மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.197
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.197.1
कालमृत्युयमानां ते इक्ष्वाकोर्ब्राह्मणस्य च ।
विवादो व्याहृतः पूर्वं तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १२.१९७.१ ॥
காலம், மரணம், யமன் ஆகியோருடனும், இட்சுவாகுவுக்கும் ஒரு பிராமணனுக்கும் இடையிலும் முன்பு நிகழ்ந்த விவாதத்தை நீங்கள் கூறுவதற்கு தகுதியுடையவர்.
12.197.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
इक्ष्वाकोः सूर्यपुत्रस्य यद्वृत्तं ब्राह्मणस्य च ॥ १२.१९७.२ ॥
இங்கும் மக்கள் சூரியனின் மகனான இட்சுவாகுவுக்கும் ஒரு பிராமணனுக்கும் நடந்த இந்தப் பழங்கால வரலாற்றைக் கூறுகின்றனர்.
12.197.3
कालस्य मृत्योश्च तथा यद्वृत्तं तन्निबोध मे ।
यथा स तेषां संवादो यस्मिन्स्थानेऽपि चाभवत्।
येनैव कारणेनात्र धर्मवादसमन्वितः ॥ १२.१९७.३ ॥
காலம் மற்றும் மரணத்தைப் பற்றி நிகழ்ந்ததை என்னிடமிருந்து கேள். அவர்களின் உரையாடல் எவ்வாறு நடந்தது, எந்த இடத்தில் நடந்தது, எந்தக் காரணத்தால் தர்ம வாதங்களுடன் அது இங்கு நிகழ்ந்தது என்பதை.
12.197.4
ब्राह्मणो जापकः कश्चिद्धर्मवृत्तो महायशाः ।
षडङ्गविन्महाप्राज्ञः पैप्पलादिः स कौशिकः ॥ १२.१९७.४ ॥
ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; ஜபம் செய்பவரும், தர்மத்தில் நிலைத்தவரும், மிகப் புகழ்பெற்றவரும், ஆறு வேதாங்கங்களை அறிந்தவரும், மிக்க அறிவுடையவரும், பைப்பலாதி வம்சத்தைச் சேர்ந்த கௌசிகரும் ஆவார்.
12.197.5
तस्यापरोक्षं विज्ञानं षडङ्गेषु वभूव ह ।
वेदेषु चैव निष्णातो हिमवत्पादसंश्रयः ॥ १२.१९७.५ ॥
அவருக்கு ஆறு வேதாங்கங்களிலும் நேரடி அறிவு உண்டானது; வேதங்களிலும் அவர் திறமை பெற்றவர்; இமயமலையின் அடிவாரத்தில் வசித்தார்.
12.197.6
सोयं ब्राह्मं पस्तेपे संहितां संयतो जपन् ।
तस्य वर्षसहस्रं तु नियमेन तथा गतम् ॥ १२.१९७.६ ॥
அவர் கட்டுப்பாட்டுடன் சம்ஹிதையை ஜபித்தபடி பிரம்ம தவம் செய்தார்; இவ்வாறு நியமத்துடன் அவருக்கு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கழிந்தன.
12.197.7
स देव्या दर्शितः साक्षात्प्रीतास्मीति तदा किल ।
जप्यमावर्तयंस्तूष्णीं न स तां किंचिदब्रवीत् ॥ १२.१९७.७ ॥
தேவி அவனுக்கு நேரில் காட்சி அளித்து, 'நான் மகிழ்ந்தேன்' என்றாள். அப்போது அவன் ஜபத்தை மௌனமாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னான்; அவளிடம் எதுவும் பேசவில்லை.
12.197.8
तस्यानुकम्पया देवी प्रीता समभवत्तदा ।
वेदमाता ततस्तस्य तज्जप्यं समपूजयत् ॥ १२.१९७.८ ॥
அவன் மீதுள்ள கருணையால் தேவி அப்போது மகிழ்ந்தாள். பின்னர் வேதமாதா அவனுடைய அந்த ஜபத்தை மதித்துப் போற்றினாள்.
12.197.9
चतुर्भिरक्षरैर्युक्ता सोमपानेऽक्षराष्टका ।
जगद्बीजसमायुक्ता चनुर्विशाक्षरात्मिका ॥ १२.१९७.९ ॥
சோமபானத்தில் நான்கு அட்சரங்களுடன் கூடிய அட்சராஷ்டகம் இருந்தது; அது உலகின் வித்துடன் இணைந்ததாகவும் இருபத்துநான்கு அட்சரங்களின் வடிவமாகவும் இருந்தது.
12.197.10
समाप्य जप्यं तूत्थाय शिरसा पादयोस्तदा ।
पपात देव्या धर्मात्मा वचनं चेदमब्रवीत् ॥ १२.१९७.१० ॥
ஜபத்தை முடித்ததும் எழுந்து, தலையால் தேவியின் பாதங்களில் விழுந்தான்; அப்போது அந்த தர்மாத்மா இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
12.197.11
दिष्ट्या देवि प्रसन्ना त्वं दर्शनं चागता मम ।
यदि चापि प्रसन्नासि जप्ये मे रमतां मनः ॥ १२.१९७.११ ॥
'தேவியே, நல்லவேளையாக நீ மகிழ்ந்திருக்கிறாய், எனக்குக் காட்சி தர வந்திருக்கிறாய். நீ மகிழ்ந்திருந்தால், என் மனம் ஜபத்தில் ரமிக்கட்டும்.'
12.197.12
किं प्रार्थयसि विप्रर्षे किं चेष्टं करवाणि ते ।
प्रब्रूहि जपतां श्रेष्ठ सर्वं तत्ते भविष्यति ॥ १२.१९७.१२ ॥
'பிராமண ரிஷியே, நீ எதை வேண்டுகிறாய்? உனக்கு விருப்பமானதை நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? ஜபம் செய்வோரில் சிறந்தவனே, சொல். அது அனைத்தும் உனக்கு நிகழும்.'
12.197.13
इत्युक्तः स तदा देव्या विप्रः प्रोवाच धर्मवित् ।
जप्यं प्रति ममेच्छेयं वर्धत्विति पुनः पुनः ॥ १२.१९७.१३ ॥
தேவி இவ்வாறு கூறியபோது, தர்மம் அறிந்த அந்த அந்தணன் மீண்டும் மீண்டும் கூறினான்: "ஜபத்தில் என் விருப்பம் பெருகட்டும்."
12.197.14
मनसश्च समाधिर्मे वर्धेताहरहः शुभे ।
तत्तथेति ततो देवी मधुरं प्रत्यभाषत ॥ १२.१९७.१४ ॥
"ஓ சுபையே, என் மனத்தின் சமாதி நாளுக்கு நாள் பெருகட்டும்." அப்போது தேவி இனிமையாக, "அவ்வாறே ஆகட்டும்" என்று பதிலளித்தாள்.
12.197.15
इदं चैवापरं प्राह देवी तत्प्रियकाम्यया ।
निरयं नैव याता त्वं यत्र याता द्विजर्षभाः ॥ १२.१९७.१५ ॥
பின்னர் தேவி அவனுடைய நலத்தை விரும்பி இன்னொன்றையும் கூறினாள்: "சிறந்த அந்தணர்களே, நீ சென்ற அந்தணர்கள் சென்ற நரகத்திற்குச் செல்லமாட்டாய்."
12.197.16
यास्यसि ब्रह्मणः स्थानमनिमित्तमतन्द्रितः ।
साधु ते भविता चैतद्यत्त्वयाऽहमिहार्थिता ॥ १२.१९७.१६ ॥
நீ சோர்வின்றி, எந்தக் காரணமுமின்றி பிரம்மனின் உலகத்தை அடைவாய். நீ என்னிடம் கேட்டது உனக்கு நன்மையாக இருக்கும்.
12.197.17
नियतो जप चैकाग्रो धर्मस्त्वां समुपैष्यति ।
कालो मृत्युर्यमश्चैव समायास्यन्ति तेऽन्तिकम्।
भविता च विवादोऽत्र तव तेषां च धर्मतः ॥ १२.१९७.१७ ॥
கட்டுப்பாட்டுடனும் ஒருமுகத்துடனும் ஜபம் செய்; தர்மம் உன்னை அடையும். காலமும் மரணமும் யமனும் உன் அருகில் வருவார்கள்; தர்மப்படி அவர்களுடன் உனக்கு வாதம் நிகழும்.
12.197.18
एवमुक्त्वा भगवती जगाम भवनं स्वकम् ॥ १२.१९७.१८ ॥
இவ்வாறு கூறிவிட்டு பகவதி தன் இல்லத்திற்குச் சென்றாள்.
