مهابهاراتا · أدهيايا 12.199
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.199.1
किं फलं ज्ञानयोगस्य वेदानां नियमस्य च ।
भूतात्मा च कथं ज्ञेयस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१९९.१ ॥
ما ثمرة يوغا المعرفة والفيدات والالتزام بالأحكام؟ وكيف يُعرف روح الكائنات؟ أخبرني بذلك يا جدي.
12.199.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मनोः प्रजापतेर्वादं महर्षेश्च बृहस्पतेः ॥ १२.१९९.२ ॥
وهنا أيضًا يُروى هذا الخبر القديم: حوار مانو وبراجابتي والحكيم العظيم بريهاسباتي.
12.199.3
प्रजापतिं श्रेष्ठतमं प्रजानां ।
देवर्षिसङप्रवरो महर्षिः।
बृहस्पतिः प्रश्नमिमं पुराणं ।
प्रपच्छ शिष्योऽथ गुरुं प्रणम्य ॥ १२.१९९.३ ॥
سأل بريهاسباتي، أفضل جمع الآلهة والرشاة، الحكيم العظيم، معلّمه براجابتي أفضل المخلوقات، بعد أن سجد له كتلميذ، هذا السؤال القديم.
12.199.4
यत्कारणं मन्त्रविधिः प्रवृत्तो ।
ज्ञाने फलं यत्प्रवदन्ति विप्राः।
यन्मन्त्रशब्दैरकृतप्रकाशं ।
तदुच्यतां मे भगवन्यथावत् ॥ १२.१९९.४ ॥
ما السبب الذي نشأ منه نظام التعاويذ، وما ثمرة المعرفة التي يعلنها البراهمة، وما الذي لا تكشفه ألفاظ التعاويذ؟ أخبرني بذلك كما هو، أيها الموقر.
12.199.5
यत्स्तोत्रशास्त्रागममन्त्रिविद्भि ।
र्यज्ञैरनेकैरथ गोप्रदानैः।
फलं महद्भिर्यदुपास्यते च ।
किं तत्कथं वा भविता क्व वा तत् ॥ १२.१९९.५ ॥
ما ذلك الثمر العظيم الذي يطلبه العارفون بالتسابيح والشاسترات والآغامات والتعاويذ بالقرابين الكثيرة وهبة الأبقار؟ ما هو، وكيف يكون، أو أين يكون؟
12.199.6
मही महीजाः पवनोऽन्तरिक्षं ।
जलौकसश्चैव जलं तथा द्यौः।
दिवौकसश्चापि यतः प्रसूता ।
स्तदुच्यतां मे भगवन्पुराणम् ॥ १२.१९९.६ ॥
الأرض، وما وُلد من الأرض، والريح، والفضاء، وسكان الماء والماء، وكذلك السماء وسكان السماء، التي منها نشأ كل شيء — فليُقصّ عليّ ذلك القديم، أيها المبجل.
12.199.7
ज्ञानं यतः प्रार्थयते नरो वै ।
ततस्तदर्था भवति प्रवृत्तिः।
न चाप्यहं वेद परं पुराणं ।
मिथ्याप्रवृत्तिं च कथं नु कुर्याम् ॥ १२.१९९.७ ॥
فالإنسان يطلب معرفة ما، فإلى ذلك يتوجه سعيه. أما أنا فلا أعرف ذلك القديم الأسمى، فكيف أقوم بجهد باطل؟
12.199.8
ऋक्सामसङ्घांश्च यजूंषि चाहं ।
छन्दांसि नक्षत्रगतिं निरुक्तम्।
अधीत्य च व्याकरणं सकल्पं ।
शिक्षां च भूतप्रकृतिं न वेद्मि ॥ १२.१९९.८ ॥
وقد درست مجموعات أبيات ريك وساما ويجور، والأوزان، ومسار النجوم، والنيروكتا، والنحو مع كتب طقوسه، وعلم الأصوات، ومع ذلك لا أعرف طبيعة الكائنات.
12.199.9
स मे भवाञ्शंसतु सर्वमेत ।
त्सामान्यशब्दैश्च विशेषणैश्च।
स मे भवाञ्शंसतु तावदेत ।
ज्ज्ञाने फलं कर्मणि वा यदस्ति ॥ १२.१९९.९ ॥
فلتُبيّن لي كل هذا بالألفاظ العامة والألفاظ الخاصة، ولتُبيّن لي أيضاً ما الثمرة الكامنة في المعرفة أو في العمل.
12.199.10
यथा च देहाच्च्यवते शरीरी ।
पुनः शरीरं च यथाऽभ्युपैति।
यद्यत्प्रियं यस्य सुखं तदाहु ।
स्तदेव दुःखं प्रवदन्त्यनिष्टम् ॥ १२.१९९.१० ॥
كما ينفصل المتجسِّد عن جسده ثم ينال جسداً آخر، فإن ما هو محبوب ومستحسن لكل امرئ يُسمّى سعادة، وذلك نفسه إذا كان غير مرغوب يُسمّى ألماً.
