மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.177.1
केन वृत्तेन वृत्तज्ञ वीतशोकश्चरेन्महीम् ।
किंच कुर्वन्नरो लोके प्राप्नोति गतिमुत्तमाम् ॥ १२.१७७.१ ॥
ஒழுக்கத்தை அறிந்தவரே, எந்த நடத்தையால் துயரற்றவனாக மனிதன் பூமியில் சஞ்சரிக்க வேண்டும்? உலகில் என்ன செய்தால் மனிதன் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்?
12.177.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादं मुनेराजगरस्य च ॥ १२.१७७.२ ॥
இதைக் குறித்தும் மக்கள் இந்தப் பழைய வரலாற்றைச் சொல்கிறார்கள்: பிரஹ்லாதனுக்கும் ஒரு முனிவனாகிய மலைப்பாம்புக்கும் இடையிலான உரையாடல்.
12.177.3
चरन्तं ब्राह्मणं कंचित्कल्यचित्तमनामयम् ।
पप्रच्छ राजा प्रह्लादो बुद्धिमान्प्राज्ञसत्तमः ॥ १२.१७७.३ ॥
அமைதியான மனமும் நோயற்ற உடலும் கொண்டு சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்த ஒரு பிராமணனிடம், அறிவாளியும் ஞானியரில் சிறந்தவருமான அரசன் பிரஹ்லாதன் கேட்டான்.
12.177.4
स्वस्थः शक्तो मृदुर्दान्तो निर्विधित्सोऽनसूयकः ।
सुवाग्बहुमतो लोके प्राज्ञश्चरसि बालवत् ॥ १२.१७७.४ ॥
நீ உள்ளத்தில் நிலைத்தவன், ஆற்றலுள்ளவன், மென்மையானவன், அடக்கமுள்ளவன், ஐயமற்றவன், பொறாமையற்றவன்; இனிய சொல்லுடையவன், உலகில் மதிக்கப்படுபவன். நீ அறிவாளியாக இருந்தும் குழந்தையைப் போல் சஞ்சரிக்கிறாய்.
12.177.5
नैव प्रार्थयसे लाभं नालाभेष्वनुशोचसि ।
नित्यतृप्त इव ब्रह्मन्न किंचिदिव मन्यसे ॥ १२.१७७.५ ॥
நீ லாபத்தை விரும்புவதும் இல்லை, நஷ்டத்தில் வருந்துவதும் இல்லை. பிராமணனே, நீ எப்போதும் நிறைவுற்றவன் போலிருக்கிறாய்; எதையும் பெரிதாக நினைப்பதும் இல்லை.
12.177.6
स्रोतसा ह्रियमाणासु प्रजासु विमना इव ।
धर्मकामार्थकार्येषु कूटस्थ इव लक्ष्यसे ॥ १२.१७७.६ ॥
மக்கள் நீரோட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்படும்போது நீ மனம் வாடியவன் போல் தெரியவில்லை; தர்மம், காமம், அர்த்தம் ஆகிய செயல்களில் நீ அசையாத நிலையானவன் போல் காணப்படுகிறாய்.
12.177.7
नानुतिष्ठसि धर्मार्थौ न कामे चापि वर्तसे ।
इन्द्रियार्थाननादृत्य मुक्तश्चरसि साक्षिवत् ॥ १२.१७७.७ ॥
நீ தர்மத்தையும் அர்த்தத்தையும் பின்பற்றுவதில்லை; காமத்திலும் ஈடுபடுவதில்லை. புலன்களின் பொருட்களை அலட்சியம் செய்து, சாட்சியைப் போல விடுதலை பெற்றவனாகத் திரிகிறாய்.
12.177.8
का नु प्रज्ञा श्रुतं वा किं वृत्तिर्वा का नु ते मुने ।
क्षिप्रमाचक्ष्व मे ब्रह्मञ्श्रेयो यदिह मन्यसे ॥ १२.१७७.८ ॥
முனிவரே, உன் ஞானம் எது? நீ என்ன கற்றிருக்கிறாய்? உன் ஒழுக்கம் எத்தகையது? பிராமணனே, இவ்வுலகில் நீ நன்மையெனக் கருதுவதை உடனே எனக்குச் சொல்.
