مهابهاراتا · أدهيايا 12.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.197.1
कालमृत्युयमानां ते इक्ष्वाकोर्ब्राह्मणस्य च ।
विवादो व्याहृतः पूर्वं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.१९७.१ ॥
أنت أهل لأن تروي الخلاف الذي جرى من قبل بين الزمن والموت وياما، وبين إكشفاكو وأحد البراهمة.
12.197.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इक्ष्वाकोः सूर्यपुत्रस्य यद्वृत्तं ब्राह्मणस्य च ॥ १२.१९७.२ ॥
وهنا أيضًا يروون هذه الحكاية القديمة عمّا جرى بين إكشفاكو ابن الشمس وأحد البراهمة.
12.197.3
कालस्य मृत्योश्च तथा यद्वृत्तं तन्निबोध मे ।
यथा स तेषां संवादो यस्मिन्स्थानेऽपि चाभवत्।
येनैव कारणेनात्र धर्मवादसमन्वितः ॥ १२.१९७.३ ॥
اسمع مني ما جرى للزمن والموت: كيف دار حوارهما، وفي أي مكان وقع، ولأي سبب قيلت هنا أقوال الدهرما.
12.197.4
ब्राह्मणो जापकः कश्चिद्धर्मवृत्तो महायशाः ।
षडङ्गविन्महाप्राज्ञः पैप्पलादिः स कौशिकः ॥ १२.१९७.४ ॥
كان هناك برهمي، مردّد للتراتيل، ثابت على الدهرما، عظيم الشهرة، عالم بالفيدا وأعضائها الستة، عظيم الحكمة، كوشيكي من نسل بايبالادي.
12.197.5
तस्यापरोक्षं विज्ञानं षडङ्गेषु वभूव ह ।
वेदेषु चैव निष्णातो हिमवत्पादसंश्रयः ॥ १२.१९७.५ ॥
نشأت فيه المعرفة المباشرة في الأعضاء الستة، وكان متمكنًا في الفيدا، يقيم عند سفح الهيمالايا.
12.197.6
सोयं ब्राह्मं पस्तेपे संहितां संयतो जपन् ।
तस्य वर्षसहस्रं तु नियमेन तथा गतम् ॥ १२.१९७.६ ॥
وهو ضابط لنفسه، أدّى تقشّف البراهمن مرددًا السمهيتا؛ وهكذا مضت عليه ألف سنة بالانضباط.
12.197.7
स देव्या दर्शितः साक्षात्प्रीतास्मीति तदा किल ।
जप्यमावर्तयंस्तूष्णीं न स तां किंचिदब्रवीत् ॥ १२.१९७.७ ॥
تجلّت له الإلهة مباشرة وقالت: «قد رضيت». فواصل تكرار الجَبَ في صمت ولم يقل لها شيئًا.
12.197.8
तस्यानुकम्पया देवी प्रीता समभवत्तदा ।
वेदमाता ततस्तस्य तज्जप्यं समपूजयत् ॥ १२.१९७.८ ॥
بفضل رحمتها به سُرَّت الإلهة حينئذٍ. ثم أكرمت أمّ الفيدا تلك الجَبَ الذي تلاه.
12.197.9
चतुर्भिरक्षरैर्युक्ता सोमपानेऽक्षराष्टका ।
जगद्बीजसमायुक्ता चनुर्विशाक्षरात्मिका ॥ १२.१९७.९ ॥
كان في شرب السوما بيتٌ من ثماني مقاطع مقرونٌ بأربعة مقاطع؛ وكان متحدًا ببذرة العالم، ومكوَّنًا من أربعة وعشرين مقطعًا.
12.197.10
समाप्य जप्यं तूत्थाय शिरसा पादयोस्तदा ।
पपात देव्या धर्मात्मा वचनं चेदमब्रवीत् ॥ १२.१९७.१० ॥
ولمّا أتمّ الجَبَ نهض وسقط برأسه عند قدمي الإلهة؛ فتكلّم ذو النفس الصالحة بهذه الكلمات.
12.197.11
दिष्ट्या देवि प्रसन्ना त्वं दर्शनं चागता मम ।
यदि चापि प्रसन्नासि जप्ये मे रमतां मनः ॥ १२.१९७.११ ॥
«أيّتها الإلهة، لحسن الحظ قد رضيتِ وجئتِ لتُريني نفسك. وإن كنتِ حقًّا راضية، فليبتهج ذهني بالجَبَ.»
12.197.12
किं प्रार्थयसि विप्रर्षे किं चेष्टं करवाणि ते ।
प्रब्रूहि जपतां श्रेष्ठ सर्वं तत्ते भविष्यति ॥ १२.१९७.१२ ॥
«أيّها الحكيم البراهمي، ماذا تطلب؟ وأيّ أمنيةٍ أحقّقها لك؟ قل، يا أفضل المتلوّين؛ فكلُّ ذلك سيكون لك.»
12.197.13
इत्युक्तः स तदा देव्या विप्रः प्रोवाच धर्मवित् ।
जप्यं प्रति ममेच्छेयं वर्धत्विति पुनः पुनः ॥ १२.१९७.१३ ॥
فلما خاطبته الإلهة بذلك، قال البراهمي العارف بالدهرمة مرارا وتكرارا: «لتزدد رغبتي في الجاب».
12.197.14
मनसश्च समाधिर्मे वर्धेताहरहः शुभे ।
तत्तथेति ततो देवी मधुरं प्रत्यभाषत ॥ १२.१९७.१४ ॥
«يا ذات الخير، لتزدد سكينة ذهني يوما بعد يوم». فأجابته الإلهة بلطف: «ليكن ذلك».
12.197.15
इदं चैवापरं प्राह देवी तत्प्रियकाम्यया ।
निरयं नैव याता त्वं यत्र याता द्विजर्षभाः ॥ १२.१९७.१५ ॥
ثم قالت الإلهة، راغبة في خيره، قولا آخر: «لن تذهب إلى تلك الجحيم التي ذهب إليها خيار البراهمة».
12.197.16
यास्यसि ब्रह्मणः स्थानमनिमित्तमतन्द्रितः ।
साधु ते भविता चैतद्यत्त्वयाऽहमिहार्थिता ॥ १२.१९७.१६ ॥
ستمضي دون تعب ومن غير سبب إلى مقام براهما. وما طلبته مني هنا سيكون خيرا لك.
12.197.17
नियतो जप चैकाग्रो धर्मस्त्वां समुपैष्यति ।
कालो मृत्युर्यमश्चैव समायास्यन्ति तेऽन्तिकम्।
भविता च विवादोऽत्र तव तेषां च धर्मतः ॥ १२.१९७.१७ ॥
ازدد بالجاب مع ضبط النفس وتوحيد القلب، فيقبل إليك الدهرمة. وسيقترب منك الزمن والموت ويما، وسيكون بينك وبينهم جدال وفق الدهرمة.
