மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.189
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.189.1
आचारस्य विधिं तात प्रोच्यमानं त्वयाऽनघ ।
श्रोतुमिच्छामि धर्मज्ञ सर्वज्ञो ह्यसि मे मतः ॥ १२.१८९.१ ॥
ஐயா, களங்கமற்றவரே, நீர் கூறவிருக்கும் நல்லொழுக்கத்தின் விதியைக் கேட்க விரும்புகிறேன். தர்மத்தை அறிந்தவரே, உம்மை நான் அனைத்தும் அறிந்தவராகக் கருதுகிறேன்.
12.189.2
दुराचारा दुर्विचेष्टा दुष्प्रज्ञाः प्रियसाहसाः ।
असन्तस्त्वभिविख्याताः सन्तश्चाचारलक्षणाः ॥ १२.१८९.२ ॥
தீய ஒழுக்கமும் தீய நடத்தையும் கெட்ட புத்தியும் துணிச்சலான செயல்களில் விருப்பமும் உடையவர்கள் அசந்தர்; ஆனால் நல்லொழுக்கத்தின் அடையாளங்களால் சந்தர்கள் அறியப்படுகிறார்கள்.
12.189.3
पुरीषं यदि वा मूत्रं ये न कुवन्ति मानवाः ।
राजमार्गे गवां मध्ये धान्यमध्ये शिवालये।
अग्न्यगारे तथा तीरे ये न कुर्वन्ति ते शुभाः ॥ १२.१८९.३ ॥
மலமோ சிறுநீரோ, அரச பாதையிலும், பசுக்களின் நடுவிலும், தானியங்களின் நடுவிலும், சிவாலயத்திலும், அக்னிசாலையிலும், ஆற்றங்கரையிலும் கழிக்காத மனிதர்கள் நல்லவர்கள்.
12.189.4
शौचमावश्यकं कृत्वा देवतानां च तर्पणम् ।
धर्ममाहुर्मनुष्याणामुपस्पृश्य नदीं तरेत् ॥ १२.१८९.४ ॥
அவசியமான தூய்மையைச் செய்து, தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் அளித்து, இதுவே மனிதர்களின் தர்மம் என்று கூறுகிறார்கள்; ஆசமனம் செய்து ஆற்றைக் கடக்க வேண்டும்.
12.189.5
सूर्यं सदोपतिष्ठेन न स्वपेद्भास्करोदये ।
सायंप्रातर्जपेत्सन्ध्यां तिष्ठन्पूर्वां तथेतराम् ॥ १२.१८९.५ ॥
சூரியனை எப்போதும் வழிபட வேண்டும்; சூரியோதயத்தில் உறங்கக் கூடாது; மாலையிலும் காலையிலும் சந்தியை ஜபிக்க வேண்டும், முந்தையதை நின்றபடியும் அவ்வாறே பிந்தையதையும்.
12.189.6
पञ्चार्द्रो भोजनं भुञ्ज्यात्प्राद्भुखो मौनमास्थितः ।
न निन्द्यादन्नभक्ष्यांश्च स्वादुस्वादु च भक्षयेत् ॥ १२.१८९.६ ॥
ஐந்து உறுப்புகளை ஈரமாக்கிக் கொண்டு, கிழக்கு நோக்கி, மௌனமாக அமர்ந்து உணவு உண்ண வேண்டும்; உண்ணத்தக்க உணவை நிந்திக்கக் கூடாது, சுவையானதை சுவையாக உண்ண வேண்டும்.
12.189.7
नार्द्रपाणिः समुत्तिष्ठेन्नार्द्रपादः स्वपेन्निशि ।
देवर्षिर्नारदः प्राह एतदाचारलक्षणम् ॥ १२.१८९.७ ॥
ஈரக் கையுடன் எழக்கூடாது; ஈரக் காலுடன் இரவில் உறங்கக்கூடாது. இதுவே நல்லொழுக்கத்தின் அடையாளம் என்று தேவர்ஷி நாரதர் கூறினார்.
12.189.8
शोचिष्केशमनड्वाहं देवगोष्ठं चतुष्पथम् ।
ब्राह्मणं धार्मिकं चैव नित्यं कुर्यात्प्रदक्षिणम् ॥ १२.१८९.८ ॥
அக்னி, காளை, தேவர்களின் பசுத்தொழுவம், நாற்சந்தி, பிராமணன், தர்மவான் ஆகியோரை எப்போதும் வலம் வர வேண்டும்.