12.177.9
अनुयुक्तः स मेधावी लोकधर्मविधानवित् ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा प्रह्लादमनपार्थया ॥ १२.१७७.९ ॥
இவ்வாறு வினவப்பட்ட அந்த அறிவாளி, உலகத் தர்மத்தின் விதிகளை அறிந்தவன், பிரஹ்லாதனிடம் மென்மையான, பயனுள்ள சொற்களால் பேசினான்.
12.177.10
पश्य प्रह्लाद भूतानामुत्पत्तिमनिमित्ततः ।
ह्रासं वृद्धिं विनाशं च न प्रहृष्ये न च व्यथे ॥ १२.१७७.१० ॥
பிரஹ்லாதனே, பார். உயிரினங்களின் தோற்றம் காரணமின்றி நிகழ்கிறது. அவற்றின் குறைவு, வளர்ச்சி, அழிவு ஆகியவற்றைக் கண்டு நான் மகிழ்வதுமில்லை, துன்புறுவதுமில்லை.
12.177.11
स्वभावादेव संदृश्या वर्तमानाः प्रवृत्तयः ।
स्वभावनिरताः सर्वाः प्रतिपाद्या न केनचित् ॥ १२.१७७.११ ॥
இயல்பிலேயே தோன்றும் செயல்கள் காணப்படுகின்றன. அவை அனைத்தும் தங்கள் இயல்பிலேயே ஈடுபட்டிருக்கின்றன; யாராலும் அவற்றை மாற்ற முடியாது.
12.177.12
पश्य प्रह्लाद संयोगान्विप्रयोगपरायणान् ।
संचयांश्च विनाशान्तान्न क्वचिद्विदधे मनः ॥ १२.१७७.१२ ॥
பிரஹ்லாதனே, பார்: சேர்க்கைகள் இறுதியில் பிரிவில் முடிகின்றன; குவிப்புகள் இறுதியில் அழிவில் முடிகின்றன. ஆகவே நான் என் மனதை எங்கும் நிலைநிறுத்துவதில்லை.
12.177.13
अन्तवन्ति च भूतानि गुणयुक्तानि पश्यतः ।
उत्पत्तिनिधनज्ञस्य किं पर्यायेणोपलक्षये। ॥ १२.१७७.१३ ॥
குணங்களுடன் கூடிய உயிரினங்கள் அழிவுடையவை என்று காண்பவனும், தோற்றமும் அழிவும் அறிந்தவனுமான எனக்கு, வரிசைக்கிரமமாக (மரணத்தை) ஏன் காண வேண்டும்?
12.177.14
जलजानामपि ह्यन्तं पर्यायेणोपलक्षये ।
महतामपि कायानां सूक्ष्माणां च महोदधौ ॥ १२.१७७.१४ ॥
பெரிய கடலில் நீரில் பிறந்த உயிரினங்களின் முடிவையும், பெரிய மற்றும் நுண்ணிய உடல்களின் முடிவையும் நான் வரிசையாகக் காண்கிறேன்.
12.177.15
जङ्गमस्थावराणां च भूतानामसुराधिप ।
पार्थिवानामपि व्यक्तं मृत्युं पश्यामि सर्वशः ॥ १२.१७७.१५ ॥
அசுரர்களின் தலைவனே! அசையும், அசையாத உயிரினங்களுக்கும், பூமியில் வாழ்பவர்களுக்கும் மரணம் எங்கும் தெளிவாகத் தெரிகிறது.
12.177.16
अन्तरिक्षचराणां च दानवोत्तमपक्षिणाम् ।
उत्तिष्ठते यथाकालं मृत्युर्बलवतामपि ॥ १२.१७७.१६ ॥
வானில் திரிபவர்களுக்கும், சிறந்த தானவ-பறவைகளுக்கும், வலியவர்களுக்கும் கூட, தக்க காலத்தில் மரணம் எழுகிறது.
