Mahābhārata · Adhyāya 12.174
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.174.1
अतिक्रामति कालेऽस्मिन्सर्वभूतक्षयावहे ।
किं श्रेयः प्रतिपद्येत तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१७४.१ ॥
Wenn diese Zeit, die die Vernichtung aller Wesen bringt, vergeht, welches höchste Gut soll der Mensch erlangen? Sag es mir, Großvater.
12.174.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
पितुः पुत्रेण संवादं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७४.२ ॥
Zu diesem Thema erzählt man auch diese alte Geschichte, den Dialog zwischen einem Vater und seinem Sohn. Höre sie, Yudhiṣṭhira.
12.174.3
द्विजातेः कस्यचित्पार्थ स्वाध्यायनिरतस्य वै ।
बभूव पुत्रो मेधावी मेधावीनाम नामतः ॥ १२.१७४.३ ॥
Pārtha, einem gewissen Dvija, der dem Vedastudium hingegeben war, wurde ein kluger Sohn namens Medhāvī geboren.
12.174.4
सोऽब्रवीत्पितरं पुत्रः स्वाध्यायकरणे रतम् ।
मोक्षधर्मार्थकुशलो लोकतन्त्रविचक्षणः ॥ १२.१७४.४ ॥
Jener Sohn, geschickt in Befreiung, Dharma und weltlichen Zielen, erfahren in der Ordnung der Welt, sprach zu seinem Vater, der ins Vedastudium vertieft war.
12.174.5
धीरः किंस्वित्तात कुर्यात्प्रजानन् ।
क्षिप्रं ह्यायुर्भ्रश्यते मानवानाम्।
पितस्तदाचक्ष्व यथार्थयोगं ।
ममानुपूर्व्या येन धर्मं चरेयम् ॥ १२.१७४.५ ॥
Lieber Vater, was soll ein standhafter Mensch tun, der dies weiß? Das menschliche Leben entgleitet schnell. Vater, sag mir der Reihe nach das wahre Mittel, damit ich Dharma üben kann.
12.174.6
वेदानधीत्य ब्रह्मचर्येण पुत्र ।
पुत्रानिच्छेत्पावनार्थं पितृणाम्।
अग्नीनाधाय विधिवच्चेष्टयज्ञो ।
वनं प्रविश्याथ मुनिर्बुभूषेत् ॥ १२.१७४.६ ॥
Nachdem man die Veden in der Keuschheit des Schülers studiert hat, soll man Söhne wünschen zur Reinigung der Ahnen. Nachdem man die Feuer ordnungsgemäß errichtet und Opfer gebracht hat, soll man in den Wald eintreten und danach streben, ein Weiser zu werden.
12.174.7
एवमभ्याहते लोके समन्तात्परिवारिते ।
अमोघासु पतन्तीषु किं धीर इव भाषसे ॥ १२.१७४.७ ॥
Während die Welt so von allen Seiten getroffen und umringt ist und die unfehlbaren Tage fallen, warum sprichst du, o Weiser, so?
12.174.8
कथमभ्याहतो लोकः केन वा परिवारितः ।
अमोघाः काः पतन्तीह किंनु भीषयसीव माम् ॥ १२.१७४.८ ॥
Wie ist die Welt getroffen, und wovon ist sie umringt? Welche unfehlbaren Tage fallen hier? Warum erschreckst du mich?
12.174.9
मृत्युनाभ्याहतो लोको जरया परिवारितः ।
अहोरात्राः पतन्त्येते ननु कस्मान्न बुध्यसे।
अमोघा रात्रयश्चापि नित्यमायान्ति यान्ति च ॥ १२.१७४.९ ॥
Die Welt ist vom Tod getroffen und vom Alter umringt. Diese Tage und Nächte fallen: Warum begreifst du es nicht? Auch die unfehlbaren Nächte kommen und gehen stets.
12.174.10
यथाऽहमेतज्जानामि न मृत्युस्तिष्ठतीति ह ।
सोऽहं कथं प्रतीक्षिष्ये जालेनेवावृतश्चरन् ॥ १२.१७४.१० ॥
So wie ich weiß, dass der Tod nicht stehen bleibt, wie soll ich da warten, umherwandernd wie einer im Netz gefangen?
