ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 12.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.177.1
केन वृत्तेन वृत्तज्ञ वीतशोकश्चरेन्महीम् ।
किंच कुर्वन्नरो लोके प्राप्नोति गतिमुत्तमाम् ॥ १२.१७७.१ ॥
ನಡೆಯ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯುಳ್ಳವನೇ, ಯಾವ ನಡತೆಯಿಂದ ಶೋಕರಹಿತನಾಗಿ ಮನುಷ್ಯನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಬೇಕು? ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಉತ್ತಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ?
12.177.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादं मुनेराजगरस्य च ॥ १२.१७७.२ ॥
ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿಯೂ ಜನರು ಈ ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ—ಪ್ರಹ್ಲಾದನ ಮತ್ತು ಅಜಗರರೂಪಿ ಮುನಿಯ ಸಂವಾದ.
12.177.3
चरन्तं ब्राह्मणं कंचित्कल्यचित्तमनामयम् ।
पप्रच्छ राजा प्रह्लादो बुद्धिमान्प्राज्ञसत्तमः ॥ १२.१७७.३ ॥
ಶಾಂತಚಿತ್ತನೂ ರೋಗರಹಿತನೂ ಆಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು, ಬುದ್ಧಿವಂತನೂ ಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೂ ಆದ ರಾಜ ಪ್ರಹ್ಲಾದನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.
12.177.4
स्वस्थः शक्तो मृदुर्दान्तो निर्विधित्सोऽनसूयकः ।
सुवाग्बहुमतो लोके प्राज्ञश्चरसि बालवत् ॥ १२.१७७.४ ॥
ನೀನು ಸ್ವಸ್ಥಚಿತ್ತನು, ಸಮರ್ಥನು, ಮೃದುವಾದವನು, ದಾಂತನು, ಸಂದೇಹರಹಿತನು, ಅಸೂಯೆಯಿಲ್ಲದವನು; ಸುಂದರ ಮಾತುಳ್ಳವನು, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಡುವವನು. ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ನೀನು ಮಗುವಿನಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀಯೆ.
12.177.5
नैव प्रार्थयसे लाभं नालाभेष्वनुशोचसि ।
नित्यतृप्त इव ब्रह्मन्न किंचिदिव मन्यसे ॥ १२.१७७.५ ॥
ನೀನು ಲಾಭವನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ, ನಷ್ಟದಲ್ಲಿ ಶೋಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ತೃಪ್ತನಂತೆ ಇದ್ದೀಯೆ; ಯಾವುದನ್ನೂ ಮಹತ್ವದ್ದೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
12.177.6
स्रोतसा ह्रियमाणासु प्रजासु विमना इव ।
धर्मकामार्थकार्येषु कूटस्थ इव लक्ष्यसे ॥ १२.१७७.६ ॥
ಪ್ರಜೆಗಳು ನದಿಯ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀನು ವಿಷಾದಗೊಂಡವನಂತೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ; ಧರ್ಮ, ಕಾಮ, ಅರ್ಥ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನೀನು ಅಚಲನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೀಯೆ.
12.177.7
नानुतिष्ठसि धर्मार्थौ न कामे चापि वर्तसे ।
इन्द्रियार्थाननादृत्य मुक्तश्चरसि साक्षिवत् ॥ १२.१७७.७ ॥
ನೀನು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅರ್ಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕಾಮದಲ್ಲಿಯೂ ತೊಡಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ಸಾಕ್ಷಿಯಂತೆ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀಯ.
12.177.8
का नु प्रज्ञा श्रुतं वा किं वृत्तिर्वा का नु ते मुने ।
क्षिप्रमाचक्ष्व मे ब्रह्मञ्श्रेयो यदिह मन्यसे ॥ १२.१७७.८ ॥
ಓ ಮುನಿಯೇ, ನಿನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಯಾವುದು? ನೀನು ಏನನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದೀಯ? ನಿನ್ನ ನಡೆ ಹೇಗಿದೆ? ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಇಲ್ಲಿ ನೀನು ಶ್ರೇಯಸ್ಸೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದನ್ನು ಬೇಗನೆ ನನಗೆ ಹೇಳು.
