Mahābhārata · Adhyāya 12.176
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.176.1
ईहमानः समारम्भान्यदि नासादयेद्धनम् ।
धनतृष्णाभिभूतश्च किं कुर्वन्सुखमाप्नुयात् ॥ १२.१७६.१ ॥
Wenn ein Mensch sich durch Unternehmungen müht, aber keinen Reichtum erlangt und von Reichtumsdurst überwältigt ist, was soll er tun, um Glück zu erlangen?
12.176.2
सर्वसाम्यमनायासः सत्यवाक्यं च भारत ।
निर्वेदश्चाविधित्सा च यस्य स्यात्स सखी नरः ॥ १२.१७६.२ ॥
O Bhārata, der Mensch, in dem Gleichmut gegenüber allen, Mühelosigkeit, wahrhaftige Rede, Gleichgültigkeit und das Fehlen des Verlangens zu handeln vorhanden sind, der ist ein Freund.
12.176.3
एतान्येव पदान्याहुः पञ्च वृद्धाः प्रशान्तये ।
एष स्वर्गश्च धर्मश्च सुखं चानुत्तमं सताम् ॥ १२.१७६.३ ॥
Die Alten sagen, dass gerade diese fünf Schritte zur Ruhe führen. Dies ist der Himmel, dies ist der Dharma, und dies ist das höchste Glück der Guten.
12.176.4
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निर्वेदान्मङ्किना गीतं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७६.४ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, die Maṅki aus Gleichgültigkeit sang. Höre sie, o Yudhiṣṭhira.
12.176.5
ईहमानो धनं मङ्किर्भग्नेहश्च पुनः पुनः ।
केनचिद्धनलेशेन क्रीतवान्दम्यगोयुगम् ॥ १२.१७६.५ ॥
Maṅki mühte sich immer wieder um Reichtum, und seine Bemühungen scheiterten immer wieder. Schließlich kaufte er mit einem kleinen Rest an Reichtum ein Paar abgerichteter Zugochsen.
12.176.6
सुसंबद्धौ तु तौ दम्यौ दमनायाभिनिःसृतौ ।
आसीनमुष्ट्रं मध्येन सहसैवाभ्यधावताम् ॥ १२.१७६.६ ॥
Die beiden wohlgeschirrten, gezähmten Ochsen brachen aus, um gebändigt zu werden, stürmten aber plötzlich mitten hindurch auf das sitzende Kamel los.
12.176.7
तयोः संप्राप्तयोरुष्ट्रः स्कन्धदेशममर्पणः ।
उत्थायोत्क्षिप्य तौ दम्यौ पससार महाजवः ॥ १२.१७६.७ ॥
Als die beiden herankamen, erhob sich das Kamel ungeduldig, schleuderte die beiden Stiere von seiner Schulter hoch und floh mit großer Geschwindigkeit.
12.176.8
ह्रियमाणौ तु तौ दम्यौ तेनोष्ट्रेण प्रमाथिना ।
प्रियमाणौ च संप्रेक्ष्य मङ्किस्तत्राब्रवीदिदम् ॥ १२.१७६.८ ॥
Als Maṅki die beiden Stiere von jenem zerstörerischen Kamel fortgeschleift werden und sterben sah, sprach er dort diese Worte.
12.176.9
न जात्वविहितं शक्यं दक्षेणाषीहितुं धनम् ।
युक्तेन श्रद्धया सम्यगीहां समनुतिष्ठता ॥ १२.१७६.९ ॥
Ein geschickter Mensch kann niemals Reichtum erlangen, der nicht bestimmt ist, auch nicht derjenige, der sich mit Glauben und Selbstbeherrschung recht bemüht.
12.176.10
पूर्वमर्यैर्विहीनस्य युक्तस्याप्युतिष्ठतः ।
इमं पश्यत संगत्या मम दैवमुपप्लवम् ॥ १२.१७६.१० ॥
Seht dieses Unheil des Schicksals, das über mich gekommen ist, der ich früher um mein Recht gebracht wurde und mich mit Selbstbeherrschung bemühe, wie es sich in den Ereignissen entfaltet.
