Mahābhārata · Adhyāya 12.177
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.177.1
केन वृत्तेन वृत्तज्ञ वीतशोकश्चरेन्महीम् ।
किंच कुर्वन्नरो लोके प्राप्नोति गतिमुत्तमाम् ॥ १२.१७७.१ ॥
Ó conhecedor da conduta, por qual conduta deve o homem, livre da dor, percorrer a terra? E o que, fazendo no mundo, alcança o homem o destino supremo?
12.177.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
प्रह्लादस्य च संवादं मुनेराजगरस्य च ॥ १२.१७७.२ ॥
A esse respeito também se narra esta antiga história: o diálogo entre Prahlāda e um sábio na forma de píton.
12.177.3
चरन्तं ब्राह्मणं कंचित्कल्यचित्तमनामयम् ।
पप्रच्छ राजा प्रह्लादो बुद्धिमान्प्राज्ञसत्तमः ॥ १२.१७७.३ ॥
Um brâmane errante, de mente serena e livre de doença, foi interrogado pelo rei Prahlāda, o sábio, o melhor dos sábios.
12.177.4
स्वस्थः शक्तो मृदुर्दान्तो निर्विधित्सोऽनसूयकः ।
सुवाग्बहुमतो लोके प्राज्ञश्चरसि बालवत् ॥ १२.१७७.४ ॥
És sereno, capaz, gentil, dominado, livre de dúvida e inveja; de bem falar e estimado no mundo. Sendo sábio, andas como uma criança.
12.177.5
नैव प्रार्थयसे लाभं नालाभेष्वनुशोचसि ।
नित्यतृप्त इव ब्रह्मन्न किंचिदिव मन्यसे ॥ १२.१७७.५ ॥
Não desejas o ganho nem lamentas a perda. Ó brâmane, pareces sempre satisfeito, e nada tens por importante.
12.177.6
स्रोतसा ह्रियमाणासु प्रजासु विमना इव ।
धर्मकामार्थकार्येषु कूटस्थ इव लक्ष्यसे ॥ १२.१७७.६ ॥
Enquanto as criaturas são arrastadas pela corrente, não pareces perturbado de espírito; nos assuntos do dharma, do desejo e da riqueza pareces imóvel e firme.
12.177.7
नानुतिष्ठसि धर्मार्थौ न कामे चापि वर्तसे ।
इन्द्रियार्थाननादृत्य मुक्तश्चरसि साक्षिवत् ॥ १२.१७७.७ ॥
Você não segue o dharma nem a riqueza, nem se entrega ao desejo. Desdenhando os objetos dos sentidos, você anda livre, como uma testemunha.
12.177.8
का नु प्रज्ञा श्रुतं वा किं वृत्तिर्वा का नु ते मुने ।
क्षिप्रमाचक्ष्व मे ब्रह्मञ्श्रेयो यदिह मन्यसे ॥ १२.१७७.८ ॥
Ó sábio, qual é a tua sabedoria? O que aprendeste e qual é a tua conduta? Ó brâmane, diz-me depressa o que consideras o bem aqui.
12.177.9
अनुयुक्तः स मेधावी लोकधर्मविधानवित् ।
उवाच श्लक्ष्णया वाचा प्रह्लादमनपार्थया ॥ १२.१७७.९ ॥
Assim interrogado, aquele sábio, conhecedor das normas do dharma mundano, falou a Prahlāda com palavras suaves e cheias de sentido.
12.177.10
पश्य प्रह्लाद भूतानामुत्पत्तिमनिमित्ततः ।
ह्रासं वृद्धिं विनाशं च न प्रहृष्ये न च व्यथे ॥ १२.१७७.१० ॥
Vê, Prahlāda: o surgimento dos seres acontece sem causa. Ao ver o seu declínio, crescimento e destruição, não me alegro nem me entristeço.
12.177.11
स्वभावादेव संदृश्या वर्तमानाः प्रवृत्तयः ।
स्वभावनिरताः सर्वाः प्रतिपाद्या न केनचित् ॥ १२.१७७.११ ॥
As atividades existentes se manifestam apenas pela natureza. Todas se dedicam à sua própria natureza, e ninguém pode determiná-las.
12.177.12
पश्य प्रह्लाद संयोगान्विप्रयोगपरायणान् ।
संचयांश्च विनाशान्तान्न क्वचिद्विदधे मनः ॥ १२.१७७.१२ ॥
Vê, Prahlāda: as uniões terminam em separação, e os acúmulos terminam em destruição. Por isso não fixo minha mente em lugar algum.
12.177.13
अन्तवन्ति च भूतानि गुणयुक्तानि पश्यतः ।
उत्पत्तिनिधनज्ञस्य किं पर्यायेणोपलक्षये। ॥ १२.१७७.१३ ॥
Vendo que os seres dotados de qualidades têm um fim, e conhecendo sua origem e destruição, por que deveria eu perceber (a morte) por sua vez?