12.177.9
अनुयुक्तः स मेधावी लोकधर्मविधानवित् ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा प्रह्लादमनपार्थया ॥ १२.१७७.९ ॥
ಹೀಗೆ ಕೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಮೇಧಾವಿ, ಲೋಕಧರ್ಮದ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಬಲ್ಲವನು, ಪ್ರಹ್ಲಾದನೊಡನೆ ಮೃದು ಹಾಗೂ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನುಡಿದನು.
12.177.10
पश्य प्रह्लाद भूतानामुत्पत्तिमनिमित्ततः ।
ह्रासं वृद्धिं विनाशं च न प्रहृष्ये न च व्यथे ॥ १२.१७७.१० ॥
ಪ್ರಹ್ಲಾದನೇ, ನೋಡು: ಜೀವಿಗಳ ಉದ್ಭವ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಆಗುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳ ಕ್ಷಯ, ವೃದ್ಧಿ, ವಿನಾಶವನ್ನು ಕಂಡು ನಾನು ಹರ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ವ್ಯಥೆಪಡುವುದಿಲ್ಲ.
12.177.11
स्वभावादेव संदृश्या वर्तमानाः प्रवृत्तयः ।
स्वभावनिरताः सर्वाः प्रतिपाद्या न केनचित् ॥ १२.१७७.११ ॥
ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಇರುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಅವೆಲ್ಲವೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿಯೇ ನಿರತವಾಗಿವೆ; ಯಾರಿಂದಲೂ ಅವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
12.177.12
पश्य प्रह्लाद संयोगान्विप्रयोगपरायणान् ।
संचयांश्च विनाशान्तान्न क्वचिद्विदधे मनः ॥ १२.१७७.१२ ॥
ಪ್ರಹ್ಲಾದನೇ, ನೋಡು: ಸಂಯೋಗಗಳು ಕೊನೆಗೆ ವಿಯೋಗದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಸಂಚಯಗಳು ಕೊನೆಗೆ ವಿನಾಶದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
12.177.13
अन्तवन्ति च भूतानि गुणयुक्तानि पश्यतः ।
उत्पत्तिनिधनज्ञस्य किं पर्यायेणोपलक्षये। ॥ १२.१७७.१३ ॥
ಗುಣಯುಕ್ತ ಜೀವಿಗಳು ಅಂತ್ಯವುಳ್ಳವು ಎಂದು ನೋಡುವವನಿಗೆ, ಉತ್ಪತ್ತಿ-ನಾಶವನ್ನು ತಿಳಿದವನಿಗೆ, ಕ್ರಮವಾಗಿ (ಮೃತ್ಯುವನ್ನು) ನಾನೇಕೆ ಗಮನಿಸಬೇಕು?
12.177.14
जलजानामपि ह्यन्तं पर्यायेणोपलक्षये ।
महतामपि कायानां सूक्ष्माणां च महोदधौ ॥ १२.१७७.१४ ॥
ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಜಲಜೀವಿಗಳ, ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನೂ ನಾನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.15
जङ्गमस्थावराणां च भूतानामसुराधिप ।
पार्थिवानामपि व्यक्तं मृत्युं पश्यामि सर्वशः ॥ १२.१७७.१५ ॥
ಅಸುರಾಧಿಪನೇ! ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಚಲಿಸದ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ, ಭೂಮಿಯ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಮೃತ್ಯು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ.
12.177.16
अन्तरिक्षचराणां च दानवोत्तमपक्षिणाम् ।
उत्तिष्ठते यथाकालं मृत्युर्बलवतामपि ॥ १२.१७७.१६ ॥
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವವರಿಗೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನವ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ, ಬಲಿಷ್ಠರಿಗೂ ಸೂಕ್ತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೃತ್ಯು ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ.