12.177.17
दिवि संचरमाणानि ह्रस्वानि च महान्ति च ।
ज्योतींष्यपि यथाकालं पतमानानि लक्षये ॥ १२.१७७.१७ ॥
வானில் திரியும் சிறிய, பெரிய ஒளிர்வுகளும் தக்க காலத்தில் விழுவதை நான் காண்கிறேன்.
12.177.18
इति भूतानि संपश्यन्ननुषक्तानि मृत्युना ।
सर्वं सामान्यतो विद्वान्कृतकृत्यः सुखं स्वपे ॥ १२.१७७.१८ ॥
இவ்வாறு மரணத்தால் பிணைக்கப்பட்ட உயிரினங்களைக் கண்டு, எல்லாவற்றையும் பொதுவாக அறிந்த நான் கடமை முடித்தவனாக சுகமாக உறங்குகிறேன்.
12.177.19
सुमहान्तमपि ग्रासं ग्रसे लब्धं यदृच्छया ।
शये पुनरभुञ्जानो दिवसानि बहून्यपि ॥ १२.१७७.१९ ॥
தற்செயலாக கிடைக்கும் மிகப் பெரிய உணவுத்துண்டையும் நான் உண்கிறேன்; பிறகு பல நாட்கள் உண்ணாமலும் படுத்திருக்கிறேன்.
12.177.20
आशयन्त्यपि मामन्नं पुनर्बहुगुणं बहु ।
पुनरल्पं पुनस्तोकं पुनर्नैवोपपद्यते ॥ १२.१७७.२० ॥
சில சமயம் பல நற்குணமுள்ள மிகுந்த உணவை எனக்கு அளிக்கிறார்கள்; மீண்டும் சிறிதளவு, மீண்டும் மிகக் குறைவு; மீண்டும் அது கிடைப்பதே இல்லை.
12.177.21
कणं कदाचित्खादामि पिण्याकमपि च ग्रसे ।
भक्षये शालिमांसानि भक्षांश्चोच्चावचान्पुनः ॥ १२.१७७.२१ ॥
சில சமயம் உமிக் கழிவுகளை உண்கிறேன்; சில சமயம் எள்ளுப் புண்ணாக்கையும் விழுங்குகிறேன்; சில சமயம் சாலி அரிசியின் சிறந்த உணவுகளை உண்கிறேன்; மீண்டும் உயர்ந்தவையும் தாழ்ந்தவையுமான பல உணவுகளையும் உண்கிறேன்.
12.177.22
शये कदाचित्पर्यङ्के भूमावपि पुनः शये ।
प्रासादे चापि मे शय्या कदाचिदुपपद्यते ॥ १२.१७७.२२ ॥
சில சமயம் கட்டிலில் படுக்கிறேன்; மீண்டும் நிலத்தில் படுக்கிறேன்; சில சமயம் அரண்மனையிலும் எனக்கு படுக்கை கிடைக்கிறது.
12.177.23
धारयामि च चीराणि शाणक्षौमाजिनानि च ।
महार्हाणि च वासांसि धारयाम्यहमेकदा ॥ १२.१७७.२३ ॥
நான் சில சமயம் கந்தலாடைகளை அணிகிறேன்; சில சமயம் சணல், பட்டு, மான்தோல் ஆகியவற்றையும் அணிகிறேன்; சில சமயம் மிகவும் விலையுயர்ந்த ஆடைகளையும் அணிகிறேன்.
12.177.24
न सन्निपतितं धर्म्यमुपभोगं यदृच्छया ।
प्रत्याचक्षे न चाप्येनमनुरुध्ये सुदुर्लभम् ॥ १२.१७७.२४ ॥
தற்செயலாக வந்து சேரும் தர்மமான அனுபவத்தை நான் மறுப்பதில்லை; மிகவும் அரிதானதையும் நான் நாடிச் செல்வதில்லை.
