Mahābhārata · Adhyāya 12.197

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.197.1

कालमृत्युयमानां ते इक्ष्वाकोर्ब्राह्मणस्य च ।
विवादो व्याहृतः पूर्वं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.१९७.१ ॥

Du bist würdig, den Streit zu erzählen, der einst zwischen Kāla, Mṛtyu und Yama sowie zwischen Ikṣvāku und einem Brahmanen geführt wurde.

12.197.2

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इक्ष्वाकोः सूर्यपुत्रस्य यद्वृत्तं ब्राह्मणस्य च ॥ १२.१९७.२ ॥

Auch hier erzählt man diese alte Geschichte von dem, was sich zwischen Ikṣvāku, dem Sohn der Sonne, und einem Brahmanen ereignete.

12.197.3

कालस्य मृत्योश्च तथा यद्वृत्तं तन्निबोध मे ।
यथा स तेषां संवादो यस्मिन्स्थानेऽपि चाभवत्।
येनैव कारणेनात्र धर्मवादसमन्वितः ॥ १२.१९७.३ ॥

Höre von mir, was sich mit Kāla und Mṛtyu ereignete: wie ihr Gespräch zustande kam, an welchem Ort es stattfand und aus welchem Grund hier Worte über das dharma gesprochen wurden.

12.197.4

ब्राह्मणो जापकः कश्चिद्धर्मवृत्तो महायशाः ।
षडङ्गविन्महाप्राज्ञः पैप्पलादिः स कौशिकः ॥ १२.१९७.४ ॥

Es gab einen Brahmanen, einen Rezitator der Mantras, fest im dharma und von großem Ruhm, der die sechs Glieder des Veda kannte, von großer Weisheit, ein Kauśika aus dem Geschlecht der Paippalādi.

12.197.5

तस्यापरोक्षं विज्ञानं षडङ्गेषु वभूव ह ।
वेदेषु चैव निष्णातो हिमवत्पादसंश्रयः ॥ १२.१९७.५ ॥

In ihm entstand unmittelbares Wissen in den sechs Gliedern; auch in den Veden war er bewandert, und er wohnte am Fuß des Himālaya.

12.197.6

सोयं ब्राह्मं पस्तेपे संहितां संयतो जपन् ।
तस्य वर्षसहस्रं तु नियमेन तथा गतम् ॥ १२.१९७.६ ॥

Er, selbstbeherrscht, übte die Brahman-Askese und rezitierte dabei die Saṃhitā; so vergingen ihm durch Disziplin tausend Jahre.

12.197.7

स देव्या दर्शितः साक्षात्प्रीतास्मीति तदा किल ।
जप्यमावर्तयंस्तूष्णीं न स तां किंचिदब्रवीत् ॥ १२.१९७.७ ॥

Die Göttin erschien ihm unmittelbar und sprach: »Ich bin erfreut.« Da wiederholte er das Japa schweigend weiter und sagte ihr nichts.

12.197.8

तस्यानुकम्पया देवी प्रीता समभवत्तदा ।
वेदमाता ततस्तस्य तज्जप्यं समपूजयत् ॥ १२.१९७.८ ॥

Aus Mitgefühl für ihn wurde die Göttin da erfreut. Dann ehrte Vedamātā sein Japa.

12.197.9

चतुर्भिरक्षरैर्युक्ता सोमपानेऽक्षराष्टका ।
जगद्बीजसमायुक्ता चनुर्विशाक्षरात्मिका ॥ १२.१९७.९ ॥

Bei der Somaspende gab es den achtsilbigen Vers, verbunden mit vier Silben; er war mit dem Keim der Welt vereint und bestand aus vierundzwanzig Silben.

12.197.10

समाप्य जप्यं तूत्थाय शिरसा पादयोस्तदा ।
पपात देव्या धर्मात्मा वचनं चेदमब्रवीत् ॥ १२.१९७.१० ॥

Nachdem er das Japa beendet hatte, erhob er sich und fiel mit dem Haupt zu Füßen der Göttin nieder; dann sprach der rechtschaffene Mann diese Worte.

