Mahābhārata · Adhyāya 12.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.197.1
कालमृत्युयमानां ते इक्ष्वाकोर्ब्राह्मणस्य च ।
विवादो व्याहृतः पूर्वं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.१९७.१ ॥
Vos sois digno de contar la disputa que en otro tiempo se planteó entre Kāla, Mṛtyu y Yama, y entre Ikṣvāku y un brāhmaṇa.
12.197.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इक्ष्वाकोः सूर्यपुत्रस्य यद्वृत्तं ब्राह्मणस्य च ॥ १२.१९७.२ ॥
Aquí también se relata esta antigua historia de lo ocurrido entre Ikṣvāku, hijo del Sol, y un brāhmaṇa.
12.197.3
कालस्य मृत्योश्च तथा यद्वृत्तं तन्निबोध मे ।
यथा स तेषां संवादो यस्मिन्स्थानेऽपि चाभवत्।
येनैव कारणेनात्र धर्मवादसमन्वितः ॥ १२.१९७.३ ॥
Escucha de mí lo sucedido con Kāla y Mṛtyu: cómo fue su diálogo, en qué lugar tuvo lugar y por qué motivo se pronunciaron aquí palabras de dharma.
12.197.4
ब्राह्मणो जापकः कश्चिद्धर्मवृत्तो महायशाः ।
षडङ्गविन्महाप्राज्ञः पैप्पलादिः स कौशिकः ॥ १२.१९७.४ ॥
Había un brāhmaṇa, recitador de mantras, firme en el dharma y de gran renombre, conocedor de los seis vedāṅga, de gran sabiduría, un Kauśika de la estirpe Paippalādi.
12.197.5
तस्यापरोक्षं विज्ञानं षडङ्गेषु वभूव ह ।
वेदेषु चैव निष्णातो हिमवत्पादसंश्रयः ॥ १२.१९७.५ ॥
En él surgió un conocimiento directo de los seis vedāṅga; también era experto en los Vedas, y residía al pie del Himālaya.
12.197.6
सोयं ब्राह्मं पस्तेपे संहितां संयतो जपन् ।
तस्य वर्षसहस्रं तु नियमेन तथा गतम् ॥ १२.१९७.६ ॥
Él, dominado a sí mismo, practicó la austeridad de Brahman recitando la Saṃhitā; así, con disciplina, transcurrieron para él mil años.
12.197.7
स देव्या दर्शितः साक्षात्प्रीतास्मीति तदा किल ।
जप्यमावर्तयंस्तूष्णीं न स तां किंचिदब्रवीत् ॥ १२.१९७.७ ॥
La diosa se le apareció directamente y dijo: «Estoy complacida». Entonces él siguió repitiendo el japa en silencio y no le dijo nada.
12.197.8
तस्यानुकम्पया देवी प्रीता समभवत्तदा ।
वेदमाता ततस्तस्य तज्जप्यं समपूजयत् ॥ १२.१९७.८ ॥
Por compasión hacia él, la diosa se complació entonces. Luego Vedamātā honró aquel japa suyo.
12.197.9
चतुर्भिरक्षरैर्युक्ता सोमपानेऽक्षराष्टका ।
जगद्बीजसमायुक्ता चनुर्विशाक्षरात्मिका ॥ १२.१९७.९ ॥
En la libación de soma estaba el verso de ocho sílabas unido a cuatro sílabas; estaba unido a la semilla del mundo y consistía en veinticuatro sílabas.
12.197.10
समाप्य जप्यं तूत्थाय शिरसा पादयोस्तदा ।
पपात देव्या धर्मात्मा वचनं चेदमब्रवीत् ॥ १२.१९७.१० ॥
Habiendo terminado el japa, se levantó y se postró con la cabeza a los pies de la diosa; entonces el de alma justa pronunció estas palabras.
12.197.11
दिष्ट्या देवि प्रसन्ना त्वं दर्शनं चागता मम ।
यदि चापि प्रसन्नासि जप्ये मे रमतां मनः ॥ १२.१९७.११ ॥
«Oh diosa, por fortuna estás complacida y has venido a concederme tu visión. Y si verdaderamente estás complacida, que mi mente se deleite en el japa.»
12.197.12
किं प्रार्थयसि विप्रर्षे किं चेष्टं करवाणि ते ।
प्रब्रूहि जपतां श्रेष्ठ सर्वं तत्ते भविष्यति ॥ १२.१९७.१२ ॥
«Oh sabio brahmín, ¿qué pides? ¿Qué deseo debo cumplir por ti? Dilo, el mejor de los que recitan; todo eso será tuyo.»
12.197.13
इत्युक्तः स तदा देव्या विप्रः प्रोवाच धर्मवित् ।
जप्यं प्रति ममेच्छेयं वर्धत्विति पुनः पुनः ॥ १२.१९७.१३ ॥
Así interpelado por la diosa, el brahmín, conocedor del dharma, dijo una y otra vez: "Que mi deseo por el japa crezca."
12.197.14
मनसश्च समाधिर्मे वर्धेताहरहः शुभे ।
तत्तथेति ततो देवी मधुरं प्रत्यभाषत ॥ १२.१९७.१४ ॥
"Oh auspiciosa, que la concentración de mi mente crezca día a día." Entonces la diosa respondió dulcemente: "Así sea."
12.197.15
इदं चैवापरं प्राह देवी तत्प्रियकाम्यया ।
निरयं नैव याता त्वं यत्र याता द्विजर्षभाः ॥ १२.१९७.१५ ॥
Entonces la diosa, deseándole bien, añadió: "Tú no irás a aquel infierno al que han ido los mejores brahmines."
12.197.16
यास्यसि ब्रह्मणः स्थानमनिमित्तमतन्द्रितः ।
साधु ते भविता चैतद्यत्त्वयाऽहमिहार्थिता ॥ १२.१९७.१६ ॥
Sin fatiga y sin causa alguna, irás a la morada de Brahmā. Lo que me has pedido aquí te será propicio.
12.197.17
नियतो जप चैकाग्रो धर्मस्त्वां समुपैष्यति ।
कालो मृत्युर्यमश्चैव समायास्यन्ति तेऽन्तिकम्।
भविता च विवादोऽत्र तव तेषां च धर्मतः ॥ १२.१९७.१७ ॥
Recita con dominio de ti y con la mente concentrada, y el dharma vendrá a ti. El Tiempo, la Muerte y Yama se acercarán a ti, y según el dharma habrá una disputa entre tú y ellos.