12.197.18
एवमुक्त्वा भगवती जगाम भवनं स्वकम् ॥ १२.१९७.१८ ॥
وبعد أن قالت ذلك، مضت الإلهة المباركة إلى مسكنها.
12.197.19
ब्राह्मणोऽपि जपन्नास्ते दिव्यं वर्षशतं तथा ।
सदा दान्तो जितक्रोधः सत्यसन्धोऽनसूयकः ॥ १२.१९७.१९ ॥
وظل ذلك البراهمي يتلو هكذا مائة عام إلهي، ضابطًا لنفسه دائمًا، قاهرًا للغضب، صادقَ العهد، خاليًا من الحسد.
12.197.20
समाप्ते नियमे तस्मिन्नथ विप्रस्य धीमतः ।
साक्षात्प्रीतस्तदा धर्मो दर्शयामास तं द्विजम् ॥ १२.१९७.२० ॥
ولما اكتمل ذلك النذر، ظهر دهرما نفسه مسرورًا أمام ذلك البراهمي الحكيم، وتجلّى للمولود مرتين.
12.197.21
द्विजाते पश्य मां धर्ममहं त्वां द्रष्टुमागतः ।
जप्यस्यास्य फलं यत्तत्प्रंप्राप्तं तच्च मे शृणु ॥ १२.१९७.२१ ॥
أيها الدوِجا، انظر إليّ: أنا دهرما، وقد جئت لأراك. فاسمع مني ثمرة هذا الترديد التي نلتها.
12.197.22
जिता लोकास्त्वया सर्वे ये दिव्या ये च मानुषाः ।
देवानां निलयान्साधो सर्वानुत्क्रम्य यास्यसि ॥ १२.१९७.२२ ॥
لقد فتحتَ جميع العوالم، الإلهية منها والبشرية. أيها الصالح، ستتجاوز جميع مساكن الآلهة وتمضي قدمًا.
12.197.23
प्राणत्यागं कुरु मुने गच्छ लोकान्यथेप्सितान् ।
त्यक्त्वाऽऽत्मनः शरीरं च ततो लोकानवाप्स्यसि ॥ १२.१९७.२३ ॥
أيها الحكيم، اترك حياتك. اذهب إلى العوالم التي تشتهيها. وبعد أن تترك جسدك، ستنال العوالم.
12.197.24
कृतं लोकेन मे धर्म गच्छ त्वं च यथासुखम् ।
बहुदुःखमहं देहं नोत्सृजेयमहं विभो ॥ १२.१९७.२४ ॥
لقد أتممتُ واجبي تجاه العالم. أيها دهرما، امضِ في سلام. أيها السيد، لن أترك هذا الجسد المليء بالألم.
12.197.25
अचलं ते मनः कृत्वा त्यज देहं महामते ।
अनेन किं ते संयोगः कथं मोहं गमिष्यसि ॥ १२.१९७.२५ ॥
اجعل قلبك ثابتًا، أيها الحكيم العظيم، واترك الجسد. ما صلتك بهذا؟ وكيف تقع في الوهم؟
12.197.26
अवश्यं भोः शरीरं ते त्यक्तव्यं मुनिपुङ्गव ।
स्वर्गमारोह भो विप्र किं वा वै रोचतेऽनघ ॥ १२.१९७.२६ ॥
يا خير الحكماء، لا بد أن يُترك جسدك. اصعد إلى السماء أيها البراهمي؛ أيها الطاهر، ما الذي يرضيك؟
12.197.27
किमुक्तं धर्म किं नेति कस्मान्मां प्रोक्तवानसि ।
त्यज देहं द्विजेति त्वं ससंबुध्यात्र मे यदि ॥ १२.१९७.२७ ॥
يا دharma، ما الذي قيل وما الذي لم يُقل؟ لماذا قلت لي هذا؟ أيها المولود مرتين، اترك الجسد — إن كنت تفهم هذا حق الفهم من أجلي هنا.
12.197.28
न रोचये स्वर्गवासं विना देहमहं विभो ।
गच्छ धर्म न मे श्रद्धा स्वर्गं गन्तुं विनाऽऽत्मना ॥ १२.१९७.२८ ॥
أيها القدير، لا أرغب في المقام بالسماء دون الجسد. اذهب يا دharma؛ ليس لي إيمان بالذهاب إلى السماء دون نفسي.
12.197.29
अलं देहे मनः कृत्वा त्यक्त्वा देहं सुखी भव ।
गच्छ लोकानरजसो यत्र गत्वा न शोचसि ॥ १२.१९७.२९ ॥
كفاك تعلقًا بالجسد؛ اترك الجسد وكن سعيدًا. اذهب إلى تلك العوالم الخالية من الهوى، حيث إذا وصلت لن تحزن.
12.197.30
रमे जपन्महाभाग कृतं लोकैः सनातनैः ।
सशरीरेण गन्तव्यं मया स्वर्गं न चान्यथा ॥ १२.१९७.३० ॥
أيها المبارك، أفرح بالترديد، في السماء التي صنعتها العوالم الأزلية. يجب أن أذهب إلى السماء بجسدي، وإلا فلا.
12.197.31
एवं ते कायसंप्रातिर्वर्तते मुनिसत्तम ।
यदि त्वं नेच्छसि त्यक्तुं शरीरं पश्य वै द्विज।
एष कालस्तथा मृत्युर्यमश्च त्वामुपागताः ॥ १२.१९७.३१ ॥
هكذا حال جسدك، يا أفضل الحكماء. فإن لم تكن تريد ترك الجسد، فانظر أيها المولود مرتين: قد أتاك الزمن والموت ويَما.
12.197.32
अथ वैवस्वतः कालो मृत्युश्च त्रितयं विभो ।
ब्राह्मणं तं महाभागमुपगम्येदमब्रवन् ॥ १२.१९७.३२ ॥
ثم إن يَما ابن فيفاسفات والزمن والموت، هؤلاء الثلاثة، أيها القدير، دنوا من ذلك البراهمي عظيم الحظ وقالوا هذا.
12.197.33
तपसोऽस्य सुतप्तस्य तथा सुचरितस्य च ।
फलप्राप्तिस्तव श्रेष्ठा यमोऽहं त्वामुपब्रुवे ॥ १२.१९७.३३ ॥
لقد نلت أفضل ثمرة لهذا التقشف المتقن وحسن السيرة. أنا يَما، وإليك أتوجه.
12.197.34
यथावदस्य जप्यस्य फलं प्राप्तस्त्वमुत्तमम् ।
कालस्ते स्वर्गमारोढुं कालोऽहं त्वामुपागतः ॥ १२.१९७.३४ ॥
لقد نلت الثمرة الصحيحة العليا لهذا الترديد. قد حان وقت صعودك إلى السماء؛ أنا الزمن قد أتيتك.
12.197.35
मृत्युं मां विद्धि धर्मज्ञ रूपिणं स्वयमागतम् ।
कालेन चोदितो विप्र त्वामितो नेतुमद्य वै ॥ १२.१९७.३५ ॥
اعرفني أيها العالم بالدهرما، أنا الموت الذي جاء بنفسه في هيئة. أيها البراهمي، مدفوعاً من الزمن، جئت اليوم لأأخذك من هنا.
12.197.36
स्वागतं सूर्यपुत्राय कालाय च महात्मने ।
मृत्यवे चाथ धर्माय किं कार्यं करवाणि वः ॥ १२.१९७.३६ ॥
أهلاً بك يا ابن الشمس يَما، وأهلاً بالزمن العظيم النفس، وبالموت، وبالدهرما. ماذا أفعل لكم؟
12.197.37
अर्ध्यं पाद्यं च दत्त्वा स तेभ्यस्तत्र समागम ।
अब्रवीत्परमप्रीतः स्वशक्त्या किं करोमि वः ॥ १२.१९७.३७ ॥
وبعد أن قدّم لهم الأرغيا وماء الغسل للأقدام، قال وهو مسرور جدًا باللقاء هناك: ماذا أفعل لكم بقدر طاقتي؟
12.197.38
स्वकार्यनिर्भरा यूयं परोपद्रवहेतवः ।
भवन्तो लोकसामान्याः किमर्थं ब्रूत सत्तमाः ॥ १२.१९७.३८ ॥
أنتم منشغلون بعملكم، وأنتم مع ذلك سبب الأذى للآخرين. أنتم عامة للعالم. يا خير الأخيار، قولوا لأي غرض جئتم.
12.197.39
वयमप्येवमत्युग्रा धातुराज्ञापुरः सराः ।
चोदिता धावमाना वै कर्मभावमनुव्रताः ॥ १२.१९७.३९ ॥
ونحن أيضًا شديدو البأس هكذا، نتقدم بأمر ملك الخالق، مدفوعون نعدو، نتبع طبيعة الأفعال.
12.197.40
तस्मिन्नेवाथ काले तु तीर्थयात्रामुपागतः ।
इक्ष्वाकुरगमत्तत्र समेता यत्र ते विभो ॥ १२.१९७.४० ॥
في ذلك الوقت، جاء إكشفاكو في رحلة حج إلى المقدسات، فذهب إلى حيث كانوا مجتمعين، أيها الجبار.
12.197.41
सर्वानेव तु राजर्षिः संपूज्याथ प्रणम्य च ।
कुशलप्रश्नमकरोत्सर्वेषां राजसत्तमः ॥ १२.१९७.४१ ॥
فكرّم الملك الحكيم جميعهم وانحنى لهم، وسأل عن سلامة الجميع، ذلك خير الملوك.
12.197.42
तस्मै सोऽथासनं दत्त्वा पाद्यमर्ध्यं तथैव च ।
अब्रवीद्ब्राह्मणो वाक्यं कृत्वा कुशलसंविदम् ॥ १२.१९७.४२ ॥
وبعد أن أعطاه مقعدًا وماء غسل القدمين والأرغيا، وتبادلا تحية السلامة، نطق ذلك البراهمي بهذه الكلمات.
12.197.43
स्वागतं ते महाराज ब्रूहि यद्यदिहेच्छसि ।
स्वशक्त्या किं करोमीह तद्भवान्प्रब्रवीतु माम ॥ १२.१९७.४३ ॥
مرحبًا بك أيها الملك العظيم. قل هنا ما تشاء. ماذا أستطيع أن أفعل هنا بقدرتي؟ قل لي أنت ذلك.
12.197.44
राजाऽहं ब्राह्मणश्च त्वं यदा षट्कर्मसंस्थितः ।
ददानि वसु किंचित्ते प्रार्थितं तद्वदस्व मे ॥ १२.१९७.४४ ॥
أنا ملك، وأنت برهمي ثابت في الأعمال الست. سأعطيك بعض الثروة؛ فقل لي ما طلبته.
12.197.45
द्विविधो ब्राह्मणो राजन्धर्मश्च द्विविधः स्मृतः ।
प्रवृत्तश्च निवृत्तश्च निवृत्तोऽह प्रतिग्रहात् ॥ १२.१९७.४५ ॥
أيها الملك، البراهمة نوعان، والدهرما أيضًا تُذكر على نوعين: الفاعل والمنعزل. وأنا قد انعزلت عن قبول العطايا.
12.197.46
तेभ्यः प्रयच्छ दानानि ये प्रवृत्ता नराधिप ।
अहं न प्रतिगृह्णामि किमिष्टं किं ददामि ते।
ब्रूहि त्वं नृपतिश्रेष्ठ तपसा साधयामि किम् ॥ १२.१९७.४६ ॥
أيها سيد الناس، أعطِ العطايا لمن انخرطوا في الحياة الدنيوية. أنا لا أقبل العطايا. ما الذي تريده، وماذا أعطيك أنا؟ قل أنت، يا أفضل الملوك: ماذا أحقق بالتقشف؟
12.197.47
क्षत्रियोऽहं न जानामि देहीति वचनं क्वचित् ।
प्रयच्छ युद्धमित्येवंवादी चास्मि द्विजोत्तम ॥ १२.१९७.४७ ॥
أنا كشتري؛ لا أعرف كلمة «أعطِ» في أي موضع. أنا لا أقول إلا: «أعطِ الحرب»، أيها أفضل المولودين مرتين.
12.197.48
तुष्यसि त्वं स्वधर्मेण तथा तुष्टा वयं नृप ।
अन्योन्यस्योत्तरं नास्ति यदिष्टं तत्समाचर ॥ १२.१९७.४८ ॥
أنت راضٍ بدهرمك الخاص، ونحن كذلك راضون أيها الملك. لا جواب بيننا. فافعل ما تشاء.
12.197.49
स्वशक्त्याऽहं ददानीति त्वया पूर्वमुदाहृतम् ।
याचे त्वां दीयतां मह्यं जप्यस्यास्य फलं द्विज ॥ १२.१९७.४९ ॥
«لقد قلتَ من قبل إنك ستعطي على قدر طاقتك. أيها الدفيجا، أسألك أن يُعطى لي ثمرةُ هذا الجپ.»
12.197.50
युद्धं मम सदा वाणी याचतीति विकत्थसे ।
न च युद्धं मया सार्धं किमर्थं याचसे पुनः ॥ १२.१९७.५० ॥
«تتفاخر بأن كلامي يطلب الحرب دائماً. فلماذا تطلب مجدداً دون أن تقاتلني؟»
12.197.51
वाग्वज्राब्राह्मणाः प्रोक्ताः क्षत्रिया बाहुजीविनः ।
वाग्युद्धं तदिदं तीव्रं मम विप्र त्वया सह ॥ १२.१९७.५१ ॥
«يُقال إن البراهمة صواعق الكلام، والكشاتريا العائشون بسواعدهم. أيها الفِبْرَ، هذه معركتي الكلامية الشديدة معك.»