12.197.11

दिष्ट्या देवि प्रसन्ना त्वं दर्शनं चागता मम ।
यदि चापि प्रसन्नासि जप्ये मे रमतां मनः ॥ १२.१९७.११ ॥

»O Göttin, glücklicherweise bist du erfreut und zu mir gekommen, um mir deine Schau zu schenken. Und wenn du wahrhaft erfreut bist, möge mein Geist im Japa Freude finden.«

12.197.12

किं प्रार्थयसि विप्रर्षे किं चेष्टं करवाणि ते ।
प्रब्रूहि जपतां श्रेष्ठ सर्वं तत्ते भविष्यति ॥ १२.१९७.१२ ॥

»O brahmanischer Weiser, was erbittest du? Welchen Wunsch soll ich für dich erfüllen? Sprich, bester der Rezitierenden; all dies wird dir zuteil werden.«

12.197.13

इत्युक्तः स तदा देव्या विप्रः प्रोवाच धर्मवित् ।
जप्यं प्रति ममेच्छेयं वर्धत्विति पुनः पुनः ॥ १२.१९७.१३ ॥

So angesprochen, sprach der Brahmane, der das Dharma kennt, immer wieder: "Möge mein Verlangen nach dem Japa wachsen."

12.197.14

मनसश्च समाधिर्मे वर्धेताहरहः शुभे ।
तत्तथेति ततो देवी मधुरं प्रत्यभाषत ॥ १२.१९७.१४ ॥

"O Glückverheißende, möge die Sammlung meines Geistes Tag für Tag wachsen." Da antwortete die Göttin sanft: "So sei es."

12.197.15

इदं चैवापरं प्राह देवी तत्प्रियकाम्यया ।
निरयं नैव याता त्वं यत्र याता द्विजर्षभाः ॥ १२.१९७.१५ ॥

Da sprach die Göttin, ihm Gutes wünschend, noch dies: "Du wirst nicht in jene Hölle gehen, in die die Besten unter den Brahmanen gegangen sind."

12.197.16

यास्यसि ब्रह्मणः स्थानमनिमित्तमतन्द्रितः ।
साधु ते भविता चैतद्यत्त्वयाऽहमिहार्थिता ॥ १२.१९७.१६ ॥

Unermüdlich und ohne besonderen Anlass wirst du in die Wohnstatt Brahmās gelangen. Was du hier von mir erbeten hast, wird dir zum Guten gereichen.

12.197.17

नियतो जप चैकाग्रो धर्मस्त्वां समुपैष्यति ।
कालो मृत्युर्यमश्चैव समायास्यन्ति तेऽन्तिकम्।
भविता च विवादोऽत्र तव तेषां च धर्मतः ॥ १२.१९७.१७ ॥

Rezitiere selbstbeherrscht und einsgerichtet, und das Dharma wird zu dir kommen. Zeit, Tod und Yama werden sich dir nähern, und gemäß dem Dharma wird es einen Streit zwischen dir und ihnen geben.

12.197.18

एवमुक्त्वा भगवती जगाम भवनं स्वकम् ॥ १२.१९७.१८ ॥

Nachdem sie so gesprochen hatte, ging die ehrwürdige Göttin in ihre eigene Wohnstatt.

12.197.19

ब्राह्मणोऽपि जपन्नास्ते दिव्यं वर्षशतं तथा ।
सदा दान्तो जितक्रोधः सत्यसन्धोऽनसूयकः ॥ १२.१९७.१९ ॥

Auch der Brahmane verharrte so hundert göttliche Jahre lang im Rezitieren, stets beherrscht, den Zorn besiegt, seinem Wort treu und frei von Neid.

12.197.20

समाप्ते नियमे तस्मिन्नथ विप्रस्य धीमतः ।
साक्षात्प्रीतस्तदा धर्मो दर्शयामास तं द्विजम् ॥ १२.१९७.२० ॥

Als jenes Gelübde vollendet war, erschien Dharma selbst erfreut dem weisen Brahmanen und zeigte sich dem Zweimalgeborenen.

12.197.21

द्विजाते पश्य मां धर्ममहं त्वां द्रष्टुमागतः ।
जप्यस्यास्य फलं यत्तत्प्रंप्राप्तं तच्च मे शृणु ॥ १२.१९७.२१ ॥

O Zweimalgeborener, sieh mich an: Ich bin Dharma und bin gekommen, dich zu sehen. Höre von mir die Frucht, die dir dieses Rezitieren erworben hat.

12.197.22

जिता लोकास्त्वया सर्वे ये दिव्या ये च मानुषाः ।
देवानां निलयान्साधो सर्वानुत्क्रम्य यास्यसि ॥ १२.१९७.२२ ॥

Du hast alle Welten gewonnen, die göttlichen wie die menschlichen. O Guter, über alle Wohnstätten der Götter hinaus wirst du weitergehen.