12.189.9
अतिथीनां च सर्वेषां प्रेष्याणां स्वजनस्य च ।
सामात्यं भोजनं भृत्यैः पुरुषस्य प्रशस्यते ॥ १२.१८९.९ ॥
விருந்தினர்கள், எல்லா பணியாளர்கள், உறவினர்கள், அமைச்சர்கள், ஏவலர்களுடன் உண்பது மனிதனுக்குப் புகழ்ந்து சொல்லப்படுகிறது.
12.189.10
सायंप्रातर्मनुष्याणामशनं वेदनिर्मितम् ।
नान्तरा भोजनं दृष्टमुपवासी तथा भवेत् ॥ १२.१८९.१० ॥
மனிதர்களின் உணவு வேதம் விதித்தபடி காலையும் மாலையும் ஆகும். இடையில் உண்பது காணப்படவில்லை; அவ்வாறே உபவாசம் இருக்க வேண்டும்.
12.189.11
होमकाले तथ्ना जुह्वन्नृतुकाले तथा व्रजन् ।
अनन्यस्त्रीजनः प्राज्ञो ब्रह्मचारी तथा भवेत् ॥ १२.१८९.११ ॥
ஹோம வேளையில் விரைந்து ஆகுதி அளித்து, ருதுகாலத்தில் செல்லும்போது, அறிஞன் வேறு பெண்களை நாடாமல் பிரம்மசாரியாக இருக்க வேண்டும்.
12.189.12
अमृतं ब्राह्मणोच्छिष्टं जनन्या हृदयं कृतम् ।
तज्जनाः पर्युपासन्ते सत्यं सन्तः समासते ॥ १२.१८९.१२ ॥
பிராமணரின் எச்சம் அமுதம்; அது தாயின் இதயத்திலிருந்து படைக்கப்பட்டது. மக்கள் அதைப் போற்றுவர்; நல்லோர் உண்மையில் அதில் வாழ்வர்.
12.189.13
लोष्टमदीं तृणच्छेदी नखखादी तु यो नरः ।
नित्योच्छिष्टः संकसुको नेहायुर्विन्दते महत् ॥ १२.१८९.१३ ॥
மண் கட்டிகளை உண்பவனும், புல்லை வெட்டுபவனும், நகங்களைக் கடிப்பவனும், எப்போதும் எச்சில்பட்டவனாகவும் அழுக்கனாகவும் இருப்பவனுமான மனிதன் இவ்வுலகில் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவதில்லை.
12.189.14
यजुषा संस्कृतं मांसं निवृत्तो मांसभक्षणात् ।
भक्षयेन्न वृथामांसं पृष्ठमांसं च वर्जयेत् ॥ १२.१८९.१४ ॥
யஜுர் வேத மந்திரத்தால் புனிதப்படுத்தப்பட்ட இறைச்சியை, இறைச்சி உண்பதிலிருந்து விலகியவன் உண்ணலாம்; ஆனால் வீணான இறைச்சியையும் முதுகு இறைச்சியையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
12.189.15
स्वदेशे परदेशे वा अतिर्थि नोपवासयेत् ।
काम्यकर्मफलं लब्ध्वा गुरूणामुपपादयेत् ॥ १२.१८९.१५ ॥
தன் நாட்டிலோ அன்னியநாட்டிலோ விருந்தினரைப் பட்டினி போடக்கூடாது. விருப்ப கர்மத்தின் பலனைப் பெற்றால் அதை குருமார்களுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.
12.189.16
गुरूणामासनं देयं कर्तव्यं चाभिवादनम् ।
गुरूनभ्यर्च्य युज्येत आयुषा यशसा श्रिया ॥ १२.१८९.१६ ॥
பெரியோர்களுக்கு இருக்கை அளிக்க வேண்டும், வணக்கம் செலுத்த வேண்டும். குருமார்களை வழிபட்டு ஆயுள், புகழ், செல்வம் ஆகியவற்றோடு ஒன்றுபட வேண்டும்.
12.189.17
नेक्षेतादित्यमुद्यन्तं न च नग्नां परस्त्रियम् ।
मैथुनं सततं धर्म्यं गुह्ये चैव समाचरेत् ॥ १२.१८९.१७ ॥
உதயமாகும் சூரியனைப் பார்க்கக்கூடாது; நிர்வாணமான பிறன்மனைவியையும் பார்க்கக்கூடாது. புணர்ச்சி எப்போதும் தர்மத்திற்கு ஏற்ப, மறைவாகவே செய்ய வேண்டும்.