12.197.19
ब्राह्मणोऽपि जपन्नास्ते दिव्यं वर्षशतं तथा ।
सदा दान्तो जितक्रोधः सत्यसन्धोऽनसूयकः ॥ १२.१९७.१९ ॥
அந்தப் பிராமணரும் தெய்வீகமாக நூறு ஆண்டுகள் இவ்வாறு ஜபம் செய்தபடி இருந்தார்; எப்போதும் அடக்கமுடையவராய், கோபத்தை வென்றவராய், சத்திய உறுதியுடையவராய், பொறாமையற்றவராய்.
12.197.20
समाप्ते नियमे तस्मिन्नथ विप्रस्य धीमतः ।
साक्षात्प्रीतस्तदा धर्मो दर्शयामास तं द्विजम् ॥ १२.१९७.२० ॥
அந்த விரதம் முடிந்ததும், அந்த அறிவுள்ள பிராமணருக்கு தர்மதேவன் நேரில் மகிழ்ச்சியுடன் தோன்றி அந்த த்விஜருக்குக் காட்சியளித்தார்.
12.197.21
द्विजाते पश्य मां धर्ममहं त्वां द्रष्टुमागतः ।
जप्यस्यास्य फलं यत्तत्प्रंप्राप्तं तच्च मे शृणु ॥ १२.१९७.२१ ॥
ஓ த்விஜனே, என்னைப் பார். நான் தர்மன்; உன்னைக் காணவே வந்தேன். இந்த ஜபத்தினால் நீ அடைந்த பலனை என்னிடமிருந்து கேள்.
12.197.22
जिता लोकास्त्वया सर्वे ये दिव्या ये च मानुषाः ।
देवानां निलयान्साधो सर्वानुत्क्रम्य यास्यसि ॥ १२.१९७.२२ ॥
நீ அனைத்து உலகங்களையும் வென்றுவிட்டாய் — தெய்வீக உலகங்களும் மனித உலகங்களும். ஓ நல்லவனே, தேவர்களின் வாசஸ்தலங்கள் அனைத்தையும் கடந்து செல்வாய்.
12.197.23
प्राणत्यागं कुरु मुने गच्छ लोकान्यथेप्सितान् ।
त्यक्त्वाऽऽत्मनः शरीरं च ततो लोकानवाप्स्यसि ॥ १२.१९७.२३ ॥
ஓ முனிவனே, உயிரை விட்டுவிடு. விரும்பிய உலகங்களுக்குச் செல். உன் உடலைக் கைவிட்ட பின் நீ உலகங்களை அடைவாய்.
12.197.24
कृतं लोकेन मे धर्म गच्छ त्वं च यथासुखम् ।
बहुदुःखमहं देहं नोत्सृजेयमहं विभो ॥ १२.१९७.२४ ॥
உலகத்திற்காக என் கடமை முடிந்தது. ஓ தர்மா, நீ இன்பமாகச் செல். ஓ பிரபுவே, மிகுந்த துன்பம் நிறைந்த இந்த உடலை நான் கைவிடமாட்டேன்.
12.197.25
अचलं ते मनः कृत्वा त्यज देहं महामते ।
अनेन किं ते संयोगः कथं मोहं गमिष्यसि ॥ १२.१९७.२५ ॥
உன் மனத்தை அசையாததாக்கி, மகாமதியே, உடலைத் துறப்பாயாக. இந்த உடலுடன் உனக்கு என்ன பற்று? எவ்வாறு மோகத்தில் விழுவாய்?
12.197.26
अवश्यं भोः शरीरं ते त्यक्तव्यं मुनिपुङ्गव ।
स्वर्गमारोह भो विप्र किं वा वै रोचतेऽनघ ॥ १२.१९७.२६ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவனே, உன் உடல் அவசியம் துறக்கப்படவேண்டும். ஓ அந்தணனே, சொர்க்கத்தில் ஏறு; ஓ பாவமற்றவனே, உனக்கு எது விருப்பம்?
12.197.27
किमुक्तं धर्म किं नेति कस्मान्मां प्रोक्तवानसि ।
त्यज देहं द्विजेति त्वं ससंबुध्यात्र मे यदि ॥ १२.१९७.२७ ॥
ஓ தர்மா, என்ன சொல்லப்பட்டது, என்ன சொல்லப்படவில்லை? ஏன் என்னிடம் அப்படிச் சொன்னாய்? ஓ இருபிறப்பாளனே, உடலைத் துற — நீ இதை எனக்காக இங்கே நன்கு உணர்ந்தால்.
12.197.28
न रोचये स्वर्गवासं विना देहमहं विभो ।
गच्छ धर्म न मे श्रद्धा स्वर्गं गन्तुं विनाऽऽत्मना ॥ १२.१९७.२८ ॥
ஓ வல்லவனே, உடல் இன்றி சொர்க்கவாசம் நான் விரும்பேன். ஓ தர்மா, செல்; தன்னோடு இல்லாமல் சொர்க்கம் செல்ல எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை.
12.197.29
अलं देहे मनः कृत्वा त्यक्त्वा देहं सुखी भव ।
गच्छ लोकानरजसो यत्र गत्वा न शोचसि ॥ १२.१९७.२९ ॥
உடலில் மனம் வைப்பது போதும்; உடலைத் துறந்து மகிழ்ச்சியாக இரு. ரஜஸ் அற்ற அந்த உலகங்களுக்குச் செல், அங்கு சென்றால் நீ துயரப்பட மாட்டாய்.
12.197.30
रमे जपन्महाभाग कृतं लोकैः सनातनैः ।
सशरीरेण गन्तव्यं मया स्वर्गं न चान्यथा ॥ १२.१९७.३० ॥
ஓ மகாபாகனே, ஜபித்துக்கொண்டே நான் மகிழ்கிறேன்; நித்தியமான உலகங்களால் உருவாக்கப்பட்ட (சொர்க்கத்தில்). உடலுடன் தான் நான் சொர்க்கம் செல்ல வேண்டும்; வேறுவழி இல்லை.
12.197.31
एवं ते कायसंप्रातिर्वर्तते मुनिसत्तम ।
यदि त्वं नेच्छसि त्यक्तुं शरीरं पश्य वै द्विज।
एष कालस्तथा मृत्युर्यमश्च त्वामुपागताः ॥ १२.१९७.३१ ॥
முனிவர்களில் சிறந்தவனே, உன் உடல் நிலை இவ்வாறே உள்ளது. உடலை விட்டுவிட நீ விரும்பவில்லையென்றால், பிராமணனே, பார்! இதோ காலம், மரணம், யமன் ஆகியோர் உன்னை அணுகி வந்துள்ளனர்.
12.197.32
अथ वैवस्वतः कालो मृत्युश्च त्रितयं विभो ।
ब्राह्मणं तं महाभागमुपगम्येदमब्रवन् ॥ १२.१९७.३२ ॥
பின்னர் வைவஸ்வதனாகிய யமன், காலம், மரணம் ஆகிய இம்மூவரும், ஓ வல்லவனே, அந்த மகாபாக்கியவான் பிராமணனை அணுகி இவ்வாறு கூறினர்.
12.197.33
तपसोऽस्य सुतप्तस्य तथा सुचरितस्य च ।
फलप्राप्तिस्तव श्रेष्ठा यमोऽहं त्वामुपब्रुवे ॥ १२.१९७.३३ ॥
இந்த நன்கு செய்யப்பட்ட தவத்திற்கும் நல்லொழுக்கத்திற்கும் உனக்குச் சிறந்த பலன் கிடைத்துள்ளது. நான் யமன், உன்னிடம் இதைச் சொல்கிறேன்.
12.197.34
यथावदस्य जप्यस्य फलं प्राप्तस्त्वमुत्तमम् ।
कालस्ते स्वर्गमारोढुं कालोऽहं त्वामुपागतः ॥ १२.१९७.३४ ॥
இந்த ஜபத்தின் உரிய, உயர்ந்த பலனை நீ அடைந்துவிட்டாய். உனக்கு சொர்க்கம் ஏறும் காலம் வந்துவிட்டது; காலமாகிய நான் உன்னிடம் வந்துள்ளேன்.
12.197.35
मृत्युं मां विद्धि धर्मज्ञ रूपिणं स्वयमागतम् ।
कालेन चोदितो विप्र त्वामितो नेतुमद्य वै ॥ १२.१९७.३५ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவனே, உருவெடுத்துத் தானே வந்திருக்கும் என்னை மரணம் என்று அறிவாயாக. பிராமணனே, காலத்தால் தூண்டப்பட்டு இன்று உன்னை இங்கிருந்து அழைத்துச் செல்ல வந்துள்ளேன்.
