மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.174
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.174.1
अतिक्रामति कालेऽस्मिन्सर्वभूतक्षयावहे ।
किं श्रेयः प्रतिपद्येत तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१७४.१ ॥
அனைத்து உயிர்களையும் அழிக்கும் இந்தக் காலம் கடந்து செல்லும்போது, எது நன்மையை அடைய வேண்டும்? பிதாமகரே, அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.174.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
पितुः पुत्रेण संवादं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७४.२ ॥
இதில் பண்டைய இந்த இதிகாசத்தையும் சொல்வர் — தந்தைக்கும் மகனுக்கும் இடையிலான அந்த உரையாடலை. யுதிஷ்டிரா, அதைக் கேள்.
12.174.3
द्विजातेः कस्यचित्पार्थ स्वाध्यायनिरतस्य वै ।
बभूव पुत्रो मेधावी मेधावीनाम नामतः ॥ १२.१७४.३ ॥
பார்த்தா, வேதப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருந்த ஒரு துவிஜனுக்கு மேதாவி என்ற பெயருடைய புத்திமான் மகன் பிறந்தான்.
12.174.4
सोऽब्रवीत्पितरं पुत्रः स्वाध्यायकरणे रतम् ।
मोक्षधर्मार्थकुशलो लोकतन्त्रविचक्षणः ॥ १२.१७४.४ ॥
மோட்சம், தர்மம், அர்த்தம் ஆகியவற்றில் திறமையும் உலகின் ஒழுங்கில் நிபுணத்துவமும் கொண்ட அந்த மகன், வேதப் பயிற்சியில் ஈடுபட்டிருந்த தந்தையிடம் பேசினான்.
12.174.5
धीरः किंस्वित्तात कुर्यात्प्रजानन् ।
क्षिप्रं ह्यायुर्भ्रश्यते मानवानाम्।
पितस्तदाचक्ष्व यथार्थयोगं ।
ममानुपूर्व्या येन धर्मं चरेयम् ॥ १२.१७४.५ ॥
தந்தையே, அறிந்த தீரன் என்ன செய்ய வேண்டும்? மனிதர்களின் ஆயுள் விரைவில் குறைகிறது. தந்தையே, உண்மையான வழியை முறைப்படி எனக்குச் சொல்லுங்கள், அதனால் நான் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கலாம்.
12.174.6
वेदानधीत्य ब्रह्मचर्येण पुत्र ।
पुत्रानिच्छेत्पावनार्थं पितृणाम्।
अग्नीनाधाय विधिवच्चेष्टयज्ञो ।
वनं प्रविश्याथ मुनिर्बुभूषेत् ॥ १२.१७४.६ ॥
வேதங்களைக் கற்று, பிரம்மசரியத்தால், பித்ருக்களின் தூய்மைக்காக மக்களை விரும்ப வேண்டும். விதிப்படி அக்னிகளை நிறுவி, யாகங்கள் செய்து, பின் காட்டில் நுழைந்து முனிவராக ஆக விரும்ப வேண்டும்.
12.174.7
एवमभ्याहते लोके समन्तात्परिवारिते ।
अमोघासु पतन्तीषु किं धीर इव भाषसे ॥ १२.१७४.७ ॥
உலகம் எல்லாப் பக்கங்களிலும் தாக்கப்பட்டு சூழப்பட்டிருக்கும்போதும், தவறாத நாட்கள் விழுந்துகொண்டிருக்கும்போதும், ஓ தீரனே, நீ ஏன் இவ்வாறு பேசுகிறாய்?
12.174.8
कथमभ्याहतो लोकः केन वा परिवारितः ।
अमोघाः काः पतन्तीह किंनु भीषयसीव माम् ॥ १२.१७४.८ ॥
உலகம் எப்படித் தாக்கப்பட்டது, எதனால் சூழப்பட்டது? இங்கு எந்தத் தவறாத நாட்கள் விழுகின்றன? நீ ஏன் என்னை அச்சுறுத்துகிறாய்?