12.197.18
एवमुक्त्वा भगवती जगाम भवनं स्वकम् ॥ १२.१९७.१८ ॥
Habiendo hablado así, la venerable diosa se marchó a su morada.
12.197.19
ब्राह्मणोऽपि जपन्नास्ते दिव्यं वर्षशतं तथा ।
सदा दान्तो जितक्रोधः सत्यसन्धोऽनसूयकः ॥ १२.१९७.१९ ॥
Aquel brahmín también permaneció recitando así durante cien años divinos, siempre dueño de sí, habiendo vencido la ira, fiel a su palabra y libre de envidia.
12.197.20
समाप्ते नियमे तस्मिन्नथ विप्रस्य धीमतः ।
साक्षात्प्रीतस्तदा धर्मो दर्शयामास तं द्विजम् ॥ १२.१९७.२० ॥
Cuando aquel voto se cumplió, Dharma mismo, complacido, se mostró directamente al sabio brahmín y se le apareció al dvija.
12.197.21
द्विजाते पश्य मां धर्ममहं त्वां द्रष्टुमागतः ।
जप्यस्यास्य फलं यत्तत्प्रंप्राप्तं तच्च मे शृणु ॥ १२.१९७.२१ ॥
Oh dvija, mírame: soy Dharma y he venido a verte. Escucha de mí el fruto que esta recitación te ha conseguido.
12.197.22
जिता लोकास्त्वया सर्वे ये दिव्या ये च मानुषाः ।
देवानां निलयान्साधो सर्वानुत्क्रम्य यास्यसि ॥ १२.१९७.२२ ॥
Has conquistado todos los mundos, los divinos y los humanos. Oh bueno, tras dejar atrás todas las moradas de los dioses, irás más allá.
12.197.23
प्राणत्यागं कुरु मुने गच्छ लोकान्यथेप्सितान् ।
त्यक्त्वाऽऽत्मनः शरीरं च ततो लोकानवाप्स्यसि ॥ १२.१९७.२३ ॥
Oh sabio, entrega tu vida. Ve a los mundos que desees. Tras abandonar tu cuerpo, entonces alcanzarás los mundos.
12.197.24
कृतं लोकेन मे धर्म गच्छ त्वं च यथासुखम् ।
बहुदुःखमहं देहं नोत्सृजेयमहं विभो ॥ १२.१९७.२४ ॥
Mi deber para con el mundo está cumplido. Oh Dharma, ve en paz. Oh señor, este cuerpo tan lleno de dolor no lo abandonaría.
12.197.25
अचलं ते मनः कृत्वा त्यज देहं महामते ।
अनेन किं ते संयोगः कथं मोहं गमिष्यसि ॥ १२.१९७.२५ ॥
Haciendo tu mente inmóvil, oh gran sabio, abandona el cuerpo. ¿Qué tienes tú que ver con esto? ¿Cómo caerás en la ilusión?
12.197.26
अवश्यं भोः शरीरं ते त्यक्तव्यं मुनिपुङ्गव ।
स्वर्गमारोह भो विप्र किं वा वै रोचतेऽनघ ॥ १२.१९७.२६ ॥
Oh mejor de los sabios, tu cuerpo debe ser abandonado sin duda. Asciende al cielo, oh brahmán; oh sin mácula, ¿qué te agrada?
12.197.27
किमुक्तं धर्म किं नेति कस्मान्मां प्रोक्तवानसि ।
त्यज देहं द्विजेति त्वं ससंबुध्यात्र मे यदि ॥ १२.१९७.२७ ॥
Oh Dharma, ¿qué se ha dicho, qué no se ha dicho? ¿Por qué me has hablado así? Oh dvija, abandona el cuerpo, si comprendes esto bien aquí por mi causa.
12.197.28
न रोचये स्वर्गवासं विना देहमहं विभो ।
गच्छ धर्म न मे श्रद्धा स्वर्गं गन्तुं विनाऽऽत्मना ॥ १२.१९७.२८ ॥
Oh poderoso, no deseo morar en el cielo sin el cuerpo. Vete, oh Dharma; no tengo fe en ir al cielo sin mí mismo.
12.197.29
अलं देहे मनः कृत्वा त्यक्त्वा देहं सुखी भव ।
गच्छ लोकानरजसो यत्र गत्वा न शोचसि ॥ १२.१९७.२९ ॥
Basta ya de poner la mente en el cuerpo; abandona el cuerpo y sé feliz. Ve a aquellos mundos libres de pasión, donde, una vez allí, no te afligirás.
12.197.30
रमे जपन्महाभाग कृतं लोकैः सनातनैः ।
सशरीरेण गन्तव्यं मया स्वर्गं न चान्यथा ॥ १२.१९७.३० ॥
Oh afortunado, me deleito recitando, en el cielo hecho por los mundos eternos. Debo ir al cielo con el cuerpo, y de otro modo no.
12.197.31
एवं ते कायसंप्रातिर्वर्तते मुनिसत्तम ।
यदि त्वं नेच्छसि त्यक्तुं शरीरं पश्य वै द्विज।
एष कालस्तथा मृत्युर्यमश्च त्वामुपागताः ॥ १२.१९७.३१ ॥
Así está tu condición corporal, oh mejor de los sabios. Si no deseas abandonar el cuerpo, oh dvija, mira: el Tiempo, la Muerte y Yama han llegado hasta ti.
12.197.32
अथ वैवस्वतः कालो मृत्युश्च त्रितयं विभो ।
ब्राह्मणं तं महाभागमुपगम्येदमब्रवन् ॥ १२.१९७.३२ ॥
Entonces Vaivasvata Yama, el Tiempo y la Muerte, estos tres, oh poderoso, acercándose a aquel brahmán de gran fortuna, le dijeron esto.
12.197.33
तपसोऽस्य सुतप्तस्य तथा सुचरितस्य च ।
फलप्राप्तिस्तव श्रेष्ठा यमोऽहं त्वामुपब्रुवे ॥ १२.१९७.३३ ॥
Has alcanzado el mejor fruto de esta austeridad bien practicada y de tu buena conducta. Yo soy Yama, y a ti me dirijo.
12.197.34
यथावदस्य जप्यस्य फलं प्राप्तस्त्वमुत्तमम् ।
कालस्ते स्वर्गमारोढुं कालोऽहं त्वामुपागतः ॥ १२.१९७.३४ ॥
Has obtenido el fruto adecuado y supremo de esta recitación. Ha llegado para ti el momento de ascender al cielo; yo, el Tiempo, he venido a ti.
