مهابهاراتا · أدهيايا 12.176
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.176.1
ईहमानः समारम्भान्यदि नासादयेद्धनम् ।
धनतृष्णाभिभूतश्च किं कुर्वन्सुखमाप्नुयात् ॥ १२.१७६.१ ॥
إذا سعى إنسان في الأعمال فلم ينل الثروة، وغلبته ظمأ الثروة، فماذا يفعل ليبلغ السعادة؟
12.176.2
सर्वसाम्यमनायासः सत्यवाक्यं च भारत ।
निर्वेदश्चाविधित्सा च यस्य स्यात्स सखी नरः ॥ १२.१७६.२ ॥
يا بهارata، من كان فيه تساوٍ مع الجميع، وعدم عناء، وصدق في القول، وزهد، وخلو من الرغبة في الفعل، فذاك الإنسان صديق.
12.176.3
एतान्येव पदान्याहुः पञ्च वृद्धाः प्रशान्तये ।
एष स्वर्गश्च धर्मश्च सुखं चानुत्तमं सताम् ॥ १२.१७६.३ ॥
يقول الشيوخ إن هذه الخطوات الخمس بعينها تؤدي إلى الطمأنينة. هذا هو السماء، وهذا هو الدرم، وهذه هي السعادة العليا للأخيار.
12.176.4
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निर्वेदान्मङ्किना गीतं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७६.४ ॥
وهنا أيضاً يروون هذه الحكاية القديمة التي غناها مانكي من الزهد. فاستمع إليها يا يودهيشثيرا.
12.176.5
ईहमानो धनं मङ्किर्भग्नेहश्च पुनः पुनः ।
केनचिद्धनलेशेन क्रीतवान्दम्यगोयुगम् ॥ १२.१७६.५ ॥
كان مانكي يسعى مراراً وتكراراً للثروة، وكانت مساعيه تُحبط مراراً وتكراراً. وأخيراً، بقليل من الثروة اشترى زوجاً من الثيران المروضة للجر.
12.176.6
सुसंबद्धौ तु तौ दम्यौ दमनायाभिनिःसृतौ ।
आसीनमुष्ट्रं मध्येन सहसैवाभ्यधावताम् ॥ १२.१७६.६ ॥
خرج ذانك الثوران المربوطان جيداً المروضان ليُروّضا، فإذا بهما فجأة يندفعان من الوسط نحو الجمل الجالس.
12.176.7
तयोः संप्राप्तयोरुष्ट्रः स्कन्धदेशममर्पणः ।
उत्थायोत्क्षिप्य तौ दम्यौ पससार महाजवः ॥ १२.१७६.७ ॥
وعندما اقترب الاثنان، نهض الجمل غير صبور، ورمى الثورين الصغيرين عاليا من كتفه، وفرّ بسرعة عظيمة.
12.176.8
ह्रियमाणौ तु तौ दम्यौ तेनोष्ट्रेण प्रमाथिना ।
प्रियमाणौ च संप्रेक्ष्य मङ्किस्तत्राब्रवीदिदम् ॥ १२.१७६.८ ॥
ولما رأى الثورين الصغيرين يُجرّان بعيدًا بذلك الجمل المدمّر وهما يحتضران، قال مَنكي هناك هذه الكلمات.
12.176.9
न जात्वविहितं शक्यं दक्षेणाषीहितुं धनम् ।
युक्तेन श्रद्धया सम्यगीहां समनुतिष्ठता ॥ १२.१७६.९ ॥
لا يستطيع الماهر أن ينال الثروة التي لم تُقدَّر له أبدًا، ولا من يسعى بحق بالإيمان وضبط النفس.
12.176.10
पूर्वमर्यैर्विहीनस्य युक्तस्याप्युतिष्ठतः ।
इमं पश्यत संगत्या मम दैवमुपप्लवम् ॥ १२.१७६.१० ॥
انظروا إلى هذه النكبة القدرية التي حلّت بي، أنا الذي حُرم من حقوقه من قبل ويسعى بضبط النفس، كما تتكشف في سلسلة الأحداث.