12.176.11
उद्यम्योद्यम्य मे दम्यौ विषमेणैव गच्छतः ।
उत्क्षिप्य काकतालीयमुन्माथेनेव जम्बुकः ॥ १२.१७६.११ ॥
Immer wieder hob es meine beiden jungen Stiere hoch und schleppte sie über einen holprigen Weg; durch reinen Zufall, wie beim Fall der Krähe auf die Palmfrucht, schleuderte es sie empor, als hätte ein Schakal sie aufgescheucht.
12.176.12
मणीवोष्ट्रस्य लम्वेते प्रियौ वत्सतरौ मम ।
शुद्वं हि दैवमेवेदं हठे नैवास्ति पौरुषम् ॥ १२.१७६.१२ ॥
Wie Juwelen am Hals des Kamels baumeln meine beiden lieben jungen Stiere; dies ist reines Schicksal, und im Eigensinn gibt es kein männliches Bemühen.
12.176.13
यदि वाऽप्युपपद्येत पौरुषं नाम कर्हिचित् ।
अन्विष्यमाणं तदपि दैवमेवावतिष्ठते ॥ १२.१७६.१३ ॥
Selbst wenn menschliche Anstrengung einmal aufkommt, bleibt sie, wenn man sie sucht, Schicksal.
12.176.14
तस्मान्निर्वेद एवेह गन्तव्यः सुखभीप्सता ।
सुखं स्वपिति निर्विण्णो निराशश्चार्थसाधने ॥ १२.१७६.१४ ॥
Darum soll, wer Glück begehrt, hier Entsagung erlangen; der Entsagende, ohne Hoffnung auf die Erreichung der Ziele, schläft glücklich.
12.176.15
अहो सम्यक्शुकेनोक्तं सर्वतः परिमुच्यता ।
प्रतिष्ठता महारण्यं जनकस्य निवेशनात् ॥ १२.१७६.१५ ॥
Ah! Śuka hat richtig gesprochen: Wer sich ganz befreien will, verlässt die Wohnung Janakas und zieht in den großen Wald.
12.176.16
यः कामानाप्नुयात्सर्वान्यश्चैतान्केवलांस्त्यजेत् ।
प्रापणात्सर्वकामानां परित्यागो विशिष्यते ॥ १२.१७६.१६ ॥
Wer alle Wünsche erlangt, und wer sie allein aufgibt: Die Entsagung aller Wünsche übertrifft deren Erlangung.
12.176.17
नान्तं सर्वविधित्सानां गतपूर्वोऽस्ति कश्चन ।
शरीरे जीविते चैव तृष्णा मर्त्यस्य वर्धते ॥ १२.१७६.१७ ॥
Niemand, der vorausgegangen ist, hat das Ende aller gefunden, die handeln wollen; im Körper und im Leben wächst der Durst des Sterblichen.
12.176.18
निवर्तस्य विधित्साभ्यः शाम्य निर्विद्य कामुक ।
असकृच्चासि निकृतो न च निर्विद्यसे मनः ॥ १२.१७६.१८ ॥
Kehre um vom Verlangen zu handeln; sei ruhig und werde entsagend, o Liebhaber der Begierde. Du bist immer wieder verletzt worden, doch dein Geist wird nicht entsagend.
12.176.19
यदि नाहं विनाश्यस्ते यद्येवं रमसे मया ।
मा मां योजय लोभेन वृथाऽत्वं वित्तकामुक ॥ १२.१७६.१९ ॥
Wenn ich nicht von dir vernichtet werden soll und du dich so an mir erfreust, so verbinde mich nicht mit der Gier; du Liebhaber des Reichtums, du tust dies vergeblich.