12.197.23

प्राणत्यागं कुरु मुने गच्छ लोकान्यथेप्सितान् ।
त्यक्त्वाऽऽत्मनः शरीरं च ततो लोकानवाप्स्यसि ॥ १२.१९७.२३ ॥

O Weiser, gib dein Leben auf. Geh in die Welten, nach denen du verlangst. Hast du deinen Körper abgelegt, wirst du dann die Welten erlangen.

12.197.24

कृतं लोकेन मे धर्म गच्छ त्वं च यथासुखम् ।
बहुदुःखमहं देहं नोत्सृजेयमहं विभो ॥ १२.१९७.२४ ॥

Meine Pflicht gegenüber der Welt ist erfüllt. O Dharma, geh in Glück. O Herr, diesen so leidvollen Körper würde ich nicht aufgeben.

12.197.25

अचलं ते मनः कृत्वा त्यज देहं महामते ।
अनेन किं ते संयोगः कथं मोहं गमिष्यसि ॥ १२.१९७.२५ ॥

Mach deinen Geist unbeweglich, o Großweiser, und lege den Körper ab. Was ist dir diese Verbindung? Wie solltest du in Verblendung geraten?

12.197.26

अवश्यं भोः शरीरं ते त्यक्तव्यं मुनिपुङ्गव ।
स्वर्गमारोह भो विप्र किं वा वै रोचतेऽनघ ॥ १२.१९७.२६ ॥

O Bester der Weisen, dein Körper muss gewiss abgelegt werden. Steige zum Himmel auf, o Brahmane; o Makelloser, was gefällt dir?

12.197.27

किमुक्तं धर्म किं नेति कस्मान्मां प्रोक्तवानसि ।
त्यज देहं द्विजेति त्वं ससंबुध्यात्र मे यदि ॥ १२.१९७.२७ ॥

O Dharma, was wurde gesagt, was nicht? Warum hast du so zu mir gesprochen? O Zweimalgeborener, lege den Körper ab — wenn du dies hier um meinetwillen recht verstehst.

12.197.28

न रोचये स्वर्गवासं विना देहमहं विभो ।
गच्छ धर्म न मे श्रद्धा स्वर्गं गन्तुं विनाऽऽत्मना ॥ १२.१९७.२८ ॥

O Mächtiger, ich wünsche nicht den Aufenthalt im Himmel ohne den Körper. Geh, o Dharma; ich habe kein Vertrauen, ohne mich selbst in den Himmel zu gehen.

12.197.29

अलं देहे मनः कृत्वा त्यक्त्वा देहं सुखी भव ।
गच्छ लोकानरजसो यत्र गत्वा न शोचसि ॥ १२.१९७.२९ ॥

Genug, den Geist am Körper zu halten; lege den Körper ab und sei glücklich. Geh zu jenen leidenschaftsfreien Welten, wohin du gehen und nicht mehr trauern wirst.

12.197.30

रमे जपन्महाभाग कृतं लोकैः सनातनैः ।
सशरीरेण गन्तव्यं मया स्वर्गं न चान्यथा ॥ १२.१९७.३० ॥

O Hochgesegneter, ich erfreue mich am Rezitieren, im Himmel, den die ewigen Welten schufen. Ich muss mit dem Körper in den Himmel gehen, nicht anders.

12.197.31

एवं ते कायसंप्रातिर्वर्तते मुनिसत्तम ।
यदि त्वं नेच्छसि त्यक्तुं शरीरं पश्य वै द्विज।
एष कालस्तथा मृत्युर्यमश्च त्वामुपागताः ॥ १२.१९७.३१ ॥

So steht es um deinen Körper, bester der Weisen. Wenn du den Körper nicht aufgeben willst, o Zweimalgeborener, sieh: Zeit, Tod und Yama sind zu dir gekommen.

12.197.32

अथ वैवस्वतः कालो मृत्युश्च त्रितयं विभो ।
ब्राह्मणं तं महाभागमुपगम्येदमब्रवन् ॥ १२.१९७.३२ ॥

Da traten Vaivasvata Yama, die Zeit und der Tod, diese drei, o Mächtiger, zu jenem hochbeglückten Brahmanen und sprachen dies.

12.197.33

तपसोऽस्य सुतप्तस्य तथा सुचरितस्य च ।
फलप्राप्तिस्तव श्रेष्ठा यमोऽहं त्वामुपब्रुवे ॥ १२.१९७.३३ ॥

Die höchste Frucht dieser wohlvollbrachten Askese und deines guten Wandels ist dir zuteil geworden. Ich bin Yama, und zu dir spreche ich.

