Mahābhārata · Adhyāya 12.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.197.1
कालमृत्युयमानां ते इक्ष्वाकोर्ब्राह्मणस्य च ।
विवादो व्याहृतः पूर्वं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.१९७.१ ॥
Sois digno de contar a disputa outrora relatada entre Kāla, Mṛtyu e Yama, e entre Ikṣvāku e um brâmane.
12.197.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इक्ष्वाकोः सूर्यपुत्रस्य यद्वृत्तं ब्राह्मणस्य च ॥ १२.१९७.२ ॥
Aqui também se narra esta antiga história do que sucedeu entre Ikṣvāku, filho do Sol, e um brâmane.
12.197.3
कालस्य मृत्योश्च तथा यद्वृत्तं तन्निबोध मे ।
यथा स तेषां संवादो यस्मिन्स्थानेऽपि चाभवत्।
येनैव कारणेनात्र धर्मवादसमन्वितः ॥ १२.१९७.३ ॥
Ouve de mim o que sucedeu a Kāla e Mṛtyu: como se deu o diálogo entre eles, em que lugar ocorreu e por que motivo ali se proferiram palavras de dharma.
12.197.4
ब्राह्मणो जापकः कश्चिद्धर्मवृत्तो महायशाः ।
षडङ्गविन्महाप्राज्ञः पैप्पलादिः स कौशिकः ॥ १२.१९७.४ ॥
Havia um brâmane, recitador de mantras, firme no dharma e de grande renome, conhecedor dos seis membros do Veda, de grande sabedoria, um Kauśika da linhagem Paippalādi.
12.197.5
तस्यापरोक्षं विज्ञानं षडङ्गेषु वभूव ह ।
वेदेषु चैव निष्णातो हिमवत्पादसंश्रयः ॥ १२.१९७.५ ॥
Nele surgiu conhecimento direto nos seis membros; era também perito nos Vedas, e habitava ao pé do Himālaya.
12.197.6
सोयं ब्राह्मं पस्तेपे संहितां संयतो जपन् ।
तस्य वर्षसहस्रं तु नियमेन तथा गतम् ॥ १२.१९७.६ ॥
Ele, autocontrolado, praticou a ascese de Brahman recitando a Saṃhitā; assim, pela disciplina, passaram-se para ele mil anos.
12.197.7
स देव्या दर्शितः साक्षात्प्रीतास्मीति तदा किल ।
जप्यमावर्तयंस्तूष्णीं न स तां किंचिदब्रवीत् ॥ १२.१९७.७ ॥
A deusa apareceu-lhe diretamente e disse: «Estou satisfeita». Então ele continuou repetindo o japa em silêncio e nada lhe disse.
12.197.8
तस्यानुकम्पया देवी प्रीता समभवत्तदा ।
वेदमाता ततस्तस्य तज्जप्यं समपूजयत् ॥ १२.१९७.८ ॥
Por compaixão por ele, a deusa então se agradou. Em seguida, Vedamātā honrou aquele seu japa.
12.197.9
चतुर्भिरक्षरैर्युक्ता सोमपानेऽक्षराष्टका ।
जगद्बीजसमायुक्ता चनुर्विशाक्षरात्मिका ॥ १२.१९७.९ ॥
Na libação de soma havia o verso de oito sílabas unido a quatro sílabas; estava unido à semente do mundo e era composto de vinte e quatro sílabas.
12.197.10
समाप्य जप्यं तूत्थाय शिरसा पादयोस्तदा ।
पपात देव्या धर्मात्मा वचनं चेदमब्रवीत् ॥ १२.१९७.१० ॥
Tendo concluído o japa, levantou-se e caiu com a cabeça aos pés da deusa; então o de alma justa proferiu estas palavras.
12.197.11
दिष्ट्या देवि प्रसन्ना त्वं दर्शनं चागता मम ।
यदि चापि प्रसन्नासि जप्ये मे रमतां मनः ॥ १२.१९७.११ ॥
«Ó deusa, felizmente estás satisfeita e vieste conceder-me a tua visão. E se realmente estás satisfeita, que a minha mente se deleite no japa.»
12.197.12
किं प्रार्थयसि विप्रर्षे किं चेष्टं करवाणि ते ।
प्रब्रूहि जपतां श्रेष्ठ सर्वं तत्ते भविष्यति ॥ १२.१९७.१२ ॥
«Ó sábio brâmane, o que pedes? Que desejo devo realizar por ti? Diz, o melhor dos que recitam; tudo isso será teu.»
12.197.13
इत्युक्तः स तदा देव्या विप्रः प्रोवाच धर्मवित् ।
जप्यं प्रति ममेच्छेयं वर्धत्विति पुनः पुनः ॥ १२.१९७.१३ ॥
Assim interpelado pela deusa, o brâmane, conhecedor do dharma, disse repetidamente: "Que meu desejo pelo japa cresça."
12.197.14
मनसश्च समाधिर्मे वर्धेताहरहः शुभे ।
तत्तथेति ततो देवी मधुरं प्रत्यभाषत ॥ १२.१९७.१४ ॥
"Ó auspiciosa, que a concentração da minha mente cresça dia a dia." Então a deusa respondeu suavemente: "Assim seja."
12.197.15
इदं चैवापरं प्राह देवी तत्प्रियकाम्यया ।
निरयं नैव याता त्वं यत्र याता द्विजर्षभाः ॥ १२.१९७.१५ ॥
Então a deusa, desejando-lhe o bem, disse ainda: "Tu não irás àquele inferno para onde foram os melhores brâmanes."
12.197.16
यास्यसि ब्रह्मणः स्थानमनिमित्तमतन्द्रितः ।
साधु ते भविता चैतद्यत्त्वयाऽहमिहार्थिता ॥ १२.१९७.१६ ॥
Sem fadiga e sem causa alguma, irás à morada de Brahmā. O que me pediste aqui será para teu bem.
12.197.17
नियतो जप चैकाग्रो धर्मस्त्वां समुपैष्यति ।
कालो मृत्युर्यमश्चैव समायास्यन्ति तेऽन्तिकम्।
भविता च विवादोऽत्र तव तेषां च धर्मतः ॥ १२.१९७.१७ ॥
Recita com domínio de ti e mente concentrada, e o dharma virá a ti. O Tempo, a Morte e Yama se aproximarão de ti, e segundo o dharma haverá uma disputa entre ti e eles.