12.197.36
स्वागतं सूर्यपुत्राय कालाय च महात्मने ।
मृत्यवे चाथ धर्माय किं कार्यं करवाणि वः ॥ १२.१९७.३६ ॥
சூரியனின் மகனாகிய யமனுக்கும், மகாத்மாவான காலத்துக்கும், மரணத்துக்கும், தர்மத்துக்கும் நல்வரவு. உங்களுக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?
12.197.37
अर्ध्यं पाद्यं च दत्त्वा स तेभ्यस्तत्र समागम ।
अब्रवीत्परमप्रीतः स्वशक्त्या किं करोमि वः ॥ १२.१९७.३७ ॥
அவர்களுக்கு அர்க்கியமும் பாத்யமும் கொடுத்து, அங்கு சந்திப்பில் பேரானந்தமடைந்து அவன் கூறினான்: என் சக்திக்கு ஏற்ப உங்களுக்கு நான் என்ன செய்வேன்?
12.197.38
स्वकार्यनिर्भरा यूयं परोपद्रवहेतवः ।
भवन्तो लोकसामान्याः किमर्थं ब्रूत सत्तमाः ॥ १२.१९७.३८ ॥
நீங்கள் உங்கள் பணியில் ஈடுபட்டவர்கள், பிறருக்குத் துன்பத்தின் காரணமாக இருப்பவர்கள். நீங்கள் உலகின் பொதுவானவர்கள்; நல்லவர்களே, எதற்காக வந்தீர்கள் என்று சொல்லுங்கள்.
12.197.39
वयमप्येवमत्युग्रा धातुराज्ञापुरः सराः ।
चोदिता धावमाना वै कर्मभावमनुव्रताः ॥ १२.१९७.३९ ॥
நாங்களும் இவ்வாறே மிகவும் உக்கிரமானவர்கள்; படைப்பாளர் அரசனின் ஆணையின்படி முன்னே செல்பவர்கள், தூண்டப்பட்டு ஓடுபவர்கள், செயல்களின் இயல்பைப் பின்பற்றுபவர்கள்.
12.197.40
तस्मिन्नेवाथ काले तु तीर्थयात्रामुपागतः ।
इक्ष्वाकुरगमत्तत्र समेता यत्र ते विभो ॥ १२.१९७.४० ॥
அந்த சமயத்தில் தீர்த்தயாத்திரை செய்து இக்ஷ்வாகு அங்கு வந்தான்; அங்கு அவர்கள் கூடியிருந்தனர், ஓ வல்லவனே.
12.197.41
सर्वानेव तु राजर्षिः संपूज्याथ प्रणम्य च ।
कुशलप्रश्नमकरोत्सर्वेषां राजसत्तमः ॥ १२.१९७.४१ ॥
அரச முனிவன் அனைவரையும் உரிய முறையில் வணங்கி, பணிந்து, அனைவருடைய நலத்தையும் விசாரித்தான்; அந்த அரசர்களில் சிறந்தவன்.
12.197.42
तस्मै सोऽथासनं दत्त्वा पाद्यमर्ध्यं तथैव च ।
अब्रवीद्ब्राह्मणो वाक्यं कृत्वा कुशलसंविदम् ॥ १२.१९७.४२ ॥
அவனுக்கு ஆசனமும் பாத்யமும் அர்க்கியமும் கொடுத்த பின், அந்த பிராமணன் நலவிசாரிப்பை முடித்து இந்த வார்த்தையைச் சொன்னான்.
12.197.43
स्वागतं ते महाराज ब्रूहि यद्यदिहेच्छसि ।
स्वशक्त्या किं करोमीह तद्भवान्प्रब्रवीतु माम ॥ १२.१९७.४३ ॥
மகாராஜாவே, உங்களை வரவேற்கிறேன். இங்கு நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்களோ அதைச் சொல்லுங்கள். என் சக்திக்கு உட்பட்டு இங்கு நான் என்ன செய்ய முடியும்? அதை நீங்கள் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.197.44
राजाऽहं ब्राह्मणश्च त्वं यदा षट्कर्मसंस्थितः ।
ददानि वसु किंचित्ते प्रार्थितं तद्वदस्व मे ॥ १२.१९७.४४ ॥
நான் அரசன்; நீங்கள் ஆறு கர்மங்களில் நிலைபெற்ற பிராமணர். உங்களுக்கு ஏதேனும் செல்வத்தைக் கொடுப்பேன்; நீங்கள் கேட்ட அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.197.45
द्विविधो ब्राह्मणो राजन्धर्मश्च द्विविधः स्मृतः ।
प्रवृत्तश्च निवृत्तश्च निवृत्तोऽह प्रतिग्रहात् ॥ १२.१९७.४५ ॥
அரசே, பிராமணர்கள் இருவகைப்பட்டவர்கள்; தர்மமும் இருவகையாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஒருவர் பிரவிருத்தர், மற்றொருவர் நிவிருத்தர். நான் தானம் ஏற்பதிலிருந்து நிவிருத்தன்.
12.197.46
तेभ्यः प्रयच्छ दानानि ये प्रवृत्ता नराधिप ।
अहं न प्रतिगृह्णामि किमिष्टं किं ददामि ते।
ब्रूहि त्वं नृपतिश्रेष्ठ तपसा साधयामि किम् ॥ १२.१९७.४६ ॥
நராதிபனே, உலகியலில் ஈடுபட்டவர்களுக்குத் தானங்களைக் கொடுங்கள். நான் ஏற்பதில்லை. உங்களுக்கு விருப்பமானது என்ன, நான் உங்களுக்கு என்ன கொடுப்பேன்? நிருபசிரேஷ்டரே, நீங்களே சொல்லுங்கள்; தவத்தால் நான் எதை அடைவேன்?
12.197.47
क्षत्रियोऽहं न जानामि देहीति वचनं क्वचित् ।
प्रयच्छ युद्धमित्येवंवादी चास्मि द्विजोत्तम ॥ १२.१९७.४७ ॥
நான் க்ஷத்திரியன்; 'கொடு' என்ற சொல்லை நான் எங்கும் அறியேன். 'போரைக் கொடு' என்றே நான் சொல்பவன், த்விஜோத்தமரே.
12.197.48
तुष्यसि त्वं स्वधर्मेण तथा तुष्टा वयं नृप ।
अन्योन्यस्योत्तरं नास्ति यदिष्टं तत्समाचर ॥ १२.१९७.४८ ॥
நீங்கள் உங்கள் தர்மத்தால் மனநிறைவு கொள்கிறீர்கள்; அதுபோலவே நாங்களும் மனநிறைவு கொள்கிறோம், அரசே. ஒருவருக்கொருவர் மறுமொழி இல்லை. உங்களுக்கு விருப்பமானதைச் செய்யுங்கள்.
12.197.49
स्वशक्त्याऽहं ददानीति त्वया पूर्वमुदाहृतम् ।
याचे त्वां दीयतां मह्यं जप्यस्यास्य फलं द्विज ॥ १२.१९७.४९ ॥
'உன் சக்திக்கு ஏற்ப நான் கொடுப்பேன் என்று நீ முன்பு சொன்னாய். ஓ துவிஜனே, இந்த ஜபத்தின் பலனை எனக்குக் கொடு என்று உன்னிடம் கேட்கிறேன்.'
12.197.50
युद्धं मम सदा वाणी याचतीति विकत्थसे ।
न च युद्धं मया सार्धं किमर्थं याचसे पुनः ॥ १२.१९७.५० ॥
'என் வாக்கு எப்போதும் போரை விரும்புகிறது என்று நீ பெருமை பேசுகிறாய். ஆனால் என்னுடன் போர் செய்யாமல் நீ மீண்டும் எதற்காகக் கேட்கிறாய்?'
12.197.51
वाग्वज्राब्राह्मणाः प्रोक्ताः क्षत्रिया बाहुजीविनः ।
वाग्युद्धं तदिदं तीव्रं मम विप्र त्वया सह ॥ १२.१९७.५१ ॥
'பிராமணர்கள் வாக்கு என்னும் வஜ்ரம் என்றும், க்ஷத்திரியர்கள் புஜபலத்தால் வாழ்பவர்கள் என்றும் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஓ விப்ரனே, இது உன்னுடன் நான் நடத்தும் கடுமையான வாதப் போர்.'