12.176.11
उद्यम्योद्यम्य मे दम्यौ विषमेणैव गच्छतः ।
उत्क्षिप्य काकतालीयमुन्माथेनेव जम्बुकः ॥ १२.१७६.११ ॥
وكان يرفع ثوريّ الصغيرين مرارًا ويجرّهما على طريق وعر، فيقذفهما إلى أعلى كما يهزّهما ابن آوى، بمحض المصادفة كسقوط الغراب على ثمرة النخيل.
12.176.12
मणीवोष्ट्रस्य लम्वेते प्रियौ वत्सतरौ मम ।
शुद्वं हि दैवमेवेदं हठे नैवास्ति पौरुषम् ॥ १२.१७६.१२ ॥
كالجواهر في عنق الجمل يتدلّى ثوراي الصغيران الحبيبان؛ هذا قدر محض، ولا جهد رجولي في العناد.
12.176.13
यदि वाऽप्युपपद्येत पौरुषं नाम कर्हिचित् ।
अन्विष्यमाणं तदपि दैवमेवावतिष्ठते ॥ १२.१७६.१३ ॥
وإن ظهر الجهد البشري يوما ما، فإنه عند طلبه يبقى قدرا.
12.176.14
तस्मान्निर्वेद एवेह गन्तव्यः सुखभीप्सता ।
सुखं स्वपिति निर्विण्णो निराशश्चार्थसाधने ॥ १२.१७६.१४ ॥
فلذلك ينبغي لطالب السعادة أن يبلغ هنا الزهد؛ فالزاهد الذي لا أمل له في تحقيق الغايات ينام منعما.
12.176.15
अहो सम्यक्शुकेनोक्तं सर्वतः परिमुच्यता ।
प्रतिष्ठता महारण्यं जनकस्य निवेशनात् ॥ १२.१७६.१५ ॥
آه! قال شُكَ حقا: من أراد التحرر من كل شيء يغادر مسكن جنكا ويمضي إلى الغابة الكبرى.
12.176.16
यः कामानाप्नुयात्सर्वान्यश्चैतान्केवलांस्त्यजेत् ।
प्रापणात्सर्वकामानां परित्यागो विशिष्यते ॥ १२.१७६.१६ ॥
من ينال جميع الرغبات، ومن يتركها وحدها؛ فترك جميع الرغبات أفضل من نيلها.
12.176.17
नान्तं सर्वविधित्सानां गतपूर्वोऽस्ति कश्चन ।
शरीरे जीविते चैव तृष्णा मर्त्यस्य वर्धते ॥ १२.१७६.१७ ॥
لم يجد أحد من السابقين نهاية من يريدون فعل كل شيء؛ وفي الجسد والحياة يتزايد عطش الفاني.
12.176.18
निवर्तस्य विधित्साभ्यः शाम्य निर्विद्य कामुक ।
असकृच्चासि निकृतो न च निर्विद्यसे मनः ॥ १२.१७६.१८ ॥
ارجع عن رغبة الفعل، واسكن، وازهد، أيها المحب للرغبات؛ لقد جُرحت مرارا، ومع ذلك لا يزهد قلبك.
12.176.19
यदि नाहं विनाश्यस्ते यद्येवं रमसे मया ।
मा मां योजय लोभेन वृथाऽत्वं वित्तकामुक ॥ १२.१७६.१९ ॥
إن لم أكن مما تُفنيه، وإن كنت تتلذذ بي هكذا، فلا تربطني بالطمع؛ أيها المحب للثروة، إنك تفعل ذلك عبثًا.