12.197.52
सेयमद्य प्रतिज्ञा मे स्वशक्त्या किं प्रदीयताम् ।
ब्रूहि दास्यामि राजेन्द्र विभवे सति माचिरम् ॥ १२.१९७.५२ ॥
«هذا عهدي اليوم: ماذا يُعطى على قدر طاقتي؟ قل، يا سيد الملوك، فسأعطيه دون تأخير ما دام المال عندي.»
12.197.53
यत्तद्वर्षशतं पूर्णं जप्यं वै जपता त्वया ।
फलं प्राप्तं तत्प्रयच्छ मम दित्सुर्भवान्यदि ॥ १२.१९७.५३ ॥
«الثمرة التي نلتها بإتمام مئة عام من الجپ، أعطنيها إن كنت تريد أن تعطي.»
12.197.54
परमं गृह्यतां तस्य फलं यज्जपितं मया ।
अर्धं त्वमविचारेण फलं तस्य ह्यवाप्नुहि ॥ १२.१९७.५४ ॥
«خذ الحصة العليا من الثمرة التي تلوتُها. ونصفُ الثمرة، دون تردد، فاحصل عليه أنت.»
12.197.55
अथवा सर्वमेवेह मामकं जापकं फलम् ।
राजन्प्राप्नुहि कामं त्वं यदि सर्वमिहेच्छसि ॥ १२.१९७.५५ ॥
أو إن كنت تريد هنا كل ثمرة ترديدي، أيها الملك، فنل كل ما تشاء.
12.197.56
कृतं सर्वेण भद्रं ते जप्यं यद्याचितं मया ।
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि किंच तस्य फलं वद ॥ १२.१९७.५६ ॥
لك السعادة. قد تمّ كل الترديد الذي طلبته. لك السلامة، إني ذاهب؛ ولكن قل لي ما ثمرته.
12.197.57
फलप्राप्तिं न जानामि दत्तं यज्जपितं मया ।
अयं धर्मश्च कालश्च यमो मृत्युश्च साक्षिणः ॥ १२.१९७.५७ ॥
لا أعلم بلوغ ثمرة الترديد الذي أعطيته وتلوته. الدارما والزمن ويما والموت هم الشهود.
12.197.58
अज्ञातमस्य धर्मस्य फलं किं मे करिष्यति ।
फलं ब्रवीषि धर्मस्य न चेज्जप्यकृतस्य माम्।
प्राप्नोतु तत्फलं विप्रो नाहमिच्छे ससंशयम् ॥ १२.१९७.५८ ॥
ماذا ستفعل بي ثمرة هذه الدارما، وهي مجهولة عندي؟ إن لم تخبرني بثمرة الدارما المتحققة بالترديد، فليذهب ذلك الثمر إلى البراهمي؛ لا أريده وفي قلبي شك.
12.197.59
नाददेऽपरदत्तं वै दत्तं वा चाफलं मया ।
वाक्यं प्रमाणं राजर्षे ममाद्य तव चैव हि ॥ १२.१९७.५९ ॥
لا أقبل ما أعطاه غيري، وما أعطيته أنا ليس بلا ثمرة. أيها الحكيم الملكي، اليوم كلمتي وكلمتك هما الدليل.
12.197.60
सकृदंशो निपतति सकृत्कन्या प्रदीतये ।
सकृदेव ददानीति त्रीण्येतानि सकृत्सकृत् ॥ १२.१९७.६० ॥
الحصة تُوزَّع مرة واحدة، والفتاة تُزوَّج مرة واحدة، وقول «أُعطي» يُقال مرة واحدة. هذه الثلاثة تحدث كل منها مرة واحدة فقط.
12.197.61
नाभिसंधिर्मया जप्ये कृतपूर्वः कदाचन ।
जप्यस्य राजशार्दूल कथं वेत्स्याम्यहं फलम् ॥ १२.१९७.६१ ॥
يا نمر الملوك، لم يكن لي قط قصد في الجاب؛ فكيف أعرف ثمرة الجاب؟
12.197.62
ददस्वेति त्वया चोक्तं दत्तं वाचा फलं मया ।
न वाचं दूषयिष्यामि सत्यं रक्ष स्थिरो भव ॥ १२.१९७.६२ ॥
قلت: «أعطه»، وقد أعطيتك الثمرة بكلمتي. لن أدنّس كلمتي؛ احفظ الحق وكن ثابتًا.
12.197.63
अथैवं वदतो मेऽद्य वचनं न करिष्यसि ।
महानधर्मो भविता तव राजन्मृषा कृतः ॥ १२.१९७.६३ ॥
إن لم تفعل كلامي اليوم مع أني أقول هذا، أيها الملك، فستلحقك عظيمة الأدهرمة بسبب الكذب الذي صنعت.
12.197.64
न युक्ता तु मृषावाणी त्वया वक्तुमरिंदम ।
तथा मयाऽप्यभिहितं मिथ्या कर्तुं न शक्यते ॥ १२.१९७.६४ ॥
يا قاهر الأعداء، لا يليق بك أن تتكلم بالكذب؛ وكذلك ما قلته لا يمكن أن يُجعل كذبًا.
12.197.65
संश्रुतं च मया पूर्वं ददानीत्यविचारितम् ।
तद्गृह्णीष्वाविचारेण यदि सत्ये स्थितो भवान् ॥ १२.१९७.६५ ॥
لقد وعدت من قبل دون روية: «سأعطي»؛ فاقبله بلا تردد إن كنت ثابتًا في الحق.
12.197.66
इहागम्य हि मां राजञ्जाप्यं फलमयाचथाः ।
तन्मे निसृष्टं गृह्णीष्व भव सत्येस्थितोपि च ॥ १२.१९७.६६ ॥
أيها الملك، لقد جئتني هنا وسألت ثمرة الجاب؛ فاقبل الثمرة التي منحتها لك، وكن ثابتًا في الحق.
12.197.67
नायं लोकोऽस्ति न परो न च पूर्वान्स तारयेत् ।
कुत एवापरान्राजन्मृषावादपरायणः ॥ १२.१९७.६७ ॥
أيها الملك، إن من انغمس في الكذب لا دنيا له ولا آخرة؛ فهو لا يستطيع إنقاذ أسلافه، فكيف ينقذ أعقابه؟
12.197.68
न यज्ञाध्ययने दानं नियमास्तारयन्ति हि ।
यथा सत्यं परे लोके तथेह पुरुषर्षभ ॥ १२.१९७.६८ ॥
أيها الثور بين الرجال، إن القرابين ودراسة الفيدا والصدقات والنذور لا تنجي كما ينجي الصدق في العالم الآخر؛ وهنا كذلك.
12.197.69
तपांसि यानि चीर्णानि चरिष्यन्ति च यत्तपः ।
समाशतैः सहस्रैश्च तत्सत्यान्न विशिष्यते ॥ १२.१९७.६९ ॥
إن التقشفات التي أُديت، والتي ستُؤدى، والتي تدوم مئات وآلاف السنين، ليست أعلى من الصدق.
