மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.176
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.176.1
ईहमानः समारम्भान्यदि नासादयेद्धनम् ।
धनतृष्णाभिभूतश्च किं कुर्वन्सुखमाप्नुयात् ॥ १२.१७६.१ ॥
செல்வத்தை அடையும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்டும் ஒருவன் அதைப் பெறாவிட்டால், செல்வ ஆசையால் அலைக்கழிக்கப்படுபவன் என்ன செய்தால் சுகத்தை அடைவான்?
12.176.2
सर्वसाम्यमनायासः सत्यवाक्यं च भारत ।
निर्वेदश्चाविधित्सा च यस्य स्यात्स सखी नरः ॥ १२.१७६.२ ॥
பாரதனே, எல்லோரிடமும் சமநோக்கு, முயற்சியற்ற நிலை, உண்மைப் பேச்சு, வைராக்கியம், செயல் ஆசையின்மை ஆகியவை எவனிடம் உள்ளனவோ அவனே நண்பன் ஆவான்.
12.176.3
एतान्येव पदान्याहुः पञ्च वृद्धाः प्रशान्तये ।
एष स्वर्गश्च धर्मश्च सुखं चानुत्तमं सताम् ॥ १२.१७६.३ ॥
முதியோர் அமைதிக்காக இந்த ஐந்து படிநிலைகளையே கூறுகின்றனர். இதுவே சுவர்க்கம், இதுவே தர்மம், இதுவே நல்லோரின் உயர்ந்த சுகம்.
12.176.4
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
निर्वेदान्मङ्किना गीतं तन्निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७६.४ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்கதையைச் சொல்கின்றனர். வைராக்கியத்தால் மங்கி பாடியதை, யுதிஷ்டிரா, கேள்.
12.176.5
ईहमानो धनं मङ्किर्भग्नेहश्च पुनः पुनः ।
केनचिद्धनलेशेन क्रीतवान्दम्यगोयुगम् ॥ १२.१७६.५ ॥
மங்கி செல்வத்திற்காக மீண்டும் மீண்டும் முயன்றான்; அவனது முயற்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் தோல்வியடைந்தன. ஒருவகைச் சிறிய செல்வத்தால் அவன் பழக்கக்கூடிய இரண்டு எருதுகளை வாங்கினான்.
12.176.6
सुसंबद्धौ तु तौ दम्यौ दमनायाभिनिःसृतौ ।
आसीनमुष्ट्रं मध्येन सहसैवाभ्यधावताम् ॥ १२.१७६.६ ॥
நன்கு பூட்டப்பட்ட அவ்விரண்டு பழக்கப்பட்ட காளைகளும் அடக்கப்படுவதற்காகப் புறப்பட்டன. ஆனால் அவை அமர்ந்திருந்த ஒட்டகத்தின் நடுவில் திடீரென்று பாய்ந்தன.
12.176.7
तयोः संप्राप्तयोरुष्ट्रः स्कन्धदेशममर्पणः ।
उत्थायोत्क्षिप्य तौ दम्यौ पससार महाजवः ॥ १२.१७६.७ ॥
அவ்விருவரும் அருகில் வந்ததும், அந்த ஒட்டகம் சினத்துடன் எழுந்து தோள்பகுதியில் அவ்விரு காளைகளையும் தூக்கி எறிந்து மிக வேகமாக ஓடியது.
12.176.8
ह्रियमाणौ तु तौ दम्यौ तेनोष्ट्रेण प्रमाथिना ।
प्रियमाणौ च संप्रेक्ष्य मङ्किस्तत्राब्रवीदिदम् ॥ १२.१७६.८ ॥
அந்த அழிவை விளைவிக்கும் ஒட்டகத்தால் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட அவ்விரு காளைகளும் இறப்பதைக் கண்டு மங்கி அங்கே இதைச் சொன்னான்.
12.176.9
न जात्वविहितं शक्यं दक्षेणाषीहितुं धनम् ।
युक्तेन श्रद्धया सम्यगीहां समनुतिष्ठता ॥ १२.१७६.९ ॥
திறமையான மனிதனாலும் விதிக்கப்படாத செல்வத்தை ஒருபோதும் பெற முடியாது; நம்பிக்கையுடனும் அடக்கத்துடனும் முயற்சி செய்பவனுக்கும் அது அவ்வாறே.