12.197.18
एवमुक्त्वा भगवती जगाम भवनं स्वकम् ॥ १२.१९७.१८ ॥
Tendo falado assim, a venerável deusa foi à sua própria morada.
12.197.19
ब्राह्मणोऽपि जपन्नास्ते दिव्यं वर्षशतं तथा ।
सदा दान्तो जितक्रोधः सत्यसन्धोऽनसूयकः ॥ १२.१९७.१९ ॥
O brâmane também permaneceu recitando assim por cem anos divinos, sempre senhor de si, tendo vencido a ira, fiel à sua palavra e livre de inveja.
12.197.20
समाप्ते नियमे तस्मिन्नथ विप्रस्य धीमतः ।
साक्षात्प्रीतस्तदा धर्मो दर्शयामास तं द्विजम् ॥ १२.१९७.२० ॥
Quando aquele voto se completou, Dharma em pessoa, satisfeito, apareceu ao sábio brâmane e se revelou ao dvija.
12.197.21
द्विजाते पश्य मां धर्ममहं त्वां द्रष्टुमागतः ।
जप्यस्यास्य फलं यत्तत्प्रंप्राप्तं तच्च मे शृणु ॥ १२.१९७.२१ ॥
Ó dvija, olha para mim: sou Dharma e vim te ver. Ouve de mim o fruto que essa recitação te alcançou.
12.197.22
जिता लोकास्त्वया सर्वे ये दिव्या ये च मानुषाः ।
देवानां निलयान्साधो सर्वानुत्क्रम्य यास्यसि ॥ १२.१९७.२२ ॥
Conquistaste todos os mundos, os divinos e os humanos. Ó bom, ao ultrapassar todas as moradas dos deuses, seguirás adiante.
12.197.23
प्राणत्यागं कुरु मुने गच्छ लोकान्यथेप्सितान् ।
त्यक्त्वाऽऽत्मनः शरीरं च ततो लोकानवाप्स्यसि ॥ १२.१९७.२३ ॥
Ó sábio, entrega a tua vida. Vai para os mundos que desejares. Tendo abandonado o teu corpo, então alcançarás os mundos.
12.197.24
कृतं लोकेन मे धर्म गच्छ त्वं च यथासुखम् ।
बहुदुःखमहं देहं नोत्सृजेयमहं विभो ॥ १२.१९७.२४ ॥
O meu dever para com o mundo está cumprido. Ó Dharma, vai em felicidade. Ó senhor, este corpo tão cheio de sofrimento eu não abandonaria.
12.197.25
अचलं ते मनः कृत्वा त्यज देहं महामते ।
अनेन किं ते संयोगः कथं मोहं गमिष्यसि ॥ १२.१९७.२५ ॥
Tornando tua mente imóvel, ó grande sábio, abandona o corpo. Que tens tu a ver com essa união? Como cairias na ilusão?
12.197.26
अवश्यं भोः शरीरं ते त्यक्तव्यं मुनिपुङ्गव ।
स्वर्गमारोह भो विप्र किं वा वै रोचतेऽनघ ॥ १२.१९७.२६ ॥
Ó melhor dos sábios, teu corpo deve certamente ser abandonado. Ascende ao céu, ó brâmane; ó sem mácula, o que te agrada?
12.197.27
किमुक्तं धर्म किं नेति कस्मान्मां प्रोक्तवानसि ।
त्यज देहं द्विजेति त्वं ससंबुध्यात्र मे यदि ॥ १२.१९७.२७ ॥
Ó Dharma, o que foi dito, o que não foi dito? Por que me falaste assim? Ó dvija, abandona o corpo — se compreendes bem isto aqui por minha causa.
12.197.28
न रोचये स्वर्गवासं विना देहमहं विभो ।
गच्छ धर्म न मे श्रद्धा स्वर्गं गन्तुं विनाऽऽत्मना ॥ १२.१९७.२८ ॥
Ó poderoso, não desejo morar no céu sem o corpo. Vai, ó Dharma; não tenho fé em ir ao céu sem mim mesmo.
12.197.29
अलं देहे मनः कृत्वा त्यक्त्वा देहं सुखी भव ।
गच्छ लोकानरजसो यत्र गत्वा न शोचसि ॥ १२.१९७.२९ ॥
Basta de fixar a mente no corpo; abandona o corpo e sê feliz. Vai àqueles mundos livres de paixão, onde, indo, não lamentarás.
12.197.30
रमे जपन्महाभाग कृतं लोकैः सनातनैः ।
सशरीरेण गन्तव्यं मया स्वर्गं न चान्यथा ॥ १२.१९७.३० ॥
Ó afortunadíssimo, deleito-me recitando, no céu feito pelos mundos eternos. Devo ir ao céu com o corpo, e de outro modo não.
12.197.31
एवं ते कायसंप्रातिर्वर्तते मुनिसत्तम ।
यदि त्वं नेच्छसि त्यक्तुं शरीरं पश्य वै द्विज।
एष कालस्तथा मृत्युर्यमश्च त्वामुपागताः ॥ १२.१९७.३१ ॥
Assim está a tua condição corporal, ó melhor dos sábios. Se não queres abandonar o corpo, ó dvija, vê: o Tempo, a Morte e Yama chegaram até ti.
12.197.32
अथ वैवस्वतः कालो मृत्युश्च त्रितयं विभो ।
ब्राह्मणं तं महाभागमुपगम्येदमब्रवन् ॥ १२.१९७.३२ ॥
Então Vaivasvata Yama, o Tempo e a Morte, estes três, ó poderoso, aproximando-se daquele brâmane de grande fortuna, disseram isto.
12.197.33
तपसोऽस्य सुतप्तस्य तथा सुचरितस्य च ।
फलप्राप्तिस्तव श्रेष्ठा यमोऽहं त्वामुपब्रुवे ॥ १२.१९७.३३ ॥
Alcançaste o melhor fruto desta austeridade bem praticada e da tua boa conduta. Sou Yama, e a ti me dirijo.
12.197.34
यथावदस्य जप्यस्य फलं प्राप्तस्त्वमुत्तमम् ।
कालस्ते स्वर्गमारोढुं कालोऽहं त्वामुपागतः ॥ १२.१९७.३४ ॥
Alcançaste o fruto justo e supremo desta recitação. Chegou o tempo de subires ao céu; eu, o Tempo, vim a ti.