12.197.70
सत्यमेकं परं ब्रह्म सत्यमेकं परं तपः ।
सत्यमेकं परो यज्ञः सत्यमेकं परं श्रुतम् ॥ १२.१९७.७० ॥
الصدق وحده هو البراهمان الأعلى؛ الصدق وحده هو التقشف الأعلى؛ الصدق وحده هو القربان الأعلى؛ الصدق وحده هو العلم الأعلى.
12.197.71
सत्यं वेदेषु जागर्ति फलं सत्ये परं स्मृतम् ।
तपो धर्मो दमश्चैव सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१९७.७१ ॥
الصدق يبقى يقظاً في الفيدا؛ وقد ذُكر أن الثمرة العليا في الصدق. والتقشف والدهرما والضبط كلها ثابتة في الصدق.
12.197.72
सत्यं वेदास्तथाङ्गानि सत्यं यज्ञास्तथा विधिः ।
व्रतचर्या तथा सत्यमोंकारः सत्यमेव च ॥ १२.१९७.७२ ॥
الصدق هو الفيدا وأعضاؤها، والصدق هو القرابين وأحكامها؛ وممارسة النذور صدق، والمقطع أوم صدق أيضاً.
12.197.73
प्राणिनां जननं सत्यं सत्यं सन्ततिरेव च ।
सत्येन वायुरभ्येति सत्येन तपते रविः ॥ १२.१९७.७३ ॥
ميلاد الكائنات الحية حق، والنسل كذلك حق. بالحق تهب الريح، وبالحق تتقد الشمس.
12.197.74
सत्येन चाग्निर्दहति स्वर्गः सत्ये प्रतिष्ठितः ।
सत्यं यज्ञस्तपो वेदाः स्तोभा मन्त्राः सरस्वती ॥ १२.१९७.७४ ॥
بالحق تحرق النار، والجنة قائمة على الحق. الحق هو القربان والتقشف والفيدا والترانيم والتعاويذ وسرස્વati.
12.197.75
तुलामारोपितो धर्मः सत्यं चैवेति नः श्रुतम् ।
समां कक्षां धारयतो यः सत्यं ततोऽधिकम् ॥ १२.१९७.७५ ॥
يوضع الدارما على الميزان، وكذلك الحق — هكذا سمعنا. ولمن يمسك الميزان متساويا فإن الحق أعظم من ذلك.
12.197.76
यतो धर्मस्ततः सत्यं सर्वं सत्येन वर्धते ।
किमर्थमनृतं कर्म कर्तुं राजंस्त्वमिच्छसि ॥ १२.१९७.७६ ॥
حيث يوجد الدارما يوجد الحق؛ وكل شيء ينمو بالحق. أيها الملك، لماذا تريد أن تفعل عملا كاذبا؟
12.197.77
सत्ये कुरु स्थिरं भावं मा राजन्ननृतं कृथाः ।
कस्मात्त्वमनृतं वाक्यं देहीति कुरुषेऽशुभम् ॥ १२.१९७.७७ ॥
ثبّت قلبك في الحق أيها الملك، ولا تفعل الباطل. لماذا تقول «أعطِ» بكلمة كاذبة وتفعل هذا الفعل الشؤم؟
12.197.78
यदि जप्यफलं दत्तं मया नेच्छसि वै नृप ।
स्वधर्मेभ्यः परिभ्रष्टो लोकाननुचरिष्यसि ॥ १२.१९७.७८ ॥
إن كنت لا ترغب في ثمرة الذكر التي أعطيتك إياها أيها الملك، فستسقط من واجبك وتتيه في العوالم.
12.197.79
संश्रुत्य यो न दित्सेत याचित्वा यश्च नेच्छति ।
उभावानृतिकावेतो न मृपा कर्तुमर्हसि ॥ १२.१९७.७९ ॥
من وعد ثم لم يعطِ، ومن سُئل فلم يرغب في الأخذ — كلاهما كاذب. لا ينبغي لك أن تفعل الباطل.
12.197.80
योद्धव्यं रक्षितव्यं च क्षत्रधर्मः किल द्विज ।
दातारः क्षत्रियाः प्रोक्ता गृह्णीयां भवतः कथम् ॥ १२.१९७.८० ॥
يا ذا الولادتين، القتال والحماية هما حقًا واجب المحارب؛ ويُقال إن الكشاتريين هم المعطون. فكيف أأخذ منك؟
12.197.81
न च्छन्दयामि ते राजन्नापि ते गृहमाव्रजम् ।
इहागम्य तु याचित्वा न गृह्णीषे पुनः कथम् ॥ १२.१९७.८१ ॥
يا ملك، لست أطلب منك شيئًا، ولا أريد أن أذهب إلى بيتك. وقد جئت هنا وسألت، فلماذا لا تأخذ مرة أخرى؟
12.197.82
अविवादोऽस्तु युवयोर्वित्तं मां धर्ममागतम् ।
द्विजो दानफलैर्युक्तो राजा सत्यफलेन च ॥ १२.१९७.८२ ॥
لا يكن بينكما نزاع. اعلما أنني الدهارما جئت في صورة المال. فالمولود مرتين موصوف بثمرة العطاء، والملك بثمرة الصدق.
12.197.83
स्वर्गं मां विद्धि राजेन्द्र रूपिणं स्वयमागतम् ।
अविवादोऽस्तु युवयोरुमौ तुल्यफलौ युवाम् ॥ १२.१९७.८३ ॥
يا سيد الملوك، اعلم أنني السماء، جئت بذاتي في هيئة ظاهرة. لا يكن بينكما نزاع، فأنتما الاثنان لكما ثمرة واحدة.
12.197.84
कृतं स्वर्गेण मे कार्यं गच्छ स्वर्ग यथागतम् ।
विप्रो यदीच्छते दातुं चीर्णं गृह्णातु मे फलम् ॥ १२.१९७.८४ ॥
لا حاجة لي بالسماء. ارجع إلى السماء كما جئت. وإن أراد البراهمي أن يعطي، فليأخذ ثمرة استحقاقي المتراكم.
12.197.85
बाल्ये यदि स्मादज्ञानान्मया हस्तः प्रसारितः ।
निवृत्तलक्षणं धर्ममुपासे संहितां जपन् ॥ १२.१९७.८५ ॥
إن كنتُ في صباي قد مددتُ يدي عن جهل، فإني الآن أتبع الدهرم الذي علامته الزهد، وأتلو السمهيتا.