12.197.35
मृत्युं मां विद्धि धर्मज्ञ रूपिणं स्वयमागतम् ।
कालेन चोदितो विप्र त्वामितो नेतुमद्य वै ॥ १२.१९७.३५ ॥
Sábete que soy la Muerte, oh conocedor del dharma, que he venido aquí en forma corpórea. Impulsado por el Tiempo, oh brahmán, he venido hoy a llevarte de aquí.
12.197.36
स्वागतं सूर्यपुत्राय कालाय च महात्मने ।
मृत्यवे चाथ धर्माय किं कार्यं करवाणि वः ॥ १२.१९७.३६ ॥
Bienvenidos, hijo del Sol, Yama; bienvenido, Tiempo de gran alma; bienvenida Muerte; y bienvenido Dharma. ¿Qué debo hacer por vosotros?
12.197.37
अर्ध्यं पाद्यं च दत्त्वा स तेभ्यस्तत्र समागम ।
अब्रवीत्परमप्रीतः स्वशक्त्या किं करोमि वः ॥ १२.१९७.३७ ॥
Habiéndoles dado el arghya y el agua para los pies, muy complacido en aquel encuentro, dijo: ¿Qué haré por vosotros según mi poder?
12.197.38
स्वकार्यनिर्भरा यूयं परोपद्रवहेतवः ।
भवन्तो लोकसामान्याः किमर्थं ब्रूत सत्तमाः ॥ १२.१९७.३८ ॥
Estáis absortos en vuestra propia tarea, y sin embargo sois causa de molestias para otros. Sois comunes al mundo. Mejores de los buenos, decid con qué propósito habéis venido.
12.197.39
वयमप्येवमत्युग्रा धातुराज्ञापुरः सराः ।
चोदिता धावमाना वै कर्मभावमनुव्रताः ॥ १२.१९७.३९ ॥
Nosotros también somos así de feroces, yendo delante por el mandato del rey Dhātṛ, impulsados y corriendo, siguiendo la naturaleza de las acciones.
12.197.40
तस्मिन्नेवाथ काले तु तीर्थयात्रामुपागतः ।
इक्ष्वाकुरगमत्तत्र समेता यत्र ते विभो ॥ १२.१९७.४० ॥
En ese mismo tiempo, Ikṣvāku, llegado en peregrinación, fue allí donde ellos estaban reunidos, oh poderoso.
12.197.41
सर्वानेव तु राजर्षिः संपूज्याथ प्रणम्य च ।
कुशलप्रश्नमकरोत्सर्वेषां राजसत्तमः ॥ १२.१९७.४१ ॥
Y el sabio real, habiéndolos honrado a todos e inclinado ante ellos, preguntó por el bienestar de todos ellos, el mejor de los reyes.
12.197.42
तस्मै सोऽथासनं दत्त्वा पाद्यमर्ध्यं तथैव च ।
अब्रवीद्ब्राह्मणो वाक्यं कृत्वा कुशलसंविदम् ॥ १२.१९७.४२ ॥
Habiéndole dado asiento, agua para los pies y arghya, aquel brahmán, tras un intercambio de saludos de bienestar, pronunció estas palabras.
12.197.43
स्वागतं ते महाराज ब्रूहि यद्यदिहेच्छसि ।
स्वशक्त्या किं करोमीह तद्भवान्प्रब्रवीतु माम ॥ १२.१९७.४३ ॥
Bienvenido seas, gran rey. Dime aquí lo que desees. ¿Qué puedo hacer yo aquí con mi propio poder? Dímelo tú mismo.
12.197.44
राजाऽहं ब्राह्मणश्च त्वं यदा षट्कर्मसंस्थितः ।
ददानि वसु किंचित्ते प्रार्थितं तद्वदस्व मे ॥ १२.१९७.४४ ॥
Yo soy rey y tú eres un brahmán establecido en los seis deberes. Te daré alguna riqueza; dime lo que has pedido.
12.197.45
द्विविधो ब्राह्मणो राजन्धर्मश्च द्विविधः स्मृतः ।
प्रवृत्तश्च निवृत्तश्च निवृत्तोऽह प्रतिग्रहात् ॥ १२.१९७.४५ ॥
Oh rey, los brahmanes son de dos clases, y el dharma también se declara de dos clases: el activo y el retirado. Yo me he retirado de aceptar donativos.
12.197.46
तेभ्यः प्रयच्छ दानानि ये प्रवृत्ता नराधिप ।
अहं न प्रतिगृह्णामि किमिष्टं किं ददामि ते।
ब्रूहि त्वं नृपतिश्रेष्ठ तपसा साधयामि किम् ॥ १२.१९७.४६ ॥
Oh señor de los hombres, da donativos a quienes están inmersos en la vida mundana. Yo no acepto donativos. ¿Qué es lo que deseas, y qué te daré? Dime tú mismo, mejor de los reyes: ¿qué debo lograr con la austeridad?
12.197.47
क्षत्रियोऽहं न जानामि देहीति वचनं क्वचित् ।
प्रयच्छ युद्धमित्येवंवादी चास्मि द्विजोत्तम ॥ १२.१९७.४७ ॥
Yo soy un kshatriya; no conozco en ninguna parte la palabra 'da'. Yo solo digo: 'Da batalla', mejor de los dos veces nacidos.
12.197.48
तुष्यसि त्वं स्वधर्मेण तथा तुष्टा वयं नृप ।
अन्योन्यस्योत्तरं नास्ति यदिष्टं तत्समाचर ॥ १२.१९७.४८ ॥
Tú estás contento con tu propio dharma, y así lo estamos nosotros, oh rey. No hay respuesta de uno al otro. Haz lo que te sea deseable.
12.197.49
स्वशक्त्याऽहं ददानीति त्वया पूर्वमुदाहृतम् ।
याचे त्वां दीयतां मह्यं जप्यस्यास्य फलं द्विज ॥ १२.१९७.४९ ॥
'Dijiste antes que darías según tu capacidad. Oh dvija, te pido que me sea dado el fruto de esta recitación.'
12.197.50
युद्धं मम सदा वाणी याचतीति विकत्थसे ।
न च युद्धं मया सार्धं किमर्थं याचसे पुनः ॥ १२.१९७.५० ॥
'Te jactas de que mi palabra siempre pide batalla. Pero sin combatir conmigo, ¿por qué vuelves a pedir?'
