مهابهاراتا · أدهيايا 12.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.18.1
तूष्णींभूतं तु राजानं पुनरेवार्जुनोऽब्रवीत् ।
संतप्तः शोकदुःखाभ्यां राजवाक्शल्यपीडितः ॥ १२.१८.१ ॥
ولما رأى الملك صامتًا، عاد أرجونا فتكلم، معذَّبًا بالحزن والألم، مجروحًا بسهم كلام الملك.
12.18.2
कथयन्ति पुरावृत्तमितिहासमिमं जनाः ।
विदेहराज्ञः संवादं भार्यया सह भारत ॥ १२.१८.२ ॥
يحكي الناس هذا الخبر القديم وهذه الحكاية: حوار ملك فيديها مع زوجته، يا بهاراتا.
12.18.3
उत्सृज्य राज्यं भिक्षार्थं कृतबुद्धिं नरेश्वरम् ।
विदेहराजमहीषी दुःखिता प्रत्यभाषत ॥ १२.१८.३ ॥
أجابت كبرى زوجات ملك فيديها، حزينةً، سيِّدَ الرجال الذي ترك المملكة وعزم على العيش بالصدقة.
12.18.4
धनान्यपत्यं मित्राणि रत्नानि विविधानि च ।
पन्थानं पावनं हित्वा जनको मौढ्यमास्थितः ॥ १२.१८.४ ॥
لقد ترك جناكا الثروة والذرية والأصدقاء والجواهر المتنوعة والطريق الطاهر، واعتنق الحماقة.
12.18.5
तं ददर्श प्रिया भार्या भैक्षवृत्तिमकिंचनम् ।
धानामुष्टिमुपासीनं निरीहं गतमत्सरम् ॥ १२.१८.५ ॥
رأته زوجته الحبيبة: يعيش على الصدقة، لا يملك شيئًا، جالسًا بجوار قبضة من الحبوب المحمّصة، خاليًا من الرغبة والحسد.
12.18.6
तमुवाच समामत्य भर्तारमकुतोभयम् ।
क्रुद्धा मनस्विनी भार्या विविक्ते हेतुमद्वचः ॥ १२.१८.६ ॥
اقتربت من زوجها الذي لا يعرف الخوف، وقالت له الزوجة الغاضبة ذات النفس الرفيعة كلامًا معقولًا في الخلاء.
12.18.7
कथमुत्सृज्य राज्यं स्वं धनधान्यसमन्वितम् ।
कापालीं वृत्तिमास्थाय धान्यमुष्टिमुपाससे ॥ १२.१८.७ ॥
كيف، بعد أن تركت مملكتك الغنية بالثروة والحبوب، اتخذت حياة الكاپالي وتعيش على قبضة من الحبوب؟
12.18.8
प्रतिज्ञा तेऽन्यथा राजन्विचेष्टा चान्यथा तव ।
यद्राज्यं महदुत्सृज्य स्वल्पे लुभ्यसि पार्थिव ॥ १२.१८.८ ॥
أيها الملك، نذرك شيء وسلوكك شيء آخر. أيها حاكم الأرض، بعد أن تركت مملكة عظيمة، تطمع في شيء صغير.
12.18.9
नैतेनातिथयो राजन्देवर्षिपितरस्तथा ।
अद्य शक्यास्त्वया भर्तुं मोघस्तेऽयं परिश्रमः ॥ १२.१८.९ ॥
بهذا، أيها الملك، لا تستطيع اليوم أن تعول الضيوف والآلهة والحكماء والأسلاف. جهدك عبث.
12.18.10
देवतातिथिभिश्चैव पितृभिश्चैव पार्थिव ।
सर्वैरेतैः परित्यक्तः परिव्रजसि निष्क्रियः ॥ १२.१८.१० ॥
أيها حاكم الأرض، لقد تخلى عنك كل هؤلاء: الآلهة والضيوف والأسلاف. خامل، تتجول كزاهد.
12.18.11
यस्त्वं त्रैविद्यवृद्धानां ब्राह्मणानां सहस्रशः ।
भर्ता भूत्वा च लोकस्य सोऽद्यान्यैर्भूतिमिच्छसि ॥ १२.१८.११ ॥
أنت الذي كنت عائل آلاف من البراهمة الكبار العالمين بالفيدات الثلاثة وحامي العالم، تتمنى اليوم الازدهار من غيرك.