12.174.11
रात्र्यांरात्र्यां व्यतीतायामायुरल्पतरं यदा ।
तदैव बन्ध्यं दिवसमिति विन्द्याद्विचक्षणः ॥ १२.१७४.११ ॥
Wenn jede Nacht vergangen ist und das Leben noch kürzer geworden ist, dann soll der Einsichtige jenen Tag als unfruchtbar erkennen.
12.174.12
गाधोदके मत्स्य इव सुखं विन्देत कस्तदा ।
अनवाप्तेषु कामेषु मृत्युरभ्योति मानवम् ॥ १२.१७४.१२ ॥
Wie ein Fisch im seichten Wasser, wer könnte dann Glück finden? Solange die Wünsche unerfüllt bleiben, naht der Tod dem Menschen.
12.174.13
पुष्पाणीव विचिन्वन्तमन्यत्र गतमानसम् ।
वृकीवोरणमासाद्य मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१३ ॥
Wie der Tod den Mann packt, der Blumen sammelt, während sein Sinn anderswo weilt, wie eine Wölfin, die ein Schaf erreicht und es davonträgt.
12.174.14
अद्यैव कुरु यच्छ्रेयो मा त्वां कालोऽत्यगादयम् ।
अकृतेष्वेव कार्येषु मृत्युर्वै संप्रकर्षति ॥ १२.१७४.१४ ॥
Tue heute, was gut ist, damit die Zeit dich nicht überholt. Der Tod reißt fort, während die Werke noch ungetan sind.
12.174.15
श्वः कार्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् ।
नहि प्रतीक्षते मृत्युः कृतमस्य न वा कृतम् ॥ १२.१७४.१५ ॥
Man solle die Arbeit von morgen heute tun und die des Nachmittags am Vormittag. Der Tod wartet nicht, ob sein Werk getan ist oder nicht.
12.174.16
को हि जानाति कस्याद्य मृत्युकालो भविष्यति ।
युवैव धर्मशीलः स्यादनित्यं खलु जीवितम्।
कृते धर्मे भवेत्कीर्तिरिह प्रेत्य च वै सुखम् ॥ १२.१७४.१६ ॥
Wer weiß, wessen Todeszeit heute kommen wird? Darum sei man in der Jugend tugendhaft, denn das Leben ist wahrlich vergänglich. Wird das Dharma getan, gibt es Ruhm hier und Glück im Jenseits.
12.174.17
मोहेन हि समाविष्टः पुत्रदारार्थमुद्यतः ।
कृत्वा कार्यमकार्यं वा पुष्टिमेषां प्रयच्छति ॥ १२.१७४.१७ ॥
Von Verblendung ergriffen und auf Söhne und Frau bedacht, tut der Mann Pflicht oder Unpflicht und sorgt damit für deren Unterhalt.
12.174.18
तं पुत्रपशुसंपन्नं व्यासक्तमनसं नरम् ।
सुप्तं व्याघ्रो मृगमिव मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१८ ॥
Den Mann, reich an Söhnen und Vieh, mit gefesseltem Sinn, ergreift der Tod und trägt ihn fort, wie der Tiger das schlafende Reh.
12.174.19
संचिन्वानकमेवैनं कामानामवितृप्तकम् ।
व्याघ्रः पशुमिवादाय मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.१९ ॥
Sammelnd Begierden, nie gesättigt, wird dieser Mensch vom Tod ergriffen und fortgetragen, wie ein Tiger ein Tier packt und davonträgt.
12.174.20
इदं कृतमिदं कार्यमिदमन्यत्कृताकृतम् ।
एवमीहासुखासक्तं कृतान्तः कुरुते वशे ॥ १२.१७४.२० ॥
»Dies ist getan, dies ist zu tun, dies ist anderes« – so hält der Vollender Kṛtānta den, der an Mühen und Leid hängt, in seiner Gewalt.
