Mahābhārata · Adhyāya 12.18
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.18.1
तूष्णींभूतं तु राजानं पुनरेवार्जुनोऽब्रवीत् ।
संतप्तः शोकदुःखाभ्यां राजवाक्शल्यपीडितः ॥ १२.१८.१ ॥
Als der König schwieg, sprach Arjuna erneut, von Kummer und Leid gequält, von den Worten des Königs wie von einem Pfeil getroffen.
12.18.2
कथयन्ति पुरावृत्तमितिहासमिमं जनाः ।
विदेहराज्ञः संवादं भार्यया सह भारत ॥ १२.१८.२ ॥
Die Menschen erzählen diese alte Begebenheit, diese Geschichte: den Dialog des Königs von Videha mit seiner Frau, o Bhārata.
12.18.3
उत्सृज्य राज्यं भिक्षार्थं कृतबुद्धिं नरेश्वरम् ।
विदेहराजमहीषी दुःखिता प्रत्यभाषत ॥ १२.१८.३ ॥
Die Hauptgemahlin des Königs von Videha antwortete betrübt dem Herrn der Menschen, der das Reich aufgegeben hatte und entschlossen war, vom Almosen zu leben.
12.18.4
धनान्यपत्यं मित्राणि रत्नानि विविधानि च ।
पन्थानं पावनं हित्वा जनको मौढ्यमास्थितः ॥ १२.१८.४ ॥
Nachdem er Reichtum, Nachkommen, Freunde und vielerlei Juwelen sowie den reinen Pfad aufgegeben hat, hat Janaka sich der Torheit hingegeben.
12.18.5
तं ददर्श प्रिया भार्या भैक्षवृत्तिमकिंचनम् ।
धानामुष्टिमुपासीनं निरीहं गतमत्सरम् ॥ १२.१८.५ ॥
Seine geliebte Frau sah ihn: vom Almosen lebend, besitzlos, bei einer Handvoll gerösteter Körner sitzend, frei von Verlangen und Neid.
12.18.6
तमुवाच समामत्य भर्तारमकुतोभयम् ।
क्रुद्धा मनस्विनी भार्या विविक्ते हेतुमद्वचः ॥ १२.१८.६ ॥
Sie trat zu ihrem furchtlosen Gatten und sprach, zornig und hochgesinnt, im Verborgenen vernünftige Worte.
12.18.7
कथमुत्सृज्य राज्यं स्वं धनधान्यसमन्वितम् ।
कापालीं वृत्तिमास्थाय धान्यमुष्टिमुपाससे ॥ १२.१८.७ ॥
Wie hast du, nachdem du dein eigenes Reich, reich an Reichtum und Getreide, aufgegeben hast, die Lebensweise eines Kāpālī angenommen und lebst von einer Handvoll Korn?
12.18.8
प्रतिज्ञा तेऽन्यथा राजन्विचेष्टा चान्यथा तव ।
यद्राज्यं महदुत्सृज्य स्वल्पे लुभ्यसि पार्थिव ॥ १२.१८.८ ॥
Dein Gelübde, o König, ist das eine, und dein Verhalten ist ein anderes. O Herrscher der Erde, nachdem du ein großes Reich aufgegeben hast, begehrst du nach einer kleinen Sache.
12.18.9
नैतेनातिथयो राजन्देवर्षिपितरस्तथा ।
अद्य शक्यास्त्वया भर्तुं मोघस्तेऽयं परिश्रमः ॥ १२.१८.९ ॥
Damit, o König, kannst du heute weder die Gäste noch die Götter, Weisen und Ahnen versorgen. Deine Mühe ist vergeblich.
12.18.10
देवतातिथिभिश्चैव पितृभिश्चैव पार्थिव ।
सर्वैरेतैः परित्यक्तः परिव्रजसि निष्क्रियः ॥ १२.१८.१० ॥
O Herrscher der Erde, du wurdest von all diesen verlassen: den Göttern, den Gästen und den Ahnen. Untätig wanderst du als Entsagender umher.