12.197.34

यथावदस्य जप्यस्य फलं प्राप्तस्त्वमुत्तमम् ।
कालस्ते स्वर्गमारोढुं कालोऽहं त्वामुपागतः ॥ १२.१९७.३४ ॥

Du hast die rechte und höchste Frucht dieser Rezitation erlangt. Die Zeit, dass du zum Himmel aufsteigst, ist gekommen; ich, die Zeit, bin zu dir gekommen.

12.197.35

मृत्युं मां विद्धि धर्मज्ञ रूपिणं स्वयमागतम् ।
कालेन चोदितो विप्र त्वामितो नेतुमद्य वै ॥ १२.१९७.३५ ॥

Erkenne mich als den Tod, o Kenner des Dharma, der ich in leiblicher Gestalt hierher gekommen bin. Vom Zeit angetrieben, o Brahmane, bin ich heute gekommen, dich von hier fortzuführen.

12.197.36

स्वागतं सूर्यपुत्राय कालाय च महात्मने ।
मृत्यवे चाथ धर्माय किं कार्यं करवाणि वः ॥ १२.१९७.३६ ॥

Willkommen, Sohn der Sonne, Yama; willkommen, großseelige Zeit; willkommen, Tod; und willkommen, Dharma. Was soll ich für euch tun?

12.197.37

अर्ध्यं पाद्यं च दत्त्वा स तेभ्यस्तत्र समागम ।
अब्रवीत्परमप्रीतः स्वशक्त्या किं करोमि वः ॥ १२.१९७.३७ ॥

Nachdem er ihnen Arghya und Wasser für die Füße gegeben hatte, sprach er, hocherfreut über das Zusammentreffen dort: Was soll ich nach meiner Kraft für euch tun?

12.197.38

स्वकार्यनिर्भरा यूयं परोपद्रवहेतवः ।
भवन्तो लोकसामान्याः किमर्थं ब्रूत सत्तमाः ॥ १२.१९७.३८ ॥

Ihr seid in eure eigene Aufgabe vertieft und doch Ursache von Plage für andere. Ihr seid dem Weltlauf gemein. Ihr Besten der Guten, sagt, wozu ihr gekommen seid.

12.197.39

वयमप्येवमत्युग्रा धातुराज्ञापुरः सराः ।
चोदिता धावमाना वै कर्मभावमनुव्रताः ॥ १२.१९७.३९ ॥

Auch wir sind so überaus grimmig, gehen auf den Befehl des Königs Dhātṛ voran, getrieben und laufend, den Wesensart der Taten folgend.

12.197.40

तस्मिन्नेवाथ काले तु तीर्थयात्रामुपागतः ।
इक्ष्वाकुरगमत्तत्र समेता यत्र ते विभो ॥ १२.१९७.४० ॥

Zu eben jener Zeit ging Ikṣvāku, der auf Pilgerfahrt gekommen war, dorthin, wo sie versammelt waren, o Mächtiger.

12.197.41

सर्वानेव तु राजर्षिः संपूज्याथ प्रणम्य च ।
कुशलप्रश्नमकरोत्सर्वेषां राजसत्तमः ॥ १२.१९७.४१ ॥

Der königliche Weise aber ehrte sie alle, verneigte sich und erkundigte sich nach dem Wohlergehen aller, dieser Beste der Könige.

12.197.42

तस्मै सोऽथासनं दत्त्वा पाद्यमर्ध्यं तथैव च ।
अब्रवीद्ब्राह्मणो वाक्यं कृत्वा कुशलसंविदम् ॥ १२.१९७.४२ ॥

Nachdem er ihm einen Sitz, Wasser für die Füße und Arghya gegeben hatte, sprach der Brahmane, nach einem Austausch von Grüßen des Wohlergehens, diese Worte.

12.197.43

स्वागतं ते महाराज ब्रूहि यद्यदिहेच्छसि ।
स्वशक्त्या किं करोमीह तद्भवान्प्रब्रवीतु माम ॥ १२.१९७.४३ ॥

Willkommen dir, großer König. Sag hier, was du wünschst. Was kann ich hier mit meiner eigenen Kraft tun? Sag es mir selbst.

12.197.44

राजाऽहं ब्राह्मणश्च त्वं यदा षट्कर्मसंस्थितः ।
ददानि वसु किंचित्ते प्रार्थितं तद्वदस्व मे ॥ १२.१९७.४४ ॥

Ich bin König, und du bist ein Brahmane, der in den sechs Pflichten gegründet ist. Ich werde dir etwas Reichtum geben; sag mir, was du erbeten hast.