12.197.35
मृत्युं मां विद्धि धर्मज्ञ रूपिणं स्वयमागतम् ।
कालेन चोदितो विप्र त्वामितो नेतुमद्य वै ॥ १२.१९७.३५ ॥
Reconhece-me como a Morte, ó conhecedor do dharma, que vim aqui em forma corpórea. Impelido pelo Tempo, ó brâmane, vim hoje levar-te daqui.
12.197.36
स्वागतं सूर्यपुत्राय कालाय च महात्मने ।
मृत्यवे चाथ धर्माय किं कार्यं करवाणि वः ॥ १२.१९७.३६ ॥
Bem-vindo, filho do Sol, Yama; bem-vindo, Tempo de grande alma; bem-vinda, Morte; e bem-vindo, Dharma. O que devo fazer por vós?
12.197.37
अर्ध्यं पाद्यं च दत्त्वा स तेभ्यस्तत्र समागम ।
अब्रवीत्परमप्रीतः स्वशक्त्या किं करोमि वः ॥ १२.१९७.३७ ॥
Tendo-lhes dado o arghya e a água para os pés, muito satisfeito naquele encontro, disse: O que devo fazer por vós, segundo o meu poder?
12.197.38
स्वकार्यनिर्भरा यूयं परोपद्रवहेतवः ।
भवन्तो लोकसामान्याः किमर्थं ब्रूत सत्तमाः ॥ १२.१९७.३८ ॥
Estais absorvidos na vossa própria tarefa, e contudo sois causa de perturbação para outros. Sois comuns ao mundo. Melhores dos bons, dizei com que propósito viestes.
12.197.39
वयमप्येवमत्युग्रा धातुराज्ञापुरः सराः ।
चोदिता धावमाना वै कर्मभावमनुव्रताः ॥ १२.१९७.३९ ॥
Nós também somos assim tão ferozes, indo à frente pelo mandato do rei Dhātṛ, impelidos e correndo, seguindo a natureza das ações.
12.197.40
तस्मिन्नेवाथ काले तु तीर्थयात्रामुपागतः ।
इक्ष्वाकुरगमत्तत्र समेता यत्र ते विभो ॥ १२.१९७.४० ॥
Naquele mesmo tempo, Ikṣvāku, tendo vindo em peregrinação, foi para onde eles estavam reunidos, ó poderoso.
12.197.41
सर्वानेव तु राजर्षिः संपूज्याथ प्रणम्य च ।
कुशलप्रश्नमकरोत्सर्वेषां राजसत्तमः ॥ १२.१९७.४१ ॥
E o sábio real, tendo honrado a todos e curvado-se, perguntou pelo bem-estar de todos eles, aquele melhor dos reis.
12.197.42
तस्मै सोऽथासनं दत्त्वा पाद्यमर्ध्यं तथैव च ।
अब्रवीद्ब्राह्मणो वाक्यं कृत्वा कुशलसंविदम् ॥ १२.१९७.४२ ॥
Tendo-lhe dado assento, água para os pés e o arghya, aquele brâmane, após uma troca de saudações de bem-estar, proferiu estas palavras.
12.197.43
स्वागतं ते महाराज ब्रूहि यद्यदिहेच्छसि ।
स्वशक्त्या किं करोमीह तद्भवान्प्रब्रवीतु माम ॥ १२.१९७.४३ ॥
Bem-vindo, grande rei. Diga aqui o que desejas. O que posso eu fazer aqui com o meu próprio poder? Diga-me isso você mesmo.
12.197.44
राजाऽहं ब्राह्मणश्च त्वं यदा षट्कर्मसंस्थितः ।
ददानि वसु किंचित्ते प्रार्थितं तद्वदस्व मे ॥ १२.१९७.४४ ॥
Eu sou rei, e tu és um brâmane estabelecido nos seis deveres. Dar-te-ei alguma riqueza; diz-me o que pediste.
12.197.45
द्विविधो ब्राह्मणो राजन्धर्मश्च द्विविधः स्मृतः ।
प्रवृत्तश्च निवृत्तश्च निवृत्तोऽह प्रतिग्रहात् ॥ १२.१९७.४५ ॥
Ó rei, os brâmanes são de dois tipos, e o dharma também é declarado de dois tipos: o ativo e o retraído. Eu me retirei de aceitar presentes.
12.197.46
तेभ्यः प्रयच्छ दानानि ये प्रवृत्ता नराधिप ।
अहं न प्रतिगृह्णामि किमिष्टं किं ददामि ते।
ब्रूहि त्वं नृपतिश्रेष्ठ तपसा साधयामि किम् ॥ १२.१९७.४६ ॥
Ó senhor dos homens, dá dons àqueles que estão engajados na vida mundana. Eu não aceito presentes. O que desejas, e o que te darei? Diz tu mesmo, o melhor dos reis: o que devo realizar pela austeridade?
12.197.47
क्षत्रियोऽहं न जानामि देहीति वचनं क्वचित् ।
प्रयच्छ युद्धमित्येवंवादी चास्मि द्विजोत्तम ॥ १२.१९७.४७ ॥
Eu sou um kshatriya; não conheço em lugar algum a palavra 'dá'. Eu só digo: 'Dá-me batalha', o melhor dos duas vezes nascidos.
12.197.48
तुष्यसि त्वं स्वधर्मेण तथा तुष्टा वयं नृप ।
अन्योन्यस्योत्तरं नास्ति यदिष्टं तत्समाचर ॥ १२.१९७.४८ ॥
Estás contente com o teu próprio dharma, e assim estamos nós, ó rei. Não há resposta um ao outro. Faz o que te for desejável.
12.197.49
स्वशक्त्याऽहं ददानीति त्वया पूर्वमुदाहृतम् ।
याचे त्वां दीयतां मह्यं जप्यस्यास्य फलं द्विज ॥ १२.१९७.४९ ॥
'Disseste antes que darias segundo a tua capacidade. Ó dvija, peço-te que me seja dado o fruto desta recitação.'
12.197.50
युद्धं मम सदा वाणी याचतीति विकत्थसे ।
न च युद्धं मया सार्धं किमर्थं याचसे पुनः ॥ १२.१९७.५० ॥
'Gabas-te de que a minha palavra sempre pede batalha. Mas, sem lutares comigo, por que pedes de novo?'
12.197.51
वाग्वज्राब्राह्मणाः प्रोक्ताः क्षत्रिया बाहुजीविनः ।
वाग्युद्धं तदिदं तीव्रं मम विप्र त्वया सह ॥ १२.१९७.५१ ॥
'Diz-se que os brâmanes são raios da palavra, e os kṣatriyas os que vivem dos seus braços. Ó brâmane, este é o meu feroz combate de palavras contigo.'
12.197.52
सेयमद्य प्रतिज्ञा मे स्वशक्त्या किं प्रदीयताम् ।
ब्रूहि दास्यामि राजेन्द्र विभवे सति माचिरम् ॥ १२.१९७.५२ ॥
'Esta é hoje a minha promessa: o que deve ser dado segundo a minha capacidade? Diz, ó senhor dos reis, e darei sem demora, havendo riqueza.'
12.197.53
यत्तद्वर्षशतं पूर्णं जप्यं वै जपता त्वया ।
फलं प्राप्तं तत्प्रयच्छ मम दित्सुर्भवान्यदि ॥ १२.१९७.५३ ॥
'O fruto que obtiveste ao completar cem anos de recitação, dá-mo, se desejas dar.'
12.197.54
परमं गृह्यतां तस्य फलं यज्जपितं मया ।
अर्धं त्वमविचारेण फलं तस्य ह्यवाप्नुहि ॥ १२.१९७.५४ ॥
'Toma a parte suprema do fruto que recitei. A metade do fruto, sem hesitar, obtém-na tu.'
12.197.55
अथवा सर्वमेवेह मामकं जापकं फलम् ।
राजन्प्राप्नुहि कामं त्वं यदि सर्वमिहेच्छसि ॥ १२.१९७.५५ ॥
Ou, se aqui desejas todo o fruto da minha recitação, ó rei, obtém tudo como queres.
12.197.56
कृतं सर्वेण भद्रं ते जप्यं यद्याचितं मया ।
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि किंच तस्य फलं वद ॥ १२.१९७.५६ ॥
Que a boa fortuna seja tua. Toda a recitação que pedi foi feita. Que estejas bem; eu vou. Mas diz-me qual é o seu fruto.
12.197.57
फलप्राप्तिं न जानामि दत्तं यज्जपितं मया ।
अयं धर्मश्च कालश्च यमो मृत्युश्च साक्षिणः ॥ १२.१९७.५७ ॥
Não conheço a obtenção do fruto da recitação que dei e recitei. Dharma, o Tempo, Yama e a Morte são as testemunhas.
12.197.58
अज्ञातमस्य धर्मस्य फलं किं मे करिष्यति ।
फलं ब्रवीषि धर्मस्य न चेज्जप्यकृतस्य माम्।
प्राप्नोतु तत्फलं विप्रो नाहमिच्छे ससंशयम् ॥ १२.१९७.५८ ॥
O que me fará o fruto deste dharma, desconhecido para mim? Se não me disseres o fruto do dharma realizado pela recitação, que esse fruto vá para o brâmane; não o desejo com dúvida.
12.197.59
नाददेऽपरदत्तं वै दत्तं वा चाफलं मया ।
वाक्यं प्रमाणं राजर्षे ममाद्य तव चैव हि ॥ १२.१९७.५९ ॥
Não aceito o que outro deu, e o que eu dei não é estéril. Ó sábio real, hoje a minha palavra e a tua são a prova.
12.197.60
सकृदंशो निपतति सकृत्कन्या प्रदीतये ।
सकृदेव ददानीति त्रीण्येतानि सकृत्सकृत् ॥ १२.१९७.६० ॥
Uma parte cai uma só vez, uma donzela é dada uma só vez e 'eu dou' diz-se uma só vez. Estas três coisas acontecem cada uma apenas uma vez.
12.197.61
नाभिसंधिर्मया जप्ये कृतपूर्वः कदाचन ।
जप्यस्य राजशार्दूल कथं वेत्स्याम्यहं फलम् ॥ १२.१९७.६१ ॥
Tigre entre os reis, nunca antes tive intenção alguma no japa; como, então, conhecerei o fruto do japa?
12.197.62
ददस्वेति त्वया चोक्तं दत्तं वाचा फलं मया ।
न वाचं दूषयिष्यामि सत्यं रक्ष स्थिरो भव ॥ १२.१९७.६२ ॥
Tu disseste: 'Dá-o', e eu dei o fruto com a minha palavra. Não violarei a minha palavra; guarda a verdade e permanece firme.
12.197.63
अथैवं वदतो मेऽद्य वचनं न करिष्यसि ।
महानधर्मो भविता तव राजन्मृषा कृतः ॥ १२.१९७.६३ ॥
Se hoje, mesmo eu falando assim, não fizeres o que te peço, ó rei, incorrerás em grande adharma por teres cometido uma falsidade.
12.197.64
न युक्ता तु मृषावाणी त्वया वक्तुमरिंदम ।
तथा मयाऽप्यभिहितं मिथ्या कर्तुं न शक्यते ॥ १२.१९७.६४ ॥
Ó domador dos inimigos, não te convém falar falsidade; e o que eu disse também não pode ser tornado falso.
12.197.65
संश्रुतं च मया पूर्वं ददानीत्यविचारितम् ।
तद्गृह्णीष्वाविचारेण यदि सत्ये स्थितो भवान् ॥ १२.१९७.६५ ॥
Prometi antes, sem reflexão: 'Eu darei'; aceita-o sem hesitação, se permaneces na verdade.
12.197.66
इहागम्य हि मां राजञ्जाप्यं फलमयाचथाः ।
तन्मे निसृष्टं गृह्णीष्व भव सत्येस्थितोपि च ॥ १२.१९७.६६ ॥
Ó rei, vieste aqui a mim e pediste o fruto do japa; aceita o fruto que te dei e permanece firme na verdade.
12.197.67
नायं लोकोऽस्ति न परो न च पूर्वान्स तारयेत् ।
कुत एवापरान्राजन्मृषावादपरायणः ॥ १२.१९७.६७ ॥
Ó rei, para quem se entrega à falsidade não há este mundo nem o outro; ele não pode salvar nem os seus antepassados, como salvaria os seus descendentes?
12.197.68
न यज्ञाध्ययने दानं नियमास्तारयन्ति हि ।
यथा सत्यं परे लोके तथेह पुरुषर्षभ ॥ १२.१९७.६८ ॥
Ó touro entre os homens, o sacrifício, o estudo dos Vedas, as doações e as observâncias não salvam como a verdade salva no outro mundo; aqui é igual.
12.197.69
तपांसि यानि चीर्णानि चरिष्यन्ति च यत्तपः ।
समाशतैः सहस्रैश्च तत्सत्यान्न विशिष्यते ॥ १२.१९७.६९ ॥
As austeridades já praticadas, as que serão praticadas e as que durarão centenas e milhares de anos não são superiores à verdade.
12.197.70
सत्यमेकं परं ब्रह्म सत्यमेकं परं तपः ।
सत्यमेकं परो यज्ञः सत्यमेकं परं श्रुतम् ॥ १२.१९७.७० ॥
Só a verdade é o Brahman supremo; só a verdade é a austeridade suprema; só a verdade é o sacrifício supremo; só a verdade é o saber supremo.
12.197.71
सत्यं वेदेषु जागर्ति फलं सत्ये परं स्मृतम् ।
तपो धर्मो दमश्चैव सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१९७.७१ ॥
A verdade vigia nos Vedas; o fruto supremo é lembrado na verdade. Austeridade, dharma e autocontrole estão todos estabelecidos na verdade.
12.197.72
सत्यं वेदास्तथाङ्गानि सत्यं यज्ञास्तथा विधिः ।
व्रतचर्या तथा सत्यमोंकारः सत्यमेव च ॥ १२.१९७.७२ ॥
A verdade são os Vedas e os seus membros; a verdade são os sacrifícios e o seu rito; a prática dos votos é verdade, e a sílaba Om também é verdade.
12.197.73
प्राणिनां जननं सत्यं सत्यं सन्ततिरेव च ।
सत्येन वायुरभ्येति सत्येन तपते रविः ॥ १२.१९७.७३ ॥
O nascimento dos seres vivos é verdade, e a descendência também é verdade. Pela verdade sopra o vento; pela verdade queima o sol.
12.197.74
सत्येन चाग्निर्दहति स्वर्गः सत्ये प्रतिष्ठितः ।
सत्यं यज्ञस्तपो वेदाः स्तोभा मन्त्राः सरस्वती ॥ १२.१९७.७४ ॥
Pela verdade o fogo queima; o céu está firmado na verdade. A verdade é o sacrifício, a austeridade, os Vedas, os estribilhos, os mantras e Sarasvatī.
12.197.75
तुलामारोपितो धर्मः सत्यं चैवेति नः श्रुतम् ।
समां कक्षां धारयतो यः सत्यं ततोऽधिकम् ॥ १२.१९७.७५ ॥
O dharma é posto na balança, e a verdade também — assim ouvimos. Para quem segura a balança em equilíbrio, a verdade é ainda maior do que isso.
12.197.76
यतो धर्मस्ततः सत्यं सर्वं सत्येन वर्धते ।
किमर्थमनृतं कर्म कर्तुं राजंस्त्वमिच्छसि ॥ १२.१९७.७६ ॥
Onde há dharma, aí há verdade; tudo cresce pela verdade. Ó rei, por que desejas realizar uma ação de falsidade?
12.197.77
सत्ये कुरु स्थिरं भावं मा राजन्ननृतं कृथाः ।
कस्मात्त्वमनृतं वाक्यं देहीति कुरुषेऽशुभम् ॥ १२.१९७.७७ ॥
Mantém a tua mente firme na verdade, ó rei; não faças a falsidade. Por que dizes «dá» com uma palavra falsa e realizas este ato de mau agouro?
12.197.78
यदि जप्यफलं दत्तं मया नेच्छसि वै नृप ।
स्वधर्मेभ्यः परिभ्रष्टो लोकाननुचरिष्यसि ॥ १२.१९७.७८ ॥
Se não desejas o fruto da recitação que te dei, ó rei, então, caído dos teus deveres, vaguearás pelos mundos.
12.197.79
संश्रुत्य यो न दित्सेत याचित्वा यश्च नेच्छति ।
उभावानृतिकावेतो न मृपा कर्तुमर्हसि ॥ १२.१९७.७९ ॥
Quem promete e não dá, e quem, quando solicitado, não quer receber — ambos são mentirosos. Não deves agir falsamente.
12.197.80
योद्धव्यं रक्षितव्यं च क्षत्रधर्मः किल द्विज ।
दातारः क्षत्रियाः प्रोक्ता गृह्णीयां भवतः कथम् ॥ १२.१९७.८० ॥
Ó dvija, combater e proteger é de fato o dever do guerreiro; os kṣatriyas são chamados doadores. Como eu receberia de ti?
12.197.81
न च्छन्दयामि ते राजन्नापि ते गृहमाव्रजम् ।
इहागम्य तु याचित्वा न गृह्णीषे पुनः कथम् ॥ १२.१९७.८१ ॥
Ó rei, não desejo nada de ti, nem quero ir à tua casa. Tendo vindo aqui e pedido, por que não recebes novamente?
12.197.82
अविवादोऽस्तु युवयोर्वित्तं मां धर्ममागतम् ।
द्विजो दानफलैर्युक्तो राजा सत्यफलेन च ॥ १२.१९७.८२ ॥
Que não haja disputa entre vós dois. Sabei que eu, Dharma, vim sob a forma de riqueza. O dvija é dotado do fruto da doação, e o rei do fruto da verdade.
12.197.83
स्वर्गं मां विद्धि राजेन्द्र रूपिणं स्वयमागतम् ।
अविवादोऽस्तु युवयोरुमौ तुल्यफलौ युवाम् ॥ १२.१९७.८३ ॥
Ó senhor dos reis, sabe que eu sou o Céu, vindo em forma visível. Que não haja disputa entre vós dois; ambos tendes igual fruto.
12.197.84
कृतं स्वर्गेण मे कार्यं गच्छ स्वर्ग यथागतम् ।
विप्रो यदीच्छते दातुं चीर्णं गृह्णातु मे फलम् ॥ १२.१९७.८४ ॥
Não tenho necessidade do céu. Volta ao céu como vieste. Se o brāhmaṇa deseja dar, que tome o fruto do meu mérito acumulado.
12.197.85
बाल्ये यदि स्मादज्ञानान्मया हस्तः प्रसारितः ।
निवृत्तलक्षणं धर्ममुपासे संहितां जपन् ॥ १२.१९७.८५ ॥
Se, na infância, por ignorância, estendi a mão, agora sigo o dever marcado pela renúncia, recitando a Saṃhitā.