12.197.51
वाग्वज्राब्राह्मणाः प्रोक्ताः क्षत्रिया बाहुजीविनः ।
वाग्युद्धं तदिदं तीव्रं मम विप्र त्वया सह ॥ १२.१९७.५१ ॥
'Se dice que los brahmanes son rayos de la palabra, y los kṣatriyas quienes viven de sus brazos. Oh brahmán, esta es mi feroz batalla de palabras contigo.'
12.197.52
सेयमद्य प्रतिज्ञा मे स्वशक्त्या किं प्रदीयताम् ।
ब्रूहि दास्यामि राजेन्द्र विभवे सति माचिरम् ॥ १२.१९७.५२ ॥
'Esta es hoy mi promesa: ¿qué se ha de dar según mi capacidad? Dilo, oh señor de reyes, y lo daré sin demora si tengo riqueza.'
12.197.53
यत्तद्वर्षशतं पूर्णं जप्यं वै जपता त्वया ।
फलं प्राप्तं तत्प्रयच्छ मम दित्सुर्भवान्यदि ॥ १२.१९७.५३ ॥
'El fruto que obtuviste al completar cien años de recitación, dámelo, si deseas dar.'
12.197.54
परमं गृह्यतां तस्य फलं यज्जपितं मया ।
अर्धं त्वमविचारेण फलं तस्य ह्यवाप्नुहि ॥ १२.१९७.५४ ॥
'Toma la parte suprema del fruto que yo he recitado. La mitad del fruto, sin vacilar, obtenla tú.'
12.197.55
अथवा सर्वमेवेह मामकं जापकं फलम् ।
राजन्प्राप्नुहि कामं त्वं यदि सर्वमिहेच्छसि ॥ १२.१९७.५५ ॥
O bien, si aquí deseas todo el fruto de mi recitación, oh rey, obtén todo a tu gusto.
12.197.56
कृतं सर्वेण भद्रं ते जप्यं यद्याचितं मया ।
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि किंच तस्य फलं वद ॥ १२.१९७.५६ ॥
Que la fortuna sea tuya. Todo el recitado que pedí se ha hecho. Que estés bien; me voy. Pero dime cuál es su fruto.
12.197.57
फलप्राप्तिं न जानामि दत्तं यज्जपितं मया ।
अयं धर्मश्च कालश्च यमो मृत्युश्च साक्षिणः ॥ १२.१९७.५७ ॥
No conozco la obtención del fruto de la recitación que di y recité. Dharma, el Tiempo, Yama y la Muerte son los testigos.
12.197.58
अज्ञातमस्य धर्मस्य फलं किं मे करिष्यति ।
फलं ब्रवीषि धर्मस्य न चेज्जप्यकृतस्य माम्।
प्राप्नोतु तत्फलं विप्रो नाहमिच्छे ससंशयम् ॥ १२.१९७.५८ ॥
¿Qué me hará el fruto de este dharma, desconocido para mí? Si no me dices el fruto del dharma realizado por el recitado, que ese fruto vaya al brahmán; no lo deseo con duda.
12.197.59
नाददेऽपरदत्तं वै दत्तं वा चाफलं मया ।
वाक्यं प्रमाणं राजर्षे ममाद्य तव चैव हि ॥ १२.१९७.५९ ॥
No acepto lo que otro ha dado, y lo que yo he dado no es estéril. Oh sabio real, hoy solo mi palabra y la tuya son la prueba.
12.197.60
सकृदंशो निपतति सकृत्कन्या प्रदीतये ।
सकृदेव ददानीति त्रीण्येतानि सकृत्सकृत् ॥ १२.१९७.६० ॥
Una porción cae una sola vez, una doncella se da una sola vez y 'doy' se dice una sola vez. Estas tres cosas ocurren cada una solo una vez.
12.197.61
नाभिसंधिर्मया जप्ये कृतपूर्वः कदाचन ।
जप्यस्य राजशार्दूल कथं वेत्स्याम्यहं फलम् ॥ १२.१९७.६१ ॥
Tigre entre los reyes, nunca antes he tenido intención alguna en el japa; ¿cómo, pues, conoceré el fruto del japa?
12.197.62
ददस्वेति त्वया चोक्तं दत्तं वाचा फलं मया ।
न वाचं दूषयिष्यामि सत्यं रक्ष स्थिरो भव ॥ १२.१९७.६२ ॥
Tú dijiste: 'Dalo', y yo he dado el fruto con mi palabra. No violaré mi palabra; guarda la verdad y mantente firme.
12.197.63
अथैवं वदतो मेऽद्य वचनं न करिष्यसि ।
महानधर्मो भविता तव राजन्मृषा कृतः ॥ १२.१९७.६३ ॥
Si hoy, aunque hablo así, no haces lo que te pido, oh rey, incurrirás en gran adharma por haber hecho una falsedad.
12.197.64
न युक्ता तु मृषावाणी त्वया वक्तुमरिंदम ।
तथा मयाऽप्यभिहितं मिथ्या कर्तुं न शक्यते ॥ १२.१९७.६४ ॥
Oh domador de enemigos, no te corresponde hablar falsedad; y lo que yo he dicho tampoco puede volverse falso.
12.197.65
संश्रुतं च मया पूर्वं ददानीत्यविचारितम् ।
तद्गृह्णीष्वाविचारेण यदि सत्ये स्थितो भवान् ॥ १२.१९७.६५ ॥
Antes prometí, sin reflexionar: 'Lo daré'; acéptalo sin vacilar, si permaneces en la verdad.
12.197.66
इहागम्य हि मां राजञ्जाप्यं फलमयाचथाः ।
तन्मे निसृष्टं गृह्णीष्व भव सत्येस्थितोपि च ॥ १२.१९७.६६ ॥
Oh rey, viniste aquí a mí y pediste el fruto del japa; acepta el fruto que te he dado y mantente firme en la verdad.
12.197.67
नायं लोकोऽस्ति न परो न च पूर्वान्स तारयेत् ।
कुत एवापरान्राजन्मृषावादपरायणः ॥ १२.१९७.६७ ॥
Oh rey, para quien se entrega a la falsedad no hay este mundo ni el otro; no puede salvar ni a sus antepasados, ¿cómo salvaría entonces a sus descendientes?
12.197.68
न यज्ञाध्ययने दानं नियमास्तारयन्ति हि ।
यथा सत्यं परे लोके तथेह पुरुषर्षभ ॥ १२.१९७.६८ ॥
Oh toro entre los hombres, el sacrificio, el estudio de los Vedas, las donaciones y las observancias no salvan como lo hace la verdad en el otro mundo; y aquí es igual.