12.197.45

द्विविधो ब्राह्मणो राजन्धर्मश्च द्विविधः स्मृतः ।
प्रवृत्तश्च निवृत्तश्च निवृत्तोऽह प्रतिग्रहात् ॥ १२.१९७.४५ ॥

O König, Brahmanen sind zweierlei, und auch das Dharma gilt als zweifach: das tätige und das zurückgezogene. Ich habe mich vom Annehmen von Gaben zurückgezogen.

12.197.46

तेभ्यः प्रयच्छ दानानि ये प्रवृत्ता नराधिप ।
अहं न प्रतिगृह्णामि किमिष्टं किं ददामि ते।
ब्रूहि त्वं नृपतिश्रेष्ठ तपसा साधयामि किम् ॥ १२.१९७.४६ ॥

O Herr der Menschen, gib Gaben denen, die im weltlichen Leben stehen. Ich nehme keine Gaben an. Was wünschst du, und was soll ich dir geben? Sag es selbst, bester der Könige: Was soll ich durch Askese erreichen?

12.197.47

क्षत्रियोऽहं न जानामि देहीति वचनं क्वचित् ।
प्रयच्छ युद्धमित्येवंवादी चास्मि द्विजोत्तम ॥ १२.१९७.४७ ॥

Ich bin ein Kshatriya; das Wort »gib« kenne ich nirgends. Ich sage nur: »Gib die Schlacht«, bester der Zweimalgeborenen.

12.197.48

तुष्यसि त्वं स्वधर्मेण तथा तुष्टा वयं नृप ।
अन्योन्यस्योत्तरं नास्ति यदिष्टं तत्समाचर ॥ १२.१९७.४८ ॥

Du bist zufrieden mit deinem eigenen Dharma, und so sind auch wir zufrieden, o König. Es gibt keine Antwort aufeinander. Tue, was dir gefällt.

12.197.49

स्वशक्त्याऽहं ददानीति त्वया पूर्वमुदाहृतम् ।
याचे त्वां दीयतां मह्यं जप्यस्यास्य फलं द्विज ॥ १२.१९७.४९ ॥

'Du hast zuvor gesagt, du wollest nach deinem Vermögen geben. O Dvija, ich bitte dich: Möge mir die Frucht dieser Rezitation gegeben werden.'

12.197.50

युद्धं मम सदा वाणी याचतीति विकत्थसे ।
न च युद्धं मया सार्धं किमर्थं याचसे पुनः ॥ १२.१९७.५० ॥

'Du prahlst, meine Rede verlange stets nach Kampf. Doch warum bittest du wieder, ohne mit mir zu kämpfen?'

12.197.51

वाग्वज्राब्राह्मणाः प्रोक्ताः क्षत्रिया बाहुजीविनः ।
वाग्युद्धं तदिदं तीव्रं मम विप्र त्वया सह ॥ १२.१९७.५१ ॥

'Brahmanen heißen Donnerkeile der Rede, Kṣatriyas jene, die von ihren Armen leben. O Brahmane, dies ist mein heftiger Wortkampf mit dir.'

12.197.52

सेयमद्य प्रतिज्ञा मे स्वशक्त्या किं प्रदीयताम् ।
ब्रूहि दास्यामि राजेन्द्र विभवे सति माचिरम् ॥ १२.१९७.५२ ॥

'Dies ist heute mein Gelübde: Was soll nach meinem Vermögen gegeben werden? Sprich, o Herr der Könige, und ich werde es ohne Zögern geben, wenn Reichtum vorhanden ist.'

12.197.53

यत्तद्वर्षशतं पूर्णं जप्यं वै जपता त्वया ।
फलं प्राप्तं तत्प्रयच्छ मम दित्सुर्भवान्यदि ॥ १२.१९७.५३ ॥

'Die Frucht, die du durch hundert vollendete Jahre des Rezitierens erlangt hast, gib sie mir, wenn du geben willst.'

12.197.54

परमं गृह्यतां तस्य फलं यज्जपितं मया ।
अर्धं त्वमविचारेण फलं तस्य ह्यवाप्नुहि ॥ १२.१९७.५४ ॥

'Nimm den höchsten Anteil an der Frucht, die ich rezitiert habe. Die Hälfte der Frucht sollst du ohne Zögern erlangen.'