12.18.12
श्रियं हित्वा प्रदीप्तां त्वं श्ववत्संप्रति वीक्ष्यसे ।
अपुत्रा जननी तेऽद्य कौसल्या चापतिस्त्वया ॥ १२.१८.१२ ॥
بعد أن تركت المجد الملكي المتلألئ، تنظر الآن حولك كالكلب. اليوم أمك كاوشاليا بلا ابن، وبسببك بلا زوج أيضاً.
12.18.13
आश्रिता धर्मकामास्त्वां क्षत्रियाः पर्युपासते ।
त्वदाशामभिकाङ्क्षन्तः कृपणाः फलहेतुकाः ॥ १२.१८.१३ ॥
يعتمد عليك الكشatriyas الذين يبتغون الدهرما ويخدمونك. وأولئك البائسون الذين يرجون منك ويطلبون الثمرة ينتظرونك.
12.18.14
तांश्च त्वं विफलान्कृत्वा कं नु लोकं गमिष्यसि ।
राजन्संशयिते मोक्षे परतन्त्रेषु देहिषु ॥ १२.१८.१४ ॥
وبعد أن تجعلهم عقيمين، إلى أي عالم ستذهب؟ أيها الملك، التحرر موضع شك، والكائنات المتجسدة تابعة لغيرها.
12.18.15
नैव तेऽस्ति परो लोको नापरः पापकर्मणः ।
धर्म्यान्दारान्परित्यज्य यस्त्वमिच्छसि जीवितुम् ॥ १२.१८.१५ ॥
ليس لك عالم أعلى ولا عالم أدنى، أيها المرتكب للشر. وقد تركت زوجاتك المشروعات وتريد أن تعيش.
12.18.16
स्रजो गन्धानलंकारान्वासांसि विविधानि च ।
किमर्थमभिसंत्यज्य परिव्रजसि निष्क्रियः ॥ १२.१८.१६ ॥
بعد أن تركت تماماً الأكاليل والعطور والحلي والثياب المتنوعة، لأي غاية تتجول خاملاً كأنك زاهد؟
12.18.17
निपानं सर्वभूतानां भूत्वा त्वं पावनं महत ।
आढ्यो वनस्पतिर्भूत्वा सोन्यांस्त्वं पर्युपाससे ॥ १२.१८.१७ ॥
لقد صرت منهلاً لجميع الكائنات، ومطهراً عظيماً، وشجرة غنية بالثمر، فتخدم غيرك.
12.18.18
खादन्ति हस्तिनं न्यासे क्रव्यादा बहवोऽप्युत ।
बहवः कृमयश्चैव किं पुनस्त्वामनर्थकम् ॥ १२.१८.१८ ॥
كثير من الكائنات آكلة اللحوم تلتهم حتى الفيل في الجسد، وكثير من الديدان كذلك. فكم بالأحرى ستلتهمك أنت، وأنت عديم النفع!
12.18.19
य इमां कुण्डिकां भिन्द्यान्त्रिविष्टब्धं च यो हरेत् ।
वासश्चापि हरेत्तस्मिन्कथं ते मानसं भवेत् ॥ १२.१८.१९ ॥
كيف يكون قلبك نحو من يكسر هذه الكوز، ويسرق ما كان مخبوءًا، ويأخذ ثيابه أيضًا؟
12.18.20
यस्त्वं सर्वं समुत्सृज्य धानामुष्टिमनुग्रहः ।
यदनेन कृतं सर्वं किमिदं मम दीयते ॥ १२.१८.२० ॥
أنت، بعد أن تركت كل شيء، أنعمت على قبضة من الحبوب. ومع كل ما فعله هذا الرجل، لماذا يُعطى لي هذا؟
12.18.21
धानामुष्टेरिहार्थश्चेत्प्रतिज्ञा ते विनश्यति ।
का वाऽहं तव को मे त्वं कश्च ते मय्यनुग्रहः ॥ १२.१८.२१ ॥
إن كان في قبضة من الحبوب هنا غاية، فنذرك يبطل. من أنا لك، ومن أنت لي، وما نعمتك عليّ؟
12.18.22
प्रशाधि पृथिवीं राजन्यत्र तेऽनुग्रहो भवेत् ।
प्रासादे शयनं यानं वासांस्याभरणानि च ॥ १२.१८.२२ ॥
أيها الملك، احكم الأرض حيث تكون لذتك: فراش في قصر، ومراكب، وثياب وحلي.