12.197.69
तपांसि यानि चीर्णानि चरिष्यन्ति च यत्तपः ।
समाशतैः सहस्रैश्च तत्सत्यान्न विशिष्यते ॥ १२.१९७.६९ ॥
Las austeridades ya realizadas, las que se realizarán y las que durarán cientos y miles de años, no son superiores a la verdad.
12.197.70
सत्यमेकं परं ब्रह्म सत्यमेकं परं तपः ।
सत्यमेकं परो यज्ञः सत्यमेकं परं श्रुतम् ॥ १२.१९७.७० ॥
La verdad es el único Brahman supremo; la verdad es la única austeridad suprema; la verdad es el único sacrificio supremo; la verdad es el único saber supremo.
12.197.71
सत्यं वेदेषु जागर्ति फलं सत्ये परं स्मृतम् ।
तपो धर्मो दमश्चैव सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१९७.७१ ॥
La verdad permanece despierta en los Vedas; el fruto supremo se recuerda en la verdad. La austeridad, el dharma y el dominio de sí son todos establecidos en la verdad.
12.197.72
सत्यं वेदास्तथाङ्गानि सत्यं यज्ञास्तथा विधिः ।
व्रतचर्या तथा सत्यमोंकारः सत्यमेव च ॥ १२.१९७.७२ ॥
La verdad son los Vedas y sus miembros; la verdad son los sacrificios y su rito; la práctica de los votos es verdad, y la sílaba Om también es verdad.
12.197.73
प्राणिनां जननं सत्यं सत्यं सन्ततिरेव च ।
सत्येन वायुरभ्येति सत्येन तपते रविः ॥ १२.१९७.७३ ॥
El nacimiento de los seres vivos es verdad, y también la descendencia es verdad. Por la verdad sopla el viento; por la verdad arde el sol.
12.197.74
सत्येन चाग्निर्दहति स्वर्गः सत्ये प्रतिष्ठितः ।
सत्यं यज्ञस्तपो वेदाः स्तोभा मन्त्राः सरस्वती ॥ १२.१९७.७४ ॥
Por la verdad arde el fuego; el cielo está establecido en la verdad. La verdad es el sacrificio, la austeridad, los Vedas, los estribillos, los mantras y Sarasvatī.
12.197.75
तुलामारोपितो धर्मः सत्यं चैवेति नः श्रुतम् ।
समां कक्षां धारयतो यः सत्यं ततोऽधिकम् ॥ १२.१९७.७५ ॥
El dharma se coloca en la balanza, y la verdad también — eso hemos oído. Para quien sostiene la balanza en equilibrio, la verdad es aún mayor que eso.
12.197.76
यतो धर्मस्ततः सत्यं सर्वं सत्येन वर्धते ।
किमर्थमनृतं कर्म कर्तुं राजंस्त्वमिच्छसि ॥ १२.१९७.७६ ॥
Donde hay dharma, allí está la verdad; todo crece por la verdad. Oh rey, ¿por qué deseas realizar una acción de falsedad?
12.197.77
सत्ये कुरु स्थिरं भावं मा राजन्ननृतं कृथाः ।
कस्मात्त्वमनृतं वाक्यं देहीति कुरुषेऽशुभम् ॥ १२.१९७.७७ ॥
Mantén tu ánimo firme en la verdad, oh rey; no hagas falsedad. ¿Por qué dices «da» con una palabra falsa y realizas este acto de mal augurio?
12.197.78
यदि जप्यफलं दत्तं मया नेच्छसि वै नृप ।
स्वधर्मेभ्यः परिभ्रष्टो लोकाननुचरिष्यसि ॥ १२.१९७.७८ ॥
Si no deseas el fruto de la recitación que te he dado, oh rey, caído de tus propios deberes vagarás por los mundos.
12.197.79
संश्रुत्य यो न दित्सेत याचित्वा यश्च नेच्छति ।
उभावानृतिकावेतो न मृपा कर्तुमर्हसि ॥ १२.१९७.७९ ॥
Quien promete y no da, y quien, cuando se le pide, no quiere recibir — ambos son mentirosos. No debes actuar con falsedad.
12.197.80
योद्धव्यं रक्षितव्यं च क्षत्रधर्मः किल द्विज ।
दातारः क्षत्रियाः प्रोक्ता गृह्णीयां भवतः कथम् ॥ १२.१९७.८० ॥
Oh dvija, combatir y proteger es en verdad el deber del guerrero; a los kṣatriyas se les llama donantes. ¿Cómo debería yo recibir de ti?
12.197.81
न च्छन्दयामि ते राजन्नापि ते गृहमाव्रजम् ।
इहागम्य तु याचित्वा न गृह्णीषे पुनः कथम् ॥ १२.१९७.८१ ॥
Oh rey, no deseo nada de ti, ni quiero ir a tu casa. Habiendo venido aquí y pedido, ¿por qué no lo recibes de nuevo?
12.197.82
अविवादोऽस्तु युवयोर्वित्तं मां धर्ममागतम् ।
द्विजो दानफलैर्युक्तो राजा सत्यफलेन च ॥ १२.१९७.८२ ॥
Que no haya disputa entre vosotros dos. Sabed que yo, el Dharma, he venido en forma de riqueza. El dvija está dotado del fruto de la donación, y el rey del fruto de la verdad.
12.197.83
स्वर्गं मां विद्धि राजेन्द्र रूपिणं स्वयमागतम् ।
अविवादोऽस्तु युवयोरुमौ तुल्यफलौ युवाम् ॥ १२.१९७.८३ ॥
Oh señor de reyes, sabe que yo soy el Cielo, venido en forma visible. Que no haya disputa entre vosotros dos; ambos tenéis igual fruto.
12.197.84
कृतं स्वर्गेण मे कार्यं गच्छ स्वर्ग यथागतम् ।
विप्रो यदीच्छते दातुं चीर्णं गृह्णातु मे फलम् ॥ १२.१९७.८४ ॥
No tengo necesidad del cielo. Vuelve al cielo como viniste. Si el brāhmaṇa quiere dar, que tome el fruto de mi mérito acumulado.
12.197.85
बाल्ये यदि स्मादज्ञानान्मया हस्तः प्रसारितः ।
निवृत्तलक्षणं धर्ममुपासे संहितां जपन् ॥ १२.१९७.८५ ॥
Si en mi infancia, por ignorancia, extendí la mano, ahora sigo el deber marcado por la renuncia, recitando la Saṃhitā.