12.197.55

अथवा सर्वमेवेह मामकं जापकं फलम् ।
राजन्प्राप्नुहि कामं त्वं यदि सर्वमिहेच्छसि ॥ १२.१९७.५५ ॥

Oder wenn du hier die ganze Frucht meiner Rezitation begehrst, o König, so erlange sie alle nach deinem Wunsch.

12.197.56

कृतं सर्वेण भद्रं ते जप्यं यद्याचितं मया ।
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि किंच तस्य फलं वद ॥ १२.१९७.५६ ॥

Dir sei Heil. Das ganze Rezitieren, um das ich bat, ist vollbracht. Dir sei wohl; ich gehe. Doch sag mir, was seine Frucht ist.

12.197.57

फलप्राप्तिं न जानामि दत्तं यज्जपितं मया ।
अयं धर्मश्च कालश्च यमो मृत्युश्च साक्षिणः ॥ १२.१९७.५७ ॥

Ich kenne den Erwerb der Frucht der Rezitation nicht, die ich gegeben und rezitiert habe. Dharma, Zeit, Yama und der Tod sind die Zeugen.

12.197.58

अज्ञातमस्य धर्मस्य फलं किं मे करिष्यति ।
फलं ब्रवीषि धर्मस्य न चेज्जप्यकृतस्य माम्।
प्राप्नोतु तत्फलं विप्रो नाहमिच्छे ससंशयम् ॥ १२.१९७.५८ ॥

Was wird mir die Frucht dieses Dharma, die mir unbekannt ist, nützen? Wenn du mir die Frucht des durch Rezitation vollbrachten Dharma nicht sagst, so möge diese Frucht dem Brahmanen zufallen; ich begehre sie nicht im Zweifel.

12.197.59

नाददेऽपरदत्तं वै दत्तं वा चाफलं मया ।
वाक्यं प्रमाणं राजर्षे ममाद्य तव चैव हि ॥ १२.१९७.५९ ॥

Was ein anderer gegeben hat, nehme ich nicht an, und was ich gegeben habe, ist nicht fruchtlos. O königlicher Weiser, heute gelten allein mein Wort und dein Wort als Beweis.

12.197.60

सकृदंशो निपतति सकृत्कन्या प्रदीतये ।
सकृदेव ददानीति त्रीण्येतानि सकृत्सकृत् ॥ १२.१९७.६० ॥

Ein Anteil fällt nur einmal, eine Jungfrau wird nur einmal gegeben, und 'ich gebe' wird nur einmal gesagt. Diese drei geschehen jeweils nur einmal.

12.197.61

नाभिसंधिर्मया जप्ये कृतपूर्वः कदाचन ।
जप्यस्य राजशार्दूल कथं वेत्स्याम्यहं फलम् ॥ १२.१९७.६१ ॥

Tiger unter den Königen, ich habe beim Japa nie zuvor eine Absicht gehegt; wie soll ich dann die Frucht des Japa erkennen?

12.197.62

ददस्वेति त्वया चोक्तं दत्तं वाचा फलं मया ।
न वाचं दूषयिष्यामि सत्यं रक्ष स्थिरो भव ॥ १२.१९७.६२ ॥

Du sagtest: 'Gib es', und ich habe die Frucht mit meinem Wort gegeben. Ich werde mein Wort nicht verletzen; wahre die Wahrheit und bleibe standhaft.

12.197.63

अथैवं वदतो मेऽद्य वचनं न करिष्यसि ।
महानधर्मो भविता तव राजन्मृषा कृतः ॥ १२.१९७.६३ ॥

Wenn du heute, obwohl ich so spreche, meine Bitte nicht erfüllst, o König, wirst du große Unrechtmäßigkeit auf dich laden, weil du eine Lüge begangen hast.

12.197.64

न युक्ता तु मृषावाणी त्वया वक्तुमरिंदम ।
तथा मयाऽप्यभिहितं मिथ्या कर्तुं न शक्यते ॥ १२.१९७.६४ ॥

O Bezwinger der Feinde, es geziemt dir nicht, Falsches zu sprechen; und was ich gesagt habe, kann ebenso nicht falsch gemacht werden.

12.197.65

संश्रुतं च मया पूर्वं ददानीत्यविचारितम् ।
तद्गृह्णीष्वाविचारेण यदि सत्ये स्थितो भवान् ॥ १२.१९७.६५ ॥

Ich habe zuvor unbedacht versprochen: 'Ich werde geben'; nimm es ohne Zögern an, wenn du in der Wahrheit stehst.