12.197.52
सेयमद्य प्रतिज्ञा मे स्वशक्त्या किं प्रदीयताम् ।
ब्रूहि दास्यामि राजेन्द्र विभवे सति माचिरम् ॥ १२.१९७.५२ ॥
'இன்று இதுவே என் சபதம்: என் சக்திக்கேற்ப எதைக் கொடுக்க வேண்டும்? சொல், ஓ ராஜேந்திரா, செல்வம் இருக்கும்போது தாமதிக்காமல் கொடுப்பேன்.'
12.197.53
यत्तद्वर्षशतं पूर्णं जप्यं वै जपता त्वया ।
फलं प्राप्तं तत्प्रयच्छ मम दित्सुर्भवान्यदि ॥ १२.१९७.५३ ॥
'நூறு ஆண்டுகள் முழுமையாக நீ ஜபித்ததால் பெற்ற அந்தப் பலனை, நீ கொடுக்க விரும்பினால் எனக்குக் கொடு.'
12.197.54
परमं गृह्यतां तस्य फलं यज्जपितं मया ।
अर्धं त्वमविचारेण फलं तस्य ह्यवाप्नुहि ॥ १२.१९७.५४ ॥
'நான் ஜபித்த அதன் பலனின் மேலான பங்கை எடுத்துக்கொள். பாதிப் பலனை யோசிக்காமல் நீ பெற்றுக்கொள்.'
12.197.55
अथवा सर्वमेवेह मामकं जापकं फलम् ।
राजन्प्राप्नुहि कामं त्वं यदि सर्वमिहेच्छसि ॥ १२.१९७.५५ ॥
அல்லது நீ இங்கு என் ஜபத்தின் முழு பலனையும் விரும்பினால், அரசே, விரும்பியபடி அனைத்தையும் பெற்றுக்கொள்.
12.197.56
कृतं सर्वेण भद्रं ते जप्यं यद्याचितं मया ।
स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि किंच तस्य फलं वद ॥ १२.१९७.५६ ॥
உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். நான் கேட்ட ஜபம் அனைத்தும் நிறைவேறிற்று. உனக்கு மங்களம் உண்டாகட்டும்; நான் செல்கிறேன். ஆனால் அதன் பலன் என்ன என்று சொல்.
12.197.57
फलप्राप्तिं न जानामि दत्तं यज्जपितं मया ।
अयं धर्मश्च कालश्च यमो मृत्युश्च साक्षिणः ॥ १२.१९७.५७ ॥
நான் கொடுத்த, ஜபித்த பலனின் அடைவை அறியேன். இந்த தர்மமும், காலமும், யமனும், மரணமும் சாட்சிகள்.
12.197.58
अज्ञातमस्य धर्मस्य फलं किं मे करिष्यति ।
फलं ब्रवीषि धर्मस्य न चेज्जप्यकृतस्य माम्।
प्राप्नोतु तत्फलं विप्रो नाहमिच्छे ससंशयम् ॥ १२.१९७.५८ ॥
இந்த தர்மத்தின் பலன் அறியப்படாதது எனக்கு என்ன செய்யும்? ஜபத்தால் ஆன தர்மத்தின் பலனை நீ எனக்குச் சொல்லாவிட்டால், அந்தப் பலன் அந்தணனுக்கே போகட்டும்; சந்தேகத்துடன் நான் விரும்பேன்.
12.197.59
नाददेऽपरदत्तं वै दत्तं वा चाफलं मया ।
वाक्यं प्रमाणं राजर्षे ममाद्य तव चैव हि ॥ १२.१९७.५९ ॥
பிறர் கொடுத்ததை நான் ஏற்கமாட்டேன்; நான் கொடுத்ததும் பலனற்றதில்லை. ராஜரிஷியே, இன்று என் சொல்லும் உன் சொல்லும் ஆதாரமாகும்.
12.197.60
सकृदंशो निपतति सकृत्कन्या प्रदीतये ।
सकृदेव ददानीति त्रीण्येतानि सकृत्सकृत् ॥ १२.१९७.६० ॥
பங்கு ஒரு முறையே விழுகிறது; கன்னி ஒரு முறையே கொடுக்கப்படுகிறாள்; 'தருகிறேன்' என்பதும் ஒரு முறையே. இம்மூன்றும் ஒவ்வொரு முறை மட்டுமே.
12.197.61
नाभिसंधिर्मया जप्ये कृतपूर्वः कदाचन ।
जप्यस्य राजशार्दूल कथं वेत्स्याम्यहं फलम् ॥ १२.१९७.६१ ॥
அரசசார்தூல, நான் ஜபத்தில் முன்பு ஒருபோதும் எந்த நோக்கமும் கொண்டதில்லை; ஜபத்தின் பலனை நான் எப்படி அறிவேன்?
12.197.62
ददस्वेति त्वया चोक्तं दत्तं वाचा फलं मया ।
न वाचं दूषयिष्यामि सत्यं रक्ष स्थिरो भव ॥ १२.१९७.६२ ॥
'கொடு' என்று நீ சொன்னாய், நான் வாக்கால் பலனைக் கொடுத்துவிட்டேன். நான் வாக்கை மாசுபடுத்த மாட்டேன்; சத்தியத்தைக் காத்து உறுதியாக இரு.
12.197.63
अथैवं वदतो मेऽद्य वचनं न करिष्यसि ।
महानधर्मो भविता तव राजन्मृषा कृतः ॥ १२.१९७.६३ ॥
இப்படி நான் சொல்லும்போதும் இன்று என் வார்த்தையை நீ செய்யவில்லை என்றால், அரசே, பொய்யாகச் செய்ததால் உனக்குப் பெரிய அதர்மம் உண்டாகும்.
12.197.64
न युक्ता तु मृषावाणी त्वया वक्तुमरिंदम ।
तथा मयाऽप्यभिहितं मिथ्या कर्तुं न शक्यते ॥ १२.१९७.६४ ॥
அரிந்தமா, உனக்குப் பொய் பேசுவது பொருந்தாது; நான் சொன்னதையும் பொய்யாக்குவது சாத்தியமில்லை.
12.197.65
संश्रुतं च मया पूर्वं ददानीत्यविचारितम् ।
तद्गृह्णीष्वाविचारेण यदि सत्ये स्थितो भवान् ॥ १२.१९७.६५ ॥
நான் முன்பே 'தருவேன்' என்று ஆராயாமல் வாக்குறுதி அளித்தேன்; நீ சத்தியத்தில் நிலைத்திருந்தால் அதை எந்தத் தயக்கமுமின்றி ஏற்றுக்கொள்.
12.197.66
इहागम्य हि मां राजञ्जाप्यं फलमयाचथाः ।
तन्मे निसृष्टं गृह्णीष्व भव सत्येस्थितोपि च ॥ १२.१९७.६६ ॥
அரசே, இங்கு என்னிடம் வந்து நீ ஜபத்தின் பலனைக் கேட்டாய்; அந்த என் கொடுத்த பலனை ஏற்றுக்கொள், சத்தியத்தில் நிலைத்திரு.
12.197.67
नायं लोकोऽस्ति न परो न च पूर्वान्स तारयेत् ।
कुत एवापरान्राजन्मृषावादपरायणः ॥ १२.१९७.६७ ॥
ராஜனே, பொய்யுரைப்பதில் ஈடுபட்டவனுக்கு இவ்வுலகமும் இல்லை, மறுவுலகமும் இல்லை; அவன் முன்னோரையும் கடத்த முடியாது, பிறகு பின்வருவோரை எப்படிக் கடத்துவான்?
12.197.68
न यज्ञाध्ययने दानं नियमास्तारयन्ति हि ।
यथा सत्यं परे लोके तथेह पुरुषर्षभ ॥ १२.१९७.६८ ॥
ஆண்களில் சிறந்தவனே, யாகமும் வேதக் கல்வியும் தானமும் நியமங்களும் மறுவுலகில் சத்தியம் கடத்துவது போல கடத்துவதில்லை; இங்கும் அப்படியே.
12.197.69
तपांसि यानि चीर्णानि चरिष्यन्ति च यत्तपः ।
समाशतैः सहस्रैश्च तत्सत्यान्न विशिष्यते ॥ १२.१९७.६९ ॥
முன்பு செய்யப்பட்ட, இனிச் செய்யப்படும், நூறாயிரம் ஆண்டுகள் செய்யப்படும் தவங்கள் அனைத்தும் சத்தியத்தைவிட உயர்ந்தவை அல்ல.
12.197.70
सत्यमेकं परं ब्रह्म सत्यमेकं परं तपः ।
सत्यमेकं परो यज्ञः सत्यमेकं परं श्रुतम् ॥ १२.१९७.७० ॥
சத்தியமே ஒன்றேயான உயர்ந்த பிரம்மம்; சத்தியமே ஒன்றேயான உயர்ந்த தவம்; சத்தியமே ஒன்றேயான உயர்ந்த யாகம்; சத்தியமே ஒன்றேயான உயர்ந்த கல்வி.
12.197.71
सत्यं वेदेषु जागर्ति फलं सत्ये परं स्मृतम् ।
तपो धर्मो दमश्चैव सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१९७.७१ ॥
சத்தியம் வேதங்களில் விழிப்புடன் இருக்கிறது; சத்தியத்திலேயே உயர்ந்த பலன் நினைவுகூரப்படுகிறது. தவம், தர்மம், அடக்கம் எல்லாம் சத்தியத்தில் நிலைபெற்றவை.
12.197.72
सत्यं वेदास्तथाङ्गानि सत्यं यज्ञास्तथा विधिः ।
व्रतचर्या तथा सत्यमोंकारः सत्यमेव च ॥ १२.१९७.७२ ॥
சத்தியமே வேதங்கள், அவற்றின் அங்கங்களும் சத்தியமே; சத்தியமே யாகங்கள், அவற்றின் விதியும்; விரதச் செயலும் சத்தியமே, ஓங்காரமும் சத்தியமே.
12.197.73
प्राणिनां जननं सत्यं सत्यं सन्ततिरेव च ।
सत्येन वायुरभ्येति सत्येन तपते रविः ॥ १२.१९७.७३ ॥
உயிரினங்களின் பிறப்பே சத்தியம்; சந்ததியும் சத்தியமே. சத்தியத்தால் காற்று வீசுகிறது; சத்தியத்தால் சூரியன் சுடுகிறான்.
12.197.74
सत्येन चाग्निर्दहति स्वर्गः सत्ये प्रतिष्ठितः ।
सत्यं यज्ञस्तपो वेदाः स्तोभा मन्त्राः सरस्वती ॥ १२.१९७.७४ ॥
சத்தியத்தால் அக்கினி எரிக்கிறது; சுவர்க்கம் சத்தியத்தில் நிலைபெற்றுள்ளது. சத்தியமே யாகம், தவம், வேதங்கள், ஸ்தோபங்கள், மந்திரங்கள், சரஸ்வதி.
12.197.75
तुलामारोपितो धर्मः सत्यं चैवेति नः श्रुतम् ।
समां कक्षां धारयतो यः सत्यं ततोऽधिकम् ॥ १२.१९७.७५ ॥
தர்மம் தராசில் வைக்கப்பட்டது; சத்தியமும் அப்படியே என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம். சம நிலையைப் பிடிப்பவனுக்கு சத்தியம் அதைவிட மேலானது.
12.197.76
यतो धर्मस्ततः सत्यं सर्वं सत्येन वर्धते ।
किमर्थमनृतं कर्म कर्तुं राजंस्त्वमिच्छसि ॥ १२.१९७.७६ ॥
தர்மம் எங்கே உள்ளதோ அங்கே சத்தியம் உள்ளது; எல்லாம் சத்தியத்தால் வளர்கிறது. அரசனே, பொய்யான செயலை நீ ஏன் செய்ய விரும்புகிறாய்?
12.197.77
सत्ये कुरु स्थिरं भावं मा राजन्ननृतं कृथाः ।
कस्मात्त्वमनृतं वाक्यं देहीति कुरुषेऽशुभम् ॥ १२.१९७.७७ ॥
சத்தியத்தில் உறுதியான மனநிலையை வை; அரசனே, பொய்யைச் செய்யாதே. 'கொடு' என்று சொல்லி நீ ஏன் பொய்யான, அசுபமான செயலைச் செய்கிறாய்?
12.197.78
यदि जप्यफलं दत्तं मया नेच्छसि वै नृप ।
स्वधर्मेभ्यः परिभ्रष्टो लोकाननुचरिष्यसि ॥ १२.१९७.७८ ॥
நான் கொடுத்த ஜபத்தின் பலனை நீ விரும்பவில்லை என்றால், அரசனே, உன் கடமைகளிலிருந்து வீழ்ந்து உலகங்களில் அலைவாய்.
12.197.79
संश्रुत्य यो न दित्सेत याचित्वा यश्च नेच्छति ।
उभावानृतिकावेतो न मृपा कर्तुमर्हसि ॥ १२.१९७.७९ ॥
வாக்களித்துக் கொடுக்காதவனும், கேட்கப்பட்டும் பெற விரும்பாதவனும் — இவ்விருவரும் பொய்யர்கள். நீ பொய் சொல்லக்கூடாது.
12.197.80
योद्धव्यं रक्षितव्यं च क्षत्रधर्मः किल द्विज ।
दातारः क्षत्रियाः प्रोक्ता गृह्णीयां भवतः कथम् ॥ १२.१९७.८० ॥
ஓ இருபிறப்பாளரே, போரிடுதலும் காத்தலுமே க்ஷத்திரிய தர்மம். க்ஷத்திரியர்கள் கொடையாளிகள் என்று சொல்லப்படுகின்றனர். நான் உங்களிடமிருந்து எவ்வாறு பெறுவேன்?
12.197.81
न च्छन्दयामि ते राजन्नापि ते गृहमाव्रजम् ।
इहागम्य तु याचित्वा न गृह्णीषे पुनः कथम् ॥ १२.१९७.८१ ॥
ஓ அரசே, நான் உன்னிடம் எதையும் விரும்பவில்லை; உன் வீட்டிற்கும் வர விரும்பவில்லை. இங்கு வந்து கேட்டும் நீ மீண்டும் ஏன் பெறவில்லை?
12.197.82
अविवादोऽस्तु युवयोर्वित्तं मां धर्ममागतम् ।
द्विजो दानफलैर्युक्तो राजा सत्यफलेन च ॥ १२.१९७.८२ ॥
உங்கள் இருவருக்குள்ளும் விவாதம் இல்லாமல் இருக்கட்டும். செல்வமாக வந்த என்னை தர்மமாக அறிக. இருபிறப்பாளன் கொடையின் பலனாலும், அரசன் சத்தியத்தின் பலனாலும் சேர்ந்தவர்கள்.
12.197.83
स्वर्गं मां विद्धि राजेन्द्र रूपिणं स्वयमागतम् ।
अविवादोऽस्तु युवयोरुमौ तुल्यफलौ युवाम् ॥ १२.१९७.८३ ॥
ஓ மன்னர் மன்னனே, என்னை சுவர்க்கமாக அறிக; நானே உருவம் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். உங்கள் இருவருக்குள்ளும் விவாதம் இல்லாமல் இருக்கட்டும்; நீங்கள் இருவரும் சம பலன் உடையவர்கள்.
12.197.84
कृतं स्वर्गेण मे कार्यं गच्छ स्वर्ग यथागतम् ।
विप्रो यदीच्छते दातुं चीर्णं गृह्णातु मे फलम् ॥ १२.१९७.८४ ॥
சுவர்க்கத்தால் எனக்கு வேலையில்லை. வந்தபடியே சுவர்க்கத்திற்குச் செல். அந்தணர் கொடுக்க விரும்பினால், என் சேர்த்த புண்ணியத்தின் பலனை அவர் பெறட்டும்.
12.197.85
बाल्ये यदि स्मादज्ञानान्मया हस्तः प्रसारितः ।
निवृत्तलक्षणं धर्ममुपासे संहितां जपन् ॥ १२.१९७.८५ ॥
சிறு வயதில் அறியாமையால் நான் கை நீட்டியிருந்தாலும், துறவின் இலக்கணமுள்ள தர்மத்தைப் பின்பற்றி, சம்ஹிதையை ஜபிக்கிறேன்.
12.197.86
निवृत्तं मां चिराद्राजन्विप्रलोभयसे कथम् ।
स्वेन कार्यं करिष्यामि त्वत्तो नेच्छे फलं नृप।
तपःस्वाध्यायशीलोऽहं निवृत्तश्च प्रतिग्रहात् ॥ १२.१९७.८६ ॥
அரசே, நான் நெடுங்காலமாகவே துறந்தவன்; அந்தணரை நீர் எவ்வாறு கவர்கிறீர்? என் சொந்தக் கடமையை நானே செய்வேன்; அரசே, உம்மிடமிருந்து பலனை நான் விரும்பவில்லை. தவத்திலும் சுவாத்யாயத்திலும் ஈடுபட்டவன் நான்; தானம் ஏற்பதிலிருந்து விலகியவன்.
12.197.87
यदि विप्र विसृष्टं ते जप्यस्य फलमुत्तमम् ।
आवयोर्यत्फलं किंचित्सहितं नौ तदस्त्विह ॥ १२.१९७.८७ ॥
அந்தணரே, உமக்கு ஜபத்தின் உயர்ந்த பலன் அளிக்கப்பட்டிருந்தால், நம் இருவருடைய பலன் எதுவாயினும் அது இங்கே நம் இருவருக்கும் பொதுவாக இருக்கட்டும்.
12.197.88
द्विजाः प्रतिग्रहे युक्ता दातारो राजवंशजाः ।
यदि धर्मः क्षुतो विप्र सहैव फलमस्तु नौ ॥ १२.१९७.८८ ॥
அந்தணர்கள் தானம் ஏற்பதில் ஈடுபடுவர்; கொடுப்பவர்கள் அரச குலத்தில் பிறந்தவர்கள். அந்தணரே, தர்மம் பழுதுபட்டிருந்தால், நம் இருவருக்கும் பலன் ஒன்றாகவே இருக்கட்டும்.
12.197.89
मा वा भूत्सह भोज्यं नौ मदीयं फलमाप्नुहि ।
प्रतीच्छ मत्कृतं धर्मं यदि ते मय्यनुग्रहः ॥ १२.१९७.८९ ॥
அல்லது நம் இருவருக்கும் உணவு பகிரப்படாமல் இருக்கட்டும்; என் பலனை நீ பெற்றுக்கொள். நான் செய்த தர்மத்தை ஏற்றுக்கொள், என் மீது உனக்கு அருள் இருந்தால்.
12.197.90
ततो विकृतवैषौ द्वौ पुरुषौ समुपस्थितौ ।
गृहीत्वाऽन्योन्यमावेष्ठ्य कुचेलावूचतुर्वचः ॥ १२.१९७.९० ॥
பின்னர் விகாரமான வடிவம் கொண்ட இரு மனிதர்கள் தோன்றினர். ஒருவரை ஒருவர் பற்றிப் பிணைந்து, கந்தலுடைய அவ்விருவரும் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
12.197.91
न मे धारयसीत्येको धारयामीति चापरः ।
इहास्ति नौ विवादोऽयमयं राजाऽनुशासकः ॥ १२.१९७.९१ ॥
"நீ எனக்குக் கடன் தரவில்லை" என்று ஒருவன் சொன்னான்; "நான் தருகிறேன்" என்று மற்றவன் சொன்னான். இங்கே எங்களுக்கிடையே இந்த வழக்கு உள்ளது; இந்த அரசர் ஆட்சி செய்பவர்.
12.197.92
सत्यं ब्रवीम्यहमिदं न मे धारयते भवान् ।
अनृतं वदसीह त्वमृणं ते धारयाम्यहम्। ॥ १२.१९७.९२ ॥
"நான் உண்மை சொல்கிறேன்: நீர் எனக்குக் கடன் தரவில்லை. இங்கே நீர் பொய் சொல்கிறீர்; நான் உமக்குக் கடன் தருகிறேன்."
12.197.93
तावुभौ सुभृशं तप्तौ राजानमिदमृचतुः ।
परीक्ष्यौ तु यथा स्याव नावामिह विगर्हितौ ॥ १२.१९७.९३ ॥
இருவரும் மிகவும் வருந்தி அரசரிடம் இவ்வாறு சொன்னார்கள்: "எங்களைச் சோதியுங்கள்; நாங்கள் இங்கே பழிக்கப்படாதிருக்க."
12.197.94
घारयामि नरव्याघ्र विकृतस्येह गोः फलम् ।
ददतश्च न गृह्णाति विकृतो मे महीपते ॥ १२.१९७.९४ ॥
"நரவியாக்ரரே, இங்கே நான் விகிருதனின் பசுவின் பலனைத் தருகிறேன். நான் கொடுத்தும் விகிருதன் என்னிடமிருந்து வாங்குவதில்லை, மஹீபதியே."
12.197.95
न मे धारयते किंचिद्विरूपोऽयं नराधिप ।
मिथ्या ब्रवीत्ययं हि त्वां सत्याभासं नराधिप ॥ १२.१९७.९५ ॥
"நராதிபரே, இந்த விரூபன் எனக்கு எதுவும் தரவில்லை. இவன் உம்மிடம் பொய் சொல்கிறான், நராதிபரே, உண்மை போல் தோன்றும் பொய்யை."
12.197.96
विरूप किं धारयते भवानस्य ब्रवीतु मे ।
श्रुत्वा तथा करिष्येऽहमिति मे धीयते मनः ॥ १२.१९७.९६ ॥
"விரூபரே, இவனுக்கு நீர் என்ன தருகிறீர்? எனக்குச் சொல்லுங்கள். கேட்டு அவ்வாறே செய்வேன் என்று என் மனம் உறுதியாகிறது."
12.197.97
शृणुष्वावहितो राजन्यथैतद्धारयाम्यहम् ।
विकृतस्यास्य राजर्षे निखिलेन नराधिप ॥ १२.१९७.९७ ॥
அரசே, நான் இதை எவ்வாறு வைத்திருக்கிறேனோ அவ்வாறு கவனமாகக் கேள். ராஜரிஷியே, நராதிபனே, இந்த விகாரமானவனைப் பற்றி முழுவதையும் சொல்கிறேன்.
12.197.98
अनेन धर्मप्राप्त्यर्थं शुभा दत्ता पुराऽनघ ।
धेनुर्विप्राय राजर्षे तपःस्वाध्यायशीलिने ॥ १२.१९७.९८ ॥
பாவமற்றவனே, தர்மப் பலனை அடையும் பொருட்டு இவனால் முன்பு ஒரு நல்ல பசு தானமாகக் கொடுக்கப்பட்டது. ராஜரிஷியே, தவமும் வேதப் படிப்பும் கொண்ட ஒரு பிராமணனுக்கு அது அளிக்கப்பட்டது.
12.197.99
तस्याश्चायं मया राजन्फलमभ्येत्य याचितः ।
विकृतेन च मे दत्तं विशुद्धेनान्तरात्मना ॥ १२.१९७.९९ ॥
அரசே, அந்தப் பசுவின் இந்தப் பலனை என்னிடம் வந்து கேட்கப்பட்டது. தூய உள்ளத்தோடு அந்த விகாரமானவன் அதை எனக்குக் கொடுத்தான்.
12.197.100
ततो मे सुकृतं कर्म कृतमात्मविशुद्धये ।
गावौ च कपिले क्रीत्वा वत्सले बहुदोहने ॥ १२.१९७.१०० ॥
பின்னர் என் ஆன்ம தூய்மைக்காக நான் ஒரு நற்செயலைச் செய்தேன். கன்றுகளுடன் நிறைய பால் தரும் இரண்டு கபிலை பசுக்களை வாங்கினேன்.
12.197.101
ते चोञ्छवृत्तये राजन्मया समुपवर्जिते ।
यथाविधि यथाश्रद्धं तदस्याहं पुनः प्रभो ॥ १२.१९७.१०१ ॥
அரசே, அந்தப் பசுக்களை உஞ்சவிருத்தியில் வாழும் அவனுக்கு நான் கைவிட்டேன். பிரபுவே, விதிப்படியும் நம்பிக்கைக்கேற்பவும் அதை மீண்டும் அவனுக்கு அளிக்கிறேன்.
12.197.102
इहाद्यैव प्रयच्छामि गृहीत्वा द्विगुणां फलम् ।
एवं स्यात्पुरुषव्याघ्र कःशुद्धः कोऽत्र दोषवान् ॥ १२.१९७.१०२ ॥
இன்றே இங்கேயே இரட்டிப்பு பலனை வாங்கிக்கொண்டு அவனுக்குக் கொடுக்கிறேன். அவ்வாறே ஆகட்டும், புருஷவ்யாக்ரனே. இங்கு யார் தூய்மையானவன், யார் குற்றமுடையவன்?
12.197.103
एवं विवदमानौ स्वस्त्यामिहाभ्यागतौ नृप ।
कुरु धर्ममधर्मं वा विनये नौ समादध ॥ १२.१९७.१०३ ॥
இவ்வாறு வாதிட்டுக்கொண்டு நாங்கள் இருவரும் இங்கு வந்துள்ளோம், அரசே. தர்மமோ அதர்மமோ, எங்கள் இருவரின் வழக்கில் தீர்ப்பளியுங்கள்.