12.176.20
संचितं संचितं द्रव्यं नष्टं तव पुनः पुनः ।
कदा तां मोक्ष्यसे मूढ धनेहां धनकामुक ॥ १२.१७६.२० ॥
إن الثروة التي جمعتها مرارًا وتكرارًا قد ضاعت منك مرارًا وتكرارًا؛ فمتى، أيها الجاهل المحب للثروة، تترك تلك الرغبة في الثراء؟
12.176.21
अहो नु मम बालिश्यं योऽहं क्रीडनकस्तव ।
क्लेशैर्नानाविधैर्नित्यं संयोजयसि निर्घृणः।
किं नैवं जातु पुरुषः परेषां प्रेष्यतामियात् ॥ १२.१७६.२१ ॥
يا لطفولتي! لقد صرت لعبتك؛ أيها القاسي، إنك تربطني دائمًا بأنواع شتى من العذاب. أفلا يذهب الإنسان أبدًا إلى عبودية الآخرين على هذا النحو؟
12.176.22
न पूर्वे नापरे जातु कामानामन्तमाप्नुवन् ।
त्यक्त्वा सर्वसमारम्भान्प्रतिबुद्धोऽस्मि जागृमि ॥ १२.१७६.२२ ॥
لم يبلغ أحدٌ من الأولين ولا من الآخرين نهاية الرغبات أبدًا. وقد تركتُ كل المساعي فاستيقظتُ؛ إنني مستيقظ.
12.176.23
नूनं मे हृदयं कामं वज्रसारमयं दृढम् ।
यदनर्थशताविष्टं शतधा न विदीर्यते ॥ १२.१७६.२३ ॥
لا شك أن قلبي، المملوء بالرغبة، صلب مصنوع من جوهر الصاعقة، فهو وإن أحاطت به مئة نكبة لا ينشطر إلى مئة قطعة.
12.176.24
त्यजामि काम त्वां चैव यच्च किंचित्प्रियं तव ।
तवाहं प्रियमन्विच्छन्नात्मन्युपलभे सुखम् ॥ १२.१७६.२४ ॥
أتخلى عن الرغبة، وعنك أيضًا، وعن كل ما هو عزيز عليك. وإن كنت أبتغي ما يسرك، فإنني أجد السعادة في نفسي.
12.176.25
काम जानामि ते मूलं संकल्पात्किल जायसे ।
न त्वां संकल्पयिष्यामि समूलो नभविष्यसि ॥ १२.१७६.२५ ॥
أيها الشهوة، أعلم أن جذرك هو العزم، ومن العزم تولد. إن لم أعزم عليك، تزول مع جذرك.
12.176.26
ईहा धनस्य न सुखा लुब्ध्वा चिन्ता च भूयसी ।
लब्धनाशो यथा मृत्युर्लब्धं भवति वा न वा ॥ १२.१७६.२६ ॥
السعي وراء الثروة ليس سارًّا، والطمع يجلب قلقًا عظيمًا. فقدان ما نيل كالموت، سواء نيل أم لم يُنَل.
12.176.27
परित्यागे न लभते ततो दुःखतरं नु किम् ।
न च तुष्यति लब्धेन भूय एव च मार्गति ॥ १२.१७६.२७ ॥
وأي حزن أعظم من حزن من تخلى ثم لم ينل؟ ومن لا يقنع بما نال يظل يطلب مرة بعد أخرى.
12.176.28
अनुतर्पुल एवार्थः स्वादु गाङ्गभिवोदकम् ।
मद्विलापनमेततु प्रतिबुद्धोऽस्मि संत्यज ॥ १२.१७६.२८ ॥
الثروة لا تُشبع أبدًا، ومع ذلك تبدو عذبة كماء الغانج. هذا مجرد نواحي؛ لقد استيقظت، فاتركه.
12.176.29
य इमं मामकं देहं भूतग्रामः समाश्रितः ।
स यात्वितो यथाकामं वसतां वा यथासुखम् ॥ १२.१७६.२९ ॥
فليرحل مجموع الكائنات التي لجأت إلى جسدي هذا من هنا كما تشاء، أو فليسكن حيث يكون في سعادة.
