ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.174
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.174.1
अतिक्रामति कालेऽस्मिन्सर्वभूतक्षयावहे ।
किं श्रेयः प्रतिपद्येत तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१७४.१ ॥
ସର୍ବଭୂତର କ୍ଷୟ ଆଣୁଥିବା ଏହି କାଳ ବିତିଯିବା ବେଳେ ମଣିଷ କେଉଁ ଶ୍ରେୟ ପାଇବା ଉଚିତ? ହେ ପିତାମହ, ତାହା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
12.174.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
पितुः पुत्रेण संवादं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७४.२ ॥
ଏ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଇତିହାସ କହନ୍ତି — ପିତା ଓ ପୁତ୍ରଙ୍କ ସେ ସଂବାଦ। ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ତାହା ଶୁଣ।
12.174.3
द्विजातेः कस्यचित्पार्थ स्वाध्यायनिरतस्य वै ।
बभूव पुत्रो मेधावी मेधावीनाम नामतः ॥ १२.१७४.३ ॥
ହେ ପାର୍ଥ, ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟରେ ନିରତ ଜଣେ ଦ୍ୱିଜଙ୍କର ମେଧାବୀ ନାମକ ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲା।
12.174.4
सोऽब्रवीत्पितरं पुत्रः स्वाध्यायकरणे रतम् ।
मोक्षधर्मार्थकुशलो लोकतन्त्रविचक्षणः ॥ १२.१७४.४ ॥
ମୋକ୍ଷ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥରେ କୁଶଳୀ ଏବଂ ଲୋକବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ନିପୁଣ ସେ ପୁତ୍ର, ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟରେ ନିରତ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲା।
12.174.5
धीरः किंस्वित्तात कुर्यात्प्रजानन् ।
क्षिप्रं ह्यायुर्भ्रश्यते मानवानाम्।
पितस्तदाचक्ष्व यथार्थयोगं ।
ममानुपूर्व्या येन धर्मं चरेयम् ॥ १२.१७४.५ ॥
ହେ ତାତ, ଧୀର ବ୍ୟକ୍ତି ଜାଣି ଜାଣି କଣ କରିବ? ମଣିଷର ଆୟୁ ଶୀଘ୍ର କ୍ଷୟ ହୁଏ। ହେ ପିତା, ଯଥାର୍ଥ ଉପାୟ କ୍ରମରେ ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଧର୍ମାଚରଣ କରିପାରିବି।
12.174.6
वेदानधीत्य ब्रह्मचर्येण पुत्र ।
पुत्रानिच्छेत्पावनार्थं पितृणाम्।
अग्नीनाधाय विधिवच्चेष्टयज्ञो ।
वनं प्रविश्याथ मुनिर्बुभूषेत् ॥ १२.१७४.६ ॥
ବେଦ ପଢ଼ି, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ସହିତ, ପିତୃଗଣଙ୍କ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ପୁତ୍ର ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ। ବିଧି ଅନୁସାରେ ଅଗ୍ନି ସ୍ଥାପନ କରି ଯଜ୍ଞ କରି, ତା'ପରେ ବନରେ ପ୍ରବେଶ କରି ମୁନି ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିବା ଉଚିତ।
12.174.7
एवमभ्याहते लोके समन्तात्परिवारिते ।
अमोघासु पतन्तीषु किं धीर इव भाषसे ॥ १२.१७४.७ ॥
ଏହିପରି ଜଗତ ଚାରିପଟରୁ ଆହତ ଓ ଘେରାଯାଇଥିବା ବେଳେ, ଅମୋଘ (ଦିନଗୁଡ଼ିକ) ଖସିଯାଉଥିବା ବେଳେ, ହେ ଧୀର, ତୁମେ କାହିଁକି ଏପରି କହୁଛ?
12.174.8
कथमभ्याहतो लोकः केन वा परिवारितः ।
अमोघाः काः पतन्तीह किंनु भीषयसीव माम् ॥ १२.१७४.८ ॥
ଜଗତ କିପରି ଆହତ ହେଲା, କିଏ ଘେରିଲା? ଏଠାରେ କେଉଁ ଅମୋଘ (ଦିନଗୁଡ଼ିକ) ଖସୁଛି? ତୁମେ ମୋତେ କାହିଁକି ଭୟ ଦେଖାଉଛ?