12.18.11
यस्त्वं त्रैविद्यवृद्धानां ब्राह्मणानां सहस्रशः ।
भर्ता भूत्वा च लोकस्य सोऽद्यान्यैर्भूतिमिच्छसि ॥ १२.१८.११ ॥
Du, der du der Erhalter von Tausenden alter, in den drei Veden bewanderter Brahmanen und der Beschützer der Welt warst, begehrst heute Wohlstand von anderen.
12.18.12
श्रियं हित्वा प्रदीप्तां त्वं श्ववत्संप्रति वीक्ष्यसे ।
अपुत्रा जननी तेऽद्य कौसल्या चापतिस्त्वया ॥ १२.१८.१२ ॥
Nachdem du den glänzenden Königsruhm aufgegeben hast, blickst du nun wie ein Hund umher. Heute ist deine Mutter Kauśalyā ohne Sohn, und durch dich auch ohne Gatten.
12.18.13
आश्रिता धर्मकामास्त्वां क्षत्रियाः पर्युपासते ।
त्वदाशामभिकाङ्क्षन्तः कृपणाः फलहेतुकाः ॥ १२.१८.१३ ॥
Die Kṣatriyas, die nach Dharma verlangen, sind auf dich angewiesen und dienen dir. Jene Elenden, die auf dich hoffen und nach Lohn streben, warten auf dich.
12.18.14
तांश्च त्वं विफलान्कृत्वा कं नु लोकं गमिष्यसि ।
राजन्संशयिते मोक्षे परतन्त्रेषु देहिषु ॥ १२.१८.१४ ॥
Und nachdem du sie zunichte gemacht hast, in welche Welt wirst du gehen? O König, die Befreiung ist ungewiss, und die verkörperten Wesen sind abhängig von anderen.
12.18.15
नैव तेऽस्ति परो लोको नापरः पापकर्मणः ।
धर्म्यान्दारान्परित्यज्य यस्त्वमिच्छसि जीवितुम् ॥ १२.१८.१५ ॥
Für dich, der du Böses tust, gibt es weder eine höhere noch eine niedere Welt. Nachdem du deine dharmagemäßen Frauen verlassen hast, willst du leben.
12.18.16
स्रजो गन्धानलंकारान्वासांसि विविधानि च ।
किमर्थमभिसंत्यज्य परिव्रजसि निष्क्रियः ॥ १२.१८.१६ ॥
Nachdem du Girlanden, Düfte, Schmuck und vielerlei Kleider gänzlich abgelegt hast, wozu wanderst du untätig als Entsagender umher?
12.18.17
निपानं सर्वभूतानां भूत्वा त्वं पावनं महत ।
आढ्यो वनस्पतिर्भूत्वा सोन्यांस्त्वं पर्युपाससे ॥ १२.१८.१७ ॥
Du bist zur Tränke aller Wesen geworden, ein großer Reiniger und ein fruchtbarer Baum, und du dienst den anderen.
12.18.18
खादन्ति हस्तिनं न्यासे क्रव्यादा बहवोऽप्युत ।
बहवः कृमयश्चैव किं पुनस्त्वामनर्थकम् ॥ १२.१८.१८ ॥
Viele fleischfressende Geschöpfe verschlingen sogar einen Elefanten im Körper, und viele Würmer ebenso. Wie viel mehr werden sie dich verschlingen, der du nutzlos bist!
12.18.19
य इमां कुण्डिकां भिन्द्यान्त्रिविष्टब्धं च यो हरेत् ।
वासश्चापि हरेत्तस्मिन्कथं ते मानसं भवेत् ॥ १२.१८.१९ ॥
Wie würde dein Geist gegenüber dem sein, der diesen Wasserkrug zerbricht, das Verborgene stiehlt und ihm auch die Kleider nimmt?
12.18.20
यस्त्वं सर्वं समुत्सृज्य धानामुष्टिमनुग्रहः ।
यदनेन कृतं सर्वं किमिदं मम दीयते ॥ १२.१८.२० ॥
Du hast alles aufgegeben und einer Handvoll Getreide Gunst erwiesen. Warum wird mir dies gegeben, zusammen mit allem, was er getan hat?