12.176.30
न युष्मास्विह मे प्रीतिः कामलोभानुसारिषु ।
तस्मादुत्सृज्य वः सर्वान्सत्वमेवाश्रयाम्यहम् ॥ १२.१७६.३० ॥
ليس لي هنا محبة لكم، أيها المتّبعون للشهوة والطمع. لذلك، إذ أتركهم جميعًا، ألجأ إلى السَّتّفا وحدها.
12.176.31
सर्व भूतान्यहं देहे पश्यन्मनसि चात्मनः ।
योगे बुद्धिं श्रुते सत्वं मनो ब्रह्मणि धारयन् ॥ १२.१७६.३१ ॥
أرى جميع الكائنات في جسدي وفي عقلي كذات، مثبّتًا العقل في اليوغا، والثبات فيما سُمع، والعقل في البراهمن.
12.176.32
विहरिष्याम्यनासक्तः सुखी लोकान्निरामयः ।
यथा मां त्वं पुनर्नैवं दुःखेषु प्रणिधास्यसि ॥ १२.१७६.३२ ॥
سأتجوّل في العوالم غير متعلّق، سعيدًا وخاليًا من المرض، حتى لا تُوقعني مرة أخرى في هذه الأحزان.
12.176.33
त्वया हि मे प्रणुन्नस्य गतिरन्या न विद्यते ।
तृष्णा शोकश्रमाणां हि त्वं काम प्रभवः सदा ॥ १२.१७६.३३ ॥
لا سبيل آخر لي وأنا مدفوع منك؛ فأنت يا كاما دائمًا منبع العطش والحزن والتعب.
12.176.34
धननाशेऽधिकं दुःखं मन्ये सर्वमहत्तरम् ।
ज्ञातयो ह्यवमन्यन्ते मित्राणि च धनाच्च्युतम् ॥ १२.१७६.३४ ॥
أرى أن الحزن في فقدان الثروة أعظم، أكبر من كل شيء؛ فالأقارب والأصدقاء يحتقرون من سقط من الثروة.
12.176.35
अवज्ञानसहस्रैस्तु दोषाः कष्टतराऽधने ।
धने सुखकला या तु साऽपि दुःखैर्विधीयते ॥ १२.१७६.३५ ॥
في الفقر تكون العيوب أشد وطأة بألف احتقار، وحتى الشيء اليسير من السعادة الموجود في الثروة يُقدَّر بالأحزان.
12.176.36
धनमस्येति पुरुषं पुरो निघ्नन्ति दस्यवः ।
क्लिश्यन्ति विविधैर्दण्डैर्नित्यमुद्वेजयन्ति च ॥ १२.१७६.३६ ॥
يظن اللصوص أن 'عند هذا الرجل ثروة'، فيضربونه من الأمام ويعذّبونه بعقوبات شتى، ويبقونه مرتعبًا دائمًا.
12.176.37
धनलोलुपता दुःखमिति बुद्धं चिरान्मया ।
यद्यदालम्बसे कामं तत्तदेवानुरुध्यसे ॥ १२.१७६.३७ ॥
إن الشَّرَهَ إلى المال هو الألم، وقد أدركتُ ذلك بعد زمن طويل. فكلُّ شهوةٍ تتعلَّق بها، بها بعينها تُقيَّد.
12.176.38
अतत्त्वज्ञोऽसि बालश्च दुस्तोषोऽपूरणोऽनलः ।
नैव त्वं वेत्थ सुलभं नैव त्वं वेत्थ दुर्लभम् ॥ १२.१७६.३८ ॥
أنتَ لا تعرف الحقيقة، وأنت طفل؛ عسير الإرضاء، لا يُشبَع، كالنار. لا تعرف ما هو يسير المنال، ولا تعرف ما هو عسير المنال.
12.176.39
पाताल इव दुष्पूरो मां दुःखैर्योक्तुमिच्छसि ।
नाहमद्य समावेष्टुं शक्यः काम पुनस्त्वया ॥ १२.१७६.३९ ॥
أنتَ عسيرُ الامتلاءِ كالهاوية، وتريد أن تُقيّدني بالأحزان. أيتها الشهوة، لستُ اليوم مستعدًّا لأن أُحاطَ بك مرةً أخرى.
12.176.40
निर्वेदमहमासाद्य द्रव्यनाशाद्यदृच्छया ।
निवृत्तिं परमां प्राप्य नाद्य कामान्विचिन्तये ॥ १२.१७६.४० ॥
بفقدان المال نلتُ الزهد بمحض الصدفة؛ وبعد أن بلغتُ التحرر الأسمى لم أعد أفكر في الشهوات اليوم.
12.176.41
अतिक्लेशान्सहामीह नाहं बुद्ध्याम्यबुद्धिमान् ।
निकृतो धननाशेन शये सर्वाङ्गविज्वरः ॥ १२.१७६.४१ ॥
أعاني هنا شدائد عظيمة، ولا أفهم لجهلي. ومع أنني أُصبتُ بضياع المال، فإني أرقد وجميع أعضائي خالية من الحمى.
12.176.42
परित्यजामि काम त्वां हित्वा सर्वं मनोगतम् ।
न त्वं मया पुनः काम नस्योतेनेव रंस्यसे ॥ १२.१७६.४२ ॥
أيتها الشهوة، أنا أتركك، وأترك كل ما في النفس. أيتها الشهوة، لن تنعم بي بعد اليوم كما ينعم الثور المشدود بخيط في أنفه.
12.176.43
क्षमिष्ये क्षिपमाणानां न हिंसिष्ये विहिंसितः ।
द्वेष्यमुक्तः प्रियं वक्ष्याम्यनादृत्य तदप्रियम् ॥ १२.१७६.४३ ॥
أغفر لمن يشتمونني؛ وإن أُوذيت فلن أؤذي. وإن كُلِّمت بالبغضاء، فسأتجاهل ذلك المكروه وأقول ما هو طيب فقط.
12.176.44
तृप्तः स्वस्थेन्द्रियो नित्यं यथालब्धेन वर्तयन् ।
न सकामं करिष्यामि त्वामहं शत्रुमात्मनः ॥ १२.१७६.४४ ॥
دائماً قانعاً، وحواسي هادئة، أعيش بما أُعطيت، لن أجعلك أنت عدوي، ذا رغبات مُشبعة.
12.176.45
निर्वेदं निर्वृतिं तृप्तिं शान्तिं सत्यं दमं क्षमाम् ।
सर्वभूतदयां चैव विद्धि मां शरणागतम् ॥ १२.१७६.४५ ॥
الزهد والسكينة والرضا والسلام والصدق وضبط النفس والصبر والرحمة بجميع الكائنات — فاعلم أنني، الذي جئت لاجئاً، هي هذه.
12.176.46
तस्मात्कामश्च लोभश्च तृष्णा कार्पण्यमेव च ।
त्यजन्तु मां प्रतिष्ठन्तं सत्वस्थो ह्यस्मि सांप्रतम् ॥ १२.१७६.४६ ॥
فلتتركني الرغبة والطمع والعطش والبخل، التي ما زالت قائمة فيّ؛ فإنني الآن ثابت في الصفاء.
12.176.47
प्रहाय कामं लोभं च क्रोधं पारुष्यमेव च ।
नाद्य लोभवशं प्राप्तो दुःखं प्राप्स्याम्यनात्मवान् ॥ १२.१७६.४७ ॥
بعد أن أترك الرغبة والطمع والغضب والغلظة، لن أقع اليوم في سلطان الطمع؛ وإلا فإنني، بلا ضبط للنفس، لن أنال سوى الألم.
12.176.48
यद्यस्त्यजति कामानां तत्सुखस्याभिपूर्यते ।
कामस्य वशगो नित्यं दुःखमेव प्रपद्यते ॥ १२.१७६.४८ ॥
من ترك الرغبات، تمّ له السرور؛ أما من كان دائماً أسير الرغبة، فلا ينال إلا الألم.
12.176.49
कामानुबन्धं नुदते यत्किंचित्पुरुषो रजः ।
कामक्रोधोद्भवं दुःखमह्रीररतिरेव च ॥ १२.१७६.४९ ॥
كل ما يطرده الإنسان من رباط الشهوة، فهو الألم المولود من الشهوة والغضب، وكذلك الخجل والنفور.
12.176.50
एष ब्रह्मप्रतिष्ठोऽहं ग्रीष्मे शीतमिव ह्रदम् ।
शाम्यामि परिनिर्वामि सुखमासे च केवलम् ॥ १२.१७६.५० ॥
أنا ثابت في البراهمان؛ كبحيرة باردة في الصيف، أهدأ وأبرد تمامًا، وأجلس في السعادة وحدها.
12.176.51
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम् ।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ १२.१७६.५१ ॥
كل لذة الشهوة في العالم، وكل سعادة إلهية عظيمة، لا تساوي ولا جزءًا من ستة عشر من سعادة انطفاء العطش.
12.176.52
आत्मना सप्तमं कामं हत्वा शत्रुमिवोत्तमम् ।
प्राप्यावध्यं ब्रह्मपुरं राजेव च वसाम्यहम् ॥ १२.१७६.५२ ॥
بعد أن قتلت بالذات الشهوة السابعة كأعظم عدو، ووصلت إلى مدينة البراهمان التي لا تُقهر، أسكن كملك.
12.176.53
एतां बुद्धिं समास्थाय मङ्किर्निर्वेदमागतः ।
सर्वान्कामान्परित्यज्य प्राप्य ब्रह्म महत्सुखम् ॥ १२.१७६.५३ ॥
بعد أن تبنّى هذا الفهم تمامًا، بلغ مانكي الزهد؛ وبعد أن ترك جميع الشهوات، نال البراهمان والسعادة العظمى.
12.176.54
दम्यनाशकृते मङ्किरमृतत्वं किलागमत् ।
अच्छिनत्काममूलं स तेन प्राप परां गतिम् ॥ १२.१७६.५४ ॥
من أجل إفناء المُروِّض، نال مانكي حقًا الخلود؛ قطع جذر الشهوة، وبذلك بلغ الغاية العليا.
12.176.55
अत्राप्युदाहरन्तीमं श्लोकं मोक्षोपसंहितम् ।
गीतं विदेहराजेन जनकेन प्रशाम्यता ॥ १२.१७६.५५ ॥
ويُستشهد هنا أيضًا بهذا البيت المتصل بالتحرر، الذي غناه الملك جنكا ملك فيدهة وهو في سكينة.
12.176.56
अनन्तमिव मे वित्तं यस्य मे नास्ति किंचन ।
मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे दह्यति किंचन ॥ १२.१७६.५६ ॥
يبدو مالي بلا نهاية، ومع ذلك ليس لي شيء؛ وإذا التهبت ميثيلا فلا يحترق شيء مما لي.
12.176.57
अत्रैवोदाहरन्तीमं बोध्यस्य पदसंचयम् ।
निर्वेदं प्रति विन्यस्तं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७६.५७ ॥
ويُستشهد هنا أيضًا بهذه المجموعة من أبيات بودهيا، المعروضة في شأن الزهد؛ فافهمها يا يودهيشثira.
12.176.58
बोध्यं शान्तमृषिं राजा नाहुषः पर्यपृच्छत ।
निर्वेदाच्छान्तिमापन्नं शास्त्रप्रज्ञानतर्पितम् ॥ १२.१७६.५८ ॥
سأل الملك ابن نهوشا الحكيمَ الساكن بودهيا، الذي بلغ السكينة بالزهد واكتفى بحكمة الكتب المقدسة.