12.174.9
मृत्युनाभ्याहतो लोको जरया परिवारितः ।
अहोरात्राः पतन्त्येते ननु कस्मान्न बुध्यसे।
अमोघा रात्रयश्चापि नित्यमायान्ति यान्ति च ॥ १२.१७४.९ ॥
உலகம் மரணத்தால் தாக்கப்பட்டு முதுமையால் சூழப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பகல் இரவுகள் விழுகின்றன—நீ ஏன் உணரவில்லை? தவறாத இரவுகளும் எப்போதும் வந்து போகின்றன.
12.174.10
यथाऽहमेतज्जानामि न मृत्युस्तिष्ठतीति ह ।
सोऽहं कथं प्रतीक्षिष्ये जालेनेवावृतश्चरन् ॥ १२.१७४.१० ॥
மரணம் நிற்காது என்று நான் அறிவேன். அப்படியிருக்க, வலையில் சிக்கியவனைப் போல் திரிந்துகொண்டிருக்கும் நான் எப்படிக் காத்திருப்பேன்?
12.174.11
रात्र्यांरात्र्यां व्यतीतायामायुरल्पतरं यदा ।
तदैव बन्ध्यं दिवसमिति विन्द्याद्विचक्षणः ॥ १२.१७४.११ ॥
ஒவ்வொரு இரவும் கழிந்துபோகும்போது ஆயுள் இன்னும் குறைகிறது. அப்போது அறிவுள்ளவன் அந்த நாளை வீணானது என்று அறிய வேண்டும்.
12.174.12
गाधोदके मत्स्य इव सुखं विन्देत कस्तदा ।
अनवाप्तेषु कामेषु मृत्युरभ्योति मानवम् ॥ १२.१७४.१२ ॥
ஆழமற்ற நீரில் உள்ள மீனைப் போல, அப்போது யார் சுகத்தைக் காண முடியும்? ஆசைகள் நிறைவேறாதபோது மரணம் மனிதனை அணுகுகிறது.
12.174.13
पुष्पाणीव विचिन्वन्तमन्यत्र गतमानसम् ।
वृकीवोरणमासाद्य मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१३ ॥
மலர்களைப் பறித்துக்கொண்டிருப்பவனின் மனம் வேறெங்கோ இருக்கும்போது, ஓநாய் ஆட்டை அணுகி அதைக் கவ்விச் செல்வது போல மரணம் அவனைக் கொண்டு செல்கிறது.
12.174.14
अद्यैव कुरु यच्छ्रेयो मा त्वां कालोऽत्यगादयम् ।
अकृतेष्वेव कार्येषु मृत्युर्वै संप्रकर्षति ॥ १२.१७४.१४ ॥
நன்மையானதை இன்றே செய். இந்த நேரம் உன்னைக் கடந்து போகாதிருக்கட்டும். செயல்கள் முடிவடையாதிருக்கும்போதே மரணம் இழுத்துச் செல்கிறது.
12.174.15
श्वः कार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् ।
नहि प्रतीक्षते मृत्युः कृतमस्य न वा कृतम् ॥ १२.१७४.१५ ॥
நாளைய வேலையை இன்றே செய்; பிற்பகல் வேலையை முற்பகலில் செய். மரணம் அவனுடைய வேலை முடிந்ததா இல்லையா என்று காத்திருப்பதில்லை.
12.174.16
को हि जानाति कस्याद्य मृत्युकालो भविष्यति ।
युवैव धर्मशीलः स्यादनित्यं खलु जीवितम्।
कृते धर्मे भवेत्कीर्तिरिह प्रेत्य च वै सुखम् ॥ १२.१७४.१६ ॥
இன்று யாருக்கு மரண காலம் வரும் என்பதை யார் அறிவார்? ஆகவே இளமையிலேயே தர்மசீலனாக இரு; வாழ்க்கை நிச்சயமாக நிலையற்றது. தர்மம் செய்தால் இவ்வுலகில் புகழும், மறுவுலகில் இன்பமும் உண்டாகும்.