12.177.17
दिवि संचरमाणानि ह्रस्वानि च महान्ति च ।
ज्योतींष्यपि यथाकालं पतमानानि लक्षये ॥ १२.१७७.१७ ॥
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಸಣ್ಣ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಜ್ಯೋತಿಗಳೂ ಸೂಕ್ತ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದನ್ನು ನಾನು ಗಮನಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.18
इति भूतानि संपश्यन्ननुषक्तानि मृत्युना ।
सर्वं सामान्यतो विद्वान्कृतकृत्यः सुखं स्वपे ॥ १२.१७७.१८ ॥
ಹೀಗೆ ಮೃತ್ಯುವಿಗೆ ಬದ್ಧವಾದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ತಿಳಿದ ನಾನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿ ಸುಖವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.19
सुमहान्तमपि ग्रासं ग्रसे लब्धं यदृच्छया ।
शये पुनरभुञ्जानो दिवसानि बहून्यपि ॥ १२.१७७.१९ ॥
ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ದೊರೆತ ದೊಡ್ಡ ತುತ್ತನ್ನೂ ನಾನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತೆ ಅನೇಕ ದಿನಗಳು ತಿನ್ನದೆಯೂ ಮಲಗಿರುತ್ತೇನೆ.
12.177.20
आशयन्त्यपि मामन्नं पुनर्बहुगुणं बहु ।
पुनरल्पं पुनस्तोकं पुनर्नैवोपपद्यते ॥ १२.१७७.२० ॥
ಅವರು ನನಗೆ ಅನೇಕ ಗುಣಗಳ ಸಮೃದ್ಧ ಅನ್ನವನ್ನು ಉಣಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ, ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೂ ಕಡಿಮೆ; ಮತ್ತೆ ಅದು ದೊರೆಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
12.177.21
कणं कदाचित्खादामि पिण्याकमपि च ग्रसे ।
भक्षये शालिमांसानि भक्षांश्चोच्चावचान्पुनः ॥ १२.१७७.२१ ॥
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನಾನು ಹೊಟ್ಟಿನ ಕಣಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಎಳ್ಳಿನ ಹಿಂಡಿಯನ್ನೂ ನುಂಗುತ್ತೇನೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶಾಲಿ ಅಕ್ಕಿಯ ಉತ್ತಮ ಅಡುಗೆಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತೆ ಉತ್ತಮ-ಕನಿಷ್ಠ ಹಲವು ಆಹಾರಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ.
12.177.22
शये कदाचित्पर्यङ्के भूमावपि पुनः शये ।
प्रासादे चापि मे शय्या कदाचिदुपपद्यते ॥ १२.१७७.२२ ॥
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಲಗುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತೆ ನೆಲದ ಮೇಲೂ ಮಲಗುತ್ತೇನೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ನನಗೆ ಹಾಸಿಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.
12.177.23
धारयामि च चीराणि शाणक्षौमाजिनानि च ।
महार्हाणि च वासांसि धारयाम्यहमेकदा ॥ १२.१७७.२३ ॥
ನಾನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹರುಕು ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸೆಣಬು, ರೇಷ್ಮೆ, ಜಿಂಕೆಚರ್ಮವನ್ನೂ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಒಮ್ಮೆ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.24
न सन्निपतितं धर्म्यमुपभोगं यदृच्छया ।
प्रत्याचक्षे न चाप्येनमनुरुध्ये सुदुर्लभम् ॥ १२.१७७.२४ ॥
ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಒದಗಿ ಬಂದ ಧರ್ಮಸಮ್ಮತ ಉಪಭೋಗವನ್ನು ನಾನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅತಿ ದುರ್ಲಭವಾದುದನ್ನು ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಹೋಗುವುದೂ ಇಲ್ಲ.
