مهابهاراتا · أدهيايا 12.172
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.172.1
विद्वान्संस्कारयामास पार्थिवो राजधर्मणः ।
गन्धैर्बहुभिरव्यग्रो दाहयामास पूजितम् ॥ १२.१७२.१ ॥
أمر الملك الحكيم، وفق واجب الملوك، بإقامة الطقوس، وأمر بإحراق المبجَّل بعدة عطور بقلب هادئ.
12.172.2
तस्य देवस्य वचनादिन्द्रस्य बकराडिह ।
तेनैवामृतसिक्ताश्च पुनः संजीवितो बकः ॥ १२.१७२.२ ॥
بكلمة ذلك الإله إندرا، رُشَّ الكركيّ المسمّى باكارادا هنا بالأمريتا منه نفسه فعاد إلى الحياة.
12.172.3
राजधर्माऽपि तं प्राह सहस्राक्षमरिंदमम् ।
गौतमो ब्राह्मणः क्वाऽसौ मुच्यतां मत्प्रियः सखा ॥ १२.१७२.३ ॥
وقال راجادهرما أيضًا لذلك الإندرا ذي الألف عين، مروّض الأعداء: «أين ذلك البراهمي غوتاما؟ فليُطلَق سراح صديقي الحبيب.»
12.172.4
तस्य वाक्यं समाज्ञाय कौशिकः सुरसत्तमः ।
गौतमं ह्यभ्यनुज्ञाप्य प्रीतोऽथ गमनोत्सुकः ॥ १२.१७२.४ ॥
بعد أن فهم كلامه جيدًا، أذِن كاوشيكا، أفضل الآلهة، بإطلاق غوتاما؛ وسُرّ وتحرّق للرحيل.
12.172.5
प्रतीतः स गतः सौम्यो राजधर्मा स्वमालयम् ।
नृशंसो गौतमो मुक्तो मित्रध्रुक्पुरुषाधमः ॥ १२.१७२.५ ॥
عاد راجادهرما مسرورًا هادئًا إلى منزله، وأُطلق سراح غوتاما القاسي، خائن صديقه، أحطّ الناس.
12.172.6
सभाण्डोपस्करो यातः स तदा शबरालयम् ।
तत्रासौ शबरी देहे प्रसूतो निरयोपमे ॥ १२.१७२.६ ॥
ذهب آنذاك مع أوانيه وأدواته إلى مسكن الشبارا؛ وهناك وُلد في جسد يشبه الجحيم امرأةً من الشبارية.
12.172.7
एष शापो महांस्तत्र मुक्तः सुरगणैस्तदा ॥ १२.१७२.७ ॥
رُفعت تلك اللعنة العظيمة هناك حينذاك على يد جماعات الآلهة.
12.172.8
दग्धे राक्षसराजेन खगराजे प्रतापिना ।
चितायाः पार्श्वतो दोग्ध्री सुरभिर्जीवयच्च तम् ॥ १२.१७२.८ ॥
لما أحرق ملك الرakshasas ملك الطيور الشجاع، أحيته سورabhi، البقرة الدارّة للحليب، من جانب المحرقة.
12.172.9
तस्या वक्राच्च्युतः फेनो दुग्धमात्रस्तदाऽनघ ।
समीरणाहृतो यातश्चितां तां राजधर्मणः ॥ १२.१७२.९ ॥
يا بلا ذنب، إن الزبد الذي سقط من فمها، وكان لبنًا محضًا، حمله الريح حينذاك حتى وصل إلى تلك المحرقة لملك الدهارما.
12.172.10
देवराजस्ततः प्राप्तो विरूपाक्षपुरं तदा ।
विरूपाक्षोऽपि तं शक्रमयाचत पुनः पुनः।
काश्यपश्य सुतो देव भ्राता मे जीवतामिति ॥ १२.१७२.१० ॥
ثم وصل إندرا، ملك الآلهة، إلى مدينة فيروباكشا. وتوسل فيروباكشا أيضًا إلى ذلك الشاكرا مرارًا وتكرارًا: 'أيها الإله، ليعد إلى الحياة ابن كشيبا، أخي.'
12.172.11
विरूपाक्षमुवाचेदमीश्वरः पाकशासनः ।
ब्रह्मणा व्याहृतो रोषाद्राजधर्मा कदाचन ॥ १२.१७२.११ ॥
قال الرب باكاشاسانا (إندرا) هذا لفيروباكشا، في سياق ما قاله براهما ذات مرة غاضبًا لراجادارما.
12.172.12
यस्मात्त्वं नागतो द्रष्टुं मम नित्यमिमां सभाम् ।
तस्माद्बको भवान्भावी धर्मशीलः परात्मवित् ॥ १२.१७२.१२ ॥
لأنك لم تأتِ دائمًا لترى مجلسي هذا، فستصبح طائرًا كالكركي (بكا)، لكنك ستكون ذا طبع دهارمي وعارفًا بالذات العليا.