12.174.17
मोहेन हि समाविष्टः पुत्रदारार्थमुद्यतः ।
कृत्वा कार्यमकार्यं वा पुष्टिमेषां प्रयच्छति ॥ १२.१७४.१७ ॥
மயக்கத்தால் பற்றப்பட்டு, மகனுக்கும் மனைவிக்கும் பொருட்டு முயல்பவன், செயலோ செயலின்மையோ, அவர்களுக்கு உணவளிப்பதற்காகவே செய்கிறான்.
12.174.18
तं पुत्रपशुसंपन्नं व्यासक्तमनसं नरम् ।
सुप्तं व्याघ्रो मृगमिव मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१८ ॥
மகன்களும் கால்நடைகளும் நிறைந்து, மனம் பற்றில் மூழ்கியிருக்கும் அந்த மனிதனை, உறங்கும் மானைப் புலி கவ்விச் செல்வது போல மரணம் பற்றிச் செல்கிறது.
12.174.19
संचिन्वानकमेवैनं कामानामवितृप्तकम् ।
व्याघ्रः पशुमिवादाय मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१९ ॥
ஆசைகளைக் குவித்துக்கொண்டும், ஒருபோதும் திருப்தியடையாத இவனை, புலி ஒரு மிருகத்தைப் பிடித்துச் செல்வது போல, மரணம் பிடித்துக்கொண்டு செல்கிறது.
12.174.20
इदं कृतमिदं कार्यमिदमन्यत्कृताकृतम् ।
एवमीहासुखासक्तं कृतान्तः कुरुते वशे ॥ १२.१७४.२० ॥
இதைச் செய்தாயிற்று, இது செய்ய வேண்டியது, இது இன்னொன்று, செய்ததும் செய்யாததுமாய், இவ்வாறு முயற்சியிலும் துன்பத்திலும் பற்றுக்கொண்டவனை காலன் தன் வசத்தில் கொண்டுவருகிறான்.
12.174.21
कृतानां फलमप्राप्तं कर्मणां कर्मसंज्ञितम् ।
क्षेत्रापणगृहासक्तं मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.२१ ॥
செய்த வினைகளின் பலன் இன்னும் கிடைக்காமல் இருக்கும் நிலையில், வினையின் பெயரால் அழைக்கப்படும் அது — நிலம், சந்தை, வீடு ஆகியவற்றில் பற்றுக்கொண்டவனை மரணம் பிடித்துச் செல்கிறது.
12.174.22
दुर्बलं बलवन्तं च शूरं भीरुं जडं कविम् ।
अप्राप्तं सर्वकामार्थान्मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.२२ ॥
பலவீனனையும், பலவானையும், வீரனையும், கோழையையும், மூடனையும், ஞானியையும் — எல்லா விரும்பிய பொருட்களையும் அடையாதவர்களை மரணம் பிடித்துச் செல்கிறது.
12.174.23
नृत्युर्जरा च व्याधिश्च दुःखं चानेककारणम् ।
अनुषक्तं यदा देहे किं स्वस्थ इव तिष्ठसि ॥ १२.१७४.२३ ॥
மரணம், முதுமை, நோய், பல காரணங்களால் வரும் துன்பம் — இவை உடலில் பற்றியிருக்கும்போது, நீ ஏன் நலமுடையவனைப் போல நிற்கிறாய்?
12.174.24
जातमेवान्तकोऽन्ताय जरा चान्वेति देहिनम् ।
अनुषक्ता द्वयेनैते भावाः स्थावरजङ्गमाः ॥ १२.१७४.२४ ॥
பிறந்தவுடனேயே அந்தகனான மரணம் முடிவுக்காக வருகிறான்; முதுமையும் உடலுடையவனைப் பின்தொடர்கிறது; இவ்விரண்டோடும் பற்றியிருப்பவை — அசைவனவும் அசையாதனவுமான உயிர்கள் அனைத்தும்.
12.174.25
अत्योर्वा मुखमेतद्वै या ग्रामे वसतो रतिः ।
वानामेष वै गोष्ठो यदरण्यमिति श्रुतिः ॥ १२.१७४.२५ ॥
கிராமத்தில் வசிப்பவனின் பற்றுதலே இதன் வாயாகும்; காடு விலங்குகளின் தொழுவம் என்று சுருதி கூறுகிறது.
12.174.26
तेबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रवि ।
छेत्त्वेता सुकृतो यान्ति नैनां छिन्दन्ति दुष्कृतः ॥ १२.१७४.२६ ॥
கிராமத்தில் வசிப்பவனின் பற்றுதல் கட்டும் கயிறு இது; இதை வெட்டி நல்லோர் செல்கின்றனர், தீயோர் இதை வெட்ட முடியாது.
12.174.27
हिंसयति यो जन्तून्मनोवाक्कायहेतुभिः ।
जीवितार्थापनयनैः प्राणिभिर्न स हिंस्यते ॥ १२.१७४.२७ ॥
மனம், வாக்கு, உடல் ஆகிய காரணங்களால் உயிர்களை எவன் துன்புறுத்துகிறானோ, அவன் உயிரையும் பொருளையும் பறிக்கும் உயிர்களால் துன்புறுத்தப்படுவதில்லை.
12.174.28
न मृत्युसेनामायान्तीं जातु कश्चित्प्रबाधते ।
ऋते सत्यमसत्त्याज्यं सत्ये ह्यमृतमाश्रितम् ॥ १२.१७४.२८ ॥
மரணத்தின் படை வரும்போது சத்தியத்தைத் தவிர எதுவும் அதைத் தடுக்க முடியாது; அசத்தியம் விலக்கப்பட வேண்டியது, ஏனெனில் அமிருதம் சத்தியத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது.
12.174.29
तस्मात्सत्यव्रताचारः सत्ययोगपरायणः ।
सत्यागमः सदा दान्तः सत्येनैवान्तकं जयेत् ॥ १२.१७४.२९ ॥
ஆகையால் சத்திய விரத ஒழுக்கமுடையவனும், சத்திய யோகத்தில் நிலைத்தவனும், சத்திய ஞானமுடையவனும், எப்போதும் அடக்கமுடையவனுமானவன் சத்தியத்தாலேயே மரணத்தை வெல்ல வேண்டும்.
12.174.30
अमृतं चैव मृत्युश्च द्वयं देहे प्रतिष्ठितम् ।
मृत्युरापद्यते मोहात्सत्येनापद्यतेऽमृतम् ॥ १२.१७४.३० ॥
அமிருதமும் மரணமும் இரண்டும் உடலில் நிலைபெற்றுள்ளன; மோகத்தால் மரணம் அடையப்படுகிறது, சத்தியத்தால் அமிருதம் அடையப்படுகிறது.
12.174.31
सोऽहं ह्यहिंस्रः सत्यार्थी कामक्रोधबहिष्कृतः ।
समदुःखसुखः क्षेमी मृत्युंहास्याम्यमर्त्यवत् ॥ १२.१७४.३१ ॥
நான் அகிம்சையாளன், சத்தியத்தை நாடுபவன், காமத்தையும் கோபத்தையும் விலக்கியவன், இன்பத்திலும் துன்பத்திலும் சமமானவன், நலம் விரும்புபவன்; அமரன் போல மரணத்தை நான் கைவிடுவேன்.
12.174.32
शान्तियज्ञरतो दान्तो ब्रह्मयज्ञे स्थितो मुनिः ।
वाङ्भनः कर्मयज्ञश्च भविष्याम्युदगायने ॥ १२.१७४.३२ ॥
சாந்தி யாகத்தில் ஈடுபட்ட, அடக்கமுள்ள, பிரம்ம யாகத்தில் நிலைத்த முனிவனாக, வாக், மனம், கர்ம யாகம் செய்பவனாக நான் உத்தராயணத்தில் ஆவேன்.