12.18.21
धानामुष्टेरिहार्थश्चेत्प्रतिज्ञा ते विनश्यति ।
का वाऽहं तव को मे त्वं कश्च ते मय्यनुग्रहः ॥ १२.१८.२१ ॥
Wenn hier ein Zweck in einer Handvoll Getreide liegt, wird dein Gelübde zerstört. Wer bin ich für dich, wer bist du für mich, und was ist deine Gunst mir gegenüber?
12.18.22
प्रशाधि पृथिवीं राजन्यत्र तेऽनुग्रहो भवेत् ।
प्रासादे शयनं यानं वासांस्याभरणानि च ॥ १२.१८.२२ ॥
O König, herrsche über die Erde, wo immer dein Wohlgefallen liegt — ein Lager im Palast, Fahrzeuge, Gewänder und Schmuck.
12.18.23
श्रियां निराशैरधनेस्त्यक्तमित्रैरकिंचनैः ।
सौखिकैः संभृतो योऽर्थः स संत्यजति किंनु तं ॥ १२.१८.२३ ॥
Den Reichtum, den die Genießer angehäuft haben, geben sogar die Besitzlosen, die Armen, die von Freunden Verlassenen und die Begierdelosen auf — wer also gäbe ihn nicht auf?
12.18.24
योऽत्यन्तं प्रतिगृह्णीयाद्यश्च दद्यात्सदैव हि ।
तयोस्त्वमन्तरं विद्धि श्रेयांस्ताभ्यां क उच्यते ॥ १२.१८.२४ ॥
Erkenne den Unterschied zwischen dem, der unablässig im Übermaß empfängt, und dem, der stets gibt — wer von beiden gilt als der bessere?
12.18.25
सदैव याचमानेषु तथा दम्भान्वितेषु च ।
एतेषु दक्षिणा दत्ता दावाग्राविव दुर्हुतम् ॥ १२.१८.२५ ॥
Eine Dakṣiṇā, die stets Bettlern und ebenso Menschen voller Heuchelei gegeben wird, ist wie eine falsch dargebrachte Opfergabe in einen Waldbrand geworfen.
12.18.26
जातवेदा यथा राजन्नादग्ध्वैवोपशाम्यति ।
सदैव याचमानो वै तथा शाम्यति न द्विजः ॥ १२.१८.२६ ॥
O König, wie das Feuer erlischt, ohne zu brennen, so kommt der Dvija, der stets bettelt, nie zur Ruhe.
12.18.27
सतां वै ददतोऽन्नं च लोकेऽस्मिन्प्रकृतिर्ध्रुवा ।
न चेद्राजा भवेद्दाता कुतः स्युर्मोक्षकाङ्क्षिणः ॥ १२.१८.२७ ॥
In dieser Welt ist es die feste Natur der Guten, Speise zu geben. Wäre der König kein Geber, woher kämen dann jene, die nach Befreiung streben?
12.18.28
अन्नाद्गृहस्था लोकेऽस्मिन्भिक्षवस्तत एव च ।
अन्नात्प्राणः प्रभवति अन्नदः प्राणदो भवेत् ॥ १२.१८.२८ ॥
In dieser Welt leben Hausvorstände von Speise, und Bettelmönche ebenso. Der Lebensatem entsteht aus der Speise; wer Speise gibt, wird zum Spender des Lebens.
12.18.29
गृहस्थेभ्योऽपि निर्मुक्ता गृहस्थानेव संश्रिताः ।
प्रभवं च प्रतिष्ठां च दान्ता विन्दन्त आसते ॥ १२.१८.२९ ॥
Obwohl sie von den Hausvorständen befreit sind, hängen sie doch von ihnen ab; die Selbstbeherrschten erhalten von ihnen Herkunft und Halt und verweilen so.
12.18.30
त्यागान्न भिक्षुकं विन्द्यान्न मौढ्यान्न च याचनात् ।
ऋजुस्तु योऽर्थं त्यजति तं मुक्तं विद्धि भिक्षुकम् ॥ १२.१८.३० ॥
Man soll einen Bettelmönch weder an seiner Entsagung, noch an seiner Verblendung, noch an seinem Betteln erkennen; wisse, dass der Befreite Bettelmönch derjenige ist, der aufrichtig den Reichtum aufgibt.