12.177.25
अचलमनिधनं शिवं विशोकं ।
शुचिमतुलं विदुषां मते प्रविष्टम्।
अनभिमतमसेवितं विमूढै ।
र्व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२५ ॥
ಅಚಲ, ಅನಿಧನ, ಶಿವ, ಶೋಕರಹಿತ, ಪವಿತ್ರ, ಅತುಲ; ವಿದ್ವಾಂಸರ ಮತದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಈ ಆಜಗರ ವ್ರತವನ್ನು, ಮೂಢರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದ ಮತ್ತು ಸೇವಿಸದ ಇದನ್ನು, ನಾನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.26
अचलितमतिरच्युतः स्वधर्मा ।
त्परिमितसंसरणः परावरज्ञः।
विगतभयकषायलोभमोहो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२६ ॥
ಅಚಲಿತ ಮತಿಯಿಂದ, ಅಚ್ಯುತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ಸೀಮಿತ ಸಂಚಾರದಿಂದ, ಪರಾವರಗಳನ್ನು ಅರಿತವನಾಗಿ, ಭಯ, ಕಷಾಯ, ಲೋಭ, ಮೋಹ ಬಿಟ್ಟು — ಈ ಆಜಗರ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.27
अनियतफलभक्ष्यभोज्यपेयं ।
विधिपरिणामविभक्तदेशकालम्।
हृदयसुखमसेवितं कदर्यै ।
र्व्रतमिदमाजगरं सुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२७ ॥
ಫಲ, ಭಕ್ಷ್ಯ, ಭೋಜ್ಯ, ಪೇಯ ಅನಿಯತವಾದ, ವಿಧಿಯ ಪರಿಣಾಮದಿಂದ ದೇಶಕಾಲ ವಿಭಾಗಿತವಾದ, ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಸುಖ ನೀಡುವ, ಕೃಪಣರು ಸೇವಿಸದ ಈ ಆಜಗರ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.28
इदमिदमिति तृष्णयाऽभिभूतं ।
जनमनवाप्तधनं विषीदमानम्।
निपुणमनुनिशाम्य तत्त्वबुद्ध्या ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२८ ॥
"ಇದು, ಇದು" ಎಂದು ತೃಷ್ಣೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಧನ ಸಿಗದೆ ವಿಷಾದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು — ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ತತ್ತ್ವಬುದ್ಧಿಯಿಂದ — ಈ ಆಜಗರ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.29
बहुविधमनुदृश्य चार्थहेतोः ।
कृपणमिहार्यमनार्यमाश्रयं तम्।
उपशमरुचिरात्मवान्प्रशान्तो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२९ ॥
ಧನಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವು ವಿಧದಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಇಲ್ಲಿ ಕೃಪಣನನ್ನು, ಅನಾರ್ಯನನ್ನು, ಆರ್ಯನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು — ಶಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ರುಚಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಆತ್ಮವಂತನಾಗಿ, ಪ್ರಶಾಂತನಾಗಿ — ಈ ಆಜಗರ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.30
सुखमसुखमलाभमर्थलाभं ।
रतिमरतिं मरणं च जीवितं च।
विधिनियतमवेक्ष्य तत्त्वतोऽहं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३० ॥
ಸುಖ ದುಃಖ, ಲಾಭ ನಷ್ಟ, ಪ್ರೀತಿ ಅಪ್ರೀತಿ, ಮರಣ ಜೀವನ — ಇವು ವಿಧಿನಿಯತವೆಂದು ತತ್ತ್ವತಃ ತಿಳಿದು, ಶುಚಿಯಾಗಿ ಈ ಅಜಗರ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.31
अपगतभयरागमोहदर्पो ।
धृतिमतिबुद्धिसमन्वितः प्रशान्तः।
उपगतफलभोगिनो निशाम्य ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३१ ॥
ಭಯ, ರಾಗ, ಮೋಹ, ದರ್ಪ ಬಿಟ್ಟವನಾಗಿ, ಧೃತಿ, ಮತಿ, ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಕೂಡಿ ಪ್ರಶಾಂತನಾಗಿ, ಭೋಗಫಲ ಪಡೆದವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಶುಚಿಯಾಗಿ ಈ ಅಜಗರ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.32