12.174.33
पशुयज्ञैः कथं हिंस्रैर्मादृशो चष्टुमर्हति ।
अन्तवद्भिरिव प्राज्ञः क्षेत्रयज्ञैः पिशाचवत् ॥ १२.१७४.३३ ॥
பசுயாகங்களால், கொடிய வழிகளால், என்னைப் போன்றவன் எவ்வாறு துதிக்கத் தகுதியுடையவனாவான்? அறிஞன் அழியும் க்ஷேத்ரயாகங்களை பிசாசைப் போல விலக்குவான்.
12.174.34
यस्य वाङ्भनसी स्यातां सम्यक्प्रणिहिते सदा ।
तपस्त्यागश्च सत्यं च स वै सर्वमवाप्नुयात् ॥ १२.१७४.३४ ॥
எவனுடைய வாக்கும் மனமும் எப்போதும் நன்கு நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கின்றனவோ, தவமும் துறவும் சத்தியமும் உள்ளவனோ, அவனே எல்லாவற்றையும் அடைவான்.
12.174.35
नास्ति विद्यासमं चक्षुर्नास्ति सत्यसमं तपः ।
नास्ति रागसमंदुःखं नास्ति त्यागसमं सुखम् ॥ १२.१७४.३५ ॥
அறிவுக்கு இணையான கண் இல்லை, சத்தியத்திற்கு இணையான தவம் இல்லை; பற்றுக்கு இணையான துன்பம் இல்லை, துறவுக்கு இணையான இன்பம் இல்லை.
12.174.36
आत्मन्येवात्मना जात आत्मनिष्ठोऽप्रजोपि वा ।
आत्मन्येव भविष्यामि न मां तारयति प्रजा ॥ १२.१७४.३६ ॥
ஆத்மாவாலேயே ஆத்மாவில் பிறந்து, ஆத்மநிஷ்டனாக, மக்கள் இல்லாதவனாக இருந்தாலும், ஆத்மாவிலேயே நான் நிலைப்பேன்; மக்கள் என்னைக் கடத்தமாட்டார்கள்.
12.174.37
नैतादृशं ब्राह्मणस्यास्ति वित्तं ।
यथैकता समता सत्यता च।
शीलं स्थितिर्दण्डनिधानमार्जवं ।
ततस्ततश्चोपरभः क्रियाभ्यः ॥ १२.१७४.३७ ॥
பிராமணனுக்கு இது போன்ற செல்வம் வேறில்லை: ஒற்றுமை, சமநிலை, உண்மை, நல்லொழுக்கம், உறுதி, தண்டத்தை நீக்குதல், நேர்மை, பின்னர் செயல்களிலிருந்து விலகுதல்.
12.174.38
किं ते धनैर्बान्धवैर्वापि किं ते ।
किं ते दारैर्ब्राह्मण यो मरिष्यसि।
आत्मानमन्विच्छ गुहां प्रविष्टं ।
पितामहास्ते क्व गताः पिता च ॥ १२.१७४.३८ ॥
உனக்குச் செல்வமும் உறவினர்களும் எதற்கு, மனைவியரும் எதற்கு? பிராமணனே, நீ இறக்கப்போகிறவன். குகையில் நுழைந்த ஆன்மாவைத் தேடு. உன் பாட்டன்மார் எங்கே போனார்கள், உன் தந்தையும்?
12.174.39
पुत्रस्यैतद्वचः श्रुत्वा यथाऽकार्षीत्पिता नृप ।
तथा त्वमपि वर्तस्व सत्यधर्मपरायणः ॥ १२.१७४.३९ ॥
அரசனே, மகனின் இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு தந்தை எவ்வாறு செய்தாரோ, அவ்வாறே நீயும் உண்மையையும் தர்மத்தையும் பற்றிக்கொண்டு நட.