12.199.11
इष्टं च मे स्यादितरच्च न स्या ।
देतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः।
इष्टं त्वनिष्टं च न मां भजेते ।
त्येतत्कृते ज्ञानविधिः प्रवृत्तः ॥ १२.१९९.११ ॥
ليكن المرغوب لي، وليكن غيره غير موجود. لأجل هذا جرى نظام الفعل. لا يلحق بي المرغوب ولا غير المرغوب. لأجل هذا جرى نظام المعرفة.
12.199.12
कामात्मकाश्छन्दसि कर्मयोगा ।
एभिर्विमुक्तः परमश्नुवीत्।
नानाविधे कर्मपथे सुखार्थी ।
नरः प्रवृत्तो निरयं प्रयाति।
इष्टं त्वनिष्टं च सुखासुखे च ।
साशीस्तपश्छन्दति कर्मभिश्च ॥ १२.१९९.१२ ॥
طرق الفعل في النصوص الفيدية طبيعتها الرغبة؛ ومن تحرر منها فليبلغ الأعلى. الإنسان الباحث عن السعادة، المنغمس في مسالك شعائرية شتى، يذهب إلى الجحيم. وتقرر النصوص الفيدية أيضاً التقشف والأعمال المرجوة الثواب، مع المرغوب وغير المرغوب، واللذة والألم.
12.199.13
एभिर्विमुक्तः परमाविवेश ।
एतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः।
कामात्मकांश्छन्दति कर्मयोग ।
एभिर्विमुक्तः परमाददीत ॥ १२.१९९.१३ ॥
ومن تحرر من هذه فليدخل الأعلى. لأجل هذا جرى نظام الفعل. يقرر النص الفيدي مسالك الفعل التي طبيعتها الرغبة. ومن تحرر منها فليتمسك بالأعلى.
12.199.14
आत्मादिभिः कर्मभिरिध्यमानो ।
धर्मे प्रवृत्तो द्युतिमान्सुखार्थी।
परं हि तत्कर्मफलादपेतं ।
निराशिषो यत्पदमाप्नुवन्ति ॥ १२.१९९.१४ ॥
من اشتعل بالأفعال التي تبدأ بالذات، المتقد بالدهارما، الساعي إلى السعادة، ينال الأعلى. وذلك الأعلى منزَّه عن ثمرة الفعل، وهو المقام الذي يناله الذين لا ينتظرون المكافأة.
12.199.15
प्रजाः सृष्टा मनसा कर्मणा च ।
द्वावेवैतौ सत्पथौ लोकजुष्टौ।
दृष्टं कर्माशाश्वतं चान्तवच्च ।
मनस्त्यागे कारणं नान्यदस्ति ॥ १२.१९९.१५ ॥
خُلقت المخلوقات بالعقل والفعل. هذان هما الطريقان الحسنان اللذان يسلكهما العالم. العمل المرئي غير دائم وله نهاية. ليس لترك العقل سبب آخر.
12.199.16
निराशिषो ब्रह्म परं ह्युपेतम् ॥ १२.१९९.१६ ॥
يبلغ الخالون من الرغبات البراهما العليا.
12.199.17
स्वेनात्मना चक्षुरिव प्रणेता ।
निशात्यये तमसा संवृतात्मा।
ज्ञानं तु विज्ञानगुणेन युक्तं ।
कर्माशुभं पश्यति वर्जनीयम् ॥ १२.१९९.१७ ॥
بذاته، كعين تهدي، من كانت ذاته مغطاة بالظلام عند انقضاء الليل؛ لكن المعرفة المتصفة بصفة التمييز ترى الفعل المشؤوم الذي يجب اجتنابه.
12.199.18
सर्पान्कृशाग्राणि तथोदपानं ।
त्वा मनुष्याः परिवर्जयन्ति।
अज्ञामतस्तत्र पतन्ति मूढा ।
ज्ञाने फलं पश्य यथा विशिष्टम् ॥ १२.१९९.१८ ॥
كما يتجنب الناس الثعابين وأطراف العشب الحادة والبئر، يسقط الحمقى هناك بعينه بسبب الجهل وقلة التمييز. انظر إلى ثمرة المعرفة وكم هي عظيمة.
12.199.19
कृत्स्नस्तु मन्त्रो विधिवत्प्रयुक्तो ।
यज्ञा यथोक्तास्त्विह दक्षिणाश्च।
अन्नप्रदानं मनसः समाधिः ।
पञ्चात्मकं कर्मफलं वदन्ति ॥ १२.१९९.१९ ॥
عندما تُستعمل التعويذة كاملة وفق القاعدة، والقرابين كما وردت، وهنا أجور القرابين وبذل الطعام وتركيز العقل، يقولون إن ثمرة الفعل ذات طبيعة خماسية.
