Mahābhārata · Adhyāya 12.174
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.174.1
अतिक्रामति कालेऽस्मिन्सर्वभूतक्षयावहे ।
किं श्रेयः प्रतिपद्येत तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१७४.१ ॥
Enquanto este tempo, que traz a destruição de todos os seres, avança, que bem supremo deve o homem alcançar? Diga-me isso, avô.
12.174.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
पितुः पुत्रेण संवादं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७४.२ ॥
Sobre este assunto também recitam esta antiga história, o diálogo entre um pai e seu filho. Escute-a, Yudhiṣṭhira.
12.174.3
द्विजातेः कस्यचित्पार्थ स्वाध्यायनिरतस्य वै ।
बभूव पुत्रो मेधावी मेधावीनाम नामतः ॥ १२.१७४.३ ॥
Pārtha, a um certo dvija, dedicado ao estudo dos Vedas, nasceu um filho inteligente chamado Medhāvī.
12.174.4
सोऽब्रवीत्पितरं पुत्रः स्वाध्यायकरणे रतम् ।
मोक्षधर्मार्थकुशलो लोकतन्त्रविचक्षणः ॥ १२.१७४.४ ॥
Aquele filho, versado na libertação, no dharma e nos fins mundanos, perito na ordem do mundo, falou a seu pai, absorto no estudo védico.
12.174.5
धीरः किंस्वित्तात कुर्यात्प्रजानन् ।
क्षिप्रं ह्यायुर्भ्रश्यते मानवानाम्।
पितस्तदाचक्ष्व यथार्थयोगं ।
ममानुपूर्व्या येन धर्मं चरेयम् ॥ १२.१७४.५ ॥
Querido pai, o que deve fazer um homem firme que sabe disto? A vida humana escorre depressa. Pai, diga-me em ordem o meio verdadeiro para que eu possa praticar o dharma.
12.174.6
वेदानधीत्य ब्रह्मचर्येण पुत्र ।
पुत्रानिच्छेत्पावनार्थं पितृणाम्।
अग्नीनाधाय विधिवच्चेष्टयज्ञो ।
वनं प्रविश्याथ मुनिर्बुभूषेत् ॥ १२.१७४.६ ॥
Tendo estudado os Vedas em castidade de estudante, deve-se desejar filhos para a purificação dos antepassados. Tendo estabelecido devidamente os fogos e realizado sacrifícios, deve-se então entrar na floresta e desejar tornar-se um sábio.
12.174.7
एवमभ्याहते लोके समन्तात्परिवारिते ।
अमोघासु पतन्तीषु किं धीर इव भाषसे ॥ १२.१७४.७ ॥
Assim, enquanto o mundo é atingido e cercado por todos os lados, e caem os dias infalíveis, por que falas como um sábio firme?
12.174.8
कथमभ्याहतो लोकः केन वा परिवारितः ।
अमोघाः काः पतन्तीह किंनु भीषयसीव माम् ॥ १२.१७४.८ ॥
Como o mundo é atingido, e por que está cercado? Quais dias infalíveis caem aqui? Por que me assustas?
12.174.9
मृत्युनाभ्याहतो लोको जरया परिवारितः ।
अहोरात्राः पतन्त्येते ननु कस्मान्न बुध्यसे।
अमोघा रात्रयश्चापि नित्यमायान्ति यान्ति च ॥ १२.१७४.९ ॥
O mundo é atingido pela morte e cercado pela velhice. Estes dias e noites caem: por que não compreendes? As noites infalíveis também sempre vêm e vão.
12.174.10
यथाऽहमेतज्जानामि न मृत्युस्तिष्ठतीति ह ।
सोऽहं कथं प्रतीक्षिष्ये जालेनेवावृतश्चरन् ॥ १२.१७४.१० ॥
Assim como sei que a morte não para, como esperarei eu, andando como alguém preso numa rede?
12.174.11
रात्र्यांरात्र्यां व्यतीतायामायुरल्पतरं यदा ।
तदैव बन्ध्यं दिवसमिति विन्द्याद्विचक्षणः ॥ १२.१७४.११ ॥
Quando cada noite passou e a vida se tornou ainda mais curta, então o sábio deve saber que aquele dia é estéril.
12.174.12
गाधोदके मत्स्य इव सुखं विन्देत कस्तदा ।
अनवाप्तेषु कामेषु मृत्युरभ्योति मानवम् ॥ १२.१७४.१२ ॥
Como um peixe em água rasa, quem poderia então encontrar felicidade? Enquanto os desejos não se cumprem, a morte se aproxima do homem.
12.174.13
पुष्पाणीव विचिन्वन्तमन्यत्र गतमानसम् ।
वृकीवोरणमासाद्य मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१३ ॥
Como a morte leva o homem que colhe flores com a mente em outro lugar, como uma loba que alcança um carneiro e o carrega.