12.176.10
पूर्वमर्यैर्विहीनस्य युक्तस्याप्युतिष्ठतः ।
इमं पश्यत संगत्या मम दैवमुपप्लवम् ॥ १२.१७६.१० ॥
முன்பே தன் உரிய பங்குகளை இழந்தவனும், அடக்கத்துடன் முயற்சி செய்பவனுமான எனக்கு நேர்ந்த இந்த விதியின் இடரை நிகழ்வுகளின் போக்கில் பாருங்கள்.
12.176.11
उद्यम्योद्यम्य मे दम्यौ विषमेणैव गच्छतः ।
उत्क्षिप्य काकतालीयमुन्माथेनेव जम्बुकः ॥ १२.१७६.११ ॥
என் இரு காளைகளையும் மீண்டும் மீண்டும் தூக்கி கரடுமுரடான பாதையில் கொண்டு செல்கையில், காகமும் பனம்பழமும் போல தற்செயலாக, நரி ஒன்று தள்ளித் தூக்குவது போல் அவற்றை மேலெறிந்தது.
12.176.12
मणीवोष्ट्रस्य लम्वेते प्रियौ वत्सतरौ मम ।
शुद्वं हि दैवमेवेदं हठे नैवास्ति पौरुषम् ॥ १२.१७६.१२ ॥
ஒட்டகத்தின் கழுத்தில் மணிகள் போல என் அன்புக்குரிய இரு இளங்காளைகளும் தொங்குகின்றன; இது முழுக்க விதியே, பிடிவாதத்தில் மனித முயற்சிக்கு இடமில்லை.
12.176.13
यदि वाऽप्युपपद्येत पौरुषं नाम कर्हिचित् ।
अन्विष्यमाणं तदपि दैवमेवावतिष्ठते ॥ १२.१७६.१३ ॥
ஒருவேளை மனித முயற்சி எப்போதேனும் கிடைத்தாலும், அதைத் தேடும்போதும் அது விதியாகவே நிற்கிறது.
12.176.14
तस्मान्निर्वेद एवेह गन्तव्यः सुखभीप्सता ।
सुखं स्वपिति निर्विण्णो निराशश्चार्थसाधने ॥ १२.१७६.१४ ॥
ஆகவே இன்பத்தை விரும்புபவன் இங்கு வைராக்கியத்தையே அடைய வேண்டும்; பற்றற்றவனும், பொருள் சாதனையில் நம்பிக்கையற்றவனும் இன்பமாகத் தூங்குகிறான்.
12.176.15
अहो सम्यक्शुकेनोक्तं सर्वतः परिमुच्यता ।
प्रतिष्ठता महारण्यं जनकस्य निवेशनात् ॥ १२.१७६.१५ ॥
ஆ! சுகர் நன்றாகச் சொன்னார்; எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுபட விரும்புபவன் ஜனகரின் இல்லத்திலிருந்து பெரிய காட்டிற்குச் செல்கிறான்.
12.176.16
यः कामानाप्नुयात्सर्वान्यश्चैतान्केवलांस्त्यजेत् ।
प्रापणात्सर्वकामानां परित्यागो विशिष्यते ॥ १२.१७६.१६ ॥
எல்லா ஆசைகளையும் அடைபவனும், இவற்றை மட்டுமே துறப்பவனும் உண்டு; எல்லா ஆசைகளையும் அடைவதை விட அவற்றைத் துறப்பதே சிறந்தது.
12.176.17
नान्तं सर्वविधित्सानां गतपूर्वोऽस्ति कश्चन ।
शरीरे जीविते चैव तृष्णा मर्त्यस्य वर्धते ॥ १२.१७६.१७ ॥
எல்லாவற்றையும் செய்ய விரும்புபவர்களுக்கு முடிவு எவரும் முன்பு கண்டதில்லை; உடலிலும் வாழ்விலும் மனிதனின் தாகம் வளர்கிறது.
