Mahābhārata · Adhyāya 12.189
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.189.1
आचारस्य विधिं तात प्रोच्यमानं त्वयाऽनघ ।
श्रोतुमिच्छामि धर्मज्ञ सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १२.१८९.१ ॥
Lieber Vater, Makelloser, ich möchte die Regel des rechten Verhaltens hören, wie du sie verkündest. Kenner des Dharma, in meinen Augen bist du allwissend.
12.189.2
दुराचारा दुर्विचेष्टा दुष्प्रज्ञाः प्रियसाहसाः ।
असन्तस्त्वभिविख्याताः सन्तश्चाचारलक्षणाः ॥ १२.१८९.२ ॥
Menschen mit schlechtem Wandel, bösem Verhalten, verderbtem Verstand, die an waghalsigen Taten Gefallen finden, sind die Bösen; doch die Guten erkennt man an den Merkmalen des Wandels.
12.189.3
पुरीषं यदि वा मूत्रं ये न कुवन्ति मानवाः ।
राजमार्गे गवां मध्ये धान्यमध्ये शिवालये।
अग्न्यगारे तथा तीरे ये न कुर्वन्ति ते शुभाः ॥ १२.१८९.३ ॥
Jene Menschen, die weder Kot noch Urin auf der Königsstraße, inmitten des Viehs, inmitten des Getreides, im Śiva-Tempel, im Feuerhaus oder am Ufer entleeren, sind heilbringend.
12.189.4
शौचमावश्यकं कृत्वा देवतानां च तर्पणम् ।
धर्ममाहुर्मनुष्याणामुपस्पृश्य नदीं तरेत् ॥ १२.१८९.४ ॥
Nachdem man die notwendige Reinigung und das Wasseropfer für die Götter vollzogen hat, nennt man dies den Dharma der Menschen; nach der Wasserspende soll man den Fluss überqueren.
12.189.5
सूर्यं सदोपतिष्ठेन न स्वपेद्भास्करोदये ।
सायंप्रातर्जपेत्सन्ध्यां तिष्ठन्पूर्वां तथेतराम् ॥ १२.१८९.५ ॥
Man soll die Sonne stets verehren und bei Sonnenaufgang nicht schlafen; man soll das Dämmerungsgebet abends und morgens rezitieren, das erste stehend, ebenso das zweite.
12.189.6
पञ्चार्द्रो भोजनं भुञ्ज्यात्प्राद्भुखो मौनमास्थितः ।
न निन्द्यादन्नभक्ष्यांश्च स्वादुस्वादु च भक्षयेत् ॥ १२.१८९.६ ॥
Nachdem man die fünf Teile benetzt hat, nach Osten gewandt und schweigend, soll man essen; man soll die genießbare Speise nicht schmähen und das Wohlschmeckende als wohlschmeckend essen.
12.189.7
नार्द्रपाणिः समुत्तिष्ठेन्नार्द्रपादः स्वपेन्निशि ।
देवर्षिर्नारदः प्राह एतदाचारलक्षणम् ॥ १२.१८९.७ ॥
Man soll nicht mit nassen Händen aufstehen und nachts nicht mit nassen Füßen schlafen. Dies ist das Kennzeichen des rechten Verhaltens, erklärte der göttliche Weise Nārada.
12.189.8
शोचिष्केशमनड्वाहं देवगोष्ठं चतुष्पथम् ।
ब्राह्मणं धार्मिकं चैव नित्यं कुर्यात्प्रदक्षिणम् ॥ १२.१८९.८ ॥
Feuer, der Stier, der Kuhstall der Götter, die Kreuzung, ein Brahmane und ein Rechtschaffener — diesen soll man stets im Uhrzeigersinn umschreiten.
12.189.9
अतिथीनां च सर्वेषां प्रेष्याणां स्वजनस्य च ।
सामात्यं भोजनं भृत्यैः पुरुषस्य प्रशस्यते ॥ १२.१८९.९ ॥
Es wird gelobt, wenn ein Mann zusammen mit seinen Gästen, allen Dienern, seinen Verwandten, Ministern und Abhängigen speist.
12.189.10
सायंप्रातर्मनुष्याणामशनं वेदनिर्मितम् ।
नान्तरा भोजनं दृष्टमुपवासी तथा भवेत् ॥ १२.१८९.१० ॥
Die Mahlzeiten des Menschen sind vom Veda vorgeschrieben, morgens und abends; zwischendurch zu essen gilt nicht als geboten, und so soll man fasten.
12.189.11
होमकाले तथ्ना जुह्वन्नृतुकाले तथा व्रजन् ।
अनन्यस्त्रीजनः प्राज्ञो ब्रह्मचारी तथा भवेत् ॥ १२.१८९.११ ॥
Wer beim Opfer rasch die Spenden darbringt und in der fruchtbaren Zeit zu seiner Frau geht, der Weise soll sich anderen Frauen nicht zuwenden und wie ein Keuscher bleiben.
