Mahābhārata · Adhyāya 12.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.177.1
केन वृत्तेन वृत्तज्ञ वीतशोकश्चरेन्महीम् ।
किंच कुर्वन्नरो लोके प्राप्नोति गतिमुत्तमाम् ॥ १२.१७७.१ ॥
O Kenner des Wandels, durch welches Verhalten soll der von Kummer befreite Mensch die Erde durchwandern? Und was tuend in der Welt erlangt der Mensch das höchste Ziel?
12.177.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादं मुनेराजगरस्य च ॥ १२.१७७.२ ॥
Auch hierzu erzählt man diese alte Geschichte: das Gespräch zwischen Prahlāda und einem Weisen in der Gestalt einer Riesenschlange.
12.177.3
चरन्तं ब्राह्मणं कंचित्कल्यचित्तमनामयम् ।
पप्रच्छ राजा प्रह्लादो बुद्धिमान्प्राज्ञसत्तमः ॥ १२.१७७.३ ॥
Einen umherwandernden Brahmanen, von ruhigem Geist und frei von Krankheit, befragte König Prahlāda, der Weise, der Beste der Weisen.
12.177.4
स्वस्थः शक्तो मृदुर्दान्तो निर्विधित्सोऽनसूयकः ।
सुवाग्बहुमतो लोके प्राज्ञश्चरसि बालवत् ॥ १२.१७७.४ ॥
Du bist selbstbeherrscht, fähig, sanft, gezügelt, frei von Zweifel und Neid; wohlredend und in der Welt geachtet. Weise, wanderst du doch wie ein Kind.
12.177.5
नैव प्रार्थयसे लाभं नालाभेष्वनुशोचसि ।
नित्यतृप्त इव ब्रह्मन्न किंचिदिव मन्यसे ॥ १२.१७७.५ ॥
Du begehrst keinen Gewinn und trauerst nicht über Verlust. O Brahmane, du scheinst immer zufrieden, und nichts erachtest du als bedeutsam.
12.177.6
स्रोतसा ह्रियमाणासु प्रजासु विमना इव ।
धर्मकामार्थकार्येषु कूटस्थ इव लक्ष्यसे ॥ १२.१७७.६ ॥
Während die Geschöpfe vom Strom fortgerissen werden, scheinst du nicht im Geiste bekümmert; in den Angelegenheiten von Dharma, Begierde und Besitz erscheinst du unbewegt und standhaft.
12.177.7
नानुतिष्ठसि धर्मार्थौ न कामे चापि वर्तसे ।
इन्द्रियार्थाननादृत्य मुक्तश्चरसि साक्षिवत् ॥ १२.१७७.७ ॥
Du folgst weder Dharma noch Reichtum, und dem Verlangen gibst du dich nicht hin. Die Sinnesobjekte missachtend, wanderst du befreit umher wie ein Zeuge.
12.177.8
का नु प्रज्ञा श्रुतं वा किं वृत्तिर्वा का नु ते मुने ।
क्षिप्रमाचक्ष्व मे ब्रह्मञ्श्रेयो यदिह मन्यसे ॥ १२.१७७.८ ॥
O Weiser, was ist deine Weisheit? Was hast du gelernt, und wie ist dein Wandel? O Brahmane, sag mir schnell, was du hier für das Gute hältst.
12.177.9
अनुयुक्तः स मेधावी लोकधर्मविधानवित् ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा प्रह्लादमनपार्थया ॥ १२.१७७.९ ॥
So befragt, sprach jener Weise, der die Ordnungen des weltlichen Dharma kennt, mit sanften und sinnvollen Worten zu Prahlāda.
12.177.10
पश्य प्रह्लाद भूतानामुत्पत्तिमनिमित्ततः ।
ह्रासं वृद्धिं विनाशं च न प्रहृष्ये न च व्यथे ॥ १२.१७७.१० ॥
Sieh, Prahlāda: Das Entstehen der Wesen geschieht ohne Ursache. Ihren Niedergang, ihr Wachstum und ihre Vernichtung sehend, freue ich mich nicht und ich trauere nicht.