12.197.86
निवृत्तं मां चिराद्राजन्विप्रलोभयसे कथम् ।
स्वेन कार्यं करिष्यामि त्वत्तो नेच्छे फलं नृप।
तपःस्वाध्यायशीलोऽहं निवृत्तश्च प्रतिग्रहात् ॥ १२.१९७.८६ ॥
Oh rey, hace mucho que me he retirado; ¿cómo tientas a un brahmán? Cumpliré mi propio deber; oh rey, no deseo recompensa de ti. Me dedico a la austeridad y al estudio, y me he apartado de aceptar donativos.
12.197.87
यदि विप्र विसृष्टं ते जप्यस्य फलमुत्तमम् ।
आवयोर्यत्फलं किंचित्सहितं नौ तदस्त्विह ॥ १२.१९७.८७ ॥
Oh brahmán, si se te ha concedido el fruto supremo de tu recitación, entonces que el fruto que haya para nosotros dos sea compartido aquí entre nosotros dos.
12.197.88
द्विजाः प्रतिग्रहे युक्ता दातारो राजवंशजाः ।
यदि धर्मः क्षुतो विप्र सहैव फलमस्तु नौ ॥ १२.१९७.८८ ॥
Los brahmanes se dedican a aceptar donativos, y los donantes nacen de linaje real. Oh brahmán, si el deber ha sido dañado, que el fruto sea compartido por nosotros dos juntos.
12.197.89
मा वा भूत्सह भोज्यं नौ मदीयं फलमाप्नुहि ।
प्रतीच्छ मत्कृतं धर्मं यदि ते मय्यनुग्रहः ॥ १२.१९७.८९ ॥
O que no compartamos la comida; obtén mi fruto. Acepta el mérito que yo he realizado, si tienes gracia hacia mí.
12.197.90
ततो विकृतवैषौ द्वौ पुरुषौ समुपस्थितौ ।
गृहीत्वाऽन्योन्यमावेष्ठ्य कुचेलावूचतुर्वचः ॥ १२.१९७.९० ॥
Entonces aparecieron dos hombres de figura deformada. Asiéndose y enlazándose uno al otro, los dos de harapos pronunciaron estas palabras.
12.197.91
न मे धारयसीत्येको धारयामीति चापरः ।
इहास्ति नौ विवादोऽयमयं राजाऽनुशासकः ॥ १२.१९७.९१ ॥
Uno dijo: "No me devuelves lo que debo"; el otro dijo: "Sí te lo devuelvo." Aquí entre nosotros está esta disputa; este rey es el juez.
12.197.92
सत्यं ब्रवीम्यहमिदं न मे धारयते भवान् ।
अनृतं वदसीह त्वमृणं ते धारयाम्यहम्। ॥ १२.१९७.९२ ॥
"Digo la verdad: no me devuelves lo que debo. Aquí dices falsedades; yo te devuelvo tu deuda."
12.197.93
तावुभौ सुभृशं तप्तौ राजानमिदमृचतुः ।
परीक्ष्यौ तु यथा स्याव नावामिह विगर्हितौ ॥ १२.१९७.९३ ॥
Ambos, muy afligidos, dijeron al rey: "Pruébanos, para que no seamos censurados aquí."
12.197.94
घारयामि नरव्याघ्र विकृतस्येह गोः फलम् ।
ददतश्च न गृह्णाति विकृतो मे महीपते ॥ १२.१९७.९४ ॥
"Oh, tigre entre los hombres, aquí pago lo debido por la vaca de Vikṛta. Oh, señor de la tierra, doy, pero Vikṛta no lo recibe de mí."
12.197.95
न मे धारयते किंचिद्विरूपोऽयं नराधिप ।
मिथ्या ब्रवीत्ययं हि त्वां सत्याभासं नराधिप ॥ १२.१९७.९५ ॥
"Oh, señor de los hombres, este Virūpa no me paga nada. Te habla falsamente, oh señor de los hombres, una mentira que parece verdad."
12.197.96
विरूप किं धारयते भवानस्य ब्रवीतु मे ।
श्रुत्वा तथा करिष्येऽहमिति मे धीयते मनः ॥ १२.१९७.९६ ॥
"Virūpa, ¿qué le debes? Dímelo. Habiendo escuchado, actuaré en consecuencia; así lo decide mi mente."
12.197.97
शृणुष्वावहितो राजन्यथैतद्धारयाम्यहम् ।
विकृतस्यास्य राजर्षे निखिलेन नराधिप ॥ १२.१९७.९७ ॥
Escucha con atención, oh rey, tal como lo recuerdo. Oh sabio real, oh señor de los hombres, te contaré todo sobre este deforme.
12.197.98
अनेन धर्मप्राप्त्यर्थं शुभा दत्ता पुराऽनघ ।
धेनुर्विप्राय राजर्षे तपःस्वाध्यायशीलिने ॥ १२.१९७.९८ ॥
Oh sin mancha, antes él dio una vaca auspiciosa para obtener mérito; oh sabio real, fue dada a un brahmán dedicado a la austeridad y al estudio de los Vedas.
12.197.99
तस्याश्चायं मया राजन्फलमभ्येत्य याचितः ।
विकृतेन च मे दत्तं विशुद्धेनान्तरात्मना ॥ १२.१९७.९९ ॥
Oh rey, el fruto de aquella vaca me fue pedido al acercarse; y el deforme me lo dio con un espíritu interior puro.
12.197.100
ततो मे सुकृतं कर्म कृतमात्मविशुद्धये ।
गावौ च कपिले क्रीत्वा वत्सले बहुदोहने ॥ १२.१९७.१०० ॥
Entonces realicé una acción meritoria para la purificación de mi ser: compré dos vacas leonadas, con sus terneros, que dan mucha leche.
12.197.101
ते चोञ्छवृत्तये राजन्मया समुपवर्जिते ।
यथाविधि यथाश्रद्धं तदस्याहं पुनः प्रभो ॥ १२.१९७.१०१ ॥
Oh rey, aquellas dos vacas las había entregado a él, que vive de espigar; oh señor, según la regla y la fe, ahora se las devuelvo de nuevo.
12.197.102
इहाद्यैव प्रयच्छामि गृहीत्वा द्विगुणां फलम् ।
एवं स्यात्पुरुषव्याघ्र कःशुद्धः कोऽत्र दोषवान् ॥ १२.१९७.१०२ ॥
Hoy mismo, aquí, tomando el doble de fruto, se lo doy. Así sea, oh tigre entre los hombres. ¿Quién aquí es puro, y quién tiene la culpa?