12.176.20
संचितं संचितं द्रव्यं नष्टं तव पुनः पुनः ।
कदा तां मोक्ष्यसे मूढ धनेहां धनकामुक ॥ १२.१७६.२० ॥
Reichtum, den du immer wieder angehäuft hast, hast du immer wieder verloren; wann wirst du, Verblendeter, Liebhaber des Reichtums, dieses Verlangen nach Reichtum aufgeben?
12.176.21
अहो नु मम बालिश्यं योऽहं क्रीडनकस्तव ।
क्लेशैर्नानाविधैर्नित्यं संयोजयसि निर्घृणः।
किं नैवं जातु पुरुषः परेषां प्रेष्यतामियात् ॥ १२.१७६.२१ ॥
Ach, welch Kindlichkeit ist die meine, dass ich dein Spielzeug geworden bin! Unbarmherziger, du verstrickst mich ständig in mannigfaltige Qualen. Gerät ein Mensch etwa niemals so in die Knechtschaft anderer?
12.176.22
न पूर्वे नापरे जातु कामानामन्तमाप्नुवन् ।
त्यक्त्वा सर्वसमारम्भान्प्रतिबुद्धोऽस्मि जागृमि ॥ १२.१७६.२२ ॥
Weder die früheren noch die späteren erreichten je das Ende der Begierden. Nachdem ich alle Unternehmungen aufgegeben habe, bin ich erwacht; ich bin wach.
12.176.23
नूनं मे हृदयं कामं वज्रसारमयं दृढम् ।
यदनर्थशताविष्टं शतधा न विदीर्यते ॥ १२.१७६.२३ ॥
Gewiss ist mein Herz, voller Begierde, fest und aus dem Wesen des Blitzes gemacht, denn obwohl von hundert Unglücken bedrängt, zerspringt es nicht in hundert Stücke.
12.176.24
त्यजामि काम त्वां चैव यच्च किंचित्प्रियं तव ।
तवाहं प्रियमन्विच्छन्नात्मन्युपलभे सुखम् ॥ १२.१७६.२४ ॥
Ich lasse das Verlangen los, und dich ebenso und alles, was dir lieb ist. Während ich nach dem suche, was dir lieb ist, finde ich das Glück in mir selbst.
12.176.25
काम जानामि ते मूलं संकल्पात्किल जायसे ।
न त्वां संकल्पयिष्यामि समूलो नभविष्यसि ॥ १२.१७६.२५ ॥
Begierde, ich weiß, deine Wurzel ist der Vorsatz; aus dem Vorsatz wirst du geboren. Wenn ich dich nicht wieder erwäge, wirst du samt deiner Wurzel vergehen.
12.176.26
ईहा धनस्य न सुखा लुब्ध्वा चिन्ता च भूयसी ।
लब्धनाशो यथा मृत्युर्लब्धं भवति वा न वा ॥ १२.१७६.२६ ॥
Das Streben nach Reichtum ist nicht angenehm, und Gier bringt große Sorge. Der Verlust des Erworbenen gleicht dem Tod, ob man es erlangt oder nicht.
12.176.27
परित्यागे न लभते ततो दुःखतरं नु किम् ।
न च तुष्यति लब्धेन भूय एव च मार्गति ॥ १२.१७६.२७ ॥
Welch größerer Kummer als der, der trotz Verzicht nicht erlangt? Und wer mit dem Erlangten nicht zufrieden ist, sucht immer wieder weiter.
12.176.28
अनुतर्पुल एवार्थः स्वादु गाङ्गभिवोदकम् ।
मद्विलापनमेततु प्रतिबुद्धोऽस्मि संत्यज ॥ १२.१७६.२८ ॥
Reichtum sättigt nie, doch schmeckt er süß wie das Wasser des Ganges. Dies ist nur mein Klagen; ich bin erwacht, gib es auf.
12.176.29
य इमं मामकं देहं भूतग्रामः समाश्रितः ।
स यात्वितो यथाकामं वसतां वा यथासुखम् ॥ १२.१७६.२९ ॥
Mögen die Wesenschar, die in diesem meinem Leib Zuflucht gefunden hat, von hier gehen, wie sie will, oder dort wohnen, wo es ihr wohl ist.