12.197.66

इहागम्य हि मां राजञ्जाप्यं फलमयाचथाः ।
तन्मे निसृष्टं गृह्णीष्व भव सत्येस्थितोपि च ॥ १२.१९७.६६ ॥

O König, du bist hierher zu mir gekommen und hast um die Frucht des Japa gebeten; nimm die Frucht an, die ich dir gegeben habe, und bleibe in der Wahrheit standhaft.

12.197.67

नायं लोकोऽस्ति न परो न च पूर्वान्स तारयेत् ।
कुत एवापरान्राजन्मृषावादपरायणः ॥ १२.१९७.६७ ॥

O König, für den, der dem Lügen ergeben ist, gibt es weder diese Welt noch die andere; er kann nicht einmal seine Vorfahren retten, wie sollte er dann seine Nachkommen retten?

12.197.68

न यज्ञाध्ययने दानं नियमास्तारयन्ति हि ।
यथा सत्यं परे लोके तथेह पुरुषर्षभ ॥ १२.१९७.६८ ॥

O Stier unter den Menschen, Opfer, Veda-Studium, Gaben und Gelübde retten nicht so, wie die Wahrheit in der anderen Welt rettet; hier ist es ebenso.

12.197.69

तपांसि यानि चीर्णानि चरिष्यन्ति च यत्तपः ।
समाशतैः सहस्रैश्च तत्सत्यान्न विशिष्यते ॥ १२.१९७.६९ ॥

Die Askesen, die bereits geübt wurden, die künftig geübt werden und die hunderte und tausende Jahre dauern, sind der Wahrheit nicht überlegen.

12.197.70

सत्यमेकं परं ब्रह्म सत्यमेकं परं तपः ।
सत्यमेकं परो यज्ञः सत्यमेकं परं श्रुतम् ॥ १२.१९७.७० ॥

Die Wahrheit allein ist das höchste Brahman; die Wahrheit allein ist die höchste Askese; die Wahrheit allein ist das höchste Opfer; die Wahrheit allein ist das höchste Wissen.

12.197.71

सत्यं वेदेषु जागर्ति फलं सत्ये परं स्मृतम् ।
तपो धर्मो दमश्चैव सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१९७.७१ ॥

Die Wahrheit wacht in den Veden; die höchste Frucht wird in der Wahrheit gesehen. Askese, Dharma und Selbstbeherrschung sind alle in der Wahrheit gegründet.

12.197.72

सत्यं वेदास्तथाङ्गानि सत्यं यज्ञास्तथा विधिः ।
व्रतचर्या तथा सत्यमोंकारः सत्यमेव च ॥ १२.१९७.७२ ॥

Die Wahrheit sind die Veden und ihre Glieder; die Wahrheit sind die Opfer und ihre Vorschrift; die Ausübung der Gelübde ist Wahrheit, und auch die Silbe Om ist Wahrheit.

12.197.73

प्राणिनां जननं सत्यं सत्यं सन्ततिरेव च ।
सत्येन वायुरभ्येति सत्येन तपते रविः ॥ १२.१९७.७३ ॥

Die Geburt der Lebewesen ist Wahrheit, und auch die Nachkommenschaft ist Wahrheit. Durch die Wahrheit weht der Wind; durch die Wahrheit brennt die Sonne.

12.197.74

सत्येन चाग्निर्दहति स्वर्गः सत्ये प्रतिष्ठितः ।
सत्यं यज्ञस्तपो वेदाः स्तोभा मन्त्राः सरस्वती ॥ १२.१९७.७४ ॥

Durch die Wahrheit brennt das Feuer; der Himmel ist in der Wahrheit gegründet. Wahrheit ist das Opfer, die Askese, die Veden, die Stobhas, die Mantras und Sarasvatī.

12.197.75

तुलामारोपितो धर्मः सत्यं चैवेति नः श्रुतम् ।
समां कक्षां धारयतो यः सत्यं ततोऽधिकम् ॥ १२.१९७.७५ ॥

Der Dharma wird auf die Waage gelegt, und die Wahrheit ebenso — so haben wir gehört. Für den, der die Waage im Gleichgewicht hält, ist die Wahrheit größer als selbst das.

12.197.76

यतो धर्मस्ततः सत्यं सर्वं सत्येन वर्धते ।
किमर्थमनृतं कर्म कर्तुं राजंस्त्वमिच्छसि ॥ १२.१९७.७६ ॥

Wo Dharma ist, dort ist Wahrheit; alles gedeiht durch die Wahrheit. O König, warum willst du eine Tat der Lüge vollbringen?