12.197.103
एवं विवदमानौ स्वस्त्यामिहाभ्यागतौ नृप ।
कुरु धर्ममधर्मं वा विनये नौ समादध ॥ १२.१९७.१०३ ॥
Así, discutiendo, hemos llegado aquí los dos, oh rey. Decide entre nosotros en juicio, sea dharma o adharma.
12.197.104
यदि नेच्छति मे दानं यथा दत्तमनेन वै ।
भवानत्र स्थिरो भूत्वा मार्गे स्थापयिताऽद्य नौ ॥ १२.१९७.१०४ ॥
Si él no quiere mi don, como él mismo lo dio, entonces usted, firme aquí, nos establecerá hoy a ambos en el camino.
12.197.105
दीयमानं न गृह्णासि ऋणं कस्मात्त्वमद्य वै ।
यथैव तेऽभ्यनुज्ञातं यथा गृह्णीष्व माचिरम् ॥ १२.१९७.१०५ ॥
¿Por qué no aceptas lo que se te ofrece? Toma esta deuda hoy, como te ha sido permitido; no tardes.
12.197.106
दीयतामित्यनेनोक्तं ददानीति तथा मया ।
नायं मे धारयत्यत्र गच्छतां यत्र वाञ्छति ॥ १२.१९७.१०६ ॥
Él dijo: 'Que se dé', y yo dije: 'Lo daré'; pero él no retiene lo que es mío. Que vaya adonde quiera.
12.197.107
ददतोऽस्य न गृह्णासि विषमं प्रतिभाति मे ।
दणड्यो हि त्वं मम मतो नास्त्यत्र खलु संशयः ॥ १२.१९७.१०७ ॥
Aunque él da, tú no lo aceptas; esto me parece injusto. En mi opinión mereces castigo; no cabe duda.
12.197.108
मयाऽस्य दत्तं राजर्षे गृह्णीयां तत्कथं पुनः ।
को ममात्रापराधो मे दण्डमाज्ञापय प्रभो ॥ १२.१९७.१०८ ॥
¿Cómo, oh sabio real, podría volver a tomar lo que le di? ¿Cuál es mi falta aquí? Señor, ordena un castigo para mí.
12.197.109
दीयमानं यदि मया न गृह्णासि कथंचन ।
नियच्छति त्वां नृपतिरयं धर्मानुशासकः ॥ १२.१९७.१०९ ॥
Si no aceptas de ningún modo lo que te doy, este rey, instructor del dharma, te someterá.
12.197.110
स्वयं मया याचितेन दत्तं कथमिहाद्य तत् ।
गृह्णीयां गच्छतु भवानभ्यनुज्ञां ददानि ते ॥ १२.१९७.११० ॥
¿Cómo podría aceptar hoy aquí lo que yo mismo pedí y tú me diste? Id, os doy permiso.
12.197.111
श्रुतमेतत्त्वया राजन्ननयोः कथितं द्वयोः ।
प्रतिज्ञातं मया यत्ते तद्गृहाणाविचारितम् ॥ १२.१९७.१११ ॥
Oh rey, has oído lo que han dicho estos dos. Acepta sin vacilar lo que te prometí.
12.197.112
प्रस्तुतं सुमहत्कार्यमनयोर्गह्वरं यथा ।
जापकस्य दृढीकारः कथमेतद्भविष्यति ॥ १२.१९७.११२ ॥
Este gran asunto de estos dos se ha presentado, intrincado como una caverna. ¿Cómo se convertirá esto en la firme confirmación del que recita?
12.197.113
यदि तावन्न गृह्णामि जापकेनापवर्जितम् ।
कथं न लिप्येयमहं पापेन महताऽद्य वै ॥ १२.१९७.११३ ॥
Si no acepto esto, rechazado por el que recita, ¿cómo no quedaría yo hoy manchado por este gran pecado?
12.197.114
तौ चोवाच स राजर्षिः कृतकार्यौ गमिष्यथः ।
नेदानीं मामिहासाद्य राजधर्मो भवेन्मृषा ॥ १२.१९७.११४ ॥
Y aquel rey sabio les dijo a los dos: 'Id ambos, con vuestro asunto cumplido. Si ahora me alcanzáis aquí, el deber del rey se volvería falso.'
12.197.115
स्वधर्मः परिपाल्यस्तु राज्ञामिति विनिश्चयः ।
विप्रधर्मश्च गहनो मामनात्मानमाविशत् ॥ १२.१९७.११५ ॥
Los reyes deben proteger su propio deber; esta es la firme conclusión. El deber del brahmán es sutil, y ha entrado en mí, que no era dueño de mí mismo.
12.197.116
गृहाण धारयेऽहं च याचितं संश्रुतं मया ।
न चेद्भहीष्यसे राजञ्शपिष्ये त्वां न संशयः ॥ १२.१९७.११६ ॥
Tómalo; yo también conservaré lo que pedí y lo que se me prometió. Oh rey, si no lo aceptas, sin duda te maldeciré.
12.197.117
धिग्राजधर्मं यस्यायं कार्यस्येह विनिश्चयः ।
इत्यर्थं मे ग्रहीतव्यं कथं तुल्यं भवेदिति ॥ १२.१९७.११७ ॥
¡Vergüenza para el deber real, en cuyo asunto aquí esta es la decisión! Por este propósito debo aceptarlo; pero ¿cómo podría esto ser igual?
12.197.118
एष पाणिरपूर्वं मे निक्षेपार्थं प्रसारितः ।
यन्मे धारयसे विप्र तदिदानीं प्रदीयताम् ॥ १२.१९७.११८ ॥
Esta es mi mano, extendida sin precedentes para un depósito. Oh brahmán, lo que tú guardas como mío, sea entregado ahora.
12.197.119
संहितां जपता यावान्गुणः कश्चित्कृतो मया ।
तत्सर्वं प्रतिगृह्णीष्व यदि किंचिदिहास्ति मे ॥ १२.१९७.११९ ॥
Recibe todo el mérito que haya ganado recitando la Saṃhitā, si aquí hay algo que sea mío.
12.197.120
जलमेतन्निपतितं मम पाणौ द्विजोत्तम ।
सममस्तु सहैवास्तु प्रतिगृह्णातु वै भवान् ॥ १२.१९७.१२० ॥
Oh mejor de los brahmanes, esta agua ha caído sobre mi palma. Que sea igual, que sea juntos; que tú lo recibas, sin duda.