12.176.18
निवर्तस्य विधित्साभ्यः शाम्य निर्विद्य कामुक ।
असकृच्चासि निकृतो न च निर्विद्यसे मनः ॥ १२.१७६.१८ ॥
செயல் செய்யும் ஆசையிலிருந்து திரும்பு; அமைதியடை, வைராக்கியம் கொண்டு, ஓ காமியே! நீ பலமுறை துன்புற்றிருந்தும் உன் மனம் விரக்தி அடைவதில்லை.
12.176.19
यदि नाहं विनाश्यस्ते यद्येवं रमसे मया ।
मा मां योजय लोभेन वृथाऽत्वं वित्तकामुक ॥ १२.१७६.१९ ॥
நீ என்னால் அழிக்கப்பட வேண்டியவன் அல்ல என்றாலும், நீ என்னில் இவ்வாறு மகிழ்ந்தாலும், பேராசையால் என்னை இணைக்காதே; செல்வத்தை விரும்பும் நீ வீணாகவே இவ்வாறு செய்கிறாய்.
12.176.20
संचितं संचितं द्रव्यं नष्टं तव पुनः पुनः ।
कदा तां मोक्ष्यसे मूढ धनेहां धनकामुक ॥ १२.१७६.२० ॥
நீ பலமுறை சேர்த்த செல்வம் பலமுறை உன்னிடமிருந்து அழிந்தது; ஓ மூடனே, செல்வத்தின் அந்த ஆசையை நீ எப்போது விடுவாய், செல்வம் விரும்பும் நண்பனே?
12.176.21
अहो नु मम बालिश्यं योऽहं क्रीडनकस्तव ।
क्लेशैर्नानाविधैर्नित्यं संयोजयसि निर्घृणः।
किं नैवं जातु पुरुषः परेषां प्रेष्यतामियात् ॥ १२.१७६.२१ ॥
ஐயோ, என் இந்த அறியாமை! நான் உனக்கு விளையாட்டுப் பொம்மையானேன்; இரக்கமற்றவனே, நீ என்னை எப்போதும் பல வகையான துன்பங்களில் இணைக்கிறாய். பிறரின் அடிமைத்தனத்திற்கு ஒருவன் இவ்வாறு ஒருபோதும் செல்லவில்லையா?
12.176.22
न पूर्वे नापरे जातु कामानामन्तमाप्नुवन् ।
त्यक्त्वा सर्वसमारम्भान्प्रतिबुद्धोऽस्मि जागृमि ॥ १२.१७६.२२ ॥
முன்னோர்களும் பின்னோர்களும் ஒருபோதும் ஆசைகளின் முடிவை அடையவில்லை. எல்லா முயற்சிகளையும் துறந்து நான் விழித்தெழுந்தேன்; நான் விழித்திருக்கிறேன்.
12.176.23
नूनं मे हृदयं कामं वज्रसारमयं दृढम् ।
यदनर्थशताविष्टं शतधा न विदीर्यते ॥ १२.१७६.२३ ॥
நிச்சயமாக என் இதயம், ஆசையால் நிறைந்தது, வஜ்ரத்தின் சாரத்தால் ஆனது, உறுதியானது; நூறு அனர்த்தங்களால் சூழப்பட்டும் அது நூறு துண்டுகளாகப் பிளக்கவில்லை.
12.176.24
त्यजामि काम त्वां चैव यच्च किंचित्प्रियं तव ।
तवाहं प्रियमन्विच्छन्नात्मन्युपलभे सुखम् ॥ १२.१७६.२४ ॥
நான் ஆசையை விடுகிறேன், உன்னையும் விடுகிறேன், உனக்குப் பிரியமானவை எது இருந்தாலும் அதையும் விடுகிறேன். உனக்குப் பிரியமானதை நாடினாலும், நான் என்னுள்ளேயே இன்பத்தைக் காண்கிறேன்.
12.176.25
काम जानामि ते मूलं संकल्पात्किल जायसे ।
न त्वां संकल्पयिष्यामि समूलो नभविष्यसि ॥ १२.१७६.२५ ॥
காமமே, உன் வேர் சங்கல்பம் என்று நான் அறிவேன்; சங்கல்பத்திலிருந்தே நீ பிறக்கிறாய். நான் உன்னை சங்கல்பிக்க மாட்டேன்; அப்போது நீ வேருடன் இல்லாமல் போவாய்.