12.197.104
यदि नेच्छति मे दानं यथा दत्तमनेन वै ।
भवानत्र स्थिरो भूत्वा मार्गे स्थापयिताऽद्य नौ ॥ १२.१९७.१०४ ॥
இவன் நான் கொடுத்த தானத்தை விரும்பாவிட்டால், இவன் கொடுத்ததைப் போலவே, நீங்கள் இங்கு உறுதியாக நின்று இன்று எங்கள் இருவரையும் சரியான வழியில் நிலைநிறுத்துங்கள்.
12.197.105
दीयमानं न गृह्णासि ऋणं कस्मात्त्वमद्य वै ।
यथैव तेऽभ्यनुज्ञातं यथा गृह्णीष्व माचिरम् ॥ १२.१९७.१०५ ॥
கொடுக்கப்படுவதை நீ ஏன் ஏற்கவில்லை? இந்தக் கடனை இன்று நீ அனுமதிக்கப்பட்டபடி ஏற்றுக்கொள், தாமதிக்காமல் அதை வாங்கிக்கொள்.
12.197.106
दीयतामित्यनेनोक्तं ददानीति तथा मया ।
नायं मे धारयत्यत्र गच्छतां यत्र वाञ्छति ॥ १२.१९७.१०६ ॥
'கொடுக்கப்படட்டும்' என்று இவன் சொன்னான், 'நான் கொடுக்கிறேன்' என்று நான் சொன்னேன்; ஆனால் இவன் என்னுடையதை வைத்திருக்கவில்லை. விரும்பிய இடத்திற்கு இவன் செல்லட்டும்.
12.197.107
ददतोऽस्य न गृह्णासि विषमं प्रतिभाति मे ।
दणड्यो हि त्वं मम मतो नास्त्यत्र खलु संशयः ॥ १२.१९७.१०७ ॥
இவன் கொடுக்கும்போதும் நீ வாங்கவில்லை, இது எனக்கு நியாயமற்றதாகத் தெரிகிறது. என் கருத்தில் நீ தண்டனைக்குரியவன்; இதில் சந்தேகமே இல்லை.
12.197.108
मयाऽस्य दत्तं राजर्षे गृह्णीयां तत्कथं पुनः ।
को ममात्रापराधो मे दण्डमाज्ञापय प्रभो ॥ १२.१९७.१०८ ॥
அரச முனிவரே, நான் இவனுக்குக் கொடுத்ததை நான் மீண்டும் எப்படி வாங்குவேன்? இதில் என் குற்றம் என்ன? ஐயனே, எனக்குத் தண்டனையை ஆணையிடுங்கள்.
12.197.109
दीयमानं यदि मया न गृह्णासि कथंचन ।
नियच्छति त्वां नृपतिरयं धर्मानुशासकः ॥ १२.१९७.१०९ ॥
நான் கொடுக்கும் இதை நீ எந்த வகையிலும் ஏற்கவில்லை என்றால், தர்மத்தை நெறிப்படுத்தும் இந்த அரசன் உன்னைக் கட்டுப்படுத்துவான்.
12.197.110
स्वयं मया याचितेन दत्तं कथमिहाद्य तत् ।
गृह्णीयां गच्छतु भवानभ्यनुज्ञां ददानि ते ॥ १२.१९७.११० ॥
நானே கேட்டுப் பெற்ற, நீங்கள் கொடுத்ததை இன்று இங்கே நான் எப்படி ஏற்க முடியும்? நீங்கள் செல்லலாம், நான் உங்களுக்கு அனுமதி அளிக்கிறேன்.
12.197.111
श्रुतमेतत्त्वया राजन्ननयोः कथितं द्वयोः ।
प्रतिज्ञातं मया यत्ते तद्गृहाणाविचारितम् ॥ १२.१९७.१११ ॥
அரசே, இவ்விருவரின் சொற்களையும் நீர் கேட்டீர். நான் உமக்கு வாக்களித்ததை சிந்தியாமல் ஏற்றுக்கொள்வீர்.
12.197.112
प्रस्तुतं सुमहत्कार्यमनयोर्गह्वरं यथा ।
जापकस्य दृढीकारः कथमेतद्भविष्यति ॥ १२.१९७.११२ ॥
இவ்விருவரின் இந்த மிகப்பெரிய விஷயம் குகை போல் சிக்கலாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஜபம் செய்பவரின் உறுதிப்பாடு இது எப்படி ஆகும்?
12.197.113
यदि तावन्न गृह्णामि जापकेनापवर्जितम् ।
कथं न लिप्येयमहं पापेन महताऽद्य वै ॥ १२.१९७.११३ ॥
ஜபம் செய்பவரால் நிராகரிக்கப்பட்ட இதை நான் ஏற்கவில்லை என்றால், இன்று இந்த பெரும் பாவத்தால் நான் கறைபடாமல் எப்படி இருக்க முடியும்?
12.197.114
तौ चोवाच स राजर्षिः कृतकार्यौ गमिष्यथः ।
नेदानीं मामिहासाद्य राजधर्मो भवेन्मृषा ॥ १२.१९७.११४ ॥
அவ்விருவரிடமும் அந்த அரசரிஷி கூறினார்: 'நீங்கள் இருவரும் உங்கள் காரியத்தை முடித்துச் செல்வீர்கள். இப்போது இங்கே என்னை அணுகியதால் அரச தர்மம் பொய்யாகிவிடும்.'
12.197.115
स्वधर्मः परिपाल्यस्तु राज्ञामिति विनिश्चयः ।
विप्रधर्मश्च गहनो मामनात्मानमाविशत् ॥ १२.१९७.११५ ॥
அரசர்கள் தங்கள் தர்மத்தைக் காக்க வேண்டும் என்பதே உறுதியான முடிவு. பிராமணரின் தர்மம் ஆழமானது; அது என்னை, தன்வசமற்ற என்னை, ஆட்கொண்டது.
12.197.116
गृहाण धारयेऽहं च याचितं संश्रुतं मया ।
न चेद्भहीष्यसे राजञ्शपिष्ये त्वां न संशयः ॥ १२.१९७.११६ ॥
எடுத்துக்கொள், நானும் அதைத் தாங்குவேன்; நான் கேட்டதும் எனக்கு வாக்களிக்கப்பட்டதும் அதுவே. அரசே, நீ ஏற்காவிட்டால் உன்னை நிச்சயம் சபிப்பேன்.
12.197.117
धिग्राजधर्मं यस्यायं कार्यस्येह विनिश्चयः ।
इत्यर्थं मे ग्रहीतव्यं कथं तुल्यं भवेदिति ॥ १२.१९७.११७ ॥
அரச தர்மத்திற்கு இகழ்ச்சி! இங்கு இந்தச் செயலின் முடிவு இதுவே. இந்த நோக்கத்திற்காக நான் இதை ஏற்க வேண்டும்; ஆனால் இது எவ்வாறு சமமாகும்?
12.197.118
एष पाणिरपूर्वं मे निक्षेपार्थं प्रसारितः ।
यन्मे धारयसे विप्र तदिदानीं प्रदीयताम् ॥ १२.१९७.११८ ॥
இதோ என் கை, முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் ஒப்படைப்புக்காக நீட்டப்பட்டுள்ளது. பிராமணரே, நீர் என்னுடையதாகத் தாங்குவது இப்போது கொடுக்கப்படட்டும்.
12.197.119
संहितां जपता यावान्गुणः कश्चित्कृतो मया ।
तत्सर्वं प्रतिगृह्णीष्व यदि किंचिदिहास्ति मे ॥ १२.१९७.११९ ॥
சம்ஹிதையை ஓதுவதன் மூலம் நான் செய்த புண்ணியம் எதுவாயினும், அதை எல்லாம் ஏற்றுக்கொள்; இங்கு என்னுடையதாக ஏதேனும் இருந்தால்.
12.197.120
जलमेतन्निपतितं मम पाणौ द्विजोत्तम ।
सममस्तु सहैवास्तु प्रतिगृह्णातु वै भवान् ॥ १२.१९७.१२० ॥
இந்த நீர் என் உள்ளங்கையில் விழுந்தது. துவிஜரில் சிறந்தவரே, இது சமமாகட்டும், உடனேயே ஆகட்டும்; நீர் நிச்சயம் இதை ஏற்றுக்கொள்ளட்டும்.