12.189.18
तीर्थानां हृदयं तीर्थं शुचीनां हृदयं शुचिः ।
सर्वमार्यकृतं धर्म्यं वालसंस्पर्शनानि च ॥ १२.१८९.१८ ॥
தீர்த்தங்களின் உள்ளமே தீர்த்தம்; தூய்மையானவர்களின் உள்ளமே தூய்மை. ஆரியர்கள் செய்த தர்ம கருமங்கள் அனைத்தும், முடி தொடுதல் சடங்குகளும் தர்மத்திற்கு ஏற்றவை.
12.189.19
दर्शनेदर्शने नित्यं सुखप्रश्नमुदाहरेत् ।
सायं प्रातश्च विप्राणां प्रदिष्टमभिवादनम् ॥ १२.१८९.१९ ॥
சந்திக்கும்போதும் பிரியும்போதும் எப்போதும் நலம் விசாரிக்க வேண்டும்; மாலையிலும் காலையிலும் பிராமணர்களுக்கு வணக்கம் செலுத்துவது விதிக்கப்பட்டது.
12.189.20
देवगोष्ठे गवां मध्ये ब्राह्मणानां क्रियापथे ।
स्वाध्याये भोजने चैव दक्षिणं पाणिमुद्धरेत् ॥ १२.१८९.२० ॥
கோயிலிலும், பசுக்களின் நடுவிலும், பிராமணர்களின் சடங்கு வழியிலும், வேதபாராயணத்திலும், உணவின்போதும் வலது கையை உயர்த்த வேண்டும்.
12.189.21
सायं प्रातश्च विप्राणां पूजनं च यथाविधि ।
पण्यानां शोभते पण्यं कृषीणामृद्ध्यतां कृषिः।
बहुकारं च सस्यानां वाह्ये वाहो गवां तथा ॥ १२.१८९.२१ ॥
மாலையிலும் காலையிலும் விதிப்படி பிராமணர்களை வழிபட வேண்டும். வணிகர்களின் பொருள் சிறக்கிறது; வளம்பெறும் உழவர்களின் உழவு சிறக்கிறது; தானியங்களுக்கான பெரும் உழைப்பும், வெளியே பசுக்களை சுமப்பதும் அவ்வாறே.
12.189.22
संपन्नं भोजने नित्यं पानीये तर्पणं तथा ।
सुशृतं पायसे ब्रूयाद्यवाग्वां कृसरे तथा ॥ १२.१८९.२२ ॥
உணவில் எப்போதும் 'சம்பன்னம்' என்றும், பானத்தில் தர்ப்பணம் என்றும் சொல்ல வேண்டும்; பாயசத்தில் 'சுஷ்ருதம்' என்றும், பார்லி கஞ்சியிலும் கிச்சடியிலும் அவ்வாறே சொல்ல வேண்டும்.
12.189.23
श्मश्रुकर्मणि संप्राप्ते क्षुते स्नानेऽथ भोजने ।
व्याधितानां च सर्वेषामायुष्ममभिनन्दनम् ॥ १२.१८९.२३ ॥
சவரம் செய்யும்போதும், தும்மும்போதும், குளிக்கும்போதும், உணவின்போதும், நோயாளிகள் அனைவருக்கும் 'ஆயுஷ்மான்' என்று வாழ்த்த வேண்டும்.
12.189.24
प्रत्यादित्यं न मेहेत न पश्येदात्मनः शकृत् ।
सुतैः स्त्रिया च शयनं सह भोज्यं च वर्जयेत् ॥ १२.१८९.२४ ॥
சூரியனுக்கு எதிரே சிறுநீர் கழிக்கக் கூடாது; தன் மலத்தைப் பார்க்கக் கூடாது; மக்களுடனும் மனைவியுடனும் சேர்ந்து படுப்பதையும் சேர்ந்து உண்பதையும் தவிர்க்க வேண்டும்.
12.189.25
त्वंकारं नामधेयं च ज्येष्ठानां परिवर्जयेत् ।
अवराणां समानानामुभयं नैव दुष्यति ॥ १२.१८९.२५ ॥
மூத்தவர்களை 'நீ' என்றும் அவர்களின் பெயரைச் சொல்லியும் அழைப்பதை விட்டுவிட வேண்டும்; இளையோர் மற்றும் சமமானோரிடம் இரண்டும் குற்றமாகாது.