12.177.14
जलजानामपि ह्यन्तं पर्यायेणोपलक्षये ।
महतामपि कायानां सूक्ष्माणां च महोदधौ ॥ १२.१७७.१४ ॥
Mesmo dos seres nascidos da água no grande oceano, e dos corpos grandes e sutis, percebo o fim por sua vez.
12.177.15
जङ्गमस्थावराणां च भूतानामसुराधिप ।
पार्थिवानामपि व्यक्तं मृत्युं पश्यामि सर्वशः ॥ १२.१७७.१५ ॥
Ó senhor dos asuras, vejo claramente a morte em toda parte, entre os seres móveis e imóveis, e também entre as criaturas terrestres.
12.177.16
अन्तरिक्षचराणां च दानवोत्तमपक्षिणाम् ।
उत्तिष्ठते यथाकालं मृत्युर्बलवतामपि ॥ १२.१७७.१६ ॥
A morte surge no tempo certo mesmo para os que voam pelo céu, as melhores aves dānava e os poderosos.
12.177.17
दिवि संचरमाणानि ह्रस्वानि च महान्ति च ।
ज्योतींष्यपि यथाकालं पतमानानि लक्षये ॥ १२.१७७.१७ ॥
Mesmo as luzes que se movem no céu, pequenas e grandes, percebo cair no tempo devido.
12.177.18
इति भूतानि संपश्यन्ननुषक्तानि मृत्युना ।
सर्वं सामान्यतो विद्वान्कृतकृत्यः सुखं स्वपे ॥ १२.१७७.१८ ॥
Assim, vendo os seres atados à morte, conhecendo tudo em geral, eu, tendo cumprido o que devia, durmo feliz.
12.177.19
सुमहान्तमपि ग्रासं ग्रसे लब्धं यदृच्छया ।
शये पुनरभुञ्जानो दिवसानि बहून्यपि ॥ १२.१७७.१९ ॥
Um bocado muito grande que me chega por acaso, eu engulo; e de novo fico deitado muitos dias sem comer.
12.177.20
आशयन्त्यपि मामन्नं पुनर्बहुगुणं बहु ।
पुनरल्पं पुनस्तोकं पुनर्नैवोपपद्यते ॥ १२.१७७.२० ॥
Alimentam-me com comida abundante e de muitas qualidades; outras vezes pouca, outras vezes muito escassa; e outras vezes ela simplesmente não se obtém.
12.177.21
कणं कदाचित्खादामि पिण्याकमपि च ग्रसे ।
भक्षये शालिमांसानि भक्षांश्चोच्चावचान्पुनः ॥ १२.१७७.२१ ॥
Às vezes como grãos de casca e também engulo torta de óleo; outras vezes como os melhores pratos de arroz śāli, e de novo alimentos finos e simples.
12.177.22
शये कदाचित्पर्यङ्के भूमावपि पुनः शये ।
प्रासादे चापि मे शय्या कदाचिदुपपद्यते ॥ १२.१७७.२२ ॥
Às vezes deito-me num leito, e de novo deito-me no chão nu; e às vezes até num palácio me arranjam uma cama.
12.177.23
धारयामि च चीराणि शाणक्षौमाजिनानि च ।
महार्हाणि च वासांसि धारयाम्यहमेकदा ॥ १२.१७७.२३ ॥
Às vezes visto trapos, e também linho de cânhamo, seda e peles de veado; e noutra ocasião visto vestes de grande valor.
12.177.24
न सन्निपतितं धर्म्यमुपभोगं यदृच्छया ।
प्रत्याचक्षे न चाप्येनमनुरुध्ये सुदुर्लभम् ॥ १२.१७७.२४ ॥
Não recuso um prazer lícito que me chega por acaso, nem persigo o que é extremamente raro.
12.177.25
अचलमनिधनं शिवं विशोकं ।
शुचिमतुलं विदुषां मते प्रविष्टम्।
अनभिमतमसेवितं विमूढै ।
र्व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२५ ॥
Imóvel, sem fim, auspicioso, livre de tristeza, puro e incomparável: este voto da jiboia, abraçado pelos sábios e não desejado nem praticado pelos insensatos, eu o pratico com pureza.
12.177.26
अचलितमतिरच्युतः स्वधर्मा ।
त्परिमितसंसरणः परावरज्ञः।
विगतभयकषायलोभमोहो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२६ ॥
Com mente inabalável, firme no meu dever, de andar limitado, conhecedor do superior e do inferior, livre do medo, da paixão, da cobiça e da ilusão: pratico com pureza este voto da jiboia.