12.176.59
उपदेशं महाप्राज्ञ शमस्योपदिशस्व मे ।
कां बुद्धिं समनुप्राप्य शान्तश्चरसि निर्वृतः ॥ १२.१७६.५९ ॥
أيها الحكيم العظيم، علّمني تعليم السكينة؛ بأي فهم نلتَ حتى تسير ساكنًا قانعًا؟
12.176.60
उपदेशेन वर्तामि नानुशास्मीह कंचन ।
लक्षणं तस्य वक्ष्येऽहं तत्स्वयं परिमृष्यताम् ॥ १२.१७६.६० ॥
أعيش على التعليم ولا آمر أحدًا هنا؛ سأذكر لك علامته، فتأمّلها بنفسك.
12.176.61
पिङ्गला कुररः सर्पः सारङ्गान्वेषणं वने ।
इषुकारः कुमारी च षडेते गुरवो मम ॥ १२.१७६.६१ ॥
بِنگالا، والعقاب الصيّاد، والثعبان، والباحث عن الغزال في الغابة، وصانع السهام، والعذراء: هؤلاء الستة هم معلّميّ.
12.176.62
आशा बलवती राजन्नैराश्यं परमं सुखम् ।
आशां निराशां कृत्वा तु सुखं स्वपिति पिङ्गला ॥ १२.१७६.६२ ॥
أيها الملك، الرجاء قويّ، والخلوّ من الرجاء هو السعادة العظمى. وبعد أن حوّلت الرجاء إلى يأس، تنام بنگالا في سعادة.
12.176.63
सामिषं कुररं दृष्ट्वा वध्यमानं निरामिषैः ।
आमिषस्य परित्यागात्कुररः सुखमेधते ॥ १२.१७६.६३ ॥
ولمّا رأى العقاب الصيّاد وفي منقاره لحم يُهاجَم من طيور لا لحم معها، ترك اللحم فازدهر في سعادة.
12.176.64
गृहारम्भो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन ।
सर्पः परकृतं वेश्म प्रविश्य सुखमेधते ॥ १२.१७६.६४ ॥
إنّ الشروع في بناء البيت مجلبة للألم لا للسعادة أبدًا؛ والثعبان إذ يدخل مسكنًا صنعه غيره يزدهر في سعادة.
12.176.65
सुखं जीवन्ति मुनयो भैक्ष्यवृत्तिं समाश्रिताः ।
अद्रोहणैव भूतानां सारङ्ग इव पक्षिणः ॥ १२.१७६.६५ ॥
يعيش الحكماء الذين اتخذوا التسوّل معيشةً في سعادة، لا يؤذون الكائنات، كالطيور السارنغا.
12.176.66
अल्पेभ्यश्च महद्भ्यश्च शास्त्रेभ्यो मतिमान्नरः ।
सर्वतः सारमादद्यात्पुष्पेभ्य इव षट्पदः ॥ १२.१७६.६६ ॥
ينبغي للإنسان الحكيم أن يأخذ الجوهر من كل مكان، من الشاستر الصغيرة والكبيرة على السواء، كما يأخذ النحل ذو الأقدام الستة من الأزهار.
12.176.67
इषुकारो नरः कश्चिदिपावासक्तमानसः ।
समीपेनापि गच्छन्तं राजानं नावबुद्धवान् ॥ १२.१७६.६७ ॥
صانع سهام كان عقله مشغولًا بسهمه، فلم يلحظ الملك الذي مرّ قريبًا منه.
12.176.68
बहूनां कलहो नित्यं द्वयोः संकथनं ध्रुवम् ।
एकाकी विचरिष्यानि कुमारीशङ्खको यथा ॥ १२.१७६.६८ ॥
بين الكثيرين يكون الشجار دائمًا، وبين اثنين يكون الحديث حتمًا. سأتجوّل وحدي كسوار الصدف لدى الفتاة العذراء.