12.189.12
अमृतं ब्राह्मणोच्छिष्टं जनन्या हृदयं कृतम् ।
तज्जनाः पर्युपासन्ते सत्यं सन्तः समासते ॥ १२.१८९.१२ ॥
Der Rest eines Brahmanen ist Nektar, aus dem Herzen der Mutter gemacht; die Menschen dienen ihm, und die Guten wohnen wahrlich darin.
12.189.13
लोष्टमदीं तृणच्छेदी नखखादी तु यो नरः ।
नित्योच्छिष्टः संकसुको नेहायुर्विन्दते महत् ॥ १२.१८९.१३ ॥
Ein Mensch, der Erdklumpen isst, Gras schneidet, an seinen Nägeln kaut und stets in Speiseresten und Schmutz lebt, erlangt in dieser Welt kein langes Leben.
12.189.14
यजुषा संस्कृतं मांसं निवृत्तो मांसभक्षणात् ।
भक्षयेन्न वृथामांसं पृष्ठमांसं च वर्जयेत् ॥ १२.१८९.१४ ॥
Fleisch, das mit einer Formel des Yajur-veda geweiht wurde, darf essen, wer vom Fleischessen abgelassen hat; doch Fleisch ohne Zweck soll man nicht essen und das Rückenfleisch meiden.
12.189.15
स्वदेशे परदेशे वा अतिर्थि नोपवासयेत् ।
काम्यकर्मफलं लब्ध्वा गुरूणामुपपादयेत् ॥ १२.१८९.१५ ॥
Ob im eigenen Land oder in der Fremde, soll man einen Gast nicht hungern lassen; hat man die Frucht eines Wunschopfers erlangt, soll man sie den Ältesten darbringen.
12.189.16
गुरूणामासनं देयं कर्तव्यं चाभिवादनम् ।
गुरूनभ्यर्च्य युज्येत आयुषा यशसा श्रिया ॥ १२.१८९.१६ ॥
Den Ältesten soll man einen Sitz anbieten und ihnen ehrerbietig grüßen; wer die Lehrer geehrt hat, verbindet sich mit langem Leben, Ruhm und Glück.
12.189.17
नेक्षेतादित्यमुद्यन्तं न च नग्नां परस्त्रियम् ।
मैथुनं सततं धर्म्यं गुह्ये चैव समाचरेत् ॥ १२.१८९.१७ ॥
Man soll nicht auf die aufgehende Sonne blicken, noch auf eine nackte fremde Frau; der Beischlaf soll stets dem Dharma gemäß und im Verborgenen vollzogen werden.
12.189.18
तीर्थानां हृदयं तीर्थं शुचीनां हृदयं शुचिः ।
सर्वमार्यकृतं धर्म्यं वालसंस्पर्शनानि च ॥ १२.१८९.१८ ॥
Das Herz der heiligen Stätten ist die heilige Stätte, und das Herz der Reinen ist die Reinheit; alle rechten Werke, die die Edlen vollbringen, und auch die Haarberührungsriten sind dharmisch.
12.189.19
दर्शनेदर्शने नित्यं सुखप्रश्नमुदाहरेत् ।
सायं प्रातश्च विप्राणां प्रदिष्टमभिवादनम् ॥ १२.१८९.१९ ॥
Beim Begegnen wie beim Abschied soll man stets nach dem Wohlergehen fragen; morgens und abends ist den Brahmanen der Gruß vorgeschrieben.
12.189.20
देवगोष्ठे गवां मध्ये ब्राह्मणानां क्रियापथे ।
स्वाध्याये भोजने चैव दक्षिणं पाणिमुद्धरेत् ॥ १२.१८९.२० ॥
Im Bereich der Götter, unter den Kühen, auf dem Weg der Opferhandlungen der Brahmanen, beim Veda-Studium und beim Essen soll man die rechte Hand heben.
12.189.21
सायं प्रातश्च विप्राणां पूजनं च यथाविधि ।
पण्यानां शोभते पण्यं कृषीणामृद्ध्यतां कृषिः।
बहुकारं च सस्यानां वाह्ये वाहो गवां तथा ॥ १२.१८९.२१ ॥
Morgens und abends soll man die Brahmanen gemäß der Vorschrift verehren. Die Waren glänzen für die Kaufleute, der Ackerbau für die wohlhabenden Bauern; viel Mühe kostet das Getreide, und ebenso das Tragen von Lasten für das Vieh draußen.
12.189.22
संपन्नं भोजने नित्यं पानीये तर्पणं तथा ।
सुशृतं पायसे ब्रूयाद्यवाग्वां कृसरे तथा ॥ १२.१८९.२२ ॥
Beim Essen soll man stets »gut bereitet« (sampanna) sagen, beim Trank »Libation« (tarpaṇa); bei der Milchreis-Speise »gut gekocht« (suśṛta), ebenso bei Gerstenbrei und dem Sesam-Reisgericht.