12.174.9
मृत्युनाभ्याहतो लोको जरया परिवारितः ।
अहोरात्राः पतन्त्येते ननु कस्मान्न बुध्यसे।
अमोघा रात्रयश्चापि नित्यमायान्ति यान्ति च ॥ १२.१७४.९ ॥
ଜଗତ ମୃତ୍ୟୁଦ୍ୱାରା ଆହତ, ଜରାଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଛି। ଏହି ଦିନରାତ୍ରି ଖସୁଛି—ତୁମେ କାହିଁକି ବୁଝୁନାହଁ? ଅମୋଘ ରାତ୍ରିଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ସର୍ବଦା ଆସେ ଓ ଯାଏ।
12.174.10
यथाऽहमेतज्जानामि न मृत्युस्तिष्ठतीति ह ।
सोऽहं कथं प्रतीक्षिष्ये जालेनेवावृतश्चरन् ॥ १२.१७४.१० ॥
ମୃତ୍ୟୁ ରହେ ନାହିଁ ବୋଲି ମୁଁ ଯେପରି ଜାଣେ, ଜାଲରେ ଘେରାଯାଇ ବୁଲୁଥିବା ମୁଁ କିପରି ଅପେକ୍ଷା କରିବି?
12.174.11
रात्र्यांरात्र्यां व्यतीतायामायुरल्पतरं यदा ।
तदैव बन्ध्यं दिवसमिति विन्द्याद्विचक्षणः ॥ १२.१७४.११ ॥
ପ୍ରତି ରାତ୍ରି ବିତିଗଲେ ଆୟୁ ଆହୁରି କମିଯାଏ; ସେତେବେଳେ ବିଚକ୍ଷଣ ସେହି ଦିନକୁ ବନ୍ଧ୍ୟ (ନିଷ୍ଫଳ) ବୋଲି ଜାଣିବ।
12.174.12
गाधोदके मत्स्य इव सुखं विन्देत कस्तदा ।
अनवाप्तेषु कामेषु मृत्युरभ्योति मानवम् ॥ १२.१७४.१२ ॥
ଅଳ୍ପ ଜଳରେ ମାଛ ପରି ସେତେବେଳେ କିଏ ସୁଖ ପାଇପାରିବ? କାମନା ପୂର୍ଣ୍ଣ ନ ହେଲେ ମୃତ୍ୟୁ ମଣିଷ ନିକଟକୁ ଆସେ।
12.174.13
पुष्पाणीव विचिन्वन्तमन्यत्र गतमानसम् ।
वृकीवोरणमासाद्य मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१३ ॥
ଫୁଲ ତୋଳୁଥିବା ଲୋକର ମନ ଅନ୍ୟତ୍ର ଥିଲେ, ନେକଡ଼ିଆ ମେଷ ପାଖକୁ ଯାଇ ତାକୁ ଧରି ନେବା ପରି ମୃତ୍ୟୁ ତାକୁ ନେଇ ଯାଏ।
12.174.14
अद्यैव कुरु यच्छ्रेयो मा त्वां कालोऽत्यगादयम् ।
अकृतेष्वेव कार्येषु मृत्युर्वै संप्रकर्षति ॥ १२.१७४.१४ ॥
ଯାହା କଲ୍ୟାଣକର ତାହା ଆଜି ହିଁ କର; ଏହି ସମୟ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ ନ କରୁ। କାର୍ଯ୍ୟ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିବାବେଳେ ମୃତ୍ୟୁ ଟାଣି ନିଏ।
12.174.15
श्वः कार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् ।
नहि प्रतीक्षते मृत्युः कृतमस्य न वा कृतम् ॥ १२.१७४.१५ ॥
ଆସନ୍ତାକାଲିର କାର୍ଯ୍ୟ ଆଜି କରିବା ଉଚିତ, ଅପରାହ୍ଣର କାର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବାହ୍ଣରେ କରିବା ଉଚିତ। ମୃତ୍ୟୁ ତାର କାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଛି କି ନାହିଁ ତାହା ଅପେକ୍ଷା କରେ ନାହିଁ।
12.174.16
को हि जानाति कस्याद्य मृत्युकालो भविष्यति ।
युवैव धर्मशीलः स्यादनित्यं खलु जीवितम्।
कृते धर्मे भवेत्कीर्तिरिह प्रेत्य च वै सुखम् ॥ १२.१७४.१६ ॥
ଆଜି କାହାର ମୃତ୍ୟୁକାଳ ଆସିବ ତାହା କିଏ ଜାଣେ? ତେଣୁ ଯୌବନରେ ହିଁ ଧର୍ମଶୀଳ ହୁଅ; ଜୀବନ ପ୍ରକୃତରେ ଅନିତ୍ୟ। ଧର୍ମ କଲେ ଇହଲୋକରେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପରଲୋକରେ ସୁଖ ମିଳେ।