12.176.26
ईहा धनस्य न सुखा लुब्ध्वा चिन्ता च भूयसी ।
लब्धनाशो यथा मृत्युर्लब्धं भवति वा न वा ॥ १२.१७६.२६ ॥
செல்வத்திற்கான முயற்சி இன்பமானதல்ல; பேராசையால் கவலை மிகப் பெருகும். கிடைத்ததை இழப்பது மரணம் போன்றது; கிடைத்தாலும் கிடைக்காவிட்டாலும்.
12.176.27
परित्यागे न लभते ततो दुःखतरं नु किम् ।
न च तुष्यति लब्धेन भूय एव च मार्गति ॥ १२.१७६.२७ ॥
விட்டுக்கொடுத்தும் பெறாதவனுக்கு அதை விட மிகுந்த துன்பம் என்ன? கிடைத்ததில் மனம் நிறையாதவன் மீண்டும் தேடிக்கொண்டே இருக்கிறான்.
12.176.28
अनुतर्पुल एवार्थः स्वादु गाङ्गभिवोदकम् ।
मद्विलापनमेततु प्रतिबुद्धोऽस्मि संत्यज ॥ १२.१७६.२८ ॥
செல்வம் நிறைவளிக்காதது; ஆனாலும் கங்கை நீர் போல் இனிமையாகத் தோன்றும். இது என் புலம்பலாகும்; நான் விழித்துக்கொண்டேன், இதை விட்டுவிடு.
12.176.29
य इमं मामकं देहं भूतग्रामः समाश्रितः ।
स यात्वितो यथाकामं वसतां वा यथासुखम् ॥ १२.१७६.२९ ॥
என் இந்த உடலில் தஞ்சம் புகுந்துள்ள உயிர்களின் கூட்டம், விரும்பியபடி இங்கிருந்து செல்லட்டும்; அல்லது இன்பமாக வாழும் இடங்களில் வசிக்கட்டும்.
12.176.30
न युष्मास्विह मे प्रीतिः कामलोभानुसारिषु ।
तस्मादुत्सृज्य वः सर्वान्सत्वमेवाश्रयाम्यहम् ॥ १२.१७६.३० ॥
காமத்தையும் பேராசையையும் பின்தொடர்பவர்களான உங்கள் மீது எனக்கு இங்கு பற்று இல்லை. ஆகவே உங்கள் அனைவரையும் விட்டு, நான் சத்துவத்தையே சரணடைகிறேன்.
12.176.31
सर्व भूतान्यहं देहे पश्यन्मनसि चात्मनः ।
योगे बुद्धिं श्रुते सत्वं मनो ब्रह्मणि धारयन् ॥ १२.१७६.३१ ॥
நான் எல்லா உயிரினங்களையும் என் உடலிலும் மனதிலும் ஆன்மாவாகக் காண்கிறேன். யோகத்தில் அறிவையும், கல்வியில் சத்துவத்தையும், மனதை பிரம்மத்தில் நிலைநிறுத்துகிறேன்.
12.176.32
विहरिष्याम्यनासक्तः सुखी लोकान्निरामयः ।
यथा मां त्वं पुनर्नैवं दुःखेषु प्रणिधास्यसि ॥ १२.१७६.३२ ॥
பற்றின்றி, இன்புற்று, நோயின்றி உலகங்களில் நான் சஞ்சரிப்பேன்; அதனால் நீ என்னை மீண்டும் இத்துன்பங்களில் ஈடுபடுத்தமாட்டாய்.
12.176.33
त्वया हि मे प्रणुन्नस्य गतिरन्या न विद्यते ।
तृष्णा शोकश्रमाणां हि त्वं काम प्रभवः सदा ॥ १२.१७६.३३ ॥
உன்னால் தூண்டப்பட்ட எனக்கு வேறு வழி இல்லை. தாகம், துயரம், உழைப்பு ஆகியவற்றின் ஊற்றுக்கண் நீயே, ஓ காமா.
12.176.34
धननाशेऽधिकं दुःखं मन्ये सर्वमहत्तरम् ।
ज्ञातयो ह्यवमन्यन्ते मित्राणि च धनाच्च्युतम् ॥ १२.१७६.३४ ॥
செல்வ இழப்பில் பெரிய துன்பம் உண்டு என்று நான் கருதுகிறேன்; எல்லாவற்றையும் விட மிகப் பெரியது. செல்வத்தை இழந்தவனை உறவினர்களும் நண்பர்களும் அவமதிக்கின்றனர்.
12.176.35
अवज्ञानसहस्रैस्तु दोषाः कष्टतराऽधने ।
धने सुखकला या तु साऽपि दुःखैर्विधीयते ॥ १२.१७६.३५ ॥
வறுமையில் ஆயிரம் அவமதிப்புகளால் குற்றங்கள் மிகக் கொடியவை. செல்வத்தில் உள்ள இன்பச் சிறு துளியும் துன்பங்களாலேயே நேர்கிறது.
12.176.36
धनमस्येति पुरुषं पुरो निघ्नन्ति दस्यवः ।
क्लिश्यन्ति विविधैर्दण्डैर्नित्यमुद्वेजयन्ति च ॥ १२.१७६.३६ ॥
'இவனிடம் செல்வம் உண்டு' என்று எண்ணி கொள்ளையர்கள் மனிதனை முன்னிருந்தே அடித்து வீழ்த்துகின்றனர். பல தண்டனைகளால் அவனை வருத்தி, எப்போதும் அச்சுறுத்துகின்றனர்.
12.176.37
धनलोलुपता दुःखमिति बुद्धं चिरान्मया ।
यद्यदालम्बसे कामं तत्तदेवानुरुध्यसे ॥ १२.१७६.३७ ॥
செல்வ ஆசையே துன்பம் என்று நான் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அறிந்துகொண்டேன். எந்தெந்த ஆசையை நீ பற்றுகிறாயோ, அதனாலேயே நீ கட்டுண்கிறாய்.
12.176.38
अतत्त्वज्ञोऽसि बालश्च दुस्तोषोऽपूरणोऽनलः ।
नैव त्वं वेत्थ सुलभं नैव त्वं वेत्थ दुर्लभम् ॥ १२.१७६.३८ ॥
நீ உண்மையை அறியாதவன், குழந்தை போன்றவன்; எளிதில் திருப்தி அடையாதவன், நிரப்ப முடியாத நெருப்பு போன்றவன். எளிதில் கிடைப்பதையும் அறியாய், அரிதில் கிடைப்பதையும் அறியாய்.
12.176.39
पाताल इव दुष्पूरो मां दुःखैर्योक्तुमिच्छसि ।
नाहमद्य समावेष्टुं शक्यः काम पुनस्त्वया ॥ १२.१७६.३९ ॥
பாதாளம் போல் நிரப்ப முடியாதவனே, நீ என்னை துன்பங்களால் பிணைக்க விரும்புகிறாய். ஓ ஆசையே, இன்று நான் மீண்டும் உன்னால் சூழப்படத்தக்கவன் அல்ல.
12.176.40
निर्वेदमहमासाद्य द्रव्यनाशाद्यदृच्छया ।
निवृत्तिं परमां प्राप्य नाद्य कामान्विचिन्तये ॥ १२.१७६.४० ॥
செல்வம் இழந்ததால் தற்செயலாக நான் வைராக்கியத்தை அடைந்தேன்; உயர்ந்த விடுதலையை அடைந்து, இன்று நான் ஆசைகளை நினைப்பதில்லை.
12.176.41
अतिक्लेशान्सहामीह नाहं बुद्ध्याम्यबुद्धिमान् ।
निकृतो धननाशेन शये सर्वाङ्गविज्वरः ॥ १२.१७६.४१ ॥
இங்கே நான் மிகுந்த துயரங்களைத் தாங்குகிறேன்; அறிவற்றவனாக நான் உணரவில்லை. செல்வ இழப்பால் வருந்தினாலும், எல்லா அங்கங்களிலும் காய்ச்சல் இல்லாமல் படுத்திருக்கிறேன்.
12.176.42
परित्यजामि काम त्वां हित्वा सर्वं मनोगतम् ।
न त्वं मया पुनः काम नस्योतेनेव रंस्यसे ॥ १२.१७६.४२ ॥
ஓ ஆசையே, நான் உன்னையும், மனதில் உள்ள அனைத்தையும் விட்டுவிடுகிறேன். ஓ ஆசையே, மூக்கணாங்கயிறு கட்டப்பட்ட எருது போல் நீ இனி என்னால் மகிழ மாட்டாய்.