12.177.25
अचलमनिधनं शिवं विशोकं ।
शुचिमतुलं विदुषां मते प्रविष्टम्।
अनभिमतमसेवितं विमूढै ।
र्व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२५ ॥
அசலம், அநிதனம், சிவம், சோகமற்றது, தூய்மையானது, ஒப்பற்றது; அறிஞர்களின் கருத்தில் புகுந்தது; மூடர்களுக்கு விருப்பமற்றதும் பயிலப்படாததுமான இந்த ஆஜகர விரதத்தைத் தூய்மையுடன் நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.177.26
अचलितमतिरच्युतः स्वधर्मा ।
त्परिमितसंसरणः परावरज्ञः।
विगतभयकषायलोभमोहो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२६ ॥
அசலித மதியுடன், அச்யுதனாய், தன் தர்மத்தில் நிலைத்து, குறைந்த சுற்றலுடன், மேலும் கீழும் அறிந்தவனாய், பயம், பற்று, பேராசை, மயக்கம் நீங்கியவனாய் — இந்த ஆஜகர விரதத்தைத் தூய்மையுடன் நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.177.27
अनियतफलभक्ष्यभोज्यपेयं ।
विधिपरिणामविभक्तदेशकालम्।
हृदयसुखमसेवितं कदर्यै ।
र्व्रतमिदमाजगरं सुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२७ ॥
பலனும், உண்ணும் பொருள், புசிக்கும் பொருள், பானமும் நிச்சயமற்றதாய், விதியின் பரிணாமத்தால் இடமும் காலமும் பிரிக்கப்பட்டதாய், மனதுக்கு இன்பம் தருவதாய், கஞ்சர்களால் பயிலப்படாததாய் உள்ள இந்த ஆஜகர விரதத்தைத் தூய்மையுடன் நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.177.28
इदमिदमिति तृष्णयाऽभिभूतं ।
जनमनवाप्तधनं विषीदमानम्।
निपुणमनुनिशाम्य तत्त्वबुद्ध्या ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२८ ॥
"இது, இது" என்று தாகத்தால் மூழ்கடிக்கப்பட்டு, செல்வம் கிடைக்காமல் துயரத்தில் ஆழ்ந்த மனிதனை — நுட்பமாக ஆராய்ந்து, தத்துவ அறிவால் — இந்த ஆஜகர விரதத்தைத் தூய்மையுடன் நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.177.29
बहुविधमनुदृश्य चार्थहेतोः ।
कृपणमिहार्यमनार्यमाश्रयं तम्।
उपशमरुचिरात्मवान्प्रशान्तो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२९ ॥
செல்வத்திற்காக பல வழிகளில் பார்த்து, இங்கே கஞ்சனையும், அநார்யனையும், ஆர்யனின் ஆதரவையும் — அமைதியில் விருப்பமுள்ளவனாய், ஆத்மவானாய், பிரசாந்தனாய் — இந்த ஆஜகர விரதத்தைத் தூய்மையுடன் நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.177.30
सुखमसुखमलाभमर्थलाभं ।
रतिमरतिं मरणं च जीवितं च।
विधिनियतमवेक्ष्य तत्त्वतोऽहं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३० ॥
இன்பம் துன்பம், இழப்பு ஆதாயம், விருப்பு வெறுப்பு, சாவு வாழ்வு ஆகியவற்றை விதியால் நியமிக்கப்பட்டவை என உண்மையில் அறிந்து, தூய்மையுடன் இந்த மலைப்பாம்பின் நோன்பை நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.177.31
अपगतभयरागमोहदर्पो ।
धृतिमतिबुद्धिसमन्वितः प्रशान्तः।
उपगतफलभोगिनो निशाम्य ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३१ ॥