12.174.17
मोहेन हि समाविष्टः पुत्रदारार्थमुद्यतः ।
कृत्वा कार्यमकार्यं वा पुष्टिमेषां प्रयच्छति ॥ १२.१७४.१७ ॥
ମୋହରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ପୁତ୍ର ଓ ପତ୍ନୀ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରୁଥିବା ମଣିଷ, କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉ କି ଅକାର୍ଯ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ପୋଷଣ ପାଇଁ ହିଁ କରେ।
12.174.18
तं पुत्रपशुसंपन्नं व्यासक्तमनसं नरम् ।
सुप्तं व्याघ्रो मृगमिव मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१८ ॥
ପୁତ୍ର ଓ ପଶୁଧନରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ମନ ଆସକ୍ତ ସେହି ମଣିଷକୁ, ଶୋଇଥିବା ହରିଣକୁ ବାଘ ନେବା ପରି, ମୃତ୍ୟୁ ଧରି ନେଇ ଯାଏ।
12.174.19
संचिन्वानकमेवैनं कामानामवितृप्तकम् ।
व्याघ्रः पशुमिवादाय मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१९ ॥
କାମନା ସଞ୍ଚୟ କରୁଥିବା, କଦାପି ତୃପ୍ତ ନ ହେଉଥିବା ଏହି ମନୁଷ୍ୟକୁ, ବାଘ ପଶୁକୁ ଧରି ନେଇ ଯିବା ପରି ମୃତ୍ୟୁ ଧରି ନେଇ ଯାଏ।
12.174.20
इदं कृतमिदं कार्यमिदमन्यत्कृताकृतम् ।
एवमीहासुखासक्तं कृतान्तः कुरुते वशे ॥ १२.१७४.२० ॥
ଏହା କରାଗଲା, ଏହା କରିବାକୁ ଅଛି, ଏହା ଅନ୍ୟ — କରାଯାଇଥିବା ଓ ନ କରାଯାଇଥିବା; ଏପରି ଚେଷ୍ଟା ଓ ଦୁଃଖରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକକୁ କୃତାନ୍ତ ନିଜ ବଶରେ ରଖେ।
12.174.21
कृतानां फलमप्राप्तं कर्मणां कर्मसंज्ञितम् ।
क्षेत्रापणगृहासक्तं मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.२१ ॥
କୃତ କର୍ମର ଫଳ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳି ନାହିଁ, କର୍ମ ନାମରେ ଚିହ୍ନିତ ତାହା — କ୍ଷେତ୍ର, ହାଟ, ଗୃହରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଧରି ନେଇ ଯାଏ।
12.174.22
दुर्बलं बलवन्तं च शूरं भीरुं जडं कविम् ।
अप्राप्तं सर्वकामार्थान्मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.२२ ॥
ଦୁର୍ବଳ ଓ ବଳବାନ, ଶୂର ଓ ଭୀରୁ, ମୂର୍ଖ ଓ ଜ୍ଞାନୀ — ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ନ ପାଇ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଧରି ନେଇ ଯାଏ।
12.174.23
नृत्युर्जरा च व्याधिश्च दुःखं चानेककारणम् ।
अनुषक्तं यदा देहे किं स्वस्थ इव तिष्ठसि ॥ १२.१७४.२३ ॥
ମୃତ୍ୟୁ, ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ, ବ୍ୟାଧି ଓ ଅନେକ କାରଣର ଦୁଃଖ — ଏସବ ଶରୀରରେ ଲାଗିଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ସୁସ୍ଥ ପରି ଠିଆ ହୋଇଛ?