12.176.30
न युष्मास्विह मे प्रीतिः कामलोभानुसारिषु ।
तस्मादुत्सृज्य वः सर्वान्सत्वमेवाश्रयाम्यहम् ॥ १२.१७६.३० ॥
Ich habe hier keine Zuneigung zu euch, die ihr Begierde und Gier folgt. Darum verlasse ich euch alle und nehme allein meine Zuflucht zur Sattva.
12.176.31
सर्व भूतान्यहं देहे पश्यन्मनसि चात्मनः ।
योगे बुद्धिं श्रुते सत्वं मनो ब्रह्मणि धारयन् ॥ १२.१७६.३१ ॥
Alle Wesen in meinem Körper und Geist als Ātman sehend, den Intellekt im Yoga, die Festigkeit im Gehörten und den Geist in Brahman verankernd.
12.176.32
विहरिष्याम्यनासक्तः सुखी लोकान्निरामयः ।
यथा मां त्वं पुनर्नैवं दुःखेषु प्रणिधास्यसि ॥ १२.१७६.३२ ॥
Ungebunden, glücklich und frei von Krankheit werde ich durch die Welten wandern, damit du mich nicht wieder in diese Leiden verstrickst.
12.176.33
त्वया हि मे प्रणुन्नस्य गतिरन्या न विद्यते ।
तृष्णा शोकश्रमाणां हि त्वं काम प्रभवः सदा ॥ १२.१७६.३३ ॥
Für mich, von dir angetrieben, gibt es keinen anderen Weg; denn du, o Kāma, bist stets die Quelle von Durst, Kummer und Mühsal.
12.176.34
धननाशेऽधिकं दुःखं मन्ये सर्वमहत्तरम् ।
ज्ञातयो ह्यवमन्यन्ते मित्राणि च धनाच्च्युतम् ॥ १२.१७६.३४ ॥
Beim Verlust des Reichtums halte ich das Leid für größer, das größte von allen; Verwandte und Freunde verachten den, der vom Reichtum gefallen ist.
12.176.35
अवज्ञानसहस्रैस्तु दोषाः कष्टतराऽधने ।
धने सुखकला या तु साऽपि दुःखैर्विधीयते ॥ १२.१७६.३५ ॥
In der Armut sind die Mängel durch tausend Verachtungen quälender; und auch der kleine Teil des Glücks im Reichtum wird durch Leiden bestimmt.
12.176.36
धनमस्येति पुरुषं पुरो निघ्नन्ति दस्यवः ।
क्लिश्यन्ति विविधैर्दण्डैर्नित्यमुद्वेजयन्ति च ॥ १२.१७६.३६ ॥
In dem Gedanken 'dieser Mann hat Reichtum' schlagen Räuber ihn von vorn nieder, quälen ihn mit mancherlei Strafen und versetzen ihn ständig in Schrecken.
12.176.37
धनलोलुपता दुःखमिति बुद्धं चिरान्मया ।
यद्यदालम्बसे कामं तत्तदेवानुरुध्यसे ॥ १२.१७६.३७ ॥
Dass die Gier nach Reichtum Leid ist, habe ich erst nach langer Zeit erkannt. Welchem Verlangen du auch anhängst, eben diesem bist du verhaftet.
12.176.38
अतत्त्वज्ञोऽसि बालश्च दुस्तोषोऽपूरणोऽनलः ।
नैव त्वं वेत्थ सुलभं नैव त्वं वेत्थ दुर्लभम् ॥ १२.१७६.३८ ॥
Du kennst die Wahrheit nicht, du bist ein Kind; schwer zufriedenzustellen, unersättlich wie das Feuer. Du weißt weder, was leicht zu erlangen ist, noch was schwer zu erlangen ist.