12.18.23
श्रियां निराशैरधनेस्त्यक्तमित्रैरकिंचनैः ।
सौखिकैः संभृतो योऽर्थः स संत्यजति किंनु तं ॥ १२.१८.२३ ॥
إن المال الذي جمعه أهل اللذة يتركه حتى الزاهدون في الثروة والفقراء وتاركو الأصدقاء والمعدمون — فمن ذا الذي لا يتركه؟
12.18.24
योऽत्यन्तं प्रतिगृह्णीयाद्यश्च दद्यात्सदैव हि ।
तयोस्त्वमन्तरं विद्धि श्रेयांस्ताभ्यां क उच्यते ॥ १२.१८.२४ ॥
اعرف الفرق بين من يقبل بلا انقطاع وبإفراط، ومن يعطي دائمًا — فأيّهما يُقال إنه الأفضل؟
12.18.25
सदैव याचमानेषु तथा दम्भान्वितेषु च ।
एतेषु दक्षिणा दत्ता दावाग्राविव दुर्हुतम् ॥ १२.१८.२५ ॥
إن الدكشينا التي تُعطى دائماً للسائلين وكذلك للمملوئين بالرياء، كالقربان المُقدَّم على وجه باطل يُلقى في حريق الغابة.
12.18.26
जातवेदा यथा राजन्नादग्ध्वैवोपशाम्यति ।
सदैव याचमानो वै तथा शाम्यति न द्विजः ॥ १२.१८.२६ ॥
أيها الملك، كما تنطفئ النار دون أن تحرق، فإن البراهمي الذي يسأل دائماً لا يهدأ أبداً.
12.18.27
सतां वै ददतोऽन्नं च लोकेऽस्मिन्प्रकृतिर्ध्रुवा ।
न चेद्राजा भवेद्दाता कुतः स्युर्मोक्षकाङ्क्षिणः ॥ १२.१८.२७ ॥
في هذا العالم، من طبيعة الأخيار الثابتة أن يعطوا الطعام. فلو لم يكن الملك معطياً، فمن أين يأتي طالبو التحرر؟
12.18.28
अन्नाद्गृहस्था लोकेऽस्मिन्भिक्षवस्तत एव च ।
अन्नात्प्राणः प्रभवति अन्नदः प्राणदो भवेत् ॥ १२.१८.२८ ॥
في هذا العالم يعيش أرباب البيوت من الطعام، والرهبان كذلك. ومن الطعام ينشأ النفس الحي، ومعطي الطعام يصير معطي الحياة.
12.18.29
गृहस्थेभ्योऽपि निर्मुक्ता गृहस्थानेव संश्रिताः ।
प्रभवं च प्रतिष्ठां च दान्ता विन्दन्त आसते ॥ १२.१८.२९ ॥
ومع أنهم قد تحرروا من أرباب البيوت، فإنهم ما زالوا يعتمدون عليهم؛ والمضبوطون ينالون منهم أصلهم وسندهم فيقيمون بذلك.
12.18.30
त्यागान्न भिक्षुकं विन्द्यान्न मौढ्यान्न च याचनात् ।
ऋजुस्तु योऽर्थं त्यजति तं मुक्तं विद्धि भिक्षुकम् ॥ १२.१८.३० ॥
لا ينبغي أن يُعرف المتسول بالتخلي، ولا بالغفلة، ولا بالسؤال؛ اعلم أن المتسول المتحرر هو من يترك الثروة بإخلاص واستقامة.