12.172.13
आगमिष्यति ते वासं कदाचित्पापकर्मकृत् ।
शबरावासगो विप्रः कृतघ्नो वृषलीपतिः ॥ १२.१७२.१३ ॥
سيأتي يومًا إلى مسكنك برهميٌّ يرتكب الأفعال الآثمة، ويسكن في قرية الشبر، وهو جاحد للجميل، وزوج امرأة من طبقة وضيعة.
12.172.14
यदा निहन्ता मोक्षस्ते तदा भावीत्युवाच तम् ।
तस्मादेष गतो लोकं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः ॥ १२.१७२.१४ ॥
قال له: «حين يأتي قاتلك تنال الخلاص». ولذلك ذهب إلى عالم براهما، السيد الأعلى.
12.172.15
स चापि निरयं प्राप्तो दुष्कृतिः कुलपांसनः ॥ १२.१७२.१५ ॥
وذلك المرتكب للسوء، عار أسرته، بلغ هو أيضًا الجحيم.
12.172.16
एतच्छ्रुत्वा सभामध्ये तद्वाक्यं नारदेरितम् ।
मयाऽपि तव राजेन्द्र यथावदनुवर्णितम् ॥ १२.१७२.१६ ॥
يا سيد الملوك، لقد سمعتُ تلك المقالة التي قالها نارادا في وسط المجلس، فقد وصفتها لك كما هي.
12.172.17
ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भ्रष्टव्रते तथा ।
निष्कृतिर्विहिता राजन्कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.१७२.१७ ॥
أيها الملك، للقاتل البراهمي، ولشارب الخمر، وللسارق، وكذلك لمن سقط من نذوره، قد قُرّر الكفّارة؛ أما للجاحد للجميل فلا كفّارة.
12.172.18
कुतः कृतघ्नस्य यशः कुतः स्थानं कुतः सुखम् ।
अश्रद्धेयः कृतघ्नो हि कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ १२.१७२.१८ ॥
أين الشهرة للجاحد للجميل، وأين مقامه، وأين سعادته؟ الجاحد لا يُؤتمن؛ وللجاحد لا كفّارة.
12.172.19
मित्रद्रोहो न कर्तव्यः पुरुषेण विशेषतः ।
मित्रध्रुङ्गिरयं घोरं नरकं प्रतिपद्यते ॥ १२.१७२.१९ ॥
لا ينبغي للإنسان أن يخون صديقه، لا سيما. ومن يؤذي صديقه يبلغ ذلك الجحيم المرعب.
12.172.20
कृतज्ञमनसा भाव्यं मित्रभावेन चानघ ।
मित्रात्प्रभवते सर्वं मित्रं धन्यतरं स्मृतम् ॥ १२.१७२.२० ॥
أيها البريء، ينبغي أن يكون المرء ذا قلب شاكر وروح ودودة. كل شيء يأتي من الصديق؛ والصديق يُعدّ أكثر الناس بركة.
12.172.21
अर्थाद्वा मित्रलाभाद्वा मित्रलाभो विशिष्यते ।
सुलभा मित्रतोऽर्थास्तु मित्रेण यतितुं क्षमम् ॥ १२.१७२.२१ ॥
سواء بالثروة أو بكسب الصديق، فكسب الصديق أفضل. تُنال الثروة بسهولة بالصديق، والصديق وحده قادر على السعي إليها.
12.172.22
मित्रं चाभिमतं स्निग्धं फलं चापि सतां फलम् ।
सत्कारैः स्वजनोपेतः पूजयेत विचक्षणः ॥ १२.१७२.२२ ॥
الصديق محبوب ودود، وذلك أيضاً ثمرة الأخيار. ينبغي للحكيم أن يكرمه بالتبجيل مع أقاربه.
12.172.23
परित्याज्यो बुधैः पापः कदर्यः कुलपांसनः ।
मित्रद्रोही कुलाङ्गारः पापकर्मा कुलाधमः ॥ १२.१७२.२३ ॥
ينبغي للحكماء أن يتركوا الشرير، والبخيل، ومدنّس نسبه، وخائن الصديق، وجمرة العشيرة، وفاعل الشرور، وأدنى أهل عشيرته.
12.172.24
एषा सज्जनसांनिध्ये प्रज्ञा प्रोक्ता मयाऽनघ ।
मित्रदुहि कृतघ्ने च किं भूयः श्रोतुमिच्छसि ॥ १२.१७२.२४ ॥
أيها البريء، لقد أعلنتُ هذه الحكمة في حضور الأخيار. فما الذي تريد أن تسمعه بعد عن خائن الصديق والناكر للجميل؟
12.172.25
एतच्छ्रुत्वा ततो वाक्यं भीष्मेणोक्तं महात्मना ।
युधिष्ठिरः प्रीतमना बभूव जनमेजय ॥ १२.१७२.२५ ॥
وبعد أن سمع يودهيشثيرا هذا القول الذي نطق به بهيشما العظيم، يا جانامجايا، صار مسرور النفس.