12.176.43
क्षमिष्ये क्षिपमाणानां न हिंसिष्ये विहिंसितः ।
द्वेष्यमुक्तः प्रियं वक्ष्याम्यनादृत्य तदप्रियम् ॥ १२.१७६.४३ ॥
என்னை இகழ்ந்தவர்களை நான் பொறுப்பேன்; துன்புறுத்தப்பட்டாலும் நான் துன்புறுத்த மாட்டேன். வெறுப்புடன் பேசப்பட்டாலும், அந்த விரும்பத்தகாததை புறக்கணித்து இனியதையே பேசுவேன்.
12.176.44
तृप्तः स्वस्थेन्द्रियो नित्यं यथालब्धेन वर्तयन् ।
न सकामं करिष्यामि त्वामहं शत्रुमात्मनः ॥ १२.१७६.४४ ॥
எப்போதும் மனநிறைவுடனும் அடங்கிய புலன்களுடனும், கிடைத்ததைக் கொண்டு வாழ்ந்து, என் சொந்த எதிரியான உன்னை நான் நிறைவேறிய ஆசையுடையவனாக ஆக்க மாட்டேன்.
12.176.45
निर्वेदं निर्वृतिं तृप्तिं शान्तिं सत्यं दमं क्षमाम् ।
सर्वभूतदयां चैव विद्धि मां शरणागतम् ॥ १२.१७६.४५ ॥
வைராக்கியம், நிர்வாணம், திருப்தி, சாந்தி, சத்தியம், தமம், பொறுமை, எல்லா உயிர்கள் மீதும் இரக்கம் ஆகியவற்றை — நான் உனது அடைக்கலத்தில் வந்தவன் என்று அறிவாயாக.
12.176.46
तस्मात्कामश्च लोभश्च तृष्णा कार्पण्यमेव च ।
त्यजन्तु मां प्रतिष्ठन्तं सत्वस्थो ह्यस्मि सांप्रतम् ॥ १२.१७६.४६ ॥
ஆகவே, ஆசையும், பேராசையும், தாகமும், கஞ்சத்தனமும் நிலைத்து நிற்கும் என்னை விட்டு நீங்கட்டும்; ஏனெனில் இப்போது நான் சத்துவத்தில் நிலைத்தவன்.
12.176.47
प्रहाय कामं लोभं च क्रोधं पारुष्यमेव च ।
नाद्य लोभवशं प्राप्तो दुःखं प्राप्स्याम्यनात्मवान् ॥ १२.१७६.४७ ॥
ஆசை, பேராசை, கோபம், கடுமை ஆகியவற்றை விட்டு, இன்று நான் பேராசையின் வசப்பட மாட்டேன்; இல்லையெனில் தன்னடக்கமின்றி துன்பத்தையே அடைவேன்.
12.176.48
यद्यस्त्यजति कामानां तत्सुखस्याभिपूर्यते ।
कामस्य वशगो नित्यं दुःखमेव प्रपद्यते ॥ १२.१७६.४८ ॥
ஒருவன் ஆசைகளைத் துறந்தால் அவனுக்கு இன்பம் நிறைவடைகிறது; ஆனால் எப்போதும் ஆசையின் வசப்பட்டவன் துன்பத்தையே அடைகிறான்.
12.176.49
कामानुबन्धं नुदते यत्किंचित्पुरुषो रजः ।
कामक्रोधोद्भवं दुःखमह्रीररतिरेव च ॥ १२.१७६.४९ ॥
ஆசைப் பிணைப்பை மனிதன் எதுவாயினும் அது விரட்டுகிறது; காமமும் கோபமும் பிறக்கும் துன்பமும், வெட்கமும், அரதியும் அதுவே.
12.176.50
एष ब्रह्मप्रतिष्ठोऽहं ग्रीष्मे शीतमिव ह्रदम् ।
शाम्यामि परिनिर्वामि सुखमासे च केवलम् ॥ १२.१७६.५० ॥
நான் பிரம்மத்தில் நிலைபெற்றவன்; கோடையில் குளிர்ந்த ஏரி போல நான் அமைதியடைந்து முழுவதும் தணிந்து, வெறும் இன்பத்திலேயே அமர்கிறேன்.
