மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.199
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.199.1
किं फलं ज्ञानयोगस्य वेदानां नियमस्य च ।
भूतात्मा च कथं ज्ञेयस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१९९.१ ॥
ஞானயோகத்தின் பலன் என்ன, வேதங்களின் மற்றும் நியமத்தின் பலன் என்ன? பூதாத்மா எவ்வாறு அறியப்பட வேண்டும்? அதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிதாமகரே.
12.199.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मनोः प्रजापतेर्वादं महर्षेश्च बृहस्पतेः ॥ १२.१९९.२ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்கால வரலாற்றைச் சொல்கிறார்கள்: மனு, பிரஜாபதி மற்றும் மகரிஷி பிருஹஸ்பதியின் உரையாடல்.
12.199.3
प्रजापतिं श्रेष्ठतमं प्रजानां ।
देवर्षिसङप्रवरो महर्षिः।
बृहस्पतिः प्रश्नमिमं पुराणं ।
प्रपच्छ शिष्योऽथ गुरुं प्रणम्य ॥ १२.१९९.३ ॥
படைப்புகளில் சிறந்தவரான பிரஜாபதியிடம், தேவர்களிலும் ரிஷிகளிலும் சிறந்த மகரிஷி பிருஹஸ்பதி, சீடராக குருவை வணங்கி, இந்தப் பழமையான கேள்வியைக் கேட்டார்.
12.199.4
यत्कारणं मन्त्रविधिः प्रवृत्तो ।
ज्ञाने फलं यत्प्रवदन्ति विप्राः।
यन्मन्त्रशब्दैरकृतप्रकाशं ।
तदुच्यतां मे भगवन्यथावत् ॥ १२.१९९.४ ॥
மந்திரவிதி எதன் காரணமாகத் தொடங்கியது, ஞானத்தின் பலனை அந்தணர்கள் எதுவென்று சொல்கிறார்கள், மந்திரச் சொற்களால் வெளிப்படுத்தப்படாதது எது—பகவானே, அதை எனக்கு உள்ளபடி சொல்லுங்கள்.
12.199.5
यत्स्तोत्रशास्त्रागममन्त्रिविद्भि ।
र्यज्ञैरनेकैरथ गोप्रदानैः।
फलं महद्भिर्यदुपास्यते च ।
किं तत्कथं वा भविता क्व वा तत् ॥ १२.१९९.५ ॥
ஸ்தோத்திரம், சாஸ்திரம், ஆகமம், மந்திரம் அறிந்தோர் பல யாகங்களாலும் பசுதானத்தாலும் நாடும் பெரும் பலன் எதுவோ—அது என்ன, எவ்வாறு ஆகும், அல்லது எங்கே ஆகும்?
12.199.6
मही महीजाः पवनोऽन्तरिक्षं ।
जलौकसश्चैव जलं तथा द्यौः।
दिवौकसश्चापि यतः प्रसूता ।
स्तदुच्यतां मे भगवन्पुराणम् ॥ १२.१९९.६ ॥
பூமியும், பூமியில் பிறந்தவையும், காற்றும், வானமும், நீரில் வாழ்பவையும், நீரும், அதுபோலவே சொர்க்கமும், தேவர்களும் எதிலிருந்து தோன்றினார்களோ, அந்தப் பழைய வரலாறு எனக்குச் சொல்லப்படட்டும், ஐயனே.
12.199.7
ज्ञानं यतः प्रार्थयते नरो वै ।
ततस्तदर्था भवति प्रवृत्तिः।
न चाप्यहं वेद परं पुराणं ।
मिथ्याप्रवृत्तिं च कथं नु कुर्याम् ॥ १२.१९९.७ ॥
மனிதன் எந்த அறிவை விரும்புகிறானோ, அதற்காகவே அவனுடைய முயற்சி அமைகிறது. ஆனால் நான் அந்த உயர்ந்த பழைய வரலாற்றை அறியேன்; பின்பு வீணான முயற்சியை நான் எப்படிச் செய்வேன்?
12.199.8
ऋक्सामसङ्घांश्च यजूंषि चाहं ।
छन्दांसि नक्षत्रगतिं निरुक्तम्।
अधीत्य च व्याकरणं सकल्पं ।
शिक्षां च भूतप्रकृतिं न वेद्मि ॥ १२.१९९.८ ॥
நான் ருக், சாம, யஜுர் மந்திரத் தொகுதிகளையும், சந்தஸ்களையும், நட்சத்திர நகர்வையும், நிருக்தத்தையும், கல்பத்துடன் கூடிய இலக்கணத்தையும், சிட்சையையும் கற்றிருந்தும் உயிர்களின் இயல்பை அறியேன்.
12.199.9
स मे भवाञ्शंसतु सर्वमेत ।
त्सामान्यशब्दैश्च विशेषणैश्च।
स मे भवाञ्शंसतु तावदेत ।
ज्ज्ञाने फलं कर्मणि वा यदस्ति ॥ १२.१९९.९ ॥
நீங்கள் இவை அனைத்தையும் பொதுவான சொற்களாலும் சிறப்புச் சொற்களாலும் எனக்கு உரைக்கட்டும். அறிவிலும் செயலிலும் எந்த பலன் உள்ளதோ அதையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.199.10
यथा च देहाच्च्यवते शरीरी ।
पुनः शरीरं च यथाऽभ्युपैति।
यद्यत्प्रियं यस्य सुखं तदाहु ।
स्तदेव दुःखं प्रवदन्त्यनिष्टम् ॥ १२.१९९.१० ॥
உயிர் உடலிலிருந்து நீங்கி மீண்டும் புதிய உடலை அடைவது போல, யாருக்கு எது இனியதோ அதையே இன்பம் என்கிறார்கள்; அதுவே அவர்களுக்கு விரும்பாததாகும்போது துன்பம் என்கிறார்கள்.
12.199.11
इष्टं च मे स्यादितरच्च न स्या ।
देतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः।
इष्टं त्वनिष्टं च न मां भजेते ।
त्येतत्कृते ज्ञानविधिः प्रवृत्तः ॥ १२.१९९.११ ॥
விரும்பியது எனக்கு இருக்கட்டும், மற்றது இல்லாமல் போகட்டும். இதற்காகவே கர்ம விதி தொடங்கப்பட்டது. விருப்பமும் வெறுப்பும் என்னைச் சேரட்டும் என்று இல்லை. இதற்காகவே ஞான விதி தொடங்கப்பட்டது.
12.199.12
कामात्मकाश्छन्दसि कर्मयोगा ।
एभिर्विमुक्तः परमश्नुवीत्।
नानाविधे कर्मपथे सुखार्थी ।
नरः प्रवृत्तो निरयं प्रयाति।
इष्टं त्वनिष्टं च सुखासुखे च ।
साशीस्तपश्छन्दति कर्मभिश्च ॥ १२.१९९.१२ ॥
வேதத்தில் சொல்லப்பட்ட கர்ம யோகங்கள் விருப்பத்தையே இயல்பாகக் கொண்டவை. இவற்றிலிருந்து விடுபட்டு மனிதன் மேலானதை அடையட்டும். பலவகை கர்மப் பாதையில் சுகத்தை நாடி முயலும் மனிதன் நரகத்தை அடைகிறான். இஷ்டம், அனிஷ்டம், சுகம், துக்கம், பலனாசையுடன் கூடிய தவம், கர்மங்கள் ஆகியவற்றையும் அது விதிக்கிறது.
12.199.13
एभिर्विमुक्तः परमाविवेश ।
एतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः।
कामात्मकांश्छन्दति कर्मयोग ।
एभिर्विमुक्तः परमाददीत ॥ १२.१९९.१३ ॥
இவற்றிலிருந்து விடுபட்டவன் மேலானதில் புகட்டும். இதற்காகவே கர்ம விதி தொடங்கப்பட்டது. விருப்பத்தையே கொண்ட கர்ம யோகங்களை வேதம் விதிக்கிறது. இவற்றிலிருந்து விடுபட்டவன் மேலானதைப் பற்றிக்கொள்ளட்டும்.
12.199.14
आत्मादिभिः कर्मभिरिध्यमानो ।
धर्मे प्रवृत्तो द्युतिमान्सुखार्थी।
परं हि तत्कर्मफलादपेतं ।
निराशिषो यत्पदमाप्नुवन्ति ॥ १२.१९९.१४ ॥
ஆன்மா முதலிய கர்மங்களால் தூண்டப்பட்டு, தர்மத்தில் ஈடுபட்ட, ஒளிபெற்ற, சுகம் நாடும் மனிதன் மேலானதை அடைகிறான். அந்த மேலானது கர்மப் பலனிலிருந்து விடுபட்டது; பலனாசையற்றோர் அடையும் நிலை அது.
