Mahābhārata · Adhyāya 12.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.169.1
गिरं तां मधुरां श्रुत्वा गौतमो विस्मितस्तदा ।
कौतूहलान्वितो राजन्राजधर्माणमैक्षत ॥ १२.१६९.१ ॥
Als Gautama diese süßen Worte hörte, war er da erstaunt; und voller Neugier, o König, blickte er auf Rājadharmā.
12.169.2
भोः काश्यपस्य पुत्रोऽहं माता दाक्षायणी मम ।
सती त्वं च गुणोपेतः स्वागतं ते द्विजोत्तम ॥ १२.१६९.२ ॥
O Herr, ich bin der Sohn Kāśyapas, und meine Mutter ist Dākṣāyaṇī. Du bist tugendhaft und mit Vorzügen begabt; willkommen, Bester der Zweimalgeborenen.
12.169.3
तस्मै दत्त्वा स सत्कारं विधिदृष्टेन कर्मणा ।
शालपुष्पमयीं दिव्यां बृसीं समुपकल्पयत् ॥ १२.१६९.३ ॥
Nachdem er ihn gemäß dem vorgeschriebenen Ritus geehrt hatte, bereitete er einen göttlichen Sitz aus Sāla-Blüten.
12.169.4
भगीरथरथाक्रान्तदेशान्गङ्गानिषेवितान् ।
ये चरन्ति महामीनास्तांश्च तस्यान्वकल्पयत् ॥ १२.१६९.४ ॥
Und die großen Fische, die in den vom Wagen Bhagīrathas durchzogenen, vom Gaṅgā besuchten Landen umherziehen, auch diese ließ er für ihn bereitstellen.
12.169.5
वह्निं चापि सुसंदीप्तं मीनांश्चापि सुपीवरान् ।
स गौतमायातिथये न्यवेदयत काश्यपिः ॥ १२.१६९.५ ॥
Das gut entfachte Feuer und die sehr fetten Fische bot der Sohn Kāśyapas dem Gast Gautama dar.
12.169.6
भुक्तवन्तं च तं विप्रं प्रीतात्मानं महामनाः ।
श्रमापनयनार्थं स पक्षाभ्यामभ्यवीजयत् ॥ १२.१६९.६ ॥
Um die Müdigkeit jenes Brahmanen zu vertreiben, der gegessen hatte und zufriedenen Herzens war, fächelte ihm der Großherzige mit seinen Flügeln Luft zu.
12.169.7
तनो विश्रान्तमासीनं गोत्रवृत्तमपृच्छत ।
सोऽब्रवीद्गौतमोऽस्मीति ब्राह्मणोस्मीत्युदाहरत् ॥ १२.१६९.७ ॥
Als er ausruhend saß, fragte er ihn nach seinem Geschlecht und Verhalten. Er sprach: »Ich bin Gautama«, und erklärte: »Ich bin ein Brahmane.«
12.169.8
तस्मै पर्णमयं दिव्यं दिव्यपुष्पाधिवासितम् ।
गन्धाढ्यं शयनं प्रादात्स शिश्ये तत्र वै सुखम् ॥ १२.१६९.८ ॥
Er gab ihm ein göttliches Lager aus Blättern, duftend von göttlichen Blüten und reich an Wohlgerüchen; dort legte er sich behaglich nieder.
12.169.9
अपोपविष्टं शयने गौतमं वाक्यवित्तमः ।
पप्रच्छ काश्यपिर्वाग्मी किमागमनमित्युत ॥ १२.१६९.९ ॥
Gautama, der auf dem Lager saß, fragte Kāśyapa, der im Reden der Gewandteste und beredt war: »Was ist der Zweck deines Kommens?«
12.169.10
ततोऽब्रवीद्गौतमस्तं दरिद्रोऽहं महामते ।
समुद्रगमनाकाङ्क्षी द्रव्यार्थमिति भारत ॥ १२.१६९.१० ॥
Da sprach Gautama zu ihm: »O Hochsinniger, ich bin arm und wünsche um des Reichtums willen zum Ozean zu reisen, o Bhārata.«
12.169.11
तं काश्यपोऽब्रवीत्प्रीत्या नोत्कण्ठां कर्तुमर्हसि ।
कृतकार्यो द्विजश्रेष्ठ सद्रव्यो यास्यसे गृहान् ॥ १२.१६९.११ ॥
Kāśyapa sprach liebevoll zu ihm: »O Bester der Zweimalgeborenen, du sollst nicht unruhig sein. Hast du dein Werk vollbracht, wirst du mit Reichtum nach Hause gehen.«
12.169.12
चतुर्विधा ह्यर्थगतिर्बृहस्पतिमतं यथा ।
मित्रं विद्या हिरण्यं च बुद्धिश्चेति बुधेप्सिता ॥ १२.१६९.१२ ॥
Vier sind die Wege zum Reichtum, wie Bṛhaspati lehrt: Freundschaft, Wissen, Gold und Verstand — danach trachten die Weisen.
12.169.13
प्रादुर्भूतोऽस्मि ते मित्रं सुहृत्त्वं च महत्तरम् ।
सोऽहं तथा यतिष्यामि भविष्यसि यथार्थवान् ॥ १२.१६९.१३ ॥
Ich bin vor dir erschienen; ich bin dein Freund und weit größerer Wohltäter. So werde ich mich bemühen, dass du dein Ziel erreichst.
12.169.14
ततः प्रभातसमये सुखं पृष्ट्वाऽब्रवीदिदम् ।
गच्छ सौम्य पथाऽनेन कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १२.१६९.१४ ॥
Dann fragte er zur Morgenzeit freundlich nach seinem Wohlergehen und sprach: Geh, Sanfter, diesen Weg; du wirst dein Werk vollenden.
12.169.15
इतस्त्रियोजनं गत्वा राक्षसाधिपतिर्महान् ।
विरूपाक्ष इति ख्यातः सखा मम महाबलः ॥ १२.१६९.१५ ॥
Drei Yojanas von hier entfernt wohnt der große Herr der Rākṣasas, bekannt als Virūpākṣa, mein mächtiger Freund.
12.169.16
तं गच्छ द्विजमुख्य त्वं स मद्वाक्यप्रचोदितः ।
कामानभीप्सितांस्तुभ्यं दाता नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१६९.१६ ॥
Geh zu ihm, bester der Brahmanen; durch meine Worte bewogen, wird er dir die Wünsche gewähren, die du begehrst. Daran ist nicht zu zweifeln.
12.169.17
इत्युक्तः प्रययौ राजन्गौतमो विगतक्लमः ।
फलान्यमृतकल्पानि भक्षयानो यथेष्टतः ॥ १२.१६९.१७ ॥
So angesprochen, o König, brach Gautama auf, frei von Ermüdung, und aß nach Belieben die ambrosiagleichen Früchte.
12.169.18
चन्दनागुरुमुख्यानि पत्रत्वचवनानि च ।
तस्मिन्पथि महाराज सेवमानो द्रुतं ययौ ॥ १२.१६९.१८ ॥
Auf jenem Weg, o großer König, sich an den Wäldern der vornehmsten Sandel- und Aloebäume und den Hainen aus Blättern und Rinde erfreuend, ging er rasch voran.
12.169.19
ततो मनुव्रजं नाम नगरं शैलतोरणम् ।
शैलप्राकारवप्रं च शैलयन्त्रार्गलं तथा ॥ १२.१६९.१९ ॥
Dann kam die Stadt namens Manuvraja, deren Tore aus Berg waren, deren Mauern und Wälle aus Berg waren, und deren Riegel und Maschinen ebenfalls aus Berg waren.
12.169.20
विदितश्चाभवत्तस्य राक्षसेन्द्रस्य धीमतः ।
प्रहितः सुहृदा राजन्प्रीयमाणः प्रियातिथिः ॥ १२.१६९.२० ॥
O König, jener weise Herr der Rakshasas erfuhr, dass ein Freund ihm einen lieben Gast gesandt hatte, und er freute sich.
12.169.21
ततः स राक्षसेन्द्रः स्वान्प्रेष्यानाह युधिष्ठिर ।
गौतमो नगरद्वाराच्छीघ्रमानीयतामिति ॥ १२.१६९.२१ ॥
Da sprach jener Herr der Rakshasas zu seinen Dienern, o Yudhiṣṭhira: 'Bringt Gautama schnell vom Stadttor herbei.'
12.169.22
तस्मात्पुरवरात्तूर्णं पुरुषाः श्वेतवेष्टनाः ।
गौतमेत्यभिभाषन्तः पुरद्वारमुपागमन् ॥ १२.१६९.२२ ॥
Aus jener vortrefflichen Stadt kamen eilends Männer mit weißen Turbanen zum Stadttor und riefen: 'Gautama!'
12.169.23
ते तमूचुर्महाराज राजप्रेष्यास्तदा द्विजम् ।
त्वरस्व तूर्णमागच्छ राजा त्वां द्रष्टुमिच्छति ॥ १२.१६९.२३ ॥
O großer König, da sprachen jene königlichen Diener zu jenem Brahmanen: 'Beeil dich, komm schnell; der König wünscht dich zu sehen.'
12.169.24
राक्षसाधिपतिर्वीरो विरूपाक्ष इति श्रुतः ।
स त्वां त्वरति वै द्रष्टुं तत्क्षिप्रं संविधीयताम् ॥ १२.१६९.२४ ॥
Der heldenhafte Herr der Rakshasas, bekannt als Virūpākṣa, eilt, dich zu sehen; darum sollen die Vorkehrungen schnell getroffen werden.
12.169.25
ततः स प्राद्रवद्विप्रो विस्मयाद्विगतक्लमः ।
गौतमः परमर्द्धि तां पश्यन्परमविस्मितः ॥ १२.१६९.२५ ॥
Da lief der Brahmane, seine Müdigkeit vor Staunen vergessen, Gautama sehr verwundert, als er jene höchste Pracht erblickte.
12.169.26
तैरेव सहितो राज्ञो वेश्म तूर्णमुपाद्रवत् ।
दर्शनं राक्षसेन्द्रस्य काङ्क्षमाणो द्विजस्तदा ॥ १२.१६९.२६ ॥
Mit eben diesen Männern eilte der Zweimalgeborene rasch zum Palast des Königs, da er damals den Herrn der Rākṣasas zu sehen begehrte.