12.18.31
असक्तः शक्तवद्गच्छन्निः सङ्गो मुक्तबन्धनः ।
समः शत्रौ च मित्रे च स वै मुक्तो महीपते ॥ १२.१८.३१ ॥
Wer ohne Anhaftung seiner Kraft gemäß geht, frei von Gesellschaft und von Fesseln gelöst, gleichmütig gegenüber Feind und Freund, der ist wahrhaft befreit, o Herr der Erde.
12.18.32
परिव्रजन्ति दानार्थं मुण्डाः काषायवाससः ।
सिता बहुविधैः पाशैः संचिन्वन्तो वृथामिषम् ॥ १२.१८.३२ ॥
Kahlköpfige in ockerfarbenen Gewändern ziehen umher um Almosen; gebunden von vielerlei Schlingen, sammeln sie nutzlose Beute.
12.18.33
त्रयीं च नामवार्तां च त्यक्त्वा पुत्रान्व्रजन्ति ये ।
त्रिविष्टब्धं च वासश्च प्रतिगृह्णन्त्यबुद्धयः ॥ १२.१८.३३ ॥
Diejenigen, die die drei Veden und das Gerede von Name und Abstammung ablegen und ihre Söhne verlassen, und die Törichten, die ein dreifach gehaltenes Gewand annehmen.
12.18.34
अनिष्कषाये काषायमीहार्थमिति विद्धि तम् ।
धर्मध्वजानां मुण्डानां वृत्त्यर्थमिति मे मतिः ॥ १२.१८.३४ ॥
Wisse, dass das ockerfarbene Gewand dessen, der nicht gereinigt ist, dem Gewinn dient; für die Kahlköpfigen, die das Banner des Dharma tragen, dient es, so meine Meinung, dem Lebensunterhalt.
12.18.35
काषायैरजिनैश्चीरैर्नग्नान्मुण्डाञ्जटाधरान् ।
बिभ्रत्साधून्महाराज जय लोकाञ्जितेन्द्रियः ॥ १२.१८.३५ ॥
Indem du die nackten, kahlköpfigen und schopfhaarigen Heiligen in ockerfarbenen Gewändern, Antilopenfellen und Baumrinde unterstützt, o großer König, mit besiegten Sinnen, erobere die Welten.
12.18.36
अग्न्याधेयानि गुर्वर्थं क्रतूनपि सुदक्षिणान् ।
ददात्यहरहः पूर्वं को नु धर्मरतस्ततः ॥ १२.१८.३६ ॥
Wer, dem Dharma ergeben, gibt Tag für Tag zuerst für den Lehrer die Feuerstiftungen und die Opfer mit reichen Gaben?
12.18.37
तत्त्वज्ञो जनको राजा लोकेऽस्मिन्निति गीयते ।
सोऽप्यासीन्मोहसंपन्नो मा मोहवशमन्वगाः ॥ १२.१८.३७ ॥
König Janaka, der die Wahrheit kennt, wird in dieser Welt besungen. Doch auch er war von Verblendung erfüllt; gerate nicht in die Gewalt der Verblendung.
12.18.38
एवं धर्ममनुक्रान्ता सदा दानतपः पराः ।
आनृशंस्यगुणोपेताः कामक्रोधविवर्जिताः ॥ १२.१८.३८ ॥
Jene, die so dem Dharma gefolgt sind, stets dem Geben und der Askese ergeben, mit der Tugend der Gewaltlosigkeit begabt und frei von Begierde und Zorn.
12.18.39
प्रजानां पालने युक्ता दममुत्तममास्थिताः ।
इष्ट्वा लोकानवाप्स्यामो गुरुवृद्धोपचायिनः ॥ १२.१८.३९ ॥
Dem Schutz der Untertanen hingegeben, die höchste Selbstbeherrschung bewahrend und Lehrer und Alte verehrend, werden wir durch Opfer die Welten erlangen.
12.18.40
देवतातिथिभूतानां निर्वपन्तो यथाविधि ।
स्थानमिष्टमवाप्स्यामो ब्रह्मण्याः सत्यवादिनः ॥ १२.१८.४० ॥
Die Götter, Gäste und alle Wesen nach Vorschrift beschenkend, den Brahmanen ergeben und wahrhaftig, werden wir den ersehnten Ort erlangen.