12.174.24
जातमेवान्तकोऽन्ताय जरा चान्वेति देहिनम् ।
अनुषक्ता द्वयेनैते भावाः स्थावरजङ्गमाः ॥ १२.१७४.२४ ॥
ଜନ୍ମ ହେଲେ ହିଁ ଅନ୍ତକ ମୃତ୍ୟୁ ଅନ୍ତ ପାଇଁ ଆସେ, ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଦେହଧାରୀର ପଛେ ଯାଏ; ଏହି ଦୁଇଟି ସହିତ ସଂଲଗ୍ନ ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ ଭୂତ।
12.174.25
अत्योर्वा मुखमेतद्वै या ग्रामे वसतो रतिः ।
वानामेष वै गोष्ठो यदरण्यमिति श्रुतिः ॥ १२.१७४.२५ ॥
ଗ୍ରାମରେ ବାସ କରୁଥିବା ଲୋକର ଯେଉଁ ଆସକ୍ତି, ତାହା ହିଁ ଏହାର ମୁଖ; ଅରଣ୍ୟ ହିଁ ବନଚରଙ୍କ ଗୋଠ, ଏପରି ଶ୍ରୁତି କହେ।
12.174.26
तेबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रवि ।
छेत्त्वेता सुकृतो यान्ति नैनां छिन्दन्ति दुष्कृतः ॥ १२.१७४.२६ ॥
ଗ୍ରାମରେ ବାସ କରୁଥିବା ଲୋକର ଆସକ୍ତି ବାନ୍ଧୁଥିବା ଏହି ରସି; ଏହାକୁ କାଟି ସୁକୃତମାନେ ଯାଆନ୍ତି, ଦୁଷ୍କୃତମାନେ କାଟି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
12.174.27
हिंसयति यो जन्तून्मनोवाक्कायहेतुभिः ।
जीवितार्थापनयनैः प्राणिभिर्न स हिंस्यते ॥ १२.१७४.२७ ॥
ମନ, ବାଣୀ ଓ ଶରୀର ହେତୁ ଯିଏ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ହିଂସା କରେ, ସେ ଜୀବନ ଓ ଧନ ହରଣକାରୀ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହିଂସିତ ହୁଏ ନାହିଁ।
12.174.28
न मृत्युसेनामायान्तीं जातु कश्चित्प्रबाधते ।
ऋते सत्यमसत्त्याज्यं सत्ये ह्यमृतमाश्रितम् ॥ १२.१७४.२८ ॥
ମୃତ୍ୟୁ ସେନା ଆସୁଥିବା ବେଳେ ସତ୍ୟ ବିନା କେହି ତାହାକୁ ରୋକି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ଅସତ୍ୟ ତ୍ୟାଜ୍ୟ, କାରଣ ଅମୃତ ସତ୍ୟରେ ଆଶ୍ରିତ।
12.174.29
तस्मात्सत्यव्रताचारः सत्ययोगपरायणः ।
सत्यागमः सदा दान्तः सत्येनैवान्तकं जयेत् ॥ १२.१७४.२९ ॥
ତେଣୁ ସତ୍ୟବ୍ରତାଚାରୀ, ସତ୍ୟଯୋଗପରାୟଣ, ସତ୍ୟାଗମ ଥିବା, ସର୍ବଦା ଦାନ୍ତ ପୁରୁଷ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜିତିବା ଉଚିତ।
12.174.30
अमृतं चैव मृत्युश्च द्वयं देहे प्रतिष्ठितम् ।
मृत्युरापद्यते मोहात्सत्येनापद्यतेऽमृतम् ॥ १२.१७४.३० ॥
ଅମୃତ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦୁଇଟି ହିଁ ଦେହରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ; ମୋହରୁ ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ସତ୍ୟରୁ ଅମୃତ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।
12.174.31
सोऽहं ह्यहिंस्रः सत्यार्थी कामक्रोधबहिष्कृतः ।
समदुःखसुखः क्षेमी मृत्युंहास्याम्यमर्त्यवत् ॥ १२.१७४.३१ ॥
ମୁଁ ଅହିଂସକ, ସତ୍ୟାର୍ଥୀ, କାମକ୍ରୋଧରୁ ମୁକ୍ତ, ସୁଖଦୁଃଖରେ ସମ, କଲ୍ୟାଣକାମୀ; ଅମର ପରି ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି।
12.174.32