12.197.121
कामक्रोधौ विद्धि नौ त्वमावाभ्यां कारितो भवान् ।
जिज्ञासमानौ युवयोर्मनोत्थं तु द्विजोत्तम ॥ १२.१९७.१२१ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவனே, காமமும் கோபமும் நாங்கள் இருவரே என்று அறிவாய். நாங்கள் இருவராலும் நீ தூண்டப்பட்டாய். உங்கள் இருவரின் மனத்திலிருந்து எழுந்ததே இந்த விசாரணை.
12.197.122
सहेति च यदुक्तं ते समा लोकास्तवास्य च ।
नायं धारयते किंचिज्जिज्ञासा त्वत्कृते कृता ॥ १२.१९७.१२२ ॥
'சேர்ந்து' என்று நீ சொன்னதும், உன்னுடைய உலகங்களும் இவனுடைய உலகங்களும் சமமாக இருக்கட்டும் என்பதும், உன் பொருட்டே இந்த விசாரணை செய்யப்பட்டது; இது எதையும் பற்றிக்கொள்ளவில்லை.
12.197.123
कालो धर्मस्तथा मृत्युः कामक्रोधौ तथा युवाम् ।
सर्वमन्योन्यनिष्कर्षे निकृष्टं पश्यतस्तव ॥ १२.१९७.१२३ ॥
காலம், தர்மம், அவ்வாறே மரணம், காமம்-கோபம், அதேபோல் நீங்கள் இருவரும்; இவை அனைத்தும் ஒன்றையொன்று இழுப்பதில் கீழானவை — உன் பார்வையில்.
12.197.124
सर्वेषामुपरिस्थानं ब्रह्मणो व्यक्तजन्मनः ।
युवयोः स्थानमूलं निर्द्वन्द्वममलात्मकम् ॥ १२.१९७.१२४ ॥
அனைவருக்கும் மேலான நிலை வெளிப்பட்ட பிறப்புடைய பிரம்மனுடையது; உங்கள் இருவரின் நிலைக்கு மூலமானது இருமைகளைக் கடந்த, மாசற்ற இயல்புடையது.
12.197.125
सर्वे गच्छाम यत्र स्वान्स्वाँल्लोकांश्च तथा वयम् ।
गच्छ लोकाञ्जितान्स्वेन कर्मणा यत्र वाञ्छसि ॥ १२.१९७.१२५ ॥
நாம் அனைவரும் எங்கு எங்கள் சொந்த உலகங்களுக்குச் செல்லுகிறோமோ அங்கு செல்வோம், நாமும் அவ்வாறே. நீ உன் செயலால் வென்ற உலகங்களுக்குச் செல், எங்கு நீ விரும்புகிறாயோ அங்கு.
12.197.126
ततो धर्मयमाद्यास्ते वाक्यमूचुर्नपर्द्विजौ ।
अस्माकं यः स्मृतो मूर्धा ब्रह्मलोकमिति स्मृतं ॥ १२.१९७.१२६ ॥
பின்னர் தர்மன், யமன் முதலானவர்கள் அந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள் — அரசே, நாங்கள் இருவரும் இருபிறப்பாளர்கள்; எங்களில் தலை என்று நினைவுகூரப்பட்டது பிரம்மலோகம் என்று சொல்லப்பட்டது.
12.197.127
तत्रस्थौ हि भवन्तौ हि युवाभ्यां निर्जिता वयम् ।
युवयोः काम आपन्नस्तत्काम्यमविशङ्कया ॥ १२.१९७.१२७ ॥
அங்கு நிற்கும் நீங்கள் இருவரும் எங்களை வென்றீர்கள். உங்கள் இருவருக்கும் விருப்பம் எழுந்துள்ளது; ஆகவே அந்த விரும்பிய விஷயத்தை சந்தேகமின்றிச் சொல்லுங்கள்.
12.197.128
जापकानां फलावाप्तिर्मया ते संप्रदर्शिता ।
गतिः स्थानं च लोकाश्च जापकेन यथा जिताः ॥ १२.१९७.१२८ ॥
ஜபம் செய்பவர்களின் பலன் அடைவதை நான் உனக்குக் காட்டினேன்: அவர்களின் கதி, இடம், உலகங்கள் ஆகியவற்றை, ஜபம் செய்பவன் எவ்வாறு வெல்கிறான் என்பதையும்.
12.197.129
प्रयाति संहिताध्यायी ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् ।
अथवाऽग्निं समायाति सूर्यमाविशतेऽपि वा ॥ १२.१९७.१२९ ॥
சம்ஹிதையை ஓதுபவன் பரமேஷ்டியாகிய பிரம்மனிடம் செல்கிறான்; அல்லது அக்கினியை அடைகிறான், அல்லது சூரியனில் புகுகிறான்.
12.197.130
स तैजसेन भावेन यदि तत्र रमत्युत ।
गुणांस्तेषां समाधत्ते रागेण प्रतिमोहितः ॥ १२.१९७.१३० ॥
அவன் ஒளிமயமான நிலையில் அங்கே மகிழ்ந்தால், ஆசையால் மிகவும் மயங்கி அவர்களின் குணங்களை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.
12.197.131
एवं सोमे तथा वायौ भूम्याकाशशरीरगः ।
सरागस्तत्र वसति गुणांस्तेषां समाचरन् ॥ १२.१९७.१३१ ॥
இவ்வாறே சந்திரனிலும் வாயுவிலும், பூமி-ஆகாயம் உடலுடையவனாய், ஆசையுடன் அங்கே வசித்து அவர்களின் குணங்களைப் பின்பற்றுகிறான்.
12.197.132
अथ तत्र विरागी स परं गच्छत्यसंशयम् ।
परमव्ययमिच्छन्स तमेवाविशते पुनः ॥ १२.१९७.१३२ ॥
பின்னர் அங்கே பற்றற்றவன் நிச்சயமாக மேலானதை அடைகிறான். அழியாத மேலானதை விரும்பி, அதிலேயே மீண்டும் புகுகிறான்.
12.197.133
अमृताच्चामृतं प्राप्तः शान्तीभूतो निरात्मवान् ।
ब्रह्मभूतः स निर्द्वन्द्वः सुखी शान्तो निरामयः ॥ १२.१९७.१३३ ॥
அமிர்தத்திலிருந்து அமிர்தத்தை அடைந்து, சாந்தமானவனாகி, தன்னுணர்வற்றவனாகி, பிரம்மமாகி, இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டு, சுகமுடையவனும் சாந்தனும் நோயற்றவனுமாகிறான்.
12.197.134
ब्रह्मस्थानमनावर्तमेकमक्षरसंज्ञकम् ।
अदुःखमजरं शान्तं स्थानं तत्प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३४ ॥
அவன் அந்த பிரம்ம நிலையை அடைகிறான்; அது திரும்பாததும், ஒன்றானதும், அக்ஷரம் எனப்படுவதும், துன்பமற்றதும், முதுமையற்றதும், சாந்தமானதுமாகும்.
12.197.135
चतुर्भिर्लक्षणैर्हीनं तथा पड्भिः सषोडशैः ।
पुरुषं तमतिक्रम्य आकाशं प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३५ ॥
நான்கு, ஆறு மற்றும் பதினாறு அடையாளங்களற்ற அந்தப் புருஷனைக் கடந்து அவன் ஆகாயத்தை அடைகிறான்.
12.197.136
अथ नेच्छति रागात्मा सर्वं तदधितिष्ठति ।
यच्च प्रार्थयते तच्च मनसा प्रतिपद्यते ॥ १२.१९७.१३६ ॥
ஆசையில் ஈடுபட்டவன் விரும்பாவிட்டாலும் அனைத்தும் அவனிடம் நிலைபெறுகின்றன; அவன் மனத்தால் எதை விரும்புகிறானோ அதையும் அடைகிறான்.
12.197.137
अथवा चेक्षते लोकान्सर्वान्निरयसंज्ञितान् ।
निस्पृहः सर्वतो मुक्तस्तत्र वै रमते सुखम् ॥ १२.१९७.१३७ ॥
அல்லது நரகம் எனப்படும் எல்லா உலகங்களையும் அவன் பார்க்கிறான்; ஆசையற்றவனும் எல்லா வகையிலும் விடுபட்டவனுமாகி அங்கேயே சுகமாக மகிழ்கிறான்.
12.197.138
एवमेषा महाराज जापकस्य गतिर्यथा ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं किं भूयः श्रोतुमर्हसि ॥ १२.१९७.१३८ ॥
மகாராஜனே, ஜபம் செய்பவனின் கதி இவ்வாறுதான். இவை அனைத்தும் உமக்குச் சொல்லப்பட்டன; இன்னும் எதைக் கேட்க விரும்புகிறீர்?