Mahābhārata · Adhyāya 12.181
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.181.1
मेरुमध्ये स्थितो ब्रह्मा कथं स ससृजे प्रजाः ।
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व याथातथ्येन पृच्छतः ॥ १२.१८१.१ ॥
¿Cómo creó Brahmā, situado en medio del Meru, a las criaturas? Cuéntame todo esto tal como es, pues te lo pregunto.
12.181.2
प्रजाविसर्गं पूर्वं स मानसो मनसाऽसृजत् ।
संरक्षणार्थं भूतानां सृष्टं प्रथमतो जलम् ॥ १२.१८१.२ ॥
Antes, aquel Brahmā nacido de la mente creó por la mente la emisión de las criaturas. Para la protección de los seres, el agua fue creada primero.
12.181.3
यत्प्राणः सर्वभूतानां वर्धन्ते येन च प्रजाः ।
परित्यक्ताश्च नश्यन्ति तेनेदं सर्वमावृतम् ॥ १२.१८१.३ ॥
Aquello que es el aliento vital de todos los seres, por lo que las criaturas crecen, y que al ser abandonado perecen, por eso todo esto está envuelto.
12.181.4
पृथिवी पर्वता मेघा मूर्तिमन्तश्च ये परे ।
सर्वं तद्वारुणं ज्ञेयमापस्तस्तम्भिरे हि ताः ॥ १२.१८१.४ ॥
La tierra, las montañas, las nubes y cualquier otra cosa corpórea: todo eso debe saberse perteneciente a Varuṇa, pues fueron aquellas aguas las que los sostuvieron firmes.
12.181.5
कथं सलिलमुत्पन्नं कथं चैवाग्निमारुतौ ।
कथं वा मेदिनी सृष्टेत्यत्र मे संशयो महान् ॥ १२.१८१.५ ॥
¿Cómo surgió el agua, y cómo el fuego y el viento, o cómo fue creada la tierra? Sobre esto tengo una gran duda.
12.181.6
ब्रह्मकल्पे पुरा ब्रह्मन्ब्रह्मर्षीणां समागमे ।
लोकसंभवसन्देहः समुत्पन्नो महात्मनाम् ॥ १२.१८१.६ ॥
Hace mucho, en la edad de Brahmā, oh brahmín, en una asamblea de los sabios brahmanes, surgió entre los magnánimos la duda sobre el origen de los mundos.
12.181.7
तेऽतिष्ठन्ध्यानमालम्ब्य मौनमास्थाय निश्चलाः ।
त्यक्ताहाराः पवनपा दिव्यं वर्षशतं द्विजाः ॥ १२.१८१.७ ॥
Habiendo tomado la meditación y adoptado el silencio, permanecieron inmóviles; habiendo abandonado el alimento y bebiendo solo viento, aquellos dvijas estuvieron de pie durante cien años divinos.
12.181.8
तेषां ब्रह्ममयी वाणी सर्वेषां श्रोत्रमागमत् ।
दिव्या सरस्वती तत्र संबभूव नभस्तलात् ॥ १२.१८१.८ ॥
Su voz, hecha de Brahman, llegó a los oídos de todos; y allí, desde la bóveda del cielo, apareció la divina Sarasvatī.
12.181.9
पुराऽस्तमितनिःशब्दमाकाशमचलोपमम् ।
नष्टचन्द्रार्कपवनं प्रसुप्तमिव संबभौ ॥ १२.१८१.९ ॥
Antaño el cielo, silencioso como si se hubiera puesto, estaba inmóvil como una montaña; con la luna, el sol y el viento desaparecidos, parecía dormido.
12.181.10
ततः सलिलमुत्पन्नं तमसीवापरं तमः ।
तस्माच्च सलिलोत्पीडात्समजायत मारुतः ॥ १२.१८१.१० ॥
Entonces surgió el agua, como otra oscuridad en la oscuridad; y de la presión de esa agua nació el viento.
12.181.11
यथा भाजनमच्छिद्रं निःशब्दमिह लक्ष्यते ।
तच्चाम्भसा पूर्यमाणं सशब्दं कुरुतेऽनिलः ॥ १२.१८१.११ ॥
Así como una vasija sin agujeros se ve aquí silenciosa, pero al llenarse de agua, el viento la hace sonar.
12.181.12
तथा सलिलसंरुद्धे नभसोन्ते निरन्तरे ।
भित्त्वाऽर्णवतलं वायुः समुत्पतति घोषवान् ॥ १२.१८१.१२ ॥
Así también, en el cielo rodeado de agua, infinito y continuo, el viento, rompiendo el fondo del océano, se alza rugiendo.
12.181.13
स एष चरते वायुरर्णवोत्पीडसंभवः ।
आकाशस्थानमासाद्य प्रशान्तिं नाधिगच्छति ॥ १२.१८१.१३ ॥
Este viento, nacido de la presión del océano, vaga sin cesar; habiendo hallado su lugar en el cielo, no alcanza la calma.
12.181.14
तस्मिन्वाय्वम्बुसंघर्षे दीप्ततेजा महाबलः ।
प्रादुर्बभूवोर्ध्वशिखः कृत्वा निस्तिमिरं नभः ॥ १२.१८१.१४ ॥
En aquel choque de viento y agua apareció el poderoso de resplandor ardiente, con llamas ascendentes, que dejó el cielo libre de tinieblas.
12.181.15
अग्निः पवनसंयुक्तः स्वात्समुत्क्षिपते जलम् ।
सोऽग्निमारुतसंयोगाद्धनत्वमुपपद्यते ॥ १२.१८१.१५ ॥
El fuego, unido al viento, eleva el agua por su propia naturaleza; por la unión de fuego y viento llega a adquirir solidez.
12.181.16
तस्याकाशान्निपतितः स्नेहस्तिष्ठति योऽपरः ।
स संघातत्वमापन्नो भूमित्वमनुगच्छति ॥ १२.१८१.१६ ॥
Aquella humedad que, tras caer del cielo, permanece, es otra. Habiéndose vuelto compacta, alcanza el estado de tierra.
12.181.17
रसानां सर्वगन्धानां स्नेहानां प्राणिनां तथा ।
भूमिर्योनिरिह ज्ञेया यस्यां सर्वं प्रसूयते ॥ १२.१८१.१७ ॥
De los sabores, de todos los olores, de las humedades y de los seres vivos, asimismo, la tierra debe ser conocida aquí como el seno, del cual todo nace.