शान्तियज्ञरतो दान्तो ब्रह्मयज्ञे स्थितो मुनिः ।
वाङ्भनः कर्मयज्ञश्च भविष्याम्युदगायने ॥ १२.१७४.३२ ॥
ଶାନ୍ତିଯଜ୍ଞରେ ରତ, ସଂଯମୀ, ବ୍ରହ୍ମଯଜ୍ଞରେ ସ୍ଥିତ ମୁନି ହୋଇ, ବାକ୍-ମନ-କର୍ମଯଜ୍ଞ କରି ମୁଁ ଉତ୍ତରାୟଣରେ ହେବି।
12.174.33
पशुयज्ञैः कथं हिंस्रैर्मादृशो चष्टुमर्हति ।
अन्तवद्भिरिव प्राज्ञः क्षेत्रयज्ञैः पिशाचवत् ॥ १२.१७४.३३ ॥
ହିଂସ୍ର ପଶୁଯଜ୍ଞରେ ମୋ ପରି ଲୋକ କିପରି ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ହେବ? ପ୍ରାଜ୍ଞ ନଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ରଯଜ୍ଞରୁ ପିଶାଚ ପରି ଦୂରରେ ରହେ।
12.174.34
यस्य वाङ्भनसी स्यातां सम्यक्प्रणिहिते सदा ।
तपस्त्यागश्च सत्यं च स वै सर्वमवाप्नुयात् ॥ १२.१७४.३४ ॥
ଯାହାର ବାକ୍ୟ ଓ ମନ ସର୍ବଦା ଭଲ ଭାବେ ସଂଯତ, ଯାହା ପାଖରେ ତପ, ତ୍ୟାଗ ଓ ସତ୍ୟ ଅଛି, ସେ ହିଁ ସବୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
12.174.35
नास्ति विद्यासमं चक्षुर्नास्ति सत्यसमं तपः ।
नास्ति रागसमंदुःखं नास्ति त्यागसमं सुखम् ॥ १२.१७४.३५ ॥
ବିଦ୍ୟା ସମାନ ଚକ୍ଷୁ ନାହିଁ, ସତ୍ୟ ସମାନ ତପ ନାହିଁ; ରାଗ ସମାନ ଦୁଃଖ ନାହିଁ, ତ୍ୟାଗ ସମାନ ସୁଖ ନାହିଁ।
12.174.36
आत्मन्येवात्मना जात आत्मनिष्ठोऽप्रजोपि वा ।
आत्मन्येव भविष्यामि न मां तारयति प्रजा ॥ १२.१७४.३६ ॥
ଆତ୍ମାରୁ ହିଁ ଆତ୍ମାରେ ଜାତ, ଆତ୍ମନିଷ୍ଠ, ସନ୍ତାନହୀନ ହେଲେ ବି ମୁଁ ଆତ୍ମାରେ ହିଁ ରହିବି; ସନ୍ତାନ ମୋତେ ପାର କରିବ ନାହିଁ।
12.174.37
नैतादृशं ब्राह्मणस्यास्ति वित्तं ।
यथैकता समता सत्यता च।
शीलं स्थितिर्दण्डनिधानमार्जवं ।
ततस्ततश्चोपरभः क्रियाभ्यः ॥ १२.१७४.३७ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏହିପରି ଧନ ଆଉ ନାହିଁ: ଏକତା, ସମତା, ସତ୍ୟତା, ଶୀଳ, ସ୍ଥିରତା, ଦଣ୍ଡତ୍ୟାଗ, ସରଳତା, ଏବଂ ତା'ପରେ କର୍ମରୁ ବିରତି।
12.174.38
किं ते धनैर्बान्धवैर्वापि किं ते ।
किं ते दारैर्ब्राह्मण यो मरिष्यसि।
आत्मानमन्विच्छ गुहां प्रविष्टं ।
पितामहास्ते क्व गताः पिता च ॥ १२.१७४.३८ ॥
ତୁମ ପାଇଁ ଧନରେ କ'ଣ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କରେ କ'ଣ, ପତ୍ନୀମାନଙ୍କରେ ବି କ'ଣ? ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ମରିବ। ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା ଆତ୍ମାକୁ ଖୋଜ। ତୁମ ପିତାମହମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ, ଏବଂ ତୁମ ପିତା ବି?
12.174.39
पुत्रस्यैतद्वचः श्रुत्वा यथाऽकार्षीत्पिता नृप ।
तथा त्वमपि वर्तस्व सत्यधर्मपरायणः ॥ १२.१७४.३९ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ପୁଅର ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି ପିତା ଯେପରି କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ତୁମେ ବି ସତ୍ୟଧର୍ମପରାୟଣ ହୋଇ ଆଚରଣ କର।