பயம், ஆசை, மயக்கம், செருக்கு நீங்கியவனாய், மன உறுதி, அறிவு, புத்தி கொண்டு அமைதியுற்று, இன்ப பலன்களை அடைந்தவர்களைக் கண்டு, தூய்மையுடன் இந்த மலைப்பாம்பின் நோன்பை நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.177.32
अनियतशयनासनः प्रकृत्या ।
दमनियमव्रतसत्यशौचयुक्तः।
अपगतफलसंचयः प्रहृष्टो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३२ ॥
இயல்பாகவே நிலையான படுக்கையும் ஆசனமும் இல்லாதவனாய், அடக்கம், நியமம், நோன்பு, சத்தியம், தூய்மை கொண்டவனாய், பலன் சேர்த்தலை விட்டு மகிழ்ச்சியுடன், தூய்மையுடன் இந்த மலைப்பாம்பின் நோன்பை நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.177.33
अपगतमसुखार्थमीहनार्थै ।
रुपगतबुद्धिरवेक्ष्य चात्मसंस्थम्।
तृपितमनियतं मनो नियन्तुं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३३ ॥
துன்பம் தரும் பொருள் முயற்சிகளிலிருந்து விடுபட்டு, புத்தி நிலைபெற்று, ஆன்மாவில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டு, நிறைவுற்றும் நிலையற்ற மனத்தை அடக்க, தூய்மையுடன் இந்த மலைப்பாம்பின் நோன்பை நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.177.34
न हृदयमनुरुध्यते मनो वा ।
प्रियसुखदुर्लभतामनित्यतां च।
तदुभयमुपलक्षयन्निवाहं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३४ ॥
இதயமும் மனமும் அன்பும் இன்பமும் அரிதானவை, நிலையற்றவை என்பதை நோக்கி ஈர்க்கப்படுவதில்லை; அவ்விரண்டையும் உணர்ந்தவனாய், தூய்மையுடன் இந்த மலைப்பாம்பின் நோன்பை நான் கடைப்பிடிக்கிறேன்.
12.177.35
बहु कथितमिदं हि बुद्धिमद्भिः ।
कविभिरपि प्रथयद्भिरात्मकीर्तिम्।
इदमिदमिति तत्रतत्र हन्त ।
स्वपरमतैर्गहनं प्रतर्कयद्भिः ॥ १२.१७७.३५ ॥
ஞானிகளும் கவிஞர்களும் தங்கள் புகழைப் பரப்ப இதைப் பற்றி பலவற்றைச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஐயோ, இங்கும் அங்கும் ‘இது இப்படி, இது இப்படி’ என்று தங்கள் கருத்துகளாலும் பிறர் கருத்துகளாலும் ஆழமாக வாதிடுகிறார்கள்.
12.177.36
तदिदमनुनिशाम्य विप्रपातं ।
पृथगभिपन्नमिहाबुधैर्मनुष्यैः।
अनवसितमनन्तदोषपारं ।
नृपु विहरामि विनीतदोषतृष्णः ॥ १२.१७७.३६ ॥
அறிவற்ற மனிதர்களிடையே இங்கு அந்தணரின் வீழ்ச்சி பலவிதமாக நேர்ந்திருப்பதையும், அதன் குற்றங்களுக்கு முடிவும் எல்லையும் இல்லை என்பதையும் இதையெல்லாம் கேட்டு ஆராய்ந்து, குற்றமும் ஆசையும் அடக்கப்பட்டவனாக நான் அரசர்களிடையே உலவுகிறேன்.
12.177.37
अजगरचरितं व्रतं महात्मा ।
य इह नरोऽनुचरेद्विनीतरागः।
अपगतभयलोभमोहमन्युः ।
स खलु सुखी विचरेदिमं विहारम् ॥ १२.१७७.३७ ॥
மகாத்மாவின் மலைப்பாம்பு நடத்தையாகிய விரதத்தை, ஆசை அடங்கி, அச்சம், பேராசை, மயக்கம், கோபம் நீங்கிய எந்த மனிதன் இங்கு பின்பற்றுகிறானோ, அவன் நிச்சயமாக மகிழ்ச்சியுடன் இந்த வாழ்க்கை முறையில் உலவுவான்.