Mahābhārata · Adhyāya 12.169
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.169.1
गिरं तां मधुरां श्रुत्वा गौतमो विस्मितस्तदा ।
कौतूहलान्वितो राजन्राजधर्माणमैक्षत ॥ १२.१६९.१ ॥
Al oír aquellas dulces palabras, Gautama quedó asombrado entonces; y, lleno de curiosidad, oh rey, miró a Rājadharmā.
12.169.2
भोः काश्यपस्य पुत्रोऽहं माता दाक्षायणी मम ।
सती त्वं च गुणोपेतः स्वागतं ते द्विजोत्तम ॥ १२.१६९.२ ॥
Oh señor, soy hijo de Kāśyapa y mi madre es Dākṣāyaṇī. Tú eres virtuoso y dotado de cualidades; bienvenido, el mejor de los dvija.
12.169.3
तस्मै दत्त्वा स सत्कारं विधिदृष्टेन कर्मणा ।
शालपुष्पमयीं दिव्यां बृसीं समुपकल्पयत् ॥ १२.१६९.३ ॥
Tras honrarle según el rito prescrito, preparó un asiento divino hecho de flores de sāla.
12.169.4
भगीरथरथाक्रान्तदेशान्गङ्गानिषेवितान् ।
ये चरन्ति महामीनास्तांश्च तस्यान्वकल्पयत् ॥ १२.१६९.४ ॥
Y los grandes peces que se mueven por las tierras recorridas por el carro de Bhagīratha y frecuentadas por el Gaṅgā, también los dispuso para él.
12.169.5
वह्निं चापि सुसंदीप्तं मीनांश्चापि सुपीवरान् ।
स गौतमायातिथये न्यवेदयत काश्यपिः ॥ १२.१६९.५ ॥
Y el fuego bien encendido y los peces muy gordos, el hijo de Kāśyapa se los ofreció a Gautama como huésped.
12.169.6
भुक्तवन्तं च तं विप्रं प्रीतात्मानं महामनाः ।
श्रमापनयनार्थं स पक्षाभ्यामभ्यवीजयत् ॥ १२.१६९.६ ॥
Para aliviar el cansancio de aquel brahmán, que había comido y tenía el ánimo satisfecho, el de gran corazón lo abanicó con sus alas.
12.169.7
तनो विश्रान्तमासीनं गोत्रवृत्तमपृच्छत ।
सोऽब्रवीद्गौतमोऽस्मीति ब्राह्मणोस्मीत्युदाहरत् ॥ १२.१६९.७ ॥
Mientras descansaba y estaba sentado, le preguntó por su linaje y conducta. Él respondió: «Soy Gautama» y declaró: «Soy brahmán».
12.169.8
तस्मै पर्णमयं दिव्यं दिव्यपुष्पाधिवासितम् ।
गन्धाढ्यं शयनं प्रादात्स शिश्ये तत्र वै सुखम् ॥ १२.१६९.८ ॥
Le dio un lecho divino hecho de hojas, perfumado con flores divinas y rico en fragancia; y allí se recostó con comodidad.
12.169.9
अपोपविष्टं शयने गौतमं वाक्यवित्तमः ।
पप्रच्छ काश्यपिर्वाग्मी किमागमनमित्युत ॥ १२.१६९.९ ॥
A Gautama, sentado en el lecho, le preguntó Kāśyapa, el más hábil en la palabra y elocuente: «¿Cuál es el propósito de tu venida?».
12.169.10
ततोऽब्रवीद्गौतमस्तं दरिद्रोऽहं महामते ।
समुद्रगमनाकाङ्क्षी द्रव्यार्थमिति भारत ॥ १२.१६९.१० ॥
Entonces Gautama le dijo: «Oh magnánimo, soy pobre y deseo viajar al océano por riquezas, oh Bhārata».
12.169.11
तं काश्यपोऽब्रवीत्प्रीत्या नोत्कण्ठां कर्तुमर्हसि ।
कृतकार्यो द्विजश्रेष्ठ सद्रव्यो यास्यसे गृहान् ॥ १२.१६९.११ ॥
Kāśyapa le dijo con afecto: «Oh mejor de los nacidos dos veces, no debes estar inquieto. Habiendo cumplido tu tarea, volverás a casa con riquezas».
12.169.12
चतुर्विधा ह्यर्थगतिर्बृहस्पतिमतं यथा ।
मित्रं विद्या हिरण्यं च बुद्धिश्चेति बुधेप्सिता ॥ १२.१६९.१२ ॥
Cuatro son los medios de obtener riqueza, según enseñó Bṛhaspati: la amistad, el saber, el oro y el intelecto; esto es lo que desean los sabios.
12.169.13
प्रादुर्भूतोऽस्मि ते मित्रं सुहृत्त्वं च महत्तरम् ।
सोऽहं तथा यतिष्यामि भविष्यसि यथार्थवान् ॥ १२.१६९.१३ ॥
Me he aparecido ante ti; soy tu amigo y un bienhechor mucho mayor. Así me esforzaré, para que alcances tu propósito.