12.18.31
असक्तः शक्तवद्गच्छन्निः सङ्गो मुक्तबन्धनः ।
समः शत्रौ च मित्रे च स वै मुक्तो महीपते ॥ १२.१८.३१ ॥
من يمشي بلا تعلق، بحسب قدرته، متحرراً من الصحبة ومن الأغلال، متساوياً تجاه العدو والصديق، فذاك حقاً متحرر، يا سيد الأرض.
12.18.32
परिव्रजन्ति दानार्थं मुण्डाः काषायवाससः ।
सिता बहुविधैः पाशैः संचिन्वन्तो वृथामिषम् ॥ १२.१८.३२ ॥
يطوف حليقو الرؤوس، المرتدون ثياب الزعفران، طلباً للصدقات؛ مقيدون بأنواع كثيرة من الفخاخ، يجمعون فريسة باطلة.
12.18.33
त्रयीं च नामवार्तां च त्यक्त्वा पुत्रान्व्रजन्ति ये ।
त्रिविष्टब्धं च वासश्च प्रतिगृह्णन्त्यबुद्धयः ॥ १२.१८.३३ ॥
الذين يتركون الفيدات الثلاثة وحديث الاسم والنسب، ويمضون تاركين أبناءهم، والجهال الذين يقبلون ثوباً مدعوماً بثلاث طرائق.
12.18.34
अनिष्कषाये काषायमीहार्थमिति विद्धि तम् ।
धर्मध्वजानां मुण्डानां वृत्त्यर्थमिति मे मतिः ॥ १२.१८.३४ ॥
اعلم أن الثوب الزعفراني لمن لم تتطهر نفسه إنما هو للكسب؛ أما لحليقي الرؤوس الذين يرفعون راية الدارما فهو، في رأيي، للمعيشة.
12.18.35
काषायैरजिनैश्चीरैर्नग्नान्मुण्डाञ्जटाधरान् ।
बिभ्रत्साधून्महाराज जय लोकाञ्जितेन्द्रियः ॥ १२.१८.३५ ॥
بإعالة الزهاد العراة وحليقي الرؤوس وذوي الشعر المجدول، المرتدين ثياب الزعفران وجلود الظباء ولحاء الشجر، يا مهاراجا، فاغلب العوالم وأنت قاهر الحواس.
12.18.36
अग्न्याधेयानि गुर्वर्थं क्रतूनपि सुदक्षिणान् ।
ददात्यहरहः पूर्वं को नु धर्मरतस्ततः ॥ १२.१८.३६ ॥
من هو، المتلذذ بالدارما، الذي يعطي يوماً بعد يوم، أولاً، لأجل المعلم، إقامات النار والقرابين ذات الأجور الوفيرة؟
12.18.37
तत्त्वज्ञो जनको राजा लोकेऽस्मिन्निति गीयते ।
सोऽप्यासीन्मोहसंपन्नो मा मोहवशमन्वगाः ॥ १२.१८.३७ ॥
يُتغنّى في هذا العالم بالملك جَنَكَ العارف بالحقيقة. ومع ذلك فقد كان هو أيضًا مشمولًا بالوهم؛ فلا تقع في قبضة الوهم.
12.18.38
एवं धर्ममनुक्रान्ता सदा दानतपः पराः ।
आनृशंस्यगुणोपेताः कामक्रोधविवर्जिताः ॥ १२.१८.३८ ॥
أولئك الذين اتّبعوا الدّهرما هكذا، دائمًا مكرّسون للعطاء والتقشف، متّصفون بفضيلة عدم القسوة، خالون من الشهوة والغضب.
12.18.39
प्रजानां पालने युक्ता दममुत्तममास्थिताः ।
इष्ट्वा लोकानवाप्स्यामो गुरुवृद्धोपचायिनः ॥ १२.१८.३९ ॥
ونحن المنهمكون في حماية الرعايا، المتمسّكون بأسمى ضبط للنفس، الخادمون للمعلّمين والشيوخ، سننال العوالم بالقرابين.
12.18.40
देवतातिथिभूतानां निर्वपन्तो यथाविधि ।
स्थानमिष्टमवाप्स्यामो ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ॥ १२.१८.४० ॥
نُقرّب القرابين على الوجه المشروع للآلهة والضيوف وجميع الكائنات، مخلصين للبراهمة وصادقين في القول، سننال المكان المرغوب.