Mahābhārata · Adhyāya 12.199
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.199.1
किं फलं ज्ञानयोगस्य वेदानां नियमस्य च ।
भूतात्मा च कथं ज्ञेयस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१९९.१ ॥
Qual é o fruto da disciplina do conhecimento, dos Vedas e da observância? E como deve ser conhecido o ātman dos seres? Diga-me isso, ó avô.
12.199.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मनोः प्रजापतेर्वादं महर्षेश्च बृहस्पतेः ॥ १२.१९९.२ ॥
Aqui também se recita esta antiga narrativa: o diálogo de Manu, Prajāpati e do grande sábio Bṛhaspati.
12.199.3
प्रजापतिं श्रेष्ठतमं प्रजानां ।
देवर्षिसङप्रवरो महर्षिः।
बृहस्पतिः प्रश्नमिमं पुराणं ।
प्रपच्छ शिष्योऽथ गुरुं प्रणम्य ॥ १२.१९९.३ ॥
Bṛhaspati, o primeiro entre a assembleia dos deuses e videntes, o grande sábio, prostrando-se diante de seu mestre Prajāpati, o mais excelente das criaturas, fez-lhe como discípulo esta antiga pergunta.
12.199.4
यत्कारणं मन्त्रविधिः प्रवृत्तो ।
ज्ञाने फलं यत्प्रवदन्ति विप्राः।
यन्मन्त्रशब्दैरकृतप्रकाशं ।
तदुच्यतां मे भगवन्यथावत् ॥ १२.१९९.४ ॥
Qual é a causa pela qual surgiu a regra dos mantras, qual fruto do conhecimento proclamam os brâmanes, e o que não se manifesta pelas palavras dos mantras: diga-me isso como é, ó venerável.
12.199.5
यत्स्तोत्रशास्त्रागममन्त्रिविद्भि ।
र्यज्ञैरनेकैरथ गोप्रदानैः।
फलं महद्भिर्यदुपास्यते च ।
किं तत्कथं वा भविता क्व वा तत् ॥ १२.१९९.५ ॥
Qual é aquele grande fruto que os versados em hinos, escrituras, tradições e mantras buscam por meio de muitos sacrifícios e da doação de vacas? O que é, como virá a ser, ou onde estará?
12.199.6
मही महीजाः पवनोऽन्तरिक्षं ।
जलौकसश्चैव जलं तथा द्यौः।
दिवौकसश्चापि यतः प्रसूता ।
स्तदुच्यतां मे भगवन्पुराणम् ॥ १२.१९९.६ ॥
A terra, o que nasce da terra, o vento, o espaço intermediário, os habitantes das águas e a água, e também o céu e os habitantes do céu, dos quais tudo surgiu: que me seja narrado aquele antigo relato, ó venerável.
12.199.7
ज्ञानं यतः प्रार्थयते नरो वै ।
ततस्तदर्था भवति प्रवृत्तिः।
न चाप्यहं वेद परं पुराणं ।
मिथ्याप्रवृत्तिं च कथं नु कुर्याम् ॥ १२.१९९.७ ॥
Aquele conhecimento que o homem deseja, para ele se dirige o seu esforço. Mas eu não conheço aquele supremo relato antigo; como, então, empreenderia um esforço vão?
12.199.8
ऋक्सामसङ्घांश्च यजूंषि चाहं ।
छन्दांसि नक्षत्रगतिं निरुक्तम्।
अधीत्य च व्याकरणं सकल्पं ।
शिक्षां च भूतप्रकृतिं न वेद्मि ॥ १२.१९९.८ ॥
Tendo estudado as coleções de versos Ṛg, Sāma e Yajur, os metros, o curso das constelações, o Nirukta, a gramática com seus manuais rituais e a fonética, ainda assim não conheço a natureza dos seres.
12.199.9
स मे भवाञ्शंसतु सर्वमेत ।
त्सामान्यशब्दैश्च विशेषणैश्च।
स मे भवाञ्शंसतु तावदेत ।
ज्ज्ञाने फलं कर्मणि वा यदस्ति ॥ १२.१९९.९ ॥
Que o senhor me declare tudo isto, em termos gerais e em termos particulares. E que me declare também qual é o fruto que há no conhecimento ou na ação.
12.199.10
यथा च देहाच्च्यवते शरीरी ।
पुनः शरीरं च यथाऽभ्युपैति।
यद्यत्प्रियं यस्य सुखं तदाहु ।
स्तदेव दुःखं प्रवदन्त्यनिष्टम् ॥ १२.१९९.१० ॥
Assim como o ser encarnado se afasta do corpo e de novo obtém um corpo, aquilo que é caro e agradável a cada um é chamado felicidade, e isso mesmo, quando indesejado, é chamado sofrimento.