12.174.14
अद्यैव कुरु यच्छ्रेयो मा त्वां कालोऽत्यगादयम् ।
अकृतेष्वेव कार्येषु मृत्युर्वै संप्रकर्षति ॥ १२.१७४.१४ ॥
Faze hoje o que é bom, para que o tempo não te ultrapasse. A morte arrasta o homem enquanto suas tarefas ainda não estão feitas.
12.174.15
श्वः कार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् ।
नहि प्रतीक्षते मृत्युः कृतमस्य न वा कृतम् ॥ १२.१७४.१५ ॥
Deve-se fazer hoje o trabalho de amanhã e pela manhã o da tarde. A morte não espera saber se a sua obra foi feita ou não.
12.174.16
को हि जानाति कस्याद्य मृत्युकालो भविष्यति ।
युवैव धर्मशीलः स्यादनित्यं खलु जीवितम्।
कृते धर्मे भवेत्कीर्तिरिह प्रेत्य च वै सुखम् ॥ १२.१७४.१६ ॥
Quem sabe de quem será hoje o tempo da morte? Portanto, sê virtuoso enquanto jovem, pois a vida é de fato impermanente. Quando o dharma é praticado, há glória aqui e felicidade depois.
12.174.17
मोहेन हि समाविष्टः पुत्रदारार्थमुद्यतः ।
कृत्वा कार्यमकार्यं वा पुष्टिमेषां प्रयच्छति ॥ १२.१७४.१७ ॥
Tomado pela ilusão e empenhado em filhos e esposa, o homem faz o que deve ou o que não deve, e lhes dá sustento.
12.174.18
तं पुत्रपशुसंपन्नं व्यासक्तमनसं नरम् ।
सुप्तं व्याघ्रो मृगमिव मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१८ ॥
A morte apanha e leva aquele homem, rico em filhos e gado, com a mente absorta, como o tigre leva o cervo adormecido.
12.174.19
संचिन्वानकमेवैनं कामानामवितृप्तकम् ।
व्याघ्रः पशुमिवादाय मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१९ ॥
Acumulando desejos, nunca saciado, este homem é arrebatado pela morte e levado, como um tigre apanha uma presa e a leva embora.
12.174.20
इदं कृतमिदं कार्यमिदमन्यत्कृताकृतम् ।
एवमीहासुखासक्तं कृतान्तः कुरुते वशे ॥ १२.१७४.२० ॥
«Isto está feito, isto deve ser feito, isto é outra coisa» — assim, apegado ao esforço e ao sofrimento, Kṛtānta o tem sob seu domínio.
12.174.21
कृतानां फलमप्राप्तं कर्मणां कर्मसंज्ञितम् ।
क्षेत्रापणगृहासक्तं मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.२१ ॥
O fruto das ações realizadas, ainda não obtido, chamado pelo nome de ação: a morte arrebata e leva o homem apegado a campos, mercados e casas.
12.174.22
दुर्बलं बलवन्तं च शूरं भीरुं जडं कविम् ।
अप्राप्तं सर्वकामार्थान्मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.२२ ॥
O fraco e o forte, o bravo e o covarde, o tolo e o sábio — aqueles que não alcançaram todos os objetos desejados, a morte os arrebata e os leva.
12.174.23
नृत्युर्जरा च व्याधिश्च दुःखं चानेककारणम् ।
अनुषक्तं यदा देहे किं स्वस्थ इव तिष्ठसि ॥ १२.१७४.२३ ॥
A morte, a velhice, a doença e o sofrimento de muitas causas — quando estes estão ligados ao corpo, por que permaneces como se estivesses bem?
12.174.24
जातमेवान्तकोऽन्ताय जरा चान्वेति देहिनम् ।
अनुषक्ता द्वयेनैते भावाः स्थावरजङ्गमाः ॥ १२.१७४.२४ ॥
Ao nascer, o Fim — a morte — vem para o fim, e a velhice segue o ser encarnado; ligados a esses dois estão todos os seres, os imóveis e os móveis.
12.174.25
अत्योर्वा मुखमेतद्वै या ग्रामे वसतो रतिः ।
वानामेष वै गोष्ठो यदरण्यमिति श्रुतिः ॥ १२.१७४.२५ ॥
O deleite de quem habita na aldeia é, de fato, a boca disto; a floresta é o curral dos animais selvagens, diz a śruti.
12.174.26
तेबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रवि ।
छेत्त्वेता सुकृतो यान्ति नैनां छिन्दन्ति दुष्कृतः ॥ १२.१७४.२६ ॥
Esta é a corda de ligação do apego de quem habita na aldeia; os virtuosos, tendo-a cortado, partem, mas os malfeitores não a cortam.
12.174.27
हिंसयति यो जन्तून्मनोवाक्कायहेतुभिः ।
जीवितार्थापनयनैः प्राणिभिर्न स हिंस्यते ॥ १२.१७४.२७ ॥
Quem fere os seres vivos por causas de mente, palavra e corpo não é ferido por aqueles seres que lhe tiram a vida e os bens.