12.177.11
स्वभावादेव संदृश्या वर्तमानाः प्रवृत्तयः ।
स्वभावनिरताः सर्वाः प्रतिपाद्या न केनचित् ॥ १२.१७७.११ ॥
Die vorhandenen Tätigkeiten zeigen sich allein aus der Natur. Alle sind ihrer eigenen Natur hingegeben, und keiner kann sie bestimmen.
12.177.12
पश्य प्रह्लाद संयोगान्विप्रयोगपरायणान् ।
संचयांश्च विनाशान्तान्न क्वचिद्विदधे मनः ॥ १२.१७७.१२ ॥
Sieh, Prahlāda: Verbindungen enden in Trennung, und Anhäufungen enden in Vernichtung. Darum richte ich meinen Geist nirgendwohin.
12.177.13
अन्तवन्ति च भूतानि गुणयुक्तानि पश्यतः ।
उत्पत्तिनिधनज्ञस्य किं पर्यायेणोपलक्षये। ॥ १२.१७७.१३ ॥
Da ich sehe, dass die mit Eigenschaften begabten Wesen ein Ende haben, und Entstehung und Vergehen kenne, warum sollte ich (den Tod) der Reihe nach wahrnehmen?
12.177.14
जलजानामपि ह्यन्तं पर्यायेणोपलक्षये ।
महतामपि कायानां सूक्ष्माणां च महोदधौ ॥ १२.१७७.१४ ॥
Auch das Ende der im Wasser geborenen Wesen im großen Ozean sowie der großen und feinen Körper nehme ich der Reihe nach wahr.
12.177.15
जङ्गमस्थावराणां च भूतानामसुराधिप ।
पार्थिवानामपि व्यक्तं मृत्युं पश्यामि सर्वशः ॥ १२.१७७.१५ ॥
O Herr der Asuras, den Tod sehe ich klar überall, bei den beweglichen und unbeweglichen Wesen und auch bei den irdischen Geschöpfen.
12.177.16
अन्तरिक्षचराणां च दानवोत्तमपक्षिणाम् ।
उत्तिष्ठते यथाकालं मृत्युर्बलवतामपि ॥ १२.१७७.१६ ॥
Der Tod erhebt sich zur rechten Zeit auch bei den Himmelswanderern, den besten Dānava-Vögeln und den Mächtigen.
12.177.17
दिवि संचरमाणानि ह्रस्वानि च महान्ति च ।
ज्योतींष्यपि यथाकालं पतमानानि लक्षये ॥ १२.१७७.१७ ॥
Auch die am Himmel umherziehenden Lichter, kleine und große, sehe ich zur rechten Zeit fallen.
12.177.18
इति भूतानि संपश्यन्ननुषक्तानि मृत्युना ।
सर्वं सामान्यतो विद्वान्कृतकृत्यः सुखं स्वपे ॥ १२.१७७.१८ ॥
So sehe ich die dem Tod verhafteten Wesen, erkenne alles im Allgemeinen, und da ich getan habe, was zu tun war, schlafe ich glücklich.
12.177.19
सुमहान्तमपि ग्रासं ग्रसे लब्धं यदृच्छया ।
शये पुनरभुञ्जानो दिवसानि बहून्यपि ॥ १२.१७७.१९ ॥
Einen sehr großen Bissen, den der Zufall mir bringt, verschlucke ich; dann liege ich wieder viele Tage ohne zu essen da.
12.177.20
आशयन्त्यपि मामन्नं पुनर्बहुगुणं बहु ।
पुनरल्पं पुनस्तोकं पुनर्नैवोपपद्यते ॥ १२.१७७.२० ॥
Man speist mich mit Nahrung von vielen guten Eigenschaften, reichlich; wieder wenig, wieder sehr wenig; und wieder ist sie überhaupt nicht zu bekommen.