12.176.51
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम् ।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ १२.१७६.५१ ॥
உலகில் உள்ள காம இன்பமும், தெய்வீகமான பெரிய இன்பமும் ஆகிய இவை, தாகம் அழிவதால் வரும் இன்பத்தின் பதினாறில் ஒரு பகுதிக்கும் ஒவ்வாது.
12.176.52
आत्मना सप्तमं कामं हत्वा शत्रुमिवोत्तमम् ।
प्राप्यावध्यं ब्रह्मपुरं राजेव च वसाम्यहम् ॥ १२.१७६.५२ ॥
தன்னால் ஏழாவதான காமம் என்னும் சிறந்த பகைவனைக் கொன்று, அழிக்க முடியாத பிரம்மபுரத்தை அடைந்து, அரசனைப் போல நான் வசிக்கிறேன்.
12.176.53
एतां बुद्धिं समास्थाय मङ्किर्निर्वेदमागतः ।
सर्वान्कामान्परित्यज्य प्राप्य ब्रह्म महत्सुखम् ॥ १२.१७६.५३ ॥
இந்த அறிவை நன்கு பற்றிக்கொண்டு மங்கி வைராக்கியத்தை அடைந்தான்; எல்லா ஆசைகளையும் துறந்து பிரம்மத்தையும் பெரிய இன்பத்தையும் பெற்றான்.
12.176.54
दम्यनाशकृते मङ्किरमृतत्वं किलागमत् ।
अच्छिनत्काममूलं स तेन प्राप परां गतिम् ॥ १२.१७६.५४ ॥
தம்ய அழிவுக்காக மங்கி உண்மையாகவே அமரத்துவத்தை அடைந்தான்; அவன் காமத்தின் வேரை வெட்டினான், அதனால் உயர்ந்த கதியை அடைந்தான்.
12.176.55
अत्राप्युदाहरन्तीमं श्लोकं मोक्षोपसंहितम् ।
गीतं विदेहराजेन जनकेन प्रशाम्यता ॥ १२.१७६.५५ ॥
இங்கும் மோட்சத்துடன் தொடர்புடைய இந்தச் சுலோகத்தை மக்கள் மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்; விதேஹ மன்னன் ஜனகன் அமைதியுற்றிருந்தபோது இதைப் பாடினான்.
12.176.56
अनन्तमिव मे वित्तं यस्य मे नास्ति किंचन ।
मिथिलायां प्रदीप्तायां न मे दह्यति किंचन ॥ १२.१७६.५६ ॥
என் செல்வம் அளவற்றது போல் தோன்றுகிறது, ஆனால் எனக்கு எதுவும் சொந்தமில்லை; மிதிலை எரிந்தாலும் என்னிடம் எதுவும் எரிவதில்லை.
12.176.57
अत्रैवोदाहरन्तीमं बोध्यस्य पदसंचयम् ।
निर्वेदं प्रति विन्यस्तं तं निबोध युधिष्ठिर ॥ १२.१७६.५७ ॥
இங்கேயே மக்கள் போத்தியனின் இந்தச் சொற்தொகுப்பை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள்; அது விரக்தியைப் பற்றியது; யுதிஷ்டிரா, அதை அறிந்துகொள்.
12.176.58
बोध्यं शान्तमृषिं राजा नाहुषः पर्यपृच्छत ।
निर्वेदाच्छान्तिमापन्नं शास्त्रप्रज्ञानतर्पितम् ॥ १२.१७६.५८ ॥
நகுஷனின் மகனான அரசன், விரக்தியால் அமைதியை அடைந்தவரும் சாஸ்திர ஞானத்தால் நிறைவுற்றவருமான சாந்த முனிவர் போத்தியனிடம் கேட்டான்.
12.176.59
उपदेशं महाप्राज्ञ शमस्योपदिशस्व मे ।
कां बुद्धिं समनुप्राप्य शान्तश्चरसि निर्वृतः ॥ १२.१७६.५९ ॥
மகா ஞானியே, சமத்தின் உபதேசத்தை எனக்குக் கூறுவாய்; எந்த அறிவைப் பெற்று நீ அமைதியாகவும் நிறைவாகவும் திரிகிறாய்?