12.177.27
अनियतफलभक्ष्यभोज्यपेयं ।
विधिपरिणामविभक्तदेशकालम्।
हृदयसुखमसेवितं कदर्यै ।
र्व्रतमिदमाजगरं सुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२७ ॥
De frutos, alimentos, refeições e bebidas não fixos, de lugar e tempo divididos pelo curso do destino, que traz alegria ao coração e não é praticado pelos avarentos: pratico com pureza este voto da jiboia.
12.177.28
इदमिदमिति तृष्णयाऽभिभूतं ।
जनमनवाप्तधनं विषीदमानम्।
निपुणमनुनिशाम्य तत्त्वबुद्ध्या ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२८ ॥
Um homem dominado pelo desejo, que diz «isto e isto», que não obteve riqueza e afunda no desespero — tendo-o considerado com cuidado pela compreensão da realidade: pratico com pureza este voto da jiboia.
12.177.29
बहुविधमनुदृश्य चार्थहेतोः ।
कृपणमिहार्यमनार्यमाश्रयं तम्।
उपशमरुचिरात्मवान्प्रशान्तो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.२९ ॥
Tendo observado de muitos modos, por causa da riqueza, o miserável e o ignóbil, e o refúgio do nobre — deleitando-me na tranquilidade, senhor de mim e sereno: pratico com pureza este voto da jiboia.
12.177.30
सुखमसुखमलाभमर्थलाभं ।
रतिमरतिं मरणं च जीवितं च।
विधिनियतमवेक्ष्य तत्त्वतोऽहं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३० ॥
Sabendo na verdade que prazer e dor, ganho e perda, afeição e aversão, morte e vida são determinados pelo destino, pratico com pureza este voto da píton.
12.177.31
अपगतभयरागमोहदर्पो ।
धृतिमतिबुद्धिसमन्वितः प्रशान्तः।
उपगतफलभोगिनो निशाम्य ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३१ ॥
Livre do medo, do apego, da ilusão e do orgulho, dotado de firmeza, discernimento e intelecto, sereno, tendo observado os que colheram os frutos do gozo, pratico com pureza este voto da píton.
12.177.32
अनियतशयनासनः प्रकृत्या ।
दमनियमव्रतसत्यशौचयुक्तः।
अपगतफलसंचयः प्रहृष्टो ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३२ ॥
Por natureza sem leito ou assento fixos, dotado de domínio, observâncias, votos, veracidade e pureza, livre do acúmulo de frutos, alegre, pratico com pureza este voto da píton.
12.177.33
अपगतमसुखार्थमीहनार्थै ।
रुपगतबुद्धिरवेक्ष्य चात्मसंस्थम्।
तृपितमनियतं मनो नियन्तुं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३३ ॥
Livre das buscas por riqueza que trazem infelicidade, com o entendimento assentado, tendo considerado o eu que habita em si, e embora saciado, para refrear a mente indômita, pratico com pureza este voto da píton.
12.177.34
न हृदयमनुरुध्यते मनो वा ।
प्रियसुखदुर्लभतामनित्यतां च।
तदुभयमुपलक्षयन्निवाहं ।
व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि ॥ १२.१७७.३४ ॥
Nem o coração nem a mente se inclinam para o que é querido e agradável, raro e impermanente; percebendo ambos como que, pratico com pureza este voto da píton.
12.177.35
बहु कथितमिदं हि बुद्धिमद्भिः ।
कविभिरपि प्रथयद्भिरात्मकीर्तिम्।
इदमिदमिति तत्रतत्र हन्त ।
स्वपरमतैर्गहनं प्रतर्कयद्भिः ॥ १२.१७७.३५ ॥
Os sábios e os poetas, para difundir a própria fama, disseram muito sobre isso. Ai, aqui e ali raciocinam profundamente dizendo «isto é assim, isto é assim», com as próprias doutrinas e as dos outros.
12.177.36
तदिदमनुनिशाम्य विप्रपातं ।
पृथगभिपन्नमिहाबुधैर्मनुष्यैः।
अनवसितमनन्तदोषपारं ।
नृपु विहरामि विनीतदोषतृष्णः ॥ १२.१७७.३६ ॥
Tendo ouvido e considerado tudo isto, que a queda do duas vezes nascido ocorreu aqui de diversas formas entre homens ignorantes, e que suas faltas não têm fim nem limite, circulo entre os reis, com as faltas e a sede subjugadas.
12.177.37
अजगरचरितं व्रतं महात्मा ।
य इह नरोऽनुचरेद्विनीतरागः।
अपगतभयलोभमोहमन्युः ।
स खलु सुखी विचरेदिमं विहारम् ॥ १२.१७७.३७ ॥
O voto do magnânimo, a conduta da píton: o homem que aqui o seguir, com a paixão dominada e livre do medo, da cobiça, da ilusão e da ira, esse certamente se moverá feliz neste modo de vida.