12.197.77

सत्ये कुरु स्थिरं भावं मा राजन्ननृतं कृथाः ।
कस्मात्त्वमनृतं वाक्यं देहीति कुरुषेऽशुभम् ॥ १२.१९७.७७ ॥

Halte deinen Sinn fest in der Wahrheit, o König; tue nicht die Lüge. Warum sagst du »gib« mit einem falschen Wort und vollbringst diese unheilvolle Tat?

12.197.78

यदि जप्यफलं दत्तं मया नेच्छसि वै नृप ।
स्वधर्मेभ्यः परिभ्रष्टो लोकाननुचरिष्यसि ॥ १२.१९७.७८ ॥

Wenn du die Frucht der Rezitation, die ich dir gegeben habe, nicht begehrst, o König, dann wirst du, von deinen Pflichten abgefallen, durch die Welten irren.

12.197.79

संश्रुत्य यो न दित्सेत याचित्वा यश्च नेच्छति ।
उभावानृतिकावेतो न मृपा कर्तुमर्हसि ॥ १२.१९७.७९ ॥

Wer verspricht und nicht gibt, und wer, wenn er gebeten wird, nicht annehmen will — beide sind Lügner. Du sollst nicht falsch handeln.

12.197.80

योद्धव्यं रक्षितव्यं च क्षत्रधर्मः किल द्विज ।
दातारः क्षत्रियाः प्रोक्ता गृह्णीयां भवतः कथम् ॥ १२.१९७.८० ॥

O Zweimalgeborener, Kämpfen und Beschützen ist ja die Pflicht des Kriegers; die Kṣatriyas gelten als Geber. Wie sollte ich von dir empfangen?

12.197.81

न च्छन्दयामि ते राजन्नापि ते गृहमाव्रजम् ।
इहागम्य तु याचित्वा न गृह्णीषे पुनः कथम् ॥ १२.१९७.८१ ॥

O König, ich begehre nichts von dir, noch will ich in dein Haus kommen. Da ich hierher gekommen bin und gebeten habe, warum nimmst du es nicht wieder an?

12.197.82

अविवादोऽस्तु युवयोर्वित्तं मां धर्ममागतम् ।
द्विजो दानफलैर्युक्तो राजा सत्यफलेन च ॥ १२.१९७.८२ ॥

Es soll kein Streit zwischen euch beiden sein. Wisset, dass ich, Dharma, in Gestalt des Reichtums gekommen bin. Der Zweimalgeborene ist mit der Frucht des Gebens begabt, der König mit der Frucht der Wahrheit.

12.197.83

स्वर्गं मां विद्धि राजेन्द्र रूपिणं स्वयमागतम् ।
अविवादोऽस्तु युवयोरुमौ तुल्यफलौ युवाम् ॥ १२.१९७.८३ ॥

O Herr der Könige, wisse, dass ich der Himmel bin, in sichtbarer Gestalt gekommen. Es soll kein Streit zwischen euch beiden sein; ihr habt beide gleiche Frucht.

12.197.84

कृतं स्वर्गेण मे कार्यं गच्छ स्वर्ग यथागतम् ।
विप्रो यदीच्छते दातुं चीर्णं गृह्णातु मे फलम् ॥ १२.१९७.८४ ॥

Ich habe den Himmel nicht nötig. Kehre in den Himmel zurück, wie du gekommen bist. Wenn der Brāhmaṇa geben will, so nehme er die Frucht meines angesammelten Verdienstes.

12.197.85

बाल्ये यदि स्मादज्ञानान्मया हस्तः प्रसारितः ।
निवृत्तलक्षणं धर्ममुपासे संहितां जपन् ॥ १२.१९७.८५ ॥

Wenn ich in der Kindheit aus Unwissenheit die Hand ausgestreckt habe, so übe ich nun die Pflicht des Entsagens und rezitiere die Saṃhitā.

12.197.86

निवृत्तं मां चिराद्राजन्विप्रलोभयसे कथम् ।
स्वेन कार्यं करिष्यामि त्वत्तो नेच्छे फलं नृप।
तपःस्वाध्यायशीलोऽहं निवृत्तश्च प्रतिग्रहात् ॥ १२.१९७.८६ ॥

O König, ich habe mich schon lange zurückgezogen; wie lockst du einen Brahmanen? Ich werde meine eigene Pflicht erfüllen; o König, ich verlange keinen Lohn von dir. Ich bin Askese und Studium ergeben und habe mich vom Annehmen von Gaben zurückgezogen.