अनियतशयनासनः प्रकृत्या ।
दमनियमव्रतसत्यशौचयुक्तः।
अपगतफलसंचयः प्रहृष्टो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३२ ॥
ಸ್ವಭಾವತಃ ನಿಯತವಲ್ಲದ ಶಯನಾಸನನಾಗಿ, ದಮ ನಿಯಮ ವ್ರತ ಸತ್ಯ ಶೌಚಗಳಿಂದ ಕೂಡಿ, ಫಲಸಂಚಯ ಬಿಟ್ಟು ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ, ಶುಚಿಯಾಗಿ ಈ ಅಜಗರ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.33
अपगतमसुखार्थमीहनार्थै ।
रुपगतबुद्धिरवेक्ष्य चात्मसंस्थम्।
तृपितमनियतं मनो नियन्तुं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३३ ॥
ದುಃಖಕರ ಅರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಬುದ್ಧಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತೃಪ್ತನಾದರೂ ನಿಯತವಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಲು, ಶುಚಿಯಾಗಿ ಈ ಅಜಗರ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.34
न हृदयमनुरुध्यते मनो वा ।
प्रियसुखदुर्लभतामनित्यतां च।
तदुभयमुपलक्षयन्निवाहं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३४ ॥
ಹೃದಯವಾಗಲಿ ಮನಸ್ಸಾಗಲಿ ಪ್ರಿಯ ಸುಖದ ದುರ್ಲಭತೆಗೆ, ಅನಿತ್ಯತೆಗೆ ಆಕರ್ಷಿತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಆ ಎರಡನ್ನೂ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಶುಚಿಯಾಗಿ ಈ ಅಜಗರ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಆಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.35
बहु कथितमिदं हि बुद्धिमद्भिः ।
कविभिरपि प्रथयद्भिरात्मकीर्तिम्।
इदमिदमिति तत्रतत्र हन्त ।
स्वपरमतैर्गहनं प्रतर्कयद्भिः ॥ १२.१७७.३५ ॥
ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಮತ್ತು ಕವಿಗಳು ತಮ್ಮ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹರಡಲು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಅಯ್ಯೋ, ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ‘ಇದು ಹೀಗೆ, ಇದು ಹೀಗೆ’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಮತ ಮತ್ತು ಇತರರ ಮತಗಳಿಂದ ಆಳವಾಗಿ ತರ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
12.177.36
तदिदमनुनिशाम्य विप्रपातं ।
पृथगभिपन्नमिहाबुधैर्मनुष्यैः।
अनवसितमनन्तदोषपारं ।
नृपु विहरामि विनीतदोषतृष्णः ॥ १२.१७७.३६ ॥
ಅಜ್ಞಾನಿ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತನವು ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆಯಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿದೆ, ಅದರ ದೋಷಗಳಿಗೆ ಅಂತ್ಯವೂ ಪಾರವೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಚಾರಮಾಡಿ, ದೋಷ ಮತ್ತು ತೃಷ್ಣೆಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿ ನಾನು ರಾಜರ ನಡುವೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೇನೆ.
12.177.37
अजगरचरितं व्रतं महात्मा ।
य इह नरोऽनुचरेद्विनीतरागः।
अपगतभयलोभमोहमन्युः ।
स खलु सुखी विचरेदिमं विहारम् ॥ १२.१७७.३७ ॥
ಮಹಾತ್ಮನ ಅಜಗರ ಆಚಾರವೆಂಬ ವ್ರತವನ್ನು, ರಾಗ ಶಾಂತವಾಗಿ, ಭಯ-ಲೋಭ-ಮೋಹ-ಕೋಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ಇಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಸುಖಿಯಾಗಿ ಈ ವಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವನು.