिप्रं संविधीयताम् ॥ १२.१६९.२४ ॥
O herói senhor dos rakshasas, conhecido como Virūpākṣa, apressa-se a ver-te; que os preparativos sejam feitos depressa.
12.169.25
ततः स प्राद्रवद्विप्रो विस्मयाद्विगतक्लमः ।
गौतमः परमर्द्धि तां पश्यन्परमविस्मितः ॥ १२.१६९.२५ ॥
Então o brâmane, com o cansaço esquecido pelo espanto, correu, Gautama muito maravilhado ao contemplar aquele esplendor supremo.
12.169.26
तैरेव सहितो राज्ञो वेश्म तूर्णमुपाद्रवत् ।
दर्शनं राक्षसेन्द्रस्य काङ्क्षमाणो द्विजस्तदा ॥ १२.१६९.२६ ॥
Acompanhado daqueles mesmos homens, o dvija correu depressa ao palácio do rei, desejando então contemplar o senhor dos rākṣasas.