Mahābhārata · Adhyāya 12.181
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.181.1
मेरुमध्ये स्थितो ब्रह्मा कथं स ससृजे प्रजाः ।
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व याथातथ्येन पृच्छतः ॥ १२.१८१.१ ॥
Wie hat Brahmā, der in der Mitte des Meru steht, die Geschöpfe erschaffen? Erzähle mir all dies wahrheitsgemäß, wie ich es frage.
12.181.2
प्रजाविसर्गं पूर्वं स मानसो मनसाऽसृजत् ।
संरक्षणार्थं भूतानां सृष्टं प्रथमतो जलम् ॥ १२.१८१.२ ॥
Einst erschuf jener aus dem Geist geborene Brahmā mit dem Geist die Hervorbringung der Geschöpfe. Zum Schutz der Wesen wurde zuerst das Wasser geschaffen.
12.181.3
यत्प्राणः सर्वभूतानां वर्धन्ते येन च प्रजाः ।
परित्यक्ताश्च नश्यन्ति तेनेदं सर्वमावृतम् ॥ १२.१८१.३ ॥
Das, was der Lebensatem aller Wesen ist, wodurch die Geschöpfe wachsen und, wenn es verlassen wird, zugrunde gehen — davon ist all dies umhüllt.
12.181.4
पृथिवी पर्वता मेघा मूर्तिमन्तश्च ये परे ।
सर्वं तद्वारुणं ज्ञेयमापस्तस्तम्भिरे हि ताः ॥ १२.१८१.४ ॥
Erde, Berge, Wolken und alles andere, was Gestalt hat — all das ist als zu Varuṇa gehörig zu erkennen, denn jene Wasser haben sie fest gehalten.
12.181.5
कथं सलिलमुत्पन्नं कथं चैवाग्निमारुतौ ।
कथं वा मेदिनी सृष्टेत्यत्र मे संशयो महान् ॥ १२.१८१.५ ॥
Wie entstand das Wasser, und wie Feuer und Wind, oder wie wurde die Erde erschaffen? Darüber habe ich einen großen Zweifel.
12.181.6
ब्रह्मकल्पे पुरा ब्रह्मन्ब्रह्मर्षीणां समागमे ।
लोकसंभवसन्देहः समुत्पन्नो महात्मनाम् ॥ १२.१८१.६ ॥
Einst, in der Zeit Brahmās, o Brahmane, bei einer Versammlung der brahmanischen Weisen, entstand unter den Großherzigen ein Zweifel über den Ursprung der Welten.
12.181.7
तेऽतिष्ठन्ध्यानमालम्ब्य मौनमास्थाय निश्चलाः ।
त्यक्ताहाराः पवनपा दिव्यं वर्षशतं द्विजाः ॥ १२.१८१.७ ॥
Sich der Meditation hingebend und das Schweigen angenommen, standen sie unbeweglich; die Nahrung aufgebend und nur Wind trinkend, standen jene Zweimalgeborenen hundert göttliche Jahre.
12.181.8
तेषां ब्रह्ममयी वाणी सर्वेषां श्रोत्रमागमत् ।
दिव्या सरस्वती तत्र संबभूव नभस्तलात् ॥ १२.१८१.८ ॥
Ihre brahman-gleiche Stimme drang an aller Ohren; und dort erschien aus dem Himmelsgewölbe die göttliche Sarasvatī.
12.181.9
पुराऽस्तमितनिःशब्दमाकाशमचलोपमम् ।
नष्टचन्द्रार्कपवनं प्रसुप्तमिव संबभौ ॥ १२.१८१.९ ॥
Einst war der Himmel, stumm, als wäre er untergegangen, unbeweglich wie ein Berg; mit Mond, Sonne und Wind verschwunden, schien er zu schlafen.
12.181.10
ततः सलिलमुत्पन्नं तमसीवापरं तमः ।
तस्माच्च सलिलोत्पीडात्समजायत मारुतः ॥ १२.१८१.१० ॥
Dann entstand das Wasser, wie eine andere Finsternis in der Finsternis; und aus dem Druck jenes Wassers wurde der Wind geboren.
12.181.11
यथा भाजनमच्छिद्रं निःशब्दमिह लक्ष्यते ।
तच्चाम्भसा पूर्यमाणं सशब्दं कुरुतेऽनिलः ॥ १२.१८१.११ ॥
Wie ein lochloses Gefäß hier geräuschlos erscheint, doch wenn es mit Wasser gefüllt wird, bringt der Wind es zum Tönen.
12.181.12
तथा सलिलसंरुद्धे नभसोन्ते निरन्तरे ।
भित्त्वाऽर्णवतलं वायुः समुत्पतति घोषवान् ॥ १२.१८१.१२ ॥
So auch, im vom Wasser umschlossenen, endlosen und ununterbrochenen Himmel, durchbricht der Wind den Meeresgrund und erhebt sich tosend.
12.181.13
स एष चरते वायुरर्णवोत्पीडसंभवः ।
आकाशस्थानमासाद्य प्रशान्तिं नाधिगच्छति ॥ १२.१८१.१३ ॥
Dieser Wind, aus dem Druck des Ozeans geboren, zieht umher; hat er seinen Platz am Himmel gefunden, erlangt er doch keine Ruhe.
12.181.14
तस्मिन्वाय्वम्बुसंघर्षे दीप्ततेजा महाबलः ।
प्रादुर्बभूवोर्ध्वशिखः कृत्वा निस्तिमिरं नभः ॥ १२.१८१.१४ ॥
In jenem Zusammenprall von Wind und Wasser erschien der Mächtige von brennendem Glanz, mit nach oben lodernden Flammen, der den Himmel dunkellos machte.
12.181.15
अग्निः पवनसंयुक्तः स्वात्समुत्क्षिपते जलम् ।
सोऽग्निमारुतसंयोगाद्धनत्वमुपपद्यते ॥ १२.१८१.१५ ॥
Das Feuer, mit dem Wind vereint, hebt aus seinem eigenen Wesen heraus das Wasser empor; durch die Vereinigung von Feuer und Wind gewinnt es Festigkeit.
12.181.16
तस्याकाशान्निपतितः स्नेहस्तिष्ठति योऽपरः ।
स संघातत्वमापन्नो भूमित्वमनुगच्छति ॥ १२.१८१.१६ ॥
Jene Feuchtigkeit, die, vom Himmel gefallen, zurückbleibt, ist eine andere. Verdichtet gelangt sie zum Zustand der Erde.
12.181.17
रसानां सर्वगन्धानां स्नेहानां प्राणिनां तथा ।
भूमिर्योनिरिह ज्ञेया यस्यां सर्वं प्रसूयते ॥ १२.१८१.१७ ॥
Für die Säfte, alle Gerüche, die Feuchtigkeiten und die Lebewesen gilt ebenso: Die Erde ist hier als der Schoß zu erkennen, aus dem alles hervorgeht.