12.197.121
कामक्रोधौ विद्धि नौ त्वमावाभ्यां कारितो भवान् ।
जिज्ञासमानौ युवयोर्मनोत्थं तु द्विजोत्तम ॥ १२.१९७.१२१ ॥
Oh, mejor de los nacidos dos veces, sabe que deseo e ira somos nosotros dos. Por nosotros dos has sido impulsado. Esta indagación, nacida de la mente de ambos, es en verdad tuya.
12.197.122
सहेति च यदुक्तं ते समा लोकास्तवास्य च ।
नायं धारयते किंचिज्जिज्ञासा त्वत्कृते कृता ॥ १२.१९७.१२२ ॥
En cuanto a lo que dijiste, 'juntos', y que tus mundos y los de este sean iguales, esta indagación se hizo por tu causa; no retiene nada.
12.197.123
कालो धर्मस्तथा मृत्युः कामक्रोधौ तथा युवाम् ।
सर्वमन्योन्यनिष्कर्षे निकृष्टं पश्यतस्तव ॥ १२.१९७.१२३ ॥
El tiempo, el dharma, asimismo la muerte, el deseo y la ira, y también ustedes dos: todos estos, al arrastrarse unos a otros, son inferiores, mientras tú observas.
12.197.124
सर्वेषामुपरिस्थानं ब्रह्मणो व्यक्तजन्मनः ।
युवयोः स्थानमूलं निर्द्वन्द्वममलात्मकम् ॥ १२.१९७.१२४ ॥
Por encima de todos está la morada de Brahmā, cuyo nacimiento es manifiesto; la raíz de la morada de ustedes dos es lo que está más allá de los pares de opuestos y es de naturaleza inmaculada.
12.197.125
सर्वे गच्छाम यत्र स्वान्स्वाँल्लोकांश्च तथा वयम् ।
गच्छ लोकाञ्जितान्स्वेन कर्मणा यत्र वाञ्छसि ॥ १२.१९७.१२५ ॥
Vayamos todos adonde están nuestros propios mundos, y así también nosotros. Ve a los mundos ganados por tu propia acción, adonde desees.
12.197.126
ततो धर्मयमाद्यास्ते वाक्यमूचुर्नपर्द्विजौ ।
अस्माकं यः स्मृतो मूर्धा ब्रह्मलोकमिति स्मृतं ॥ १२.१९७.१२६ ॥
Entonces Dharma, Yama y los demás pronunciaron estas palabras, oh rey: nosotros dos somos los dos veces nacidos; lo que entre nosotros es recordado como la cabeza es recordado como el mundo de Brahmā.
12.197.127
तत्रस्थौ हि भवन्तौ हि युवाभ्यां निर्जिता वयम् ।
युवयोः काम आपन्नस्तत्काम्यमविशङ्कया ॥ १२.१९७.१२७ ॥
Vosotros dos, que estáis allí de pie, nos habéis vencido. Ha surgido un deseo en ambos; decid sin vacilación aquello que deseáis.
12.197.128
जापकानां फलावाप्तिर्मया ते संप्रदर्शिता ।
गतिः स्थानं च लोकाश्च जापकेन यथा जिताः ॥ १२.१९७.१२८ ॥
Te he mostrado la obtención del fruto de quienes recitan japa: sus destinos, lugares y mundos, y cómo el recitador los conquista.
12.197.129
प्रयाति संहिताध्यायी ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ।
अथवाऽग्निं समायाति सूर्यमाविशतेऽपि वा ॥ १२.१९७.१२९ ॥
Quien estudia la saṃhitā va hacia Brahmā, el supremo; o llega a Agni, o entra en el sol.
12.197.130
स तैजसेन भावेन यदि तत्र रमत्युत ।
गुणांस्तेषां समाधत्ते रागेण प्रतिमोहितः ॥ १२.१९७.१३० ॥
Si él se deleita allí en un estado luminoso, entonces, profundamente engañado por el apego, asume sus cualidades.
12.197.131
एवं सोमे तथा वायौ भूम्याकाशशरीरगः ।
सरागस्तत्र वसति गुणांस्तेषां समाचरन् ॥ १२.१९७.१३१ ॥
Igualmente, en la luna y en el viento, con un cuerpo de tierra y éter, habita allí con apego, practicando sus cualidades.
12.197.132
अथ तत्र विरागी स परं गच्छत्यसंशयम् ।
परमव्ययमिच्छन्स तमेवाविशते पुनः ॥ १२.१९७.१३२ ॥
Entonces, si es desapasionado allí, va sin duda a lo supremo; deseando lo supremo e imperecedero, vuelve a entrar en ello.
12.197.133
अमृताच्चामृतं प्राप्तः शान्तीभूतो निरात्मवान् ।
ब्रह्मभूतः स निर्द्वन्द्वः सुखी शान्तो निरामयः ॥ १२.१९७.१३३ ॥
Habiendo alcanzado la inmortalidad a partir de la inmortalidad, tranquilo y libre del sentido del yo, se vuelve Brahman; libre de los pares de opuestos, feliz, sereno y sin aflicción.
12.197.134
ब्रह्मस्थानमनावर्तमेकमक्षरसंज्ञकम् ।
अदुःखमजरं शान्तं स्थानं तत्प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३४ ॥
Alcanza ese estado de Brahman, del que no hay retorno, único, llamado el imperecedero, libre de sufrimiento, libre de decadencia y pacífico.
12.197.135
चतुर्भिर्लक्षणैर्हीनं तथा पड्भिः सषोडशैः ।
पुरुषं तमतिक्रम्य आकाशं प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३५ ॥
Habiendo trascendido a aquel puruṣa, privado de las cuatro, las seis y las dieciséis marcas, alcanza el éter.
12.197.136
अथ नेच्छति रागात्मा सर्वं तदधितिष्ठति ।
यच्च प्रार्थयते तच्च मनसा प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३६ ॥
Aunque el de naturaleza apasionada no desee, todas las cosas residen en él; y lo que anhela con la mente, también lo obtiene.
12.197.137
अथवा चेक्षते लोकान्सर्वान्निरयसंज्ञितान् ।
निस्पृहः सर्वतो मुक्तस्तत्र वै रमते सुखम् ॥ १२.१९७.१३७ ॥
O contempla todos los mundos llamados infiernos; pero, libre de anhelo y liberado en todo sentido, se deleita felizmente precisamente allí.
12.197.138
एवमेषा महाराज जापकस्य गतिर्यथा ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमर्हसि ॥ १२.१९७.१३८ ॥
Así, gran rey, es el destino del que recita. Todo esto te ha sido contado; ¿qué más deseas escuchar?