12.197.86
निवृत्तं मां चिराद्राजन्विप्रलोभयसे कथम् ।
स्वेन कार्यं करिष्यामि त्वत्तो नेच्छे फलं नृप।
तपःस्वाध्यायशीलोऽहं निवृत्तश्च प्रतिग्रहात् ॥ १२.१९७.८६ ॥
أيها الملك، لقد انصرفتُ منذ زمن طويل؛ كيف تغري البراهمي؟ سأؤدي واجبي بنفسي؛ أيها الملك، لا أريد منك أجرًا. إني منكبٌّ على التقشف والدرس، ومنصرفٌ عن قبول الهبات.
12.197.87
यदि विप्र विसृष्टं ते जप्यस्य फलमुत्तमम् ।
आवयोर्यत्फलं किंचित्सहितं नौ तदस्त्विह ॥ १२.१९७.८७ ॥
أيها البراهمي، إن كانت ثمرة الترديد العليا قد منحت لك، فليكن ما لنا نحن الاثنين من ثمرة مشتركًا بيننا هنا.
12.197.88
द्विजाः प्रतिग्रहे युक्ता दातारो राजवंशजाः ।
यदि धर्मः क्षुतो विप्र सहैव फलमस्तु नौ ॥ १२.१९७.८८ ॥
البراهمة مشغولون بقبول الهبات، والمعطون من نسل الملوك. أيها البراهمي، إن كان الدهرم قد انتُهك، فليكن الثمر لنا نحن الاثنين معًا.
12.197.89
मा वा भूत्सह भोज्यं नौ मदीयं फलमाप्नुहि ।
प्रतीच्छ मत्कृतं धर्मं यदि ते मय्यनुग्रहः ॥ १२.१९७.८९ ॥
أو فلا يكن طعامُنا مشتركًا؛ فلتَنَلْ ثمرتي. فاقبل الدهرم الذي أنجزته، إن كان لك فضلٌ عليّ.
12.197.90
ततो विकृतवैषौ द्वौ पुरुषौ समुपस्थितौ ।
गृहीत्वाऽन्योन्यमावेष्ठ्य कुचेलावूचतुर्वचः ॥ १२.१९७.९० ॥
ثم ظهر رجلان مشوّها الهيئة. إذ أمسكا أحدهما بالآخر وتلاصقا، تكلّم الرجلان الرثّا الثياب بهذه الكلمات.
12.197.91
न मे धारयसीत्येको धारयामीति चापरः ।
इहास्ति नौ विवादोऽयमयं राजाऽनुशासकः ॥ १२.१९७.९१ ॥
قال أحدهما: «أنت لا تسدد ديني»، وقال الآخر: «بل أسدده.» بيننا هنا هذا النزاع؛ وهذا الملك هو الحاكم.
12.197.92
सत्यं ब्रवीम्यहमिदं न मे धारयते भवान् ।
अनृतं वदसीह त्वमृणं ते धारयाम्यहम्। ॥ १२.१९७.९२ ॥
«أقول الحق: أنت لا تسدد ديني. وأنت هنا تقول الكذب؛ وأنا أسدد دينك.»
12.197.93
तावुभौ सुभृशं तप्तौ राजानमिदमृचतुः ।
परीक्ष्यौ तु यथा स्याव नावामिह विगर्हितौ ॥ १२.१९७.९३ ॥
قال الاثنان، وقد أصابهما الهم الشديد، للملك: «اختبرنا، حتى لا نُذمّ هنا.»
12.197.94
घारयामि नरव्याघ्र विकृतस्येह गोः फलम् ।
ददतश्च न गृह्णाति विकृतो मे महीपते ॥ १२.१९७.९४ ॥
«أيها النمر بين الرجال، أسدّد هنا قيمة بقرة فيكرتا. أيها سيد الأرض، أعطي، ومع ذلك لا يقبل فيكرتا مني.»
12.197.95
न मे धारयते किंचिद्विरूपोऽयं नराधिप ।
मिथ्या ब्रवीत्ययं हि त्वां सत्याभासं नराधिप ॥ १२.१९७.९५ ॥
«أيها سيد الرجال، هذا فيروبا لا يسدد لي شيئًا. إنه يكذب عليك، أيها سيد الرجال، كذبًا يبدو كالحق.»
12.197.96
विरूप किं धारयते भवानस्य ब्रवीतु मे ।
श्रुत्वा तथा करिष्येऽहमिति मे धीयते मनः ॥ १२.१९७.९६ ॥
«يا فيروبا، ماذا تسدد له؟ أخبرني. وبعد أن أسمع سأفعل كذلك، هكذا عزم قلبي.»
12.197.97
शृणुष्वावहितो राजन्यथैतद्धारयाम्यहम् ।
विकृतस्यास्य राजर्षे निखिलेन नराधिप ॥ १२.१९७.९७ ॥
استمع بانتباه أيها الملك كما أحفظ هذا، أيها الحكيم الملكي، أيها سيد البشر، سأخبرك بكل شيء عن هذا المشوّه.
12.197.98
अनेन धर्मप्राप्त्यर्थं शुभा दत्ता पुराऽनघ ।
धेनुर्विप्राय राजर्षे तपःस्वाध्यायशीलिने ॥ १२.१९७.९८ ॥
أيها الذي لا ذنب له، لقد أعطى في الماضي بقرة مباركة لينال الاستحقاق؛ أيها الحكيم الملكي، أُعطيت لبرهمي مكرس للتقشف ودراسة الفيدا.
12.197.99
तस्याश्चायं मया राजन्फलमभ्येत्य याचितः ।
विकृतेन च मे दत्तं विशुद्धेनान्तरात्मना ॥ १२.१९७.९९ ॥
أيها الملك، طُلب مني ثمرة تلك البقرة بعد أن جاء إليّ؛ وأعطاني إياها المشوّه بروح داخلية نقية.
12.197.100
ततो मे सुकृतं कर्म कृतमात्मविशुद्धये ।
गावौ च कपिले क्रीत्वा वत्सले बहुदोहने ॥ १२.१९७.१०० ॥
ثم قمت بعمل صالح لتطهير نفسي: اشتريت بقرتين حمراوين مع عجولهما، تدران حليباً كثيراً.
12.197.101
ते चोञ्छवृत्तये राजन्मया समुपवर्जिते ।
यथाविधि यथाश्रद्धं तदस्याहं पुनः प्रभो ॥ १२.१९७.१०१ ॥
أيها الملك، لقد تركت تلك البقرتين لذلك الذي يعيش بلقط السنابل؛ أيها السيد، وفق القاعدة والإيمان أردّهما إليه الآن من جديد.
12.197.102
इहाद्यैव प्रयच्छामि गृहीत्वा द्विगुणां फलम् ।
एवं स्यात्पुरुषव्याघ्र कःशुद्धः कोऽत्र दोषवान् ॥ १२.१९७.१०२ ॥
اليوم هنا، آخذاً ضعف الثمرة، أعطيه إياها. فليكن ذلك، أيها النمر بين البشر. فمن الطاهر هنا، ومن المذنب؟
12.197.103
एवं विवदमानौ स्वस्त्यामिहाभ्यागतौ नृप ।
कुरु धर्ममधर्मं वा विनये नौ समादध ॥ १२.१९७.१०३ ॥
وهكذا، ونحن نتجادل، أتينا إلى هنا يا ملك. فاحكم بيننا في القضاء، سواء كان دارما أو أدارما.