12.199.20
गुणात्मकं कर्म वदन्ति वेदा ।
स्तस्मान्मन्त्रो मन्नपूर्वं हि कर्म।
विधिर्विधेयं मनसोपपत्तिः ।
फलस्य भोक्ता तु तथा शरीरी ॥ १२.१९९.२० ॥
تقول الفيدا إن الفعل ذو طبيعة الغونات. لذلك تسبق المانترا والفعل النفس. فهناك الأمر، وما يُفعل، والتحقق بالعقل؛ ومُتذوِّق الثمرة هو المتجسِّد.
12.199.21
शब्दाश्च रूपाणि रसाश्च पुण्याः ।
स्पर्शाश्च गन्धाश्च शुभास्तथैव।
नरोऽत्र हि स्थानगतः प्रभुः स्या ।
देतत्फलं सिद्ध्यति कर्मणोऽस्य ॥ १२.१९९.२१ ॥
والأصوات والصور والطعوم الطيبة واللمسات والروائح والأشياء المباركة كذلك. هنا يمكن للإنسان الثابت في موضعه أن يصير ربًّا؛ وتتحقق هذه الثمرة لهذا الفعل.
12.199.22
यद्यच्छरीरेण करोति कर्म ।
शरीरयुक्तः समुपाश्नुते तत्।
शरीरमेवायतनं सुखस्य ।
दुःखस्य चाप्यायतनं शरीरम् ॥ १२.१९९.२२ ॥
كل فعل يفعله المرء بالجسد يذوقه المتجسِّد تمامًا. فالجسد وحده مسكن السعادة، والجسد أيضًا مسكن الألم.
12.199.23
वाचा तु यत्कर्म करोति किंचि ।
द्वाचैव सर्वं समुपाश्नुते तत्।
मनस्तु यत्कर्म करोति किंचि ।
न्मनःस्थ एवायमुपाश्नुते तत् ॥ १२.१९९.२३ ॥
كل فعل يفعله المرء بالكلام يذوقه تمامًا بالكلام نفسه. وكل فعل يفعله بالعقل يذوقه الساكن في العقل.
12.199.24
यथायथा कर्मगुणां फलार्थी ।
करोत्ययं कर्मफले निविष्टः।
तथातथाऽयं गुणसंप्रयुक्तः ।
शुभाशुभं कर्मफलं भुनस्ति ॥ १२.१९९.२४ ॥
وكما يفعل هذا الساعي إلى الثمرة الأفعالَ وفق صفات الفعل، ويبقى مشدودًا إلى ثمرة الفعل، فكذلك يتّصل بالغونات ويتذوّق ثمرة الفعل خيرًا وشرًّا.
12.199.25
मत्स्यो यथा स्रोत इवाभिपाती ।
तथा कृतं पूर्वमुपैति कर्म।
शुभे त्वसौ तुष्यति दुष्कृते तु ।
न तुष्यते वै परमः शरीरी ॥ १२.१९९.२५ ॥
كما تسبح السمكة ضد التيار، كذلك يصل الفعل الذي عُمل من قبل إلى فاعله. يسرّ بالعمل الصالح ولا يسرّ بالعمل السيئ؛ أما الكائن المتجسد الأعلى فلا يسرّ.
12.199.26
यतो जगत्सर्वमिदं प्रसूतं ।
ज्ञात्वाऽऽत्मवन्तो ह्युपयान्ति शान्तिम्।
यन्मन्त्रशब्देरकृतप्रकाशं ।
तदुच्यमानं शणु मे परं यत् ॥ १२.१९९.२६ ॥
فمن يعرف ما منه صدر هذا العالم كله، يبلغ المتحكمون في أنفسهم السكينة. فاسمع مني ذلك الأسمى الذي لم يُكشف بأصوات التعاويذ، وهو ما أنا قائل الآن.
12.199.27
रसैर्विमुक्तं विविधैश्च गन्धै ।
रशब्दमस्पर्शमरूपवच्च।
अग्राह्यमव्यक्तमवर्णमेकं ।
पञ्चप्रकारान्ससृजे प्रजानाम् ॥ १२.१९९.२७ ॥
المتحرر من الطعوم والروائح المتنوعة، الذي لا صوت له ولا لمس ولا صورة، غير المدرك، غير المتجلي، عديم اللون والواحد، خلق خمسة أصناف من الكائنات.
12.199.28
न स्त्री पुमान्नापि नपुंसकं च ।
न सन्न चासत्सदसच्च तन्न।
पश्यन्ति तद्ब्रह्मविदो मनुष्या ।
स्तदक्षरं न क्षरतीति विद्धि ॥ १२.१९९.२८ ॥
ليس بأنثى ولا بذكر ولا بمحايد؛ ليس بموجود ولا بمعدوم، ولا بموجود ومعدوم معاً. يراه الناس العارفون بالبراهمن. فاعلم أنه الأبدي الذي لا يفنى.