12.176.39
पाताल इव दुष्पूरो मां दुःखैर्योक्तुमिच्छसि ।
नाहमद्य समावेष्टुं शक्यः काम पुनस्त्वया ॥ १२.१७६.३९ ॥
Wie die Unterwelt schwer zu füllen, willst du mich mit Leiden binden. O Verlangen, heute kann ich nicht mehr von dir wieder umfangen werden.
12.176.40
निर्वेदमहमासाद्य द्रव्यनाशाद्यदृच्छया ।
निवृत्तिं परमां प्राप्य नाद्य कामान्विचिन्तये ॥ १२.१७६.४० ॥
Durch den Verlust des Reichtums habe ich zufällig Abkehr erlangt; nachdem ich die höchste Befreiung gefunden habe, denke ich heute nicht mehr an Begierden.
12.176.41
अतिक्लेशान्सहामीह नाहं बुद्ध्याम्यबुद्धिमान् ।
निकृतो धननाशेन शये सर्वाङ्गविज्वरः ॥ १२.१७६.४१ ॥
Hier ertrage ich große Qualen; ohne Einsicht verstehe ich es nicht. Vom Verlust des Reichtums verwundet, liege ich da, alle Glieder frei von Fieber.
12.176.42
परित्यजामि काम त्वां हित्वा सर्वं मनोगतम् ।
न त्वं मया पुनः काम नस्योतेनेव रंस्यसे ॥ १२.१७६.४२ ॥
O Verlangen, ich verlasse dich und alles, was in meinem Geist wohnt. O Verlangen, du wirst nicht mehr durch mich erfreut werden, wie ein Ochse mit Nasenring.
12.176.43
क्षमिष्ये क्षिपमाणानां न हिंसिष्ये विहिंसितः ।
द्वेष्यमुक्तः प्रियं वक्ष्याम्यनादृत्य तदप्रियम् ॥ १२.१७६.४३ ॥
Denen, die mich schmähen, werde ich vergeben; verletzt, werde ich nicht schaden. Auch wenn man mit Hass zu mir spricht, werde ich das Unangenehme übergehen und nur Angenehmes sagen.
12.176.44
तृप्तः स्वस्थेन्द्रियो नित्यं यथालब्धेन वर्तयन् ।
न सकामं करिष्यामि त्वामहं शत्रुमात्मनः ॥ १२.१७६.४४ ॥
Immer zufrieden, mit beruhigten Sinnen, von dem lebend, was man erhält, werde ich dich, meinen eigenen Feind, nicht zu einem machen, dessen Wünsche erfüllt sind.
12.176.45
निर्वेदं निर्वृतिं तृप्तिं शान्तिं सत्यं दमं क्षमाम् ।
सर्वभूतदयां चैव विद्धि मां शरणागतम् ॥ १२.१७६.४५ ॥
Abgeklärtheit, Stille, Zufriedenheit, Frieden, Wahrheit, Selbstbeherrschung, Geduld und Mitgefühl mit allen Wesen — erkenne dies als mich, der ich Zuflucht suche.
12.176.46
तस्मात्कामश्च लोभश्च तृष्णा कार्पण्यमेव च ।
त्यजन्तु मां प्रतिष्ठन्तं सत्वस्थो ह्यस्मि सांप्रतम् ॥ १२.१७६.४६ ॥
Darum sollen Begierde, Gier, Durst und Geiz, die in mir noch bestehen, mich verlassen; denn nun bin ich im Guten gefestigt.
12.176.47
प्रहाय कामं लोभं च क्रोधं पारुष्यमेव च ।
नाद्य लोभवशं प्राप्तो दुःखं प्राप्स्याम्यनात्मवान् ॥ १२.१७६.४७ ॥
Nachdem ich Begierde, Gier, Zorn und Härte abgelegt habe, werde ich heute nicht in die Gewalt der Gier geraten; sonst würde ich, ohne Selbstbeherrschung, nur Leid erlangen.
12.176.48
यद्यस्त्यजति कामानां तत्सुखस्याभिपूर्यते ।
कामस्य वशगो नित्यं दुःखमेव प्रपद्यते ॥ १२.१७६.४८ ॥
Wer die Begierden aufgibt, dem erfüllt sich das Glück; wer aber stets in der Gewalt der Begierde steht, erlangt nur Leid.