12.176.60
उपदेशेन वर्तामि नानुशास्मीह कंचन ।
लक्षणं तस्य वक्ष्येऽहं तत्स्वयं परिमृष्यताम् ॥ १२.१७६.६० ॥
நான் உபதேசத்தின்படியே வாழ்கிறேன்; இங்கு யாருக்கும் அனுசாசனம் செய்வதில்லை; அதன் அடையாளத்தைச் சொல்வேன், நீயே அதை ஆராய்ந்துகொள்.
12.176.61
पिङ्गला कुररः सर्पः सारङ्गान्वेषणं वने ।
इषुकारः कुमारी च षडेते गुरवो मम ॥ १२.१७६.६१ ॥
பிங்கலை, குரரப் பறவை, பாம்பு, காட்டில் மானைத் தேடுபவன், அம்பு செய்பவன், கன்னிப்பெண் — இந்த ஆறும் எனக்கு குருக்கள்.
12.176.62
आशा बलवती राजन्नैराश्यं परमं सुखम् ।
आशां निराशां कृत्वा तु सुखं स्वपिति पिङ्गला ॥ १२.१७६.६२ ॥
அரசே, ஆசை வலியது; ஆசையின்மையே மிகச் சிறந்த சுகம். ஆசையை விட்டுவிட்டு பிங்கலை சுகமாக உறங்குகிறாள்.
12.176.63
सामिषं कुररं दृष्ट्वा वध्यमानं निरामिषैः ।
आमिषस्य परित्यागात्कुररः सुखमेधते ॥ १२.१७६.६३ ॥
இறைச்சியுடன் இருந்த குரரப் பறவை, இறைச்சியற்ற பறவைகளால் தாக்கப்படுவதைக் கண்டு, இறைச்சியை விட்டுவிட்டதால் சுகமாகச் செழிக்கிறது.
12.176.64
गृहारम्भो हि दुःखाय न सुखाय कदाचन ।
सर्पः परकृतं वेश्म प्रविश्य सुखमेधते ॥ १२.१७६.६४ ॥
வீடு கட்டத் தொடங்குவது துன்பத்துக்கே; ஒருபோதும் சுகத்துக்கு அல்ல. பாம்பு பிறர் கட்டிய வீட்டில் நுழைந்து சுகமாக வளர்கிறது.
12.176.65
सुखं जीवन्ति मुनयो भैक्ष्यवृत्तिं समाश्रिताः ।
अद्रोहणैव भूतानां सारङ्ग इव पक्षिणः ॥ १२.१७६.६५ ॥
பிச்சை வாழ்க்கையை ஏற்ற முனிவர்கள் சுகமாக வாழ்கின்றனர்; உயிரினங்களுக்குத் துன்பம் செய்யாமல், பறவைகளைப் போல.
12.176.66
अल्पेभ्यश्च महद्भ्यश्च शास्त्रेभ्यो मतिमान्नरः ।
सर्वतः सारमादद्यात्पुष्पेभ्य इव षट्पदः ॥ १२.१७६.६६ ॥
அறிவுள்ள மனிதன் சிறிய மற்றும் பெரிய எல்லா நூல்களிலிருந்தும் சாரத்தை எடுக்க வேண்டும்; வண்டு மலர்களிலிருந்து தேனை எடுப்பது போல.
12.176.67
इषुकारो नरः कश्चिदिपावासक्तमानसः ।
समीपेनापि गच्छन्तं राजानं नावबुद्धवान् ॥ १२.१७६.६७ ॥
ஒரு அம்பு செய்பவன், அம்பின் மீது மனதைச் செலுத்தியிருந்தான்; அருகில் கடந்து சென்ற அரசனையும் அவன் கவனிக்கவில்லை.
12.176.68
बहूनां कलहो नित्यं द्वयोः संकथनं ध्रुवम् ।
एकाकी विचरिष्यानि कुमारीशङ्खको यथा ॥ १२.१७६.६८ ॥
பலரிடையே எப்போதும் சண்டை உண்டு; இருவருக்கிடையே பேச்சு நிச்சயம். கன்னியின் சங்கு வளையல் போல நான் தனியாகத் திரிவேன்.