12.199.15
प्रजाः सृष्टा मनसा कर्मणा च ।
द्वावेवैतौ सत्पथौ लोकजुष्टौ।
दृष्टं कर्माशाश्वतं चान्तवच्च ।
मनस्त्यागे कारणं नान्यदस्ति ॥ १२.१९९.१५ ॥
மனதாலும் செயலாலும் படைக்கப்பட்ட உயிரினங்கள். உலகத்தால் பின்பற்றப்படும் நல்ல வழிகள் இவை இரண்டே. காணப்படும் செயல் நிலையற்றது, முடிவுடையது. மனத் துறவுக்குக் காரணம் வேறொன்றுமில்லை.
12.199.16
निराशिषो ब्रह्म परं ह्युपेतम् ॥ १२.१९९.१६ ॥
ஆசையற்றவர்கள் உயர்ந்த பிரம்மத்தை அடைகிறார்கள்.
12.199.17
स्वेनात्मना चक्षुरिव प्रणेता ।
निशात्यये तमसा संवृतात्मा।
ज्ञानं तु विज्ञानगुणेन युक्तं ।
कर्माशुभं पश्यति वर्जनीयम् ॥ १२.१९९.१७ ॥
தன் சுயத்தாலேயே, கண்போல வழிகாட்டியாக; இரவின் முடிவில் இருளால் மூடப்பட்ட ஆத்மா கொண்டவன். ஆனால் விஞ்ஞான குணத்துடன் கூடிய ஞானம் தவிர்க்கப்பட வேண்டிய அசுபமான செயலைக் காண்கிறது.
12.199.18
सर्पान्कृशाग्राणि तथोदपानं ।
त्वा मनुष्याः परिवर्जयन्ति।
अज्ञामतस्तत्र पतन्ति मूढा ।
ज्ञाने फलं पश्य यथा विशिष्टम् ॥ १२.१९९.१८ ॥
மனிதர்கள் பாம்புகளையும், கூரான புல்நுனிகளையும், கிணற்றையும் தவிர்ப்பது போல; அறியாமை, விவேகமின்மையால் மூடர்கள் அங்கேயே விழுகிறார்கள். ஞானத்தின் பயனைப் பார், அது எத்தனை சிறந்தது என்று.
12.199.19
कृत्स्नस्तु मन्त्रो विधिवत्प्रयुक्तो ।
यज्ञा यथोक्तास्त्विह दक्षिणाश्च।
अन्नप्रदानं मनसः समाधिः ।
पञ्चात्मकं कर्मफलं वदन्ति ॥ १२.१९९.१९ ॥
முழுமையான மந்திரம் விதிப்படி ஓதப்பட்டால், சொன்னபடி யஞ்ஞங்கள், இங்கு தட்சிணைகள், அன்னதானம் மற்றும் மனத்தின் சமாதி — இந்த ஐந்து தன்மை கொண்டதே செயலின் பயன் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள்.
12.199.20
गुणात्मकं कर्म वदन्ति वेदा ।
स्तस्मान्मन्त्रो मन्नपूर्वं हि कर्म।
विधिर्विधेयं मनसोपपत्तिः ।
फलस्य भोक्ता तु तथा शरीरी ॥ १२.१९९.२० ॥
வேதங்கள் செயலைக் குணங்களின் இயல்புடையதென்று கூறுகின்றன. ஆகவே மந்திரமும் செயலும் மனத்தை முன்னிட்டவை. விதியும், செய்யப்பட வேண்டியதும், மனத்தால் நிறைவேறுதலும் உண்டு; பலனை அனுபவிப்பவன் உடலுடையவனே.
12.199.21
शब्दाश्च रूपाणि रसाश्च पुण्याः ।
स्पर्शाश्च गन्धाश्च शुभास्तथैव।
नरोऽत्र हि स्थानगतः प्रभुः स्या ।
देतत्फलं सिद्ध्यति कर्मणोऽस्य ॥ १२.१९९.२१ ॥
ஒலிகள், வடிவங்கள், இனிய சுவைகள், தொடுதல்கள், நறுமணங்கள், மங்கலமானவை ஆகியவையும் அப்படியே. இங்கே தன் நிலையில் நிற்கும் மனிதன் தலைவனாக இருக்கலாம்; இந்தச் செயலின் இந்தப் பலன் நிறைவேறுகிறது.