12.174.21
कृतानां फलमप्राप्तं कर्मणां कर्मसंज्ञितम् ।
क्षेत्रापणगृहासक्तं मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.२१ ॥
Die Frucht der getanen Taten, noch nicht erlangt, mit dem Namen der Handlung benannt – den an Feldern, Märkten und Häusern Hängenden ergreift der Tod und trägt ihn fort.
12.174.22
दुर्बलं बलवन्तं च शूरं भीरुं जडं कविम् ।
अप्राप्तं सर्वकामार्थान्मृत्युरादाय गच्छति ॥ १२.१७४.२२ ॥
Den Schwachen und den Starken, den Tapferen und den Feigen, den Dummen und den Weisen – die alle Wunschgegenstände nicht erlangt haben, ergreift der Tod und trägt sie fort.
12.174.23
नृत्युर्जरा च व्याधिश्च दुःखं चानेककारणम् ।
अनुषक्तं यदा देहे किं स्वस्थ इव तिष्ठसि ॥ १२.१७४.२३ ॥
Tod, Alter, Krankheit und das Leid mit seinen vielen Ursachen – wenn diese am Körper haften, warum stehst du da, als wärst du gesund?
12.174.24
जातमेवान्तकोऽन्ताय जरा चान्वेति देहिनम् ।
अनुषक्ता द्वयेनैते भावाः स्थावरजङ्गमाः ॥ १२.१७४.२४ ॥
Schon bei der Geburt kommt der Beender, der Tod, zum Ende, und das Alter folgt dem Verkörperten; an diese beiden gebunden sind alle Wesen, die unbeweglichen und die beweglichen.
12.174.25
अत्योर्वा मुखमेतद्वै या ग्रामे वसतो रतिः ।
वानामेष वै गोष्ठो यदरण्यमिति श्रुतिः ॥ १२.१७४.२५ ॥
Die Freude dessen, der im Dorf wohnt, ist fürwahr der Rachen dieses; der Wald ist der Pferch der Waldtiere, so lehrt die Śruti.
12.174.26
तेबन्धनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रवि ।
छेत्त्वेता सुकृतो यान्ति नैनां छिन्दन्ति दुष्कृतः ॥ १२.१७४.२६ ॥
Dies ist das bindende Seil der Anhänglichkeit dessen, der im Dorf wohnt; die Rechtschaffenen gehen, nachdem sie es zerschnitten haben, doch die Übeltäter zerschneiden es nicht.
12.174.27
हिंसयति यो जन्तून्मनोवाक्कायहेतुभिः ।
जीवितार्थापनयनैः प्राणिभिर्न स हिंस्यते ॥ १२.१७४.२७ ॥
Wer die Lebewesen durch Gedanken, Worte und Körper verletzt, wird nicht von jenen Lebewesen verletzt, die ihm Leben und Besitz nehmen.
12.174.28
न मृत्युसेनामायान्तीं जातु कश्चित्प्रबाधते ।
ऋते सत्यमसत्त्याज्यं सत्ये ह्यमृतमाश्रितम् ॥ १२.१७४.२८ ॥
Wenn das Heer des Todes heranzieht, wehrt es niemand ab außer der Wahrheit; das Unwahre ist zu meiden, denn die Unsterblichkeit ruht in der Wahrheit.
12.174.29
तस्मात्सत्यव्रताचारः सत्ययोगपरायणः ।
सत्यागमः सदा दान्तः सत्येनैवान्तकं जयेत् ॥ १२.१७४.२९ ॥
Darum soll derjenige, dessen Wandel ein Gelübde der Wahrheit ist, der der Übung der Wahrheit ergeben ist, dessen Lehre Wahrheit ist und der stets beherrscht ist, den Tod allein durch die Wahrheit besiegen.
12.174.30
अमृतं चैव मृत्युश्च द्वयं देहे प्रतिष्ठितम् ।
मृत्युरापद्यते मोहात्सत्येनापद्यतेऽमृतम् ॥ १२.१७४.३० ॥
Unsterblichkeit und Tod sind beide im Körper gegründet; durch Verblendung erlangt man den Tod, und durch Wahrheit erlangt man die Unsterblichkeit.