12.197.86
निवृत्तं मां चिराद्राजन्विप्रलोभयसे कथम् ।
स्वेन कार्यं करिष्यामि त्वत्तो नेच्छे फलं नृप।
तपःस्वाध्यायशीलोऽहं निवृत्तश्च प्रतिग्रहात् ॥ १२.१९७.८६ ॥
Ó rei, há muito me retirei; como tentas um brâmane? Cumprirei o meu próprio dever; ó rei, não desejo recompensa de ti. Dedico-me à austeridade e ao estudo, e afastei-me de aceitar dádivas.
12.197.87
यदि विप्र विसृष्टं ते जप्यस्य फलमुत्तमम् ।
आवयोर्यत्फलं किंचित्सहितं नौ तदस्त्विह ॥ १२.१९७.८७ ॥
Ó brâmane, se o fruto supremo da tua recitação te foi concedido, então que o fruto que houver para nós dois seja aqui partilhado entre nós dois.
12.197.88
द्विजाः प्रतिग्रहे युक्ता दातारो राजवंशजाः ।
यदि धर्मः क्षुतो विप्र सहैव फलमस्तु नौ ॥ १२.१९७.८८ ॥
Os brâmanes dedicam-se a aceitar dádivas, e os doadores nascem de linhagem real. Ó brâmane, se o dever foi lesado, que o fruto seja partilhado por nós os dois juntos.
12.197.89
मा वा भूत्सह भोज्यं नौ मदीयं फलमाप्नुहि ।
प्रतीच्छ मत्कृतं धर्मं यदि ते मय्यनुग्रहः ॥ १२.१९७.८९ ॥
Ou que a nossa comida não seja partilhada; obtém o meu fruto. Aceita o mérito que realizei, se me tens favor.
12.197.90
ततो विकृतवैषौ द्वौ पुरुषौ समुपस्थितौ ।
गृहीत्वाऽन्योन्यमावेष्ठ्य कुचेलावूचतुर्वचः ॥ १२.१९७.९० ॥
Então apareceram dois homens de aspecto deformado. Agarrando-se e enlaçando-se um ao outro, os dois de farrapos proferiram estas palavras.
12.197.91
न मे धारयसीत्येको धारयामीति चापरः ।
इहास्ति नौ विवादोऽयमयं राजाऽनुशासकः ॥ १२.१९७.९१ ॥
Um disse: "Você não me paga o que deve"; o outro disse: "Eu pago." Aqui entre nós há esta disputa; este rei é o juiz.
12.197.92
सत्यं ब्रवीम्यहमिदं न मे धारयते भवान् ।
अनृतं वदसीह त्वमृणं ते धारयाम्यहम्। ॥ १२.१९७.९२ ॥
"Digo a verdade: você não me paga o que deve. Aqui você fala falsamente; eu pago a sua dívida."
12.197.93
तावुभौ सुभृशं तप्तौ राजानमिदमृचतुः ।
परीक्ष्यौ तु यथा स्याव नावामिह विगर्हितौ ॥ १२.१९७.९३ ॥
Ambos, muito aflitos, disseram ao rei: "Teste-nos, para que não sejamos censurados aqui."
12.197.94
घारयामि नरव्याघ्र विकृतस्येह गोः फलम् ।
ददतश्च न गृह्णाति विकृतो मे महीपते ॥ १२.१९७.९४ ॥
"Ó tigre entre os homens, aqui pago o devido pela vaca de Vikṛta. Ó senhor da terra, eu dou, mas Vikṛta não recebe de mim."
12.197.95
न मे धारयते किंचिद्विरूपोऽयं नराधिप ।
मिथ्या ब्रवीत्ययं हि त्वां सत्याभासं नराधिप ॥ १२.१९७.९५ ॥
"Ó senhor dos homens, este Virūpa não me paga nada. Ele fala falsamente a você, ó senhor dos homens, uma mentira que parece verdade."
12.197.96
विरूप किं धारयते भवानस्य ब्रवीतु मे ।
श्रुत्वा तथा करिष्येऽहमिति मे धीयते मनः ॥ १२.१९७.९६ ॥
"Virūpa, o que você deve a ele? Diga-me. Tendo ouvido, agirei de acordo; assim decidiu minha mente."
12.197.97
शृणुष्वावहितो राजन्यथैतद्धारयाम्यहम् ।
विकृतस्यास्य राजर्षे निखिलेन नराधिप ॥ १२.१९७.९७ ॥
Ouve com atenção, ó rei, como eu o guardo. Ó sábio real, ó senhor dos homens, contar-te-ei tudo sobre este deformado.
12.197.98
अनेन धर्मप्राप्त्यर्थं शुभा दत्ता पुराऽनघ ।
धेनुर्विप्राय राजर्षे तपःस्वाध्यायशीलिने ॥ १२.१९७.९८ ॥
Ó imaculado, outrora ele deu uma vaca auspiciosa para obter mérito; ó sábio real, foi dada a um brâmane devotado à austeridade e ao estudo dos Vedas.
12.197.99
तस्याश्चायं मया राजन्फलमभ्येत्य याचितः ।
विकृतेन च मे दत्तं विशुद्धेनान्तरात्मना ॥ १२.१९७.९९ ॥
Ó rei, o fruto daquela vaca foi-me pedido ao aproximar-se; e o deformado deu-mo com um espírito interior puro.
12.197.100
ततो मे सुकृतं कर्म कृतमात्मविशुद्धये ।
गावौ च कपिले क्रीत्वा वत्सले बहुदोहने ॥ १२.१९७.१०० ॥
Então realizei uma ação meritória para a purificação de mim mesmo: comprei duas vacas fulvas, com bezerros, que dão muito leite.
12.197.101
ते चोञ्छवृत्तये राजन्मया समुपवर्जिते ।
यथाविधि यथाश्रद्धं तदस्याहं पुनः प्रभो ॥ १२.१९७.१०१ ॥
Ó rei, essas duas vacas eu as havia cedido àquele que vive de espigar; ó senhor, segundo a regra e a fé, dou-lhas agora de novo.
12.197.102
इहाद्यैव प्रयच्छामि गृहीत्वा द्विगुणां फलम् ।
एवं स्यात्पुरुषव्याघ्र कःशुद्धः कोऽत्र दोषवान् ॥ १२.१९७.१०२ ॥
Hoje mesmo, aqui, tomando o dobro do fruto, dou-lho. Assim seja, ó tigre entre os homens. Quem aqui é puro, e quem é culpado?