12.174.28
न मृत्युसेनामायान्तीं जातु कश्चित्प्रबाधते ।
ऋते सत्यमसत्त्याज्यं सत्ये ह्यमृतमाश्रितम् ॥ १२.१७४.२८ ॥
Quando o exército da morte se aproxima, nada o repele jamais exceto a verdade; o falso deve ser abandonado, pois a imortalidade repousa na verdade.
12.174.29
तस्मात्सत्यव्रताचारः सत्ययोगपरायणः ।
सत्यागमः सदा दान्तः सत्येनैवान्तकं जयेत् ॥ १२.१७४.२९ ॥
Portanto, aquele cuja conduta é um voto de verdade, devotado à disciplina da verdade, cujo saber é a verdade e que é sempre senhor de si, vença a morte somente pela verdade.
12.174.30
अमृतं चैव मृत्युश्च द्वयं देहे प्रतिष्ठितम् ।
मृत्युरापद्यते मोहात्सत्येनापद्यतेऽमृतम् ॥ १२.१७४.३० ॥
A imortalidade e a morte estão ambas estabelecidas no corpo; pela ilusão alcança-se a morte, e pela verdade alcança-se a imortalidade.
12.174.31
सोऽहं ह्यहिंस्रः सत्यार्थी कामक्रोधबहिष्कृतः ।
समदुःखसुखः क्षेमी मृत्युंहास्याम्यमर्त्यवत् ॥ १२.१७४.३१ ॥
Sou não violento, busco a verdade, estou livre do desejo e da ira, igual na dor e no prazer, zeloso do bem-estar; como um imortal, abandonarei a morte.
12.174.32
शान्तियज्ञरतो दान्तो ब्रह्मयज्ञे स्थितो मुनिः ।
वाङ्भनः कर्मयज्ञश्च भविष्याम्युदगायने ॥ १२.१७४.३२ ॥
Deleitando-me no sacrifício da paz, dominado, um sábio estabelecido no sacrifício de Brahman, realizando o sacrifício da fala, da mente e da ação, eu me tornarei no curso norte do sol.
12.174.33
पशुयज्ञैः कथं हिंस्रैर्मादृशो चष्टुमर्हति ।
अन्तवद्भिरिव प्राज्ञः क्षेत्रयज्ञैः पिशाचवत् ॥ १२.१७४.३३ ॥
Como alguém como eu poderia ser digno de louvor por sacrifícios violentos de animais? O sábio se afasta dos sacrifícios de campo perecíveis como de um demônio.
12.174.34
यस्य वाङ्भनसी स्यातां सम्यक्प्रणिहिते सदा ।
तपस्त्यागश्च सत्यं च स वै सर्वमवाप्नुयात् ॥ १२.१७४.३४ ॥
Aquele cuja fala e mente estão sempre bem dirigidas, que possui austeridade, renúncia e verdade, certamente obtém tudo.
12.174.35
नास्ति विद्यासमं चक्षुर्नास्ति सत्यसमं तपः ।
नास्ति रागसमंदुःखं नास्ति त्यागसमं सुखम् ॥ १२.१७४.३५ ॥
Não há olho igual ao conhecimento, nem austeridade igual à verdade; não há sofrimento igual ao apego, nem felicidade igual à renúncia.
12.174.36
आत्मन्येवात्मना जात आत्मनिष्ठोऽप्रजोपि वा ।
आत्मन्येव भविष्यामि न मां तारयति प्रजा ॥ १२.१७४.३६ ॥
Nascido do eu, no eu, estabelecido no eu, mesmo sem descendência, só permanecerei no eu; a descendência não me levará à outra margem.
12.174.37
नैतादृशं ब्राह्मणस्यास्ति वित्तं ।
यथैकता समता सत्यता च।
शीलं स्थितिर्दण्डनिधानमार्जवं ।
ततस्ततश्चोपरभः क्रियाभ्यः ॥ १२.१७४.३७ ॥
Um brâmane não tem riqueza igual a esta: unidade, equanimidade, veracidade, boa conduta, firmeza, abandono do bastão, retidão, e depois a cessação das ações.
12.174.38
किं ते धनैर्बान्धवैर्वापि किं ते ।
किं ते दारैर्ब्राह्मण यो मरिष्यसि।
आत्मानमन्विच्छ गुहां प्रविष्टं ।
पितामहास्ते क्व गताः पिता च ॥ १२.१७४.३८ ॥
De que te servem a riqueza, os parentes, e até as esposas? Ó brâmane, vais morrer. Busca o eu que entrou na caverna. Para onde foram teus antepassados, e teu pai?
12.174.39
पुत्रस्यैतद्वचः श्रुत्वा यथाऽकार्षीत्पिता नृप ।
तथा त्वमपि वर्तस्व सत्यधर्मपरायणः ॥ १२.१७४.३९ ॥
Ó rei, assim como o pai agiu ao ouvir a palavra do filho, assim também tu deves conduzir-te, devotado à verdade e ao dharma.