12.189.23
श्मश्रुकर्मणि संप्राप्ते क्षुते स्नानेऽथ भोजने ।
व्याधितानां च सर्वेषामायुष्ममभिनन्दनम् ॥ १२.१८९.२३ ॥
Beim Bartscheren, beim Niesen, beim Baden, beim Essen und allen Kranken gegenüber soll man mit »langes Leben dir« (āyuṣmān) grüßen.
12.189.24
प्रत्यादित्यं न मेहेत न पश्येदात्मनः शकृत् ।
सुतैः स्त्रिया च शयनं सह भोज्यं च वर्जयेत् ॥ १२.१८९.२४ ॥
Man soll nicht gegen die Sonne urinieren und nicht den eigenen Kot betrachten; das gemeinsame Schlafen und gemeinsame Essen mit den Söhnen und mit der Ehefrau soll man meiden.
12.189.25
त्वंकारं नामधेयं च ज्येष्ठानां परिवर्जयेत् ।
अवराणां समानानामुभयं नैव दुष्यति ॥ १२.१८९.२५ ॥
Man soll es vermeiden, Ältere mit 'du' anzureden und ihren Namen auszusprechen; gegenüber Jüngeren und Gleichen ist beides nicht fehlerhaft.
12.189.26
हृदयं पापवृत्तानां पापमाख्याति वैकृतम् ।
ज्ञानपूर्वं विनश्यन्ति गूहमाना महाजने ॥ १२.१८९.२६ ॥
Das Herz derer, die Sündhaftes tun, offenbart selbst die Verderbtheit ihrer Sünde; wer eine wissentlich begangene Sünde vor der großen Versammlung verbirgt, geht zugrunde.
12.189.27
ज्ञानपूर्वकृतं पापं छादयन्त्यबहुश्रुताः ।
नैनं मनुष्याः पश्यन्ति पश्यन्त्येव दिवौकसः ॥ १२.१८९.२७ ॥
Die Unbelesenen verbergen eine wissentlich begangene Sünde; die Menschen sehen sie nicht, doch die Himmelsbewohner sehen sie gewiss.
12.189.28
पापेनापिहितं पापं पापमेवानुवर्तते ।
धर्मेणापिहितो धर्मो धर्ममेवानुवर्तते।
धार्मिकेण कृतो धर्मो धर्ममेवानुवर्तते ॥ १२.१८९.२८ ॥
Die durch Sünde verborgene Sünde folgt nur der Sünde; das durch Dharma verborgene Dharma folgt nur dem Dharma; das von einem Rechtschaffenen vollbrachte Dharma folgt nur dem Dharma.
12.189.29
पापं कृतं न स्मरतीह मूढो ।
विवर्तमानस्य तदेति कर्तुः।
राहुर्यथा चन्द्रमुपैति चापि ।
तथाऽबुधं पापमुपैति कर्म ॥ १२.१८९.२९ ॥
Der Verblendete erinnert sich nicht an die Sünde, die er hier begangen hat, doch sie kehrt zurück und erreicht den Täter, wie Rāhu sich dem Mond nähert; so erreicht die sündige Tat den Unweisen.
12.189.30
आशया संचितं द्रव्यं दुःखेनैवोपभुज्यते ।
तद्बुधा न प्रशंसन्ति मरणं न प्रतीक्षते ॥ १२.१८९.३० ॥
Reichtum, der aus Hoffnung angehäuft wurde, wird nur unter Leiden genossen; darum preisen die Weisen ihn nicht, und der Tod wartet nicht auf ihn.
12.189.31
मानसं सर्वभूतानां धर्ममाहुर्मनीषिणः ।
तस्मात्सर्वेषु भूतेषु मनसा शिवमाचरेत् ॥ १२.१८९.३१ ॥
Die Weisen nennen den Dharma die geistige Haltung aller Wesen; deshalb soll man gegenüber allen Wesen mit dem Geist das Heilsame üben.
12.189.32
एक एव चरेद्धर्मं नास्ति धर्मे सहायता ।
केवलं विधिमासाद्य सहायः किं करिष्यति ॥ १२.१८९.३२ ॥
Allein soll man den Dharma üben, denn im Dharma gibt es keine Hilfe; wenn man allein das Schicksal erreicht hat, was kann ein Helfer tun?
12.189.33
धर्मो योनिर्मनुष्याणां देवानाममृतं दिवि ।
प्रेत्यभावे सुखं धर्माच्न्छश्वत्तैरुपभुज्यते ॥ १२.१८९.३३ ॥
Der Dharma ist der Ursprung der Menschen, und im Himmel ist er der Nektar der Götter; das Glück nach dem Tod kommt aus dem Dharma, und sie genießen es immerdar.