12.189.26
हृदयं पापवृत्तानां पापमाख्याति वैकृतम् ।
ज्ञानपूर्वं विनश्यन्ति गूहमाना महाजने ॥ १२.१८९.२६ ॥
பாவச் செயல் செய்பவர்களின் இதயமே அவர்களின் பாவத்தின் திரிபை வெளிப்படுத்தும்; அறிந்தே செய்த பாவத்தைப் பெரும் மக்கள் முன் மறைப்பவர்கள் அழிவார்கள்.
12.189.27
ज्ञानपूर्वकृतं पापं छादयन्त्यबहुश्रुताः ।
नैनं मनुष्याः पश्यन्ति पश्यन्त्येव दिवौकसः ॥ १२.१८९.२७ ॥
கல்வியறிவற்றோர் அறிந்தே செய்த பாவத்தை மறைக்கின்றனர்; மனிதர்கள் இதைக் காண்பதில்லை, ஆனால் தேவர்கள் நிச்சயமாகக் காண்கின்றனர்.
12.189.28
पापेनापिहितं पापं पापमेवानुवर्तते ।
धर्मेणापिहितो धर्मो धर्ममेवानुवर्तते।
धार्मिकेण कृतो धर्मो धर्ममेवानुवर्तते ॥ १२.१८९.२८ ॥
பாவத்தால் மறைக்கப்பட்ட பாவம் பாவத்தையே பின்தொடர்கிறது; தர்மத்தால் மறைக்கப்பட்ட தர்மம் தர்மத்தையே பின்தொடர்கிறது; தர்மவான் செய்த தர்மம் தர்மத்தையே பின்தொடர்கிறது.
12.189.29
पापं कृतं न स्मरतीह मूढो ।
विवर्तमानस्य तदेति कर्तुः।
राहुर्यथा चन्द्रमुपैति चापि ।
तथाऽबुधं पापमुपैति कर्म ॥ १२.१८९.२९ ॥
மூடன் இங்கு செய்த பாவத்தை நினைவில் கொள்வதில்லை; ஆனால் அது திரும்பி வந்து செய்தவனிடம் வந்து சேர்கிறது, ராகு சந்திரனை அடைவது போல; அவ்வாறே அறிவிலியிடம் பாவச்செயல் வந்தடைகிறது.
12.189.30
आशया संचितं द्रव्यं दुःखेनैवोपभुज्यते ।
तद्बुधा न प्रशंसन्ति मरणं न प्रतीक्षते ॥ १२.१८९.३० ॥
ஆசையால் குவித்த செல்வம் துன்பத்துடனே அனுபவிக்கப்படுகிறது; ஆகையால் அறிவுடையோர் அதைப் புகழ்வதில்லை, சாவை எதிர்பார்ப்பதும் இல்லை.
12.189.31
मानसं सर्वभूतानां धर्ममाहुर्मनीषिणः ।
तस्मात्सर्वेषु भूतेषु मनसा शिवमाचरेत् ॥ १२.१८९.३१ ॥
அறிஞர்கள் தர்மத்தை எல்லா உயிர்களின் மனநிலை என்கின்றனர். ஆகையால் எல்லா உயிர்களிடத்தும் மனத்தால் நன்மையைச் செய்ய வேண்டும்.
12.189.32
एक एव चरेद्धर्मं नास्ति धर्मे सहायता ।
केवलं विधिमासाद्य सहायः किं करिष्यति ॥ १२.१८९.३२ ॥
தர்மத்தைத் தனியாகவே பின்பற்ற வேண்டும்; தர்மத்தில் துணை என்பதில்லை. விதியை அடைந்த பின் துணை என்ன செய்யும்?
12.189.33
धर्मो योनिर्मनुष्याणां देवानाममृतं दिवि ।
प्रेत्यभावे सुखं धर्माच्न्छश्वत्तैरुपभुज्यते ॥ १२.१८९.३३ ॥
தர்மம் மனிதர்களின் மூலம்; விண்ணில் தேவர்களின் அமிழ்தம். மரணத்துக்குப் பின்னான இன்பம் தர்மத்தால் வருகிறது; அதை அவர்கள் என்றும் அனுபவிக்கின்றனர்.