12.197.103
एवं विवदमानौ स्वस्त्यामिहाभ्यागतौ नृप ।
कुरु धर्ममधर्मं वा विनये नौ समादध ॥ १२.१९७.१०३ ॥
Assim disputando, nós dois viemos aqui, ó rei. Decide entre nós no julgamento, seja dharma ou adharma.
12.197.104
यदि नेच्छति मे दानं यथा दत्तमनेन वै ।
भवानत्र स्थिरो भूत्वा मार्गे स्थापयिताऽद्य नौ ॥ १२.१९७.१०४ ॥
Se ele não quiser o meu dom, como ele mesmo o deu, então, firme aqui, estabeleça-nos hoje os dois no caminho.
12.197.105
दीयमानं न गृह्णासि ऋणं कस्मात्त्वमद्य वै ।
यथैव तेऽभ्यनुज्ञातं यथा गृह्णीष्व माचिरम् ॥ १२.१९७.१०५ ॥
Por que não aceitas o que te está sendo oferecido? Toma esta dívida hoje, como te foi permitido; não tardes.
12.197.106
दीयतामित्यनेनोक्तं ददानीति तथा मया ।
नायं मे धारयत्यत्र गच्छतां यत्र वाञ्छति ॥ १२.१९७.१०६ ॥
Ele disse: 'Que seja dado', e eu disse: 'Eu darei'; mas ele não retém o que é meu. Que vá para onde desejar.
12.197.107
ददतोऽस्य न गृह्णासि विषमं प्रतिभाति मे ।
दणड्यो हि त्वं मम मतो नास्त्यत्र खलु संशयः ॥ १२.१९७.१०७ ॥
Embora ele dê, tu não aceitas; isto me parece injusto. Na minha opinião, mereces castigo; não há dúvida disso.
12.197.108
मयाऽस्य दत्तं राजर्षे गृह्णीयां तत्कथं पुनः ।
को ममात्रापराधो मे दण्डमाज्ञापय प्रभो ॥ १२.१९७.१०८ ॥
Como, ó sábio real, poderia eu retomar o que lhe dei? Qual é a minha falta aqui? Senhor, ordena um castigo para mim.
12.197.109
दीयमानं यदि मया न गृह्णासि कथंचन ।
नियच्छति त्वां नृपतिरयं धर्मानुशासकः ॥ १२.१९७.१०९ ॥
Se de modo algum não aceitares o que estou a dar, este rei, instrutor do dharma, irá conter-te.
12.197.110
स्वयं मया याचितेन दत्तं कथमिहाद्य तत् ।
गृह्णीयां गच्छतु भवानभ्यनुज्ञां ददानि ते ॥ १२.१९७.११० ॥
Como poderia eu aceitar hoje aqui o que eu mesmo pedi e vós destes? Ide, dou-vos licença.
12.197.111
श्रुतमेतत्त्वया राजन्ननयोः कथितं द्वयोः ।
प्रतिज्ञातं मया यत्ते तद्गृहाणाविचारितम् ॥ १२.१९७.१११ ॥
Ó rei, ouviste o que estes dois disseram. Aceita sem hesitação o que te prometi.
12.197.112
प्रस्तुतं सुमहत्कार्यमनयोर्गह्वरं यथा ।
जापकस्य दृढीकारः कथमेतद्भविष्यति ॥ १२.१९७.११२ ॥
Este grande assunto dos dois foi apresentado, intrincado como uma caverna. Como se tornará isto a firme confirmação daquele que recita?
12.197.113
यदि तावन्न गृह्णामि जापकेनापवर्जितम् ।
कथं न लिप्येयमहं पापेन महताऽद्य वै ॥ १२.१९७.११३ ॥
Se eu não aceitar isto, rejeitado pelo que recita, como não ficaria eu hoje manchado por este grande pecado?
12.197.114
तौ चोवाच स राजर्षिः कृतकार्यौ गमिष्यथः ।
नेदानीं मामिहासाद्य राजधर्मो भवेन्मृषा ॥ १२.१९७.११४ ॥
E aquele rei-sábio disse aos dois: 'Ides ambos, com a vossa tarefa cumprida. Se me alcançardes aqui agora, o dever do rei tornar-se-ia falso.'
12.197.115
स्वधर्मः परिपाल्यस्तु राज्ञामिति विनिश्चयः ।
विप्रधर्मश्च गहनो मामनात्मानमाविशत् ॥ १२.१९७.११५ ॥
Os reis devem proteger o seu próprio dever; esta é a firme conclusão. O dever do brâmane é sutil, e entrou em mim, que não era senhor de mim mesmo.
12.197.116
गृहाण धारयेऽहं च याचितं संश्रुतं मया ।
न चेद्भहीष्यसे राजञ्शपिष्ये त्वां न संशयः ॥ १२.१९७.११६ ॥
Pega-o; eu também conservarei o que pedi e o que me foi prometido. Ó rei, se não o aceitares, sem dúvida te amaldiçoarei.
12.197.117
धिग्राजधर्मं यस्यायं कार्यस्येह विनिश्चयः ।
इत्यर्थं मे ग्रहीतव्यं कथं तुल्यं भवेदिति ॥ १२.१९७.११७ ॥
Vergonha para o dever real, em cujo caso esta é aqui a decisão! Para este fim devo aceitá-lo; mas como poderia isto ser igual?
12.197.118
एष पाणिरपूर्वं मे निक्षेपार्थं प्रसारितः ।
यन्मे धारयसे विप्र तदिदानीं प्रदीयताम् ॥ १२.१९७.११८ ॥
Esta é a minha mão, estendida sem precedente para um depósito. Ó brâmane, o que tu guardas como meu, que seja entregue agora.
12.197.119
संहितां जपता यावान्गुणः कश्चित्कृतो मया ।
तत्सर्वं प्रतिगृह्णीष्व यदि किंचिदिहास्ति मे ॥ १२.१९७.११९ ॥
Recebe todo o mérito que ganhei ao recitar a Saṃhitā, se aqui houver algo que seja meu.
12.197.120
जलमेतन्निपतितं मम पाणौ द्विजोत्तम ।
सममस्तु सहैवास्तु प्रतिगृह्णातु वै भवान् ॥ १२.१९७.१२० ॥
Ó melhor dos brâmanes, esta água caiu na minha palma. Que seja igual, que seja junto; recebe-a, certamente.