12.177.21
कणं कदाचित्खादामि पिण्याकमपि च ग्रसे ।
भक्षये शालिमांसानि भक्षांश्चोच्चावचान्पुनः ॥ १२.१७७.२१ ॥
Manchmal esse ich Hülsenkörner, und ich schlucke auch Ölkuchen; manchmal esse ich die feinen Gerichte aus Śāli-Reis, und wieder Speisen von hohem und niederem Rang.
12.177.22
शये कदाचित्पर्यङ्के भूमावपि पुनः शये ।
प्रासादे चापि मे शय्या कदाचिदुपपद्यते ॥ १२.१७७.२२ ॥
Manchmal liege ich auf einem Lager, und wieder auf dem bloßen Boden; und manchmal wird mir sogar in einem Palast ein Bett zuteil.
12.177.23
धारयामि च चीराणि शाणक्षौमाजिनानि च ।
महार्हाणि च वासांसि धारयाम्यहमेकदा ॥ १२.१७७.२३ ॥
Ich trage bisweilen Lumpen, dann Hanfleinen, Seide und Hirschfelle; und einmal trage ich kostbare Gewänder.
12.177.24
न सन्निपतितं धर्म्यमुपभोगं यदृच्छया ।
प्रत्याचक्षे न चाप्येनमनुरुध्ये सुदुर्लभम् ॥ १२.१७७.२४ ॥
Einen rechtmäßigen Genuss, der mir zufällig zufällt, weise ich nicht zurück; und dem Äußerst-Seltenen jage ich nicht nach.
12.177.25
अचलमनिधनं शिवं विशोकं ।
शुचिमतुलं विदुषां मते प्रविष्टम्।
अनभिमतमसेवितं विमूढै ।
र्व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२५ ॥
Unbeweglich, unvergänglich, heilbringend, sorgenfrei, rein und unvergleichlich – dieses Gelübde der Riesenschlange, von den Weisen angenommen, von den Verblendeten weder gewünscht noch geübt: Ich übe es in Reinheit.
12.177.26
अचलितमतिरच्युतः स्वधर्मा ।
त्परिमितसंसरणः परावरज्ञः।
विगतभयकषायलोभमोहो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२६ ॥
Mit unerschütterlichem Geist, unverrückbar in meiner Pflicht, mit begrenztem Umherziehen, das Höhere und Niedere erkennend, frei von Furcht, Leidenschaft, Gier und Verblendung: Ich übe dieses Gelübde der Riesenschlange in Reinheit.
12.177.27
अनियतफलभक्ष्यभोज्यपेयं ।
विधिपरिणामविभक्तदेशकालम्।
हृदयसुखमसेवितं कदर्यै ।
र्व्रतमिदमाजगरं सुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२७ ॥
Dessen Früchte, Speisen, Mahlzeiten und Getränke nicht festgelegt sind, dessen Ort und Zeit durch den Lauf des Schicksals bestimmt werden, das dem Herzen Freude bringt und von den Geizigen nicht geübt wird: Ich übe dieses Gelübde der Riesenschlange in Reinheit.
12.177.28
इदमिदमिति तृष्णयाऽभिभूतं ।
जनमनवाप्तधनं विषीदमानम्।
निपुणमनुनिशाम्य तत्त्वबुद्ध्या ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२८ ॥
Einen Menschen, von Verlangen überwältigt, der sagt »dies und dies«, der keinen Reichtum erlangt hat und in Verzweiflung versinkt – nachdem ich ihn sorgfältig mit der Einsicht in die Wirklichkeit betrachtet habe: Ich übe dieses Gelübde der Riesenschlange in Reinheit.
12.177.29
बहुविधमनुदृश्य चार्थहेतोः ।
कृपणमिहार्यमनार्यमाश्रयं तम्।
उपशमरुचिरात्मवान्प्रशान्तो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२९ ॥
Nachdem ich auf vielerlei Weise, um des Reichtums willen, den Elenden und den Unedlen und die Zuflucht des Edlen betrachtet habe – den Frieden liebend, selbstbeherrscht und gelassen: Ich übe dieses Gelübde der Riesenschlange in Reinheit.