12.199.11
इष्टं च मे स्यादितरच्च न स्या ।
देतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः।
इष्टं त्वनिष्टं च न मां भजेते ।
त्येतत्कृते ज्ञानविधिः प्रवृत्तः ॥ १२.१९९.११ ॥
Que o desejado seja meu, e que o outro não seja. Por causa disto foi posta em movimento a ordem da ação. Que o desejado e o indesejado não me alcancem. Por causa disto foi posta em movimento a ordem do conhecimento.
12.199.12
कामात्मकाश्छन्दसि कर्मयोगा ।
एभिर्विमुक्तः परमश्नुवीत्।
नानाविधे कर्मपथे सुखार्थी ।
नरः प्रवृत्तो निरयं प्रयाति।
इष्टं त्वनिष्टं च सुखासुखे च ।
साशीस्तपश्छन्दति कर्मभिश्च ॥ १२.१९९.१२ ॥
Os caminhos da ação nas prescrições védicas têm o desejo como sua natureza; libertos destes, deve-se alcançar o supremo. Um homem que busca a felicidade, engajado em muitos tipos de caminhos rituais, vai para o inferno. As prescrições védicas também prescrevem a austeridade e as ações com expectativa de recompensa, junto com o desejado e o indesejado, o prazer e a dor.
12.199.13
एभिर्विमुक्तः परमाविवेश ।
एतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः।
कामात्मकांश्छन्दति कर्मयोग ।
एभिर्विमुक्तः परमाददीत ॥ १२.१९९.१३ ॥
Libertado destes, deve-se entrar no supremo. Por causa disto foi posta em movimento a ordem da ação. O preceito védico prescreve os caminhos da ação cuja natureza é o desejo. Libertado destes, deve-se abraçar o supremo.
12.199.14
आत्मादिभिः कर्मभिरिध्यमानो ।
धर्मे प्रवृत्तो द्युतिमान्सुखार्थी।
परं हि तत्कर्मफलादपेतं ।
निराशिषो यत्पदमाप्नुवन्ति ॥ १२.१९९.१४ ॥
Acendido por ações que começam pelo eu, o homem radiante, engajado no dharma e que busca a felicidade, alcança o supremo. Esse supremo está livre do fruto da ação; é o estado que alcançam os que não esperam recompensa.
12.199.15
प्रजाः सृष्टा मनसा कर्मणा च ।
द्वावेवैतौ सत्पथौ लोकजुष्टौ।
दृष्टं कर्माशाश्वतं चान्तवच्च ।
मनस्त्यागे कारणं नान्यदस्ति ॥ १२.१९९.१५ ॥
As criaturas foram criadas pela mente e pela ação. Estes dois são os únicos caminhos bons seguidos pelo mundo. A ação visível é impermanente e tem um fim. Não há outra causa para o abandono da mente.
12.199.16
निराशिषो ब्रह्म परं ह्युपेतम् ॥ १२.१९९.१६ ॥
Os que não têm desejos alcançam o Brahman supremo.
12.199.17
स्वेनात्मना चक्षुरिव प्रणेता ।
निशात्यये तमसा संवृतात्मा।
ज्ञानं तु विज्ञानगुणेन युक्तं ।
कर्माशुभं पश्यति वर्जनीयम् ॥ १२.१९९.१७ ॥
Pelo seu próprio eu, como guia semelhante a um olho, aquele cujo eu está coberto pela escuridão ao fim da noite; mas o conhecimento dotado da qualidade do discernimento vê a ação inauspiciosa que deve ser evitada.
12.199.18
सर्पान्कृशाग्राणि तथोदपानं ।
त्वा मनुष्याः परिवर्जयन्ति।
अज्ञामतस्तत्र पतन्ति मूढा ।
ज्ञाने फलं पश्य यथा विशिष्टम् ॥ १२.१९९.१८ ॥
Assim como os homens evitam as serpentes, as pontas afiadas da grama e o poço, os tolos, pela ignorância e falta de discernimento, caem justamente ali. Vê o fruto do conhecimento, como é excelente.
12.199.19
कृत्स्नस्तु मन्त्रो विधिवत्प्रयुक्तो ।
यज्ञा यथोक्तास्त्विह दक्षिणाश्च।
अन्नप्रदानं मनसः समाधिः ।
पञ्चात्मकं कर्मफलं वदन्ति ॥ १२.१९९.१९ ॥
Quando o mantra completo é empregado segundo a regra, os sacrifícios como prescritos, aqui as oferendas sacrificiais, a dádiva de alimento e a concentração da mente — declaram que o fruto da ação é de natureza quíntupla.