12.169.14
ततः प्रभातसमये सुखं पृष्ट्वाऽब्रवीदिदम् ।
गच्छ सौम्य पथाऽनेन कृतकृत्यो भविष्यसि ॥ १२.१६९.१४ ॥
Entonces, al amanecer, tras preguntar amablemente por su bienestar, dijo esto: Ve, bondadoso, por este camino; quedarás cumplido en tu propósito.
12.169.15
इतस्त्रियोजनं गत्वा राक्षसाधिपतिर्महान् ।
विरूपाक्ष इति ख्यातः सखा मम महाबलः ॥ १२.१६९.१५ ॥
Yendo tres yojanas desde aquí, está el gran señor de los rākṣasas, conocido como Virūpākṣa, mi poderoso amigo.
12.169.16
तं गच्छ द्विजमुख्य त्वं स मद्वाक्यप्रचोदितः ।
कामानभीप्सितांस्तुभ्यं दाता नास्त्यत्र संशयः ॥ १२.१६९.१६ ॥
Ve a él, mejor de los brahmanes; impulsado por mis palabras, te concederá los deseos que buscas. No hay duda de ello.
12.169.17
इत्युक्तः प्रययौ राजन्गौतमो विगतक्लमः ।
फलान्यमृतकल्पानि भक्षयानो यथेष्टतः ॥ १२.१६९.१७ ॥
Así instruido, oh rey, Gautama partió, libre de cansancio, comiendo a su gusto los frutos semejantes al néctar.
12.169.18
चन्दनागुरुमुख्यानि पत्रत्वचवनानि च ।
तस्मिन्पथि महाराज सेवमानो द्रुतं ययौ ॥ १२.१६९.१८ ॥
Por aquel camino, oh gran rey, disfrutando de los bosques de sándalo y áloe principales y de arboledas de hojas y corteza, avanzó velozmente.
12.169.19
ततो मनुव्रजं नाम नगरं शैलतोरणम् ।
शैलप्राकारवप्रं च शैलयन्त्रार्गलं तथा ॥ १२.१६९.१९ ॥
Entonces llegó la ciudad llamada Manuvraja, cuyas puertas eran de montaña, cuyas murallas y baluartes eran de montaña, y cuyos cerrojos y máquinas eran de montaña.
12.169.20
विदितश्चाभवत्तस्य राक्षसेन्द्रस्य धीमतः ।
प्रहितः सुहृदा राजन्प्रीयमाणः प्रियातिथिः ॥ १२.१६९.२० ॥
Oh rey, aquel sabio señor de los rakshasas supo que un amigo le había enviado un huésped querido, y se sintió complacido.
12.169.21
ततः स राक्षसेन्द्रः स्वान्प्रेष्यानाह युधिष्ठिर ।
गौतमो नगरद्वाराच्छीघ्रमानीयतामिति ॥ १२.१६९.२१ ॥
Entonces aquel señor de los rakshasas habló a sus servidores, oh Yudhiṣṭhira: 'Traed pronto a Gautama desde la puerta de la ciudad.'
12.169.22
तस्मात्पुरवरात्तूर्णं पुरुषाः श्वेतवेष्टनाः ।
गौतमेत्यभिभाषन्तः पुरद्वारमुपागमन् ॥ १२.१६९.२२ ॥
Desde aquella excelsa ciudad, rápidamente, hombres con turbantes blancos llegaron a la puerta de la ciudad llamando: '¡Gautama!'
12.169.23
ते तमूचुर्महाराज राजप्रेष्यास्तदा द्विजम् ।
त्वरस्व तूर्णमागच्छ राजा त्वां द्रष्टुमिच्छति ॥ १२.१६९.२३ ॥
Oh gran rey, entonces aquellos servidores reales dijeron a aquel brahmán: 'Date prisa, ven pronto; el rey desea verte.'
12.169.24
राक्षसाधिपतिर्वीरो विरूपाक्ष इति श्रुतः ।
स त्वां त्वरति वै द्रष्टुं तत्क्षिप्रं संविधीयताम् ॥ १२.१६९.२४ ॥
El heroico señor de los rakshasas, conocido como Virūpākṣa, ansía verte; así que que los preparativos se hagan pronto.
12.169.25
ततः स प्राद्रवद्विप्रो विस्मयाद्विगतक्लमः ।
गौतमः परमर्द्धि तां पश्यन्परमविस्मितः ॥ १२.१६९.२५ ॥
Entonces el brahmán, libre de cansancio por el asombro, corrió, Gautama muy maravillado al contemplar aquel supremo esplendor.
12.169.26
तैरेव सहितो राज्ञो वेश्म तूर्णमुपाद्रवत् ।
दर्शनं राक्षसेन्द्रस्य काङ्क्षमाणो द्विजस्तदा ॥ १२.१६९.२६ ॥
Acompañado por esos mismos hombres, el dvija corrió rápidamente hacia el palacio del rey, deseando entonces contemplar al señor de los rākṣasas.