12.197.121
कामक्रोधौ विद्धि नौ त्वमावाभ्यां कारितो भवान् ।
जिज्ञासमानौ युवयोर्मनोत्थं तु द्विजोत्तम ॥ १२.१९७.१२१ ॥
Ó melhor dos nascidos duas vezes, saibe que desejo e ira somos nós dois. Por nós dois foste impelido. Esta investigação, nascida da mente de ambos, é de fato tua.
12.197.122
सहेति च यदुक्तं ते समा लोकास्तवास्य च ।
नायं धारयते किंचिज्जिज्ञासा त्वत्कृते कृता ॥ १२.१९७.१२२ ॥
Quanto ao que disseste, 'juntos', e que teus mundos e os deste sejam iguais, esta investigação foi feita por tua causa; ela nada retém.
12.197.123
कालो धर्मस्तथा मृत्युः कामक्रोधौ तथा युवाम् ।
सर्वमन्योन्यनिष्कर्षे निकृष्टं पश्यतस्तव ॥ १२.१९७.१२३ ॥
O tempo, o dharma, da mesma forma a morte, o desejo e a ira, e também vós dois: todos estes, ao arrastarem uns aos outros, são inferiores, enquanto observas.
12.197.124
सर्वेषामुपरिस्थानं ब्रह्मणो व्यक्तजन्मनः ।
युवयोः स्थानमूलं निर्द्वन्द्वममलात्मकम् ॥ १२.१९७.१२४ ॥
Acima de todos está a morada de Brahmā, cujo nascimento é manifesto; a raiz da morada de vós dois é aquilo que está além dos pares de opostos e é de natureza imaculada.
12.197.125
सर्वे गच्छाम यत्र स्वान्स्वाँल्लोकांश्च तथा वयम् ।
गच्छ लोकाञ्जितान्स्वेन कर्मणा यत्र वाञ्छसि ॥ १२.१९७.१२५ ॥
Vamos todos aonde estão os nossos próprios mundos, e assim também nós. Vai aos mundos conquistados pela tua própria ação, para onde desejas.
12.197.126
ततो धर्मयमाद्यास्ते वाक्यमूचुर्नपर्द्विजौ ।
अस्माकं यः स्मृतो मूर्धा ब्रह्मलोकमिति स्मृतं ॥ १२.१९७.१२६ ॥
Então Dharma, Yama e os outros proferiram estas palavras, ó rei: nós dois somos os duas vezes nascidos; aquilo que entre nós é lembrado como a cabeça é lembrado como o mundo de Brahmā.
12.197.127
तत्रस्थौ हि भवन्तौ हि युवाभ्यां निर्जिता वयम् ।
युवयोः काम आपन्नस्तत्काम्यमविशङ्कया ॥ १२.१९७.१२७ ॥
Vós dois, que ali estais, nos vencestes. Um desejo surgiu em ambos; dizei sem hesitação aquilo que desejais.
12.197.128
जापकानां फलावाप्तिर्मया ते संप्रदर्शिता ।
गतिः स्थानं च लोकाश्च जापकेन यथा जिताः ॥ १२.१९७.१२८ ॥
Mostrei-te a obtenção do fruto daqueles que recitam o japa: seus destinos, lugares e mundos, e como o recitador os conquista.
12.197.129
प्रयाति संहिताध्यायी ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ।
अथवाऽग्निं समायाति सूर्यमाविशतेऽपि वा ॥ १२.१९७.१२९ ॥
Quem estuda a saṃhitā vai a Brahmā, o supremo; ou chega a Agni, ou entra no sol.
12.197.130
स तैजसेन भावेन यदि तत्र रमत्युत ।
गुणांस्तेषां समाधत्ते रागेण प्रतिमोहितः ॥ १२.१९७.१३० ॥
Se ele se deleita ali em um estado luminoso, então, profundamente iludido pelo apego, assume as suas qualidades.
12.197.131
एवं सोमे तथा वायौ भूम्याकाशशरीरगः ।
सरागस्तत्र वसति गुणांस्तेषां समाचरन् ॥ १२.१९७.१३१ ॥
Igualmente, na lua e no vento, com um corpo de terra e éter, ele habita ali com apego, praticando as suas qualidades.
12.197.132
अथ तत्र विरागी स परं गच्छत्यसंशयम् ।
परमव्ययमिच्छन्स तमेवाविशते पुनः ॥ १२.१९७.१३२ ॥
Então, se ele é desapegado ali, vai sem dúvida ao supremo; desejando o supremo imperecível, entra novamente nele mesmo.
12.197.133
अमृताच्चामृतं प्राप्तः शान्तीभूतो निरात्मवान् ।
ब्रह्मभूतः स निर्द्वन्द्वः सुखी शान्तो निरामयः ॥ १२.१९७.१३३ ॥
Tendo alcançado a imortalidade a partir da imortalidade, tornado tranquilo e livre do sentido do eu, torna-se Brahman; livre dos pares de opostos, feliz, sereno e sem aflição.
12.197.134
ब्रह्मस्थानमनावर्तमेकमक्षरसंज्ञकम् ।
अदुःखमजरं शान्तं स्थानं तत्प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३४ ॥
Ele alcança aquele estado de Brahman, do qual não há retorno, uno, chamado o imperecível, livre de sofrimento, de decadência e pacífico.
12.197.135
चतुर्भिर्लक्षणैर्हीनं तथा पड्भिः सषोडशैः ।
पुरुषं तमतिक्रम्य आकाशं प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३५ ॥
Tendo transcendido aquele puruṣa, privado das quatro, das seis e das dezesseis marcas, alcança o éter.
12.197.136
अथ नेच्छति रागात्मा सर्वं तदधितिष्ठति ।
यच्च प्रार्थयते तच्च मनसा प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३६ ॥
Mesmo que aquele cuja alma é paixão não deseje, todas as coisas nele residem; e o que ele anseia em sua mente, também obtém.
12.197.137
अथवा चेक्षते लोकान्सर्वान्निरयसंज्ञितान् ।
निस्पृहः सर्वतो मुक्तस्तत्र वै रमते सुखम् ॥ १२.१९७.१३७ ॥
Ou ele contempla todos os mundos chamados infernos; mas, livre de desejo e liberto em todos os sentidos, deleita-se felizmente bem ali.
12.197.138
एवमेषा महाराज जापकस्य गतिर्यथा ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमर्हसि ॥ १२.१९७.१३८ ॥
Assim, grande rei, é o destino daquele que recita. Tudo isto foi-te contado; o que mais desejas ouvir?