12.197.104
यदि नेच्छति मे दानं यथा दत्तमनेन वै ।
भवानत्र स्थिरो भूत्वा मार्गे स्थापयिताऽद्य नौ ॥ १२.१९७.१०४ ॥
إن لم يرغب في عطائي، كما أعطاه هو بنفسه، فأنت، ثابتًا هنا، ضع اليوم كلينا على الطريق.
12.197.105
दीयमानं न गृह्णासि ऋणं कस्मात्त्वमद्य वै ।
यथैव तेऽभ्यनुज्ञातं यथा गृह्णीष्व माचिरम् ॥ १२.१९७.१०५ ॥
لماذا لا تقبل ما يُعطى لك؟ خذ هذا الدين اليوم كما أُذن لك، ولا تتأخر.
12.197.106
दीयतामित्यनेनोक्तं ददानीति तथा मया ।
नायं मे धारयत्यत्र गच्छतां यत्र वाञ्छति ॥ १२.१९७.१०६ ॥
قال هو: «ليُعطَ»، وقلتُ أنا: «سأعطي»؛ لكنه لا يحتفظ بما هو لي. فليذهب حيث يشاء.
12.197.107
ददतोऽस्य न गृह्णासि विषमं प्रतिभाति मे ।
दणड्यो हि त्वं मम मतो नास्त्यत्र खलु संशयः ॥ १२.१९७.१०७ ॥
وهو يعطي وأنت لا تقبل، وهذا يبدو لي ظلمًا. في رأيي أنت تستحق العقاب؛ ولا شك في ذلك.
12.197.108
मयाऽस्य दत्तं राजर्षे गृह्णीयां तत्कथं पुनः ।
को ममात्रापराधो मे दण्डमाज्ञापय प्रभो ॥ १२.१९७.१०८ ॥
كيف، يا حكيم الملوك، أعود فآخذ ما أعطيته له؟ ما ذنبي هنا؟ أيها السيد، أصدر أمرك بعقوبتي.
12.197.109
दीयमानं यदि मया न गृह्णासि कथंचन ।
नियच्छति त्वां नृपतिरयं धर्मानुशासकः ॥ १२.१९७.१०९ ॥
إن لم تقبل بأي حال ما أعطيه، فإن هذا الملك، معلّم الدharma، سيكبحك.
12.197.110
स्वयं मया याचितेन दत्तं कथमिहाद्य तत् ।
गृह्णीयां गच्छतु भवानभ्यनुज्ञां ददानि ते ॥ १२.१९७.११० ॥
كيف أقبل اليوم هنا ما طلبته بنفسي وأعطيتنيه؟ اذهب، فأنا أأذن لك.
12.197.111
श्रुतमेतत्त्वया राजन्ननयोः कथितं द्वयोः ।
प्रतिज्ञातं मया यत्ते तद्गृहाणाविचारितम् ॥ १२.१९७.१११ ॥
أيها الملك، لقد سمعت ما قاله هذان. فاقبل دون تردد ما وعدتك به.
12.197.112
प्रस्तुतं सुमहत्कार्यमनयोर्गह्वरं यथा ।
जापकस्य दृढीकारः कथमेतद्भविष्यति ॥ १२.१९७.११२ ॥
لقد عُرض هذا الأمر العظيم لهذين، معقدًا كالكهف. فكيف يصير هذا تأكيدًا ثابتًا لمن يتلو الجاب؟
12.197.113
यदि तावन्न गृह्णामि जापकेनापवर्जितम् ।
कथं न लिप्येयमहं पापेन महताऽद्य वै ॥ १२.१९७.११३ ॥
إن لم أقبل ما رفضه التالي للجاب، فكيف لا أتلوث اليوم بهذا الذنب العظيم؟
12.197.114
तौ चोवाच स राजर्षिः कृतकार्यौ गमिष्यथः ।
नेदानीं मामिहासाद्य राजधर्मो भवेन्मृषा ॥ १२.१९७.११४ ॥
وقال لهما ذلك الملك الحكيم: «انصرفا أنتما الاثنان وقد قضيتما حاجتكما. فإن لحقتماني هنا الآن صار واجب الملوك باطلًا.»
12.197.115
स्वधर्मः परिपाल्यस्तु राज्ञामिति विनिश्चयः ।
विप्रधर्मश्च गहनो मामनात्मानमाविशत् ॥ १२.१९७.११५ ॥
على الملوك أن يحفظوا واجبهم الخاص، هذا هو الحكم الثابت. وواجب البراهمي عميق، وقد دخل فيّ أنا الذي لم أكن سيد نفسي.
12.197.116
गृहाण धारयेऽहं च याचितं संश्रुतं मया ।
न चेद्भहीष्यसे राजञ्शपिष्ये त्वां न संशयः ॥ १२.१९७.११६ ॥
خذه، وسأحفظ أنا أيضًا ما طلبته وما وُعدت به. أيها الملك، إن لم تقبله فسألعنك بلا ريب.
12.197.117
धिग्राजधर्मं यस्यायं कार्यस्येह विनिश्चयः ।
इत्यर्थं मे ग्रहीतव्यं कथं तुल्यं भवेदिति ॥ १२.१९७.११७ ॥
عارٌ على واجب الملك، الذي في شأنه هذا هو الحكم هنا! ولهذا الغرض يجب أن أقبله؛ ولكن كيف يمكن أن يكون هذا متكافئًا؟
12.197.118
एष पाणिरपूर्वं मे निक्षेपार्थं प्रसारितः ।
यन्मे धारयसे विप्र तदिदानीं प्रदीयताम् ॥ १२.१९७.११८ ॥
هذه يدي، ممدودة على غير سابقة لوديعة. أيها البراهمي، ما تحمله مما هو لي، ليُعطَ الآن.
12.197.119
संहितां जपता यावान्गुणः कश्चित्कृतो मया ।
तत्सर्वं प्रतिगृह्णीष्व यदि किंचिदिहास्ति मे ॥ १२.१९७.११९ ॥
كل ما اكتسبته من الثواب بتلاوة السَّمهيتا فاقبله كله، إن كان هنا شيء مما هو لي.
12.197.120
जलमेतन्निपतितं मम पाणौ द्विजोत्तम ।
सममस्तु सहैवास्तु प्रतिगृह्णातु वै भवान् ॥ १२.१९७.१२० ॥
أيها الأفضل بين البراهمة، لقد سقط هذا الماء على كفي. فليكن متساويًا، وليكن معًا؛ فاقبله أنت حقًا.