12.199.20
गुणात्मकं कर्म वदन्ति वेदा ।
स्तस्मान्मन्त्रो मन्नपूर्वं हि कर्म।
विधिर्विधेयं मनसोपपत्तिः ।
फलस्य भोक्ता तु तथा शरीरी ॥ १२.१९९.२० ॥
Os Vedas declaram que a ação é de natureza dos guṇas. Por isso, o mantra e a ação são precedidos pela mente. Há o preceito, o que deve ser feito e a realização pela mente; e quem desfruta do fruto é o ser encarnado.
12.199.21
शब्दाश्च रूपाणि रसाश्च पुण्याः ।
स्पर्शाश्च गन्धाश्च शुभास्तथैव।
नरोऽत्र हि स्थानगतः प्रभुः स्या ।
देतत्फलं सिद्ध्यति कर्मणोऽस्य ॥ १२.१९९.२१ ॥
Sons, formas, sabores agradáveis, toques, odores e objetos auspiciosos são igualmente assim. Aqui, o homem que permanece em seu lugar pode tornar-se senhor; este fruto desta ação se realiza.
12.199.22
यद्यच्छरीरेण करोति कर्म ।
शरीरयुक्तः समुपाश्नुते तत्।
शरीरमेवायतनं सुखस्य ।
दुःखस्य चाप्यायतनं शरीरम् ॥ १२.१९९.२२ ॥
Qualquer ação que se faz por meio do corpo, o ser encarnado a experimenta por completo. O corpo é a sede da felicidade, e o corpo é também a sede do sofrimento.
12.199.23
वाचा तु यत्कर्म करोति किंचि ।
द्वाचैव सर्वं समुपाश्नुते तत्।
मनस्तु यत्कर्म करोति किंचि ।
न्मनःस्थ एवायमुपाश्नुते तत् ॥ १२.१९९.२३ ॥
Qualquer ação que se faz pela fala, a pessoa a experimenta plenamente pela própria fala. E qualquer ação que se faz pela mente, este que habita na mente a experimenta.
12.199.24
यथायथा कर्मगुणां फलार्थी ।
करोत्ययं कर्मफले निविष्टः।
तथातथाऽयं गुणसंप्रयुक्तः ।
शुभाशुभं कर्मफलं भुनस्ति ॥ १२.१९९.२४ ॥
Assim como, desejando o fruto, este age conforme as qualidades da ação e permanece fixo no fruto da ação, assim, unido aos guṇas, ele desfruta do fruto da ação, bom e mau.
12.199.25
मत्स्यो यथा स्रोत इवाभिपाती ।
तथा कृतं पूर्वमुपैति कर्म।
शुभे त्वसौ तुष्यति दुष्कृते तु ।
न तुष्यते वै परमः शरीरी ॥ १२.१९९.२५ ॥
Como um peixe que nada contra a corrente, assim a ação feita antes alcança aquele que a fez. Ele se alegra com a ação boa, não com a má; mas o supremo ser encarnado não se alegra.
12.199.26
यतो जगत्सर्वमिदं प्रसूतं ।
ज्ञात्वाऽऽत्मवन्तो ह्युपयान्ति शान्तिम्।
यन्मन्त्रशब्देरकृतप्रकाशं ।
तदुच्यमानं शणु मे परं यत् ॥ १२.१९९.२६ ॥
Conhecendo aquilo de que todo este mundo surgiu, os que dominam a si mesmos alcançam a paz. Ouve de mim aquela verdade suprema, não revelada pelos sons dos mantras, que agora te declaro.
12.199.27
रसैर्विमुक्तं विविधैश्च गन्धै ।
रशब्दमस्पर्शमरूपवच्च।
अग्राह्यमव्यक्तमवर्णमेकं ।
पञ्चप्रकारान्ससृजे प्रजानाम् ॥ १२.१९९.२७ ॥
Livre de sabores e dos diversos odores, sem som, toque ou forma, inapreensível, não manifestado, sem cor e uno, criou as cinco classes de seres.
12.199.28
न स्त्री पुमान्नापि नपुंसकं च ।
न सन्न चासत्सदसच्च तन्न।
पश्यन्ति तद्ब्रह्मविदो मनुष्या ।
स्तदक्षरं न क्षरतीति विद्धि ॥ १२.१९९.२८ ॥
Não é feminino, nem masculino, nem neutro; não é ser nem não-ser, nem ser e não-ser ao mesmo tempo. Os homens que conhecem Brahman o veem. Saiba que é o imperecível, que não se corrompe.