12.199.22
यद्यच्छरीरेण करोति कर्म ।
शरीरयुक्तः समुपाश्नुते तत्।
शरीरमेवायतनं सुखस्य ।
दुःखस्य चाप्यायतनं शरीरम् ॥ १२.१९९.२२ ॥
உடலால் எது எது செயல் செய்யப்படுகிறதோ, அதை உடலுடன் கூடியவன் முழுமையாக அனுபவிக்கிறான். உடலே இன்பத்திற்கும் இடம்; துன்பத்திற்கும் இடம் உடலே.
12.199.23
वाचा तु यत्कर्म करोति किंचि ।
द्वाचैव सर्वं समुपाश्नुते तत्।
मनस्तु यत्कर्म करोति किंचि ।
न्मनःस्थ एवायमुपाश्नुते तत् ॥ १२.१९९.२३ ॥
சொல்லால் எந்தச் செயல் செய்யப்படுகிறதோ, அதை சொல்லாலேயே முழுவதும் அனுபவிக்கிறான். மனத்தால் எந்தச் செயல் செய்யப்படுகிறதோ, மனத்தில் நிற்கும் இவன் அதை அனுபவிக்கிறான்.
12.199.24
यथायथा कर्मगुणां फलार्थी ।
करोत्ययं कर्मफले निविष्टः।
तथातथाऽयं गुणसंप्रयुक्तः ।
शुभाशुभं कर्मफलं भुनस्ति ॥ १२.१९९.२४ ॥
எப்படி எப்படி செயலின் குணங்களைப் பலனை விரும்பிச் செய்கிறானோ, பலனில் ஈடுபட்டவனாய், அப்படி அப்படியே இவன் குணங்களுடன் கூடி நல்லதும் தீயதுமான செயற்பலனை அனுபவிக்கிறான்.
12.199.25
मत्स्यो यथा स्रोत इवाभिपाती ।
तथा कृतं पूर्वमुपैति कर्म।
शुभे त्वसौ तुष्यति दुष्कृते तु ।
न तुष्यते वै परमः शरीरी ॥ १२.१९९.२५ ॥
மீன் நீரோட்டத்திற்கு எதிராகச் செல்வது போல, முன்பு செய்த கர்மம் (ஜீவனை) வந்தடைகிறது. அவன் நற்செயலில் மகிழ்கிறான், தீச்செயலில் மகிழ்வதில்லை; ஆனால் பரமமான சரீரி மகிழ்வதில்லை.
12.199.26
यतो जगत्सर्वमिदं प्रसूतं ।
ज्ञात्वाऽऽत्मवन्तो ह्युपयान्ति शान्तिम्।
यन्मन्त्रशब्देरकृतप्रकाशं ।
तदुच्यमानं शणु मे परं यत् ॥ १२.१९९.२६ ॥
இந்த உலகம் அனைத்தும் எதிலிருந்து தோன்றியதோ அதை அறிந்து, தன்னடக்கமுடையோர் அமைதியை அடைகிறார்கள். மந்திர ஒலிகளால் வெளிப்படுத்தப்படாததும், நான் இப்போது சொல்லப்போகும் அந்த பரமமானதைக் கேள்.
12.199.27
रसैर्विमुक्तं विविधैश्च गन्धै ।
रशब्दमस्पर्शमरूपवच्च।
अग्राह्यमव्यक्तमवर्णमेकं ।
पञ्चप्रकारान्ससृजे प्रजानाम् ॥ १२.१९९.२७ ॥
சுவைகளிலிருந்தும் பல்வேறு மணங்களிலிருந்தும் விடுபட்டது, ஒலியும் தொடுதலும் உருவும் அற்றது; பற்றப்பட முடியாததும், வெளிப்படாததும், நிறமற்றதும், ஒன்றானதுமானது, உயிர்களின் ஐந்து வகைகளைப் படைத்தது.
12.199.28
न स्त्री पुमान्नापि नपुंसकं च ।
न सन्न चासत्सदसच्च तन्न।
पश्यन्ति तद्ब्रह्मविदो मनुष्या ।
स्तदक्षरं न क्षरतीति विद्धि ॥ १२.१९९.२८ ॥
அது பெண்ணும் அல்ல, ஆணும் அல்ல, அலியும் அல்ல; சத்தும் அல்ல, அசத்தும் அல்ல, சத்-அசத்தும் அல்ல. பிரம்மத்தை அறிந்த மனிதர்கள் அதைக் காண்கிறார்கள். அது அழியாதது, சிதைவதில்லை என்று அறிவாயாக.