12.174.31
सोऽहं ह्यहिंस्रः सत्यार्थी कामक्रोधबहिष्कृतः ।
समदुःखसुखः क्षेमी मृत्युंहास्याम्यमर्त्यवत् ॥ १२.१७४.३१ ॥
Ich bin gewaltlos, suche die Wahrheit, bin frei von Begierde und Zorn, gleichmütig gegenüber Leid und Freude, dem Wohl zugewandt; wie ein Unsterblicher werde ich den Tod ablegen.
12.174.32
शान्तियज्ञरतो दान्तो ब्रह्मयज्ञे स्थितो मुनिः ।
वाङ्भनः कर्मयज्ञश्च भविष्याम्युदगायने ॥ १२.१७४.३२ ॥
In das Opfer des Friedens vertieft, selbstbeherrscht, ein im Opfer Brahmans gegründeter Weiser, das Opfer von Rede, Geist und Tat vollbringend, werde ich im nördlichen Lauf der Sonne sein.
12.174.33
पशुयज्ञैः कथं हिंस्रैर्मादृशो चष्टुमर्हति ।
अन्तवद्भिरिव प्राज्ञः क्षेत्रयज्ञैः पिशाचवत् ॥ १२.१७४.३३ ॥
Wie könnte jemand wie ich durch gewaltsame Tieropfer des Lobes würdig sein? Der Weise hält sich von vergänglichen Feldopfern fern wie von einem Dämon.
12.174.34
यस्य वाङ्भनसी स्यातां सम्यक्प्रणिहिते सदा ।
तपस्त्यागश्च सत्यं च स वै सर्वमवाप्नुयात् ॥ १२.१७४.३४ ॥
Wessen Rede und Geist stets wohl gelenkt sind, wer Askese, Entsagung und Wahrheit besitzt, der erlangt wahrlich alles.
12.174.35
नास्ति विद्यासमं चक्षुर्नास्ति सत्यसमं तपः ।
नास्ति रागसमंदुःखं नास्ति त्यागसमं सुखम् ॥ १२.१७४.३५ ॥
Kein Auge ist dem Wissen gleich, keine Askese der Wahrheit; kein Leid ist der Anhaftung gleich, kein Glück der Entsagung.
12.174.36
आत्मन्येवात्मना जात आत्मनिष्ठोऽप्रजोपि वा ।
आत्मन्येव भविष्यामि न मां तारयति प्रजा ॥ १२.१७४.३६ ॥
Aus dem Selbst, im Selbst geboren, im Selbst gegründet, auch ohne Nachkommen, werde ich nur im Selbst verweilen; Nachkommen werden mich nicht hinüberführen.
12.174.37
नैतादृशं ब्राह्मणस्यास्ति वित्तं ।
यथैकता समता सत्यता च।
शीलं स्थितिर्दण्डनिधानमार्जवं ।
ततस्ततश्चोपरभः क्रियाभ्यः ॥ १२.१७४.३७ ॥
Ein Brahmane besitzt keinen Reichtum wie diesen: Einheit, Gleichmut, Wahrhaftigkeit, gutes Betragen, Festigkeit, Ablegen des Stabes, Aufrichtigkeit, und dann das Ablassen von Handlungen.
12.174.38
किं ते धनैर्बान्धवैर्वापि किं ते ।
किं ते दारैर्ब्राह्मण यो मरिष्यसि।
आत्मानमन्विच्छ गुहां प्रविष्टं ।
पितामहास्ते क्व गताः पिता च ॥ १२.१७४.३८ ॥
Was nützen dir Reichtum, Verwandte, ja selbst Frauen? O Brahmane, du wirst sterben. Suche das Selbst, das in die Höhle eingetreten ist. Wohin sind deine Ahnen gegangen, und dein Vater?
12.174.39
पुत्रस्यैतद्वचः श्रुत्वा यथाऽकार्षीत्पिता नृप ।
तथा त्वमपि वर्तस्व सत्यधर्मपरायणः ॥ १२.१७४.३९ ॥
O König, wie der Vater handelte, als er die Worte seines Sohnes hörte, so solltest auch du handeln, dem Wahren und dem Dharma ergeben.