12.177.30
सुखमसुखमलाभमर्थलाभं ।
रतिमरतिं मरणं च जीवितं च।
विधिनियतमवेक्ष्य तत्त्वतोऽहं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३० ॥
Im Wissen, dass Glück und Unglück, Gewinn und Verlust, Zuneigung und Abneigung, Tod und Leben vom Schicksal bestimmt sind, übe ich lauter dieses Gelübde der Riesenschlange aus.
12.177.31
अपगतभयरागमोहदर्पो ।
धृतिमतिबुद्धिसमन्वितः प्रशान्तः।
उपगतफलभोगिनो निशाम्य ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३१ ॥
Frei von Furcht, Anhaftung, Verblendung und Stolz, mit Standhaftigkeit, Verstand und Einsicht begabt, gelassen, nachdem ich die Früchte des Genusses Erlangenden betrachtet habe, übe ich lauter dieses Gelübde der Riesenschlange aus.
12.177.32
अनियतशयनासनः प्रकृत्या ।
दमनियमव्रतसत्यशौचयुक्तः।
अपगतफलसंचयः प्रहृष्टो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३२ ॥
Von Natur ohne feste Lagerstatt und festen Sitz, mit Selbstbeherrschung, Pflichten, Gelübden, Wahrhaftigkeit und Reinheit begabt, frei vom Anhäufen der Früchte, freudig, übe ich lauter dieses Gelübde der Riesenschlange aus.
12.177.33
अपगतमसुखार्थमीहनार्थै ।
रुपगतबुद्धिरवेक्ष्य चात्मसंस्थम्।
तृपितमनियतं मनो नियन्तुं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३३ ॥
Frei von den unglückbringenden Bestrebungen nach Reichtum, mit gesammeltem Verstand, nachdem ich das in sich selbst weilende Selbst betrachtet habe, und obwohl gesättigt, um den ungezügelten Geist zu bezähmen, übe ich lauter dieses Gelübde der Riesenschlange aus.
12.177.34
न हृदयमनुरुध्यते मनो वा ।
प्रियसुखदुर्लभतामनित्यतां च।
तदुभयमुपलक्षयन्निवाहं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३४ ॥
Weder Herz noch Geist werden zu dem Lieben und Angenehmen gezogen, das selten und vergänglich ist; diese beiden gleichsam erkennend, übe ich lauter dieses Gelübde der Riesenschlange aus.
12.177.35
बहु कथितमिदं हि बुद्धिमद्भिः ।
कविभिरपि प्रथयद्भिरात्मकीर्तिम्।
इदमिदमिति तत्रतत्र हन्त ।
स्वपरमतैर्गहनं प्रतर्कयद्भिः ॥ १२.१७७.३५ ॥
Die Weisen und Dichter haben, um ihren eigenen Ruhm zu verbreiten, vieles darüber gesagt. Ach, hier und dort argumentieren sie tiefgründig und sagen »so ist es, so ist es«, mit ihren eigenen Lehren und denen anderer.
12.177.36
तदिदमनुनिशाम्य विप्रपातं ।
पृथगभिपन्नमिहाबुधैर्मनुष्यैः।
अनवसितमनन्तदोषपारं ।
नृपु विहरामि विनीतदोषतृष्णः ॥ १२.१७७.३६ ॥
Nachdem ich dies alles gehört und bedacht habe, dass der Sturz des Zweimalgeborenen hier auf verschiedene Weise unter unwissenden Menschen geschehen ist und seine Fehler kein Ende und keine Grenze haben, bewege ich mich unter Königen, mit gezügelten Fehlern und Begierden.
12.177.37
अजगरचरितं व्रतं महात्मा ।
य इह नरोऽनुचरेद्विनीतरागः।
अपगतभयलोभमोहमन्युः ।
स खलु सुखी विचरेदिमं विहारम् ॥ १२.१७७.३७ ॥
Das Gelübde des Großmütigen, das Verhalten der Python-Schlange: Wer es hier befolgt, mit gezügelter Leidenschaft und frei von Furcht, Gier, Verblendung und Zorn, der wird gewiss glücklich in dieser Lebensweise umherwandeln.