12.197.121
कामक्रोधौ विद्धि नौ त्वमावाभ्यां कारितो भवान् ।
जिज्ञासमानौ युवयोर्मनोत्थं तु द्विजोत्तम ॥ १२.१९७.१२१ ॥
يا أفضل المولودين مرتين، اعلم أن الشهوة والغضب هما نحن الاثنان. وبنا نحن الاثنين أُثرتَ وحُرِّكت. وهذا الاستقصاء المولود من عقليكما هو حقًا لك.
12.197.122
सहेति च यदुक्तं ते समा लोकास्तवास्य च ।
नायं धारयते किंचिज्जिज्ञासा त्वत्कृते कृता ॥ १२.१९७.१२२ ॥
أما قولك «معًا»، وأن تكون عوالمك وعوالم هذا متساوية، فهذا الاستقصاء أُجري من أجلك؛ وهو لا يمسك شيئًا.
12.197.123
कालो धर्मस्तथा मृत्युः कामक्रोधौ तथा युवाम् ।
सर्वमन्योन्यनिष्कर्षे निकृष्टं पश्यतस्तव ॥ १२.१९७.१२३ ॥
الزمان، والدهرما، وكذلك الموت، والشهوة والغضب، وأنتما الاثنان أيضًا — هذه كلها، في جذب بعضها بعضًا، وضيعة، وأنت تنظر.
12.197.124
सर्वेषामुपरिस्थानं ब्रह्मणो व्यक्तजन्मनः ।
युवयोः स्थानमूलं निर्द्वन्द्वममलात्मकम् ॥ १२.१९७.१२४ ॥
فوق الجميع مقام براهما الذي ولادته ظاهرة؛ وأصل مقامكما هو ما كان متجاوزًا للثنائيات، ذا طبيعة نقية.
12.197.125
सर्वे गच्छाम यत्र स्वान्स्वाँल्लोकांश्च तथा वयम् ।
गच्छ लोकाञ्जितान्स्वेन कर्मणा यत्र वाञ्छसि ॥ १२.१९७.१२५ ॥
لنذهب جميعًا إلى حيث عوالمنا الخاصة، ونحن كذلك. فاذهب إلى العوالم التي فزت بها بعملك، حيث تشاء.
12.197.126
ततो धर्मयमाद्यास्ते वाक्यमूचुर्नपर्द्विजौ ।
अस्माकं यः स्मृतो मूर्धा ब्रह्मलोकमिति स्मृतं ॥ १२.१९७.१२६ ॥
فقال دهرما ويَمَا وغيرهما هذه الكلمات، أيها الملك: نحن الاثنان مولودان مرتين؛ والذي يُذكر فينا بالرأس يُذكر بأنه عالم براهما.
12.197.127
तत्रस्थौ हि भवन्तौ हि युवाभ्यां निर्जिता वयम् ।
युवयोः काम आपन्नस्तत्काम्यमविशङ्कया ॥ १२.१९७.१२७ ॥
أنتما الاثنان الواقفان هناك قد غلبتمانا. وقد نشأت الرغبة فيكما؛ فقولا ما تشتهيانه دون تردد.
12.197.128
जापकानां फलावाप्तिर्मया ते संप्रदर्शिता ।
गतिः स्थानं च लोकाश्च जापकेन यथा जिताः ॥ १२.१९७.१२८ ॥
لقد أريتك ثمرة من يتلون الجَبَ، ومآلهم ومقامهم وعوالمهم، وكيف يغلبها المُتلو.
12.197.129
प्रयाति संहिताध्यायी ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ।
अथवाऽग्निं समायाति सूर्यमाविशतेऽपि वा ॥ १२.१९७.१२९ ॥
من يدرس السَّمهِتا يمضي إلى براهما الأعلى؛ أو يأتي إلى أغني، أو يدخل الشمس.
12.197.130
स तैजसेन भावेन यदि तत्र रमत्युत ।
गुणांस्तेषां समाधत्ते रागेण प्रतिमोहितः ॥ १२.१९७.१३० ॥
فإن استمتع هناك بحال نورانية، فإنه، وقد أُعمي تماماً بالتعلق، يتخذ صفاتهم.
12.197.131
एवं सोमे तथा वायौ भूम्याकाशशरीरगः ।
सरागस्तत्र वसति गुणांस्तेषां समाचरन् ॥ १२.१९७.१३१ ॥
وكذلك في القمر والريح، ذو جسد من أرض وأثير، يسكن هناك بتعلق، متبعاً صفاتهم.
12.197.132
अथ तत्र विरागी स परं गच्छत्यसंशयम् ।
परमव्ययमिच्छन्स तमेवाविशते पुनः ॥ १२.१९७.१३२ ॥
ثم إن كان هناك زاهداً، فإنه يبلغ الأسمى بلا ريب؛ راغباً في الأسمى الأبدي، يدخل فيه ثانية.
12.197.133
अमृताच्चामृतं प्राप्तः शान्तीभूतो निरात्मवान् ।
ब्रह्मभूतः स निर्द्वन्द्वः सुखी शान्तो निरामयः ॥ १२.१९७.१३३ ॥
بعد أن ينال الخلود من الخلود، ويصير ساكنًا خاليًا من الأنا، ويصير براهمن، يتجاوز الثنائيات، فيكون سعيدًا هادئًا خاليًا من العلل.
12.197.134
ब्रह्मस्थानमनावर्तमेकमक्षरसंज्ञकम् ।
अदुःखमजरं शान्तं स्थानं तत्प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३४ ॥
ينال ذلك المقام للبراهمن، الذي لا رجعة منه، الواحد، المسمى الذي لا يفنى، الخالي من الألم والهرم، الساكن.
12.197.135
चतुर्भिर्लक्षणैर्हीनं तथा पड्भिः सषोडशैः ।
पुरुषं तमतिक्रम्य आकाशं प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३५ ॥
بعد أن يتجاوز ذلك البوروشا الخالي من العلامات الأربع والست والستة عشر، ينال الفضاء.
12.197.136
अथ नेच्छति रागात्मा सर्वं तदधितिष्ठति ।
यच्च प्रार्थयते तच्च मनसा प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३६ ॥
حتى لو لم يرغب صاحب النفس المتعلقة بالشهوة، فإن كل شيء يقيم فيه؛ وما يتمناه بقلبه ينالُه أيضًا.
12.197.137
अथवा चेक्षते लोकान्सर्वान्निरयसंज्ञितान् ।
निस्पृहः सर्वतो मुक्तस्तत्र वै रमते सुखम् ॥ १२.१९७.१३७ ॥
أو ينظر إلى جميع العوالم المسماة بالجحيم؛ لكنه، خالٍ من الرغبة ومتحرر من كل وجه، يتنعم بالسعادة هناك بعينه.
12.197.138
एवमेषा महाराज जापकस्य गतिर्यथा ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमर्हसि ॥ १२.१९७.१३८ ॥
هكذا، أيها الملك العظيم، يكون مصير المردِّد. وقد قيل لك كل هذا؛ فماذا تريد أن تسمع بعد؟