12.176.49
कामानुबन्धं नुदते यत्किंचित्पुरुषो रजः ।
कामक्रोधोद्भवं दुःखमह्रीररतिरेव च ॥ १२.१७६.४९ ॥
Was immer ein Mensch als Fessel des Begehrens abstreift, das ist das aus Begierde und Zorn entstandene Leid, und ebenso Scham und Abneigung.
12.176.50
एष ब्रह्मप्रतिष्ठोऽहं ग्रीष्मे शीतमिव ह्रदम् ।
शाम्यामि परिनिर्वामि सुखमासे च केवलम् ॥ १२.१७६.५० ॥
Ich bin in Brahman gegründet; wie ein kühler See im Sommer werde ich still und ganz abgekühlt, und ich sitze nur im Glück.
12.176.51
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम् ।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ १२.१७६.५१ ॥
Welche Lust des Begehrens auch in der Welt besteht und welches göttliche große Glück auch sei, sie sind nicht einmal den sechzehnten Teil des Glücks der Auslöschung des Durstes wert.
12.176.52
आत्मना सप्तमं कामं हत्वा शत्रुमिवोत्तमम् ।
प्राप्यावध्यं ब्रह्मपुरं राजेव च वसाम्यहम् ॥ १२.१७६.५२ ॥
Nachdem ich durch das Selbst das siebte Begehren wie einen höchsten Feind erschlagen habe, und die unverletzliche Stadt Brahmans erreicht habe, wohne ich wie ein König.
12.176.53
एतां बुद्धिं समास्थाय मङ्किर्निर्वेदमागतः ।
सर्वान्कामान्परित्यज्य प्राप्य ब्रह्म महत्सुखम् ॥ १२.१७६.५३ ॥
Nachdem er diese Einsicht vollständig angenommen hatte, gelangte Maṅki zur Entsagung; nachdem er alle Begierden aufgegeben hatte, erlangte er Brahman und großes Glück.
12.176.54
दम्यनाशकृते मङ्किरमृतत्वं किलागमत् ।
अच्छिनत्काममूलं स तेन प्राप परां गतिम् ॥ १२.१७६.५४ ॥
Um den Bezwinger zu vernichten, erlangte Maṅki tatsächlich die Unsterblichkeit; er schnitt die Wurzel des Begehrens ab und erlangte dadurch das höchste Ziel.
12.176.55
अत्राप्युदाहरन्तीमं श्लोकं मोक्षोपसंहितम् ।
गीतं विदेहराजेन जनकेन प्रशाम्यता ॥ १२.१७६.५५ ॥
Auch hier zitiert man diesen Vers, der mit der Befreiung verbunden ist und den König Janaka von Videha sang, als er ruhig war.
12.176.56
अनन्तमिव मे वित्तं यस्य मे नास्ति किंचन ।
मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे दह्यति किंचन ॥ १२.१७६.५६ ॥
Mein Reichtum scheint unendlich, und doch gehört mir nichts; wenn Mithilā brennt, verbrennt nichts von dem Meinen.
12.176.57
अत्रैवोदाहरन्तीमं बोध्यस्य पदसंचयम् ।
निर्वेदं प्रति विन्यस्तं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७६.५७ ॥
Auch hier zitiert man diese Versfolge des Bodhya, dargelegt über die Entsagung; verstehe sie, Yudhiṣṭhira.
12.176.58
बोध्यं शान्तमृषिं राजा नाहुषः पर्यपृच्छत ।
निर्वेदाच्छान्तिमापन्नं शास्त्रप्रज्ञानतर्पितम् ॥ १२.१७६.५८ ॥
Der König, Sohn des Nahuṣa, befragte den ruhigen Weisen Bodhya, der durch Entsagung Frieden erlangt hatte und von der Weisheit der Schriften gesättigt war.
12.176.59
उपदेशं महाप्राज्ञ शमस्योपदिशस्व मे ।
कां बुद्धिं समनुप्राप्य शान्तश्चरसि निर्वृतः ॥ १२.१७६.५९ ॥
O Hochweiser, lehre mich die Unterweisung in der Ruhe; welche Einsicht hast du erlangt, dass du ruhig und zufrieden wandelst?
12.176.60
उपदेशेन वर्तामि नानुशास्मीह कंचन ।
लक्षणं तस्य वक्ष्येऽहं तत्स्वयं परिमृष्यताम् ॥ १२.१७६.६० ॥
Ich lebe nach der Unterweisung und unterweise hier niemanden; ich werde dir ihr Kennzeichen nennen, prüfe es selbst.
12.176.61
पिङ्गला कुररः सर्पः सारङ्गान्वेषणं वने ।
इषुकारः कुमारी च षडेते गुरवो मम ॥ १२.१७६.६१ ॥
Piṅgalā, der Fischadler, die Schlange, der Hirsch-Sucher im Wald, der Pfeilmacher und die Jungfrau – diese sechs sind meine Lehrer.
12.176.62
आशा बलवती राजन्नैराश्यं परमं सुखम् ।
आशां निराशां कृत्वा तु सुखं स्वपिति पिङ्गला ॥ १२.१७६.६२ ॥
O König, die Hoffnung ist mächtig; die Hoffnungslosigkeit ist das höchste Glück. Nachdem sie die Hoffnung in Hoffnungslosigkeit verwandelt hat, schläft Piṅgalā glücklich.
12.176.63
सामिषं कुररं दृष्ट्वा वध्यमानं निरामिषैः ।
आमिषस्य परित्यागात्कुररः सुखमेधते ॥ १२.१७६.६३ ॥
Als er sah, wie der Fischadler mit Fleisch von fleischlosen Vögeln angegriffen wurde, gedeiht er glücklich, indem er das Fleisch aufgibt.
12.176.64
गृहारम्भो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन ।
सर्पः परकृतं वेश्म प्रविश्य सुखमेधते ॥ १२.१७६.६४ ॥
Das Unternehmen, ein Haus zu bauen, bringt in der Tat Leid und niemals Glück. Die Schlange, die in eine von anderen errichtete Wohnstätte eintritt, gedeiht glücklich.
12.176.65
सुखं जीवन्ति मुनयो भैक्ष्यवृत्तिं समाश्रिताः ।
अद्रोहणैव भूतानां सारङ्ग इव पक्षिणः ॥ १२.१७६.६५ ॥
Die Weisen, die das Leben vom Betteln gewählt haben, leben glücklich und fügen keinem Wesen Schaden zu, wie die Sāraṅga-Vögel.
12.176.66
अल्पेभ्यश्च महद्भ्यश्च शास्त्रेभ्यो मतिमान्नरः ।
सर्वतः सारमादद्यात्पुष्पेभ्य इव षट्पदः ॥ १२.१७६.६६ ॥
Ein weiser Mensch soll das Wesentliche aus allen Richtungen nehmen, aus kleinen wie großen Schriften, wie die sechsfüßige Biene von Blüten nimmt.
12.176.67
इषुकारो नरः कश्चिदिपावासक्तमानसः ।
समीपेनापि गच्छन्तं राजानं नावबुद्धवान् ॥ १२.१७६.६७ ॥
Ein gewisser Pfeilmacher, dessen Geist auf seinen Pfeil gerichtet war, bemerkte den König nicht, der ganz nahe vorbeiging.
12.176.68
बहूनां कलहो नित्यं द्वयोः संकथनं ध्रुवम् ।
एकाकी विचरिष्यानि कुमारीशङ्खको यथा ॥ १२.१७६.६८ ॥
Unter vielen gibt es stets Streit, zwischen zweien gewiss Gespräch. Ich werde allein umherziehen, wie der Muschelarmreif einer Jungfrau.