മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.199
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.199.1
किं फलं ज्ञानयोगस्य वेदानां नियमस्य च ।
भूतात्मा च कथं ज्ञेयस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१९९.१ ॥
ജ്ഞാനയോഗത്തിന്റെയും വേദങ്ങളുടെയും നിയമത്തിന്റെയും ഫലമെന്താണ്? ഭൂതാത്മാവിനെ എങ്ങനെ അറിയണം? ഹേ പിതാമഹാ, അത് എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരൂ.
12.199.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मनोः प्रजापतेर्वादं महर्षेश्च बृहस्पतेः ॥ १२.१९९.२ ॥
ഇവിടെയും ആളുകൾ ഈ പുരാതന ഇതിഹാസം പറയാറുണ്ട്—മനു, പ്രജാപതി, മഹർഷി ബൃഹസ്പതി എന്നിവരുടെ സംവാദം.
12.199.3
प्रजापतिं श्रेष्ठतमं प्रजानां ।
देवर्षिसङप्रवरो महर्षिः।
बृहस्पतिः प्रश्नमिमं पुराणं ।
प्रपच्छ शिष्योऽथ गुरुं प्रणम्य ॥ १२.१९९.३ ॥
പ്രജകളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ പ്രജാപതിയോട്, ദേവർഷിസംഘത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മഹർഷി ബൃഹസ്പതി, ശിഷ്യനായി ഗുരുവിനെ വണങ്ങി ഈ പുരാതന ചോദ്യം ചോദിച്ചു.
12.199.4
यत्कारणं मन्त्रविधिः प्रवृत्तो ।
ज्ञाने फलं यत्प्रवदन्ति विप्राः।
यन्मन्त्रशब्दैरकृतप्रकाशं ।
तदुच्यतां मे भगवन्यथावत् ॥ १२.१९९.४ ॥
മന്ത്രവിധി എന്തുകാരണത്താൽ പ്രവർത്തിച്ചു, ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഫലമെന്ന് വിപ്രർ എന്തിനെ പറയുന്നു, മന്ത്രശബ്ദങ്ങളാൽ പ്രകാശിപ്പിക്കപ്പെടാത്തത് എന്ത്—ഭഗവാനേ, അത് എനിക്ക് യഥാവത്തായി പറഞ്ഞുതരൂ.
12.199.5
यत्स्तोत्रशास्त्रागममन्त्रिविद्भि ।
र्यज्ञैरनेकैरथ गोप्रदानैः।
फलं महद्भिर्यदुपास्यते च ।
किं तत्कथं वा भविता क्व वा तत् ॥ १२.१९९.५ ॥
സ്തോത്രം, ശാസ്ത്രം, ആഗമം, മന്ത്രം എന്നിവ അറിയുന്നവർ അനേകം യജ്ഞങ്ങളാലും ഗോദാനത്താലും തേടുന്ന മഹാഫലം ഏതാണ്—അത് എന്താണ്, എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാവുക, അല്ലെങ്കിൽ എവിടെയാണ് ഉണ്ടാവുക?
12.199.6
मही महीजाः पवनोऽन्तरिक्षं ।
जलौकसश्चैव जलं तथा द्यौः।
दिवौकसश्चापि यतः प्रसूता ।
स्तदुच्यतां मे भगवन्पुराणम् ॥ १२.१९९.६ ॥
ഭൂമിയും ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചവയും, വായുവും, ആകാശവും, ജലജീവികളും, ജലവും, അതുപോലെ സ്വർഗ്ഗവും ദേവന്മാരും ഏതിൽനിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചുവോ ആ പുരാണം എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരട്ടെ, ഭഗവൻ.
12.199.7
ज्ञानं यतः प्रार्थयते नरो वै ।
ततस्तदर्था भवति प्रवृत्तिः।
न चाप्यहं वेद परं पुराणं ।
मिथ्याप्रवृत्तिं च कथं नु कुर्याम् ॥ १२.१९९.७ ॥
മനുഷ്യൻ ഏത് ജ്ഞാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, അതിനായിട്ടാണ് അവന്റെ പ്രവൃത്തി. എന്നാൽ ഞാൻ ആ പരമപുരാണം അറിയുന്നില്ല; പിന്നെ വ്യർഥമായ പ്രവൃത്തി ഞാൻ എങ്ങനെ ചെയ്യും?
12.199.8
ऋक्सामसङ्घांश्च यजूंषि चाहं ।
छन्दांसि नक्षत्रगतिं निरुक्तम्।
अधीत्य च व्याकरणं सकल्पं ।
शिक्षां च भूतप्रकृतिं न वेद्मि ॥ १२.१९९.८ ॥
ഞാൻ ഋക്, സാമ, യജുർമന്ത്രസംഘങ്ങളും, ഛന്ദസ്സും, നക്ഷത്രഗതിയും, നിരുക്തവും, കല്പസഹിതമായ വ്യാകരണവും, ശിക്ഷയും പഠിച്ചിട്ടും ജീവികളുടെ പ്രകൃതി ഞാൻ അറിയുന്നില്ല.
12.199.9
स मे भवाञ्शंसतु सर्वमेत ।
त्सामान्यशब्दैश्च विशेषणैश्च।
स मे भवाञ्शंसतु तावदेत ।
ज्ज्ञाने फलं कर्मणि वा यदस्ति ॥ १२.१९९.९ ॥
അങ്ങ് ഇതെല്ലാം സാമാന്യശബ്ദങ്ങളിലും വിശേഷശബ്ദങ്ങളിലും എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരട്ടെ. ജ്ഞാനത്തിലോ കർമ്മത്തിലോ ഉള്ള ഫലം എന്താണോ, അതും എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരട്ടെ.
12.199.10
यथा च देहाच्च्यवते शरीरी ।
पुनः शरीरं च यथाऽभ्युपैति।
यद्यत्प्रियं यस्य सुखं तदाहु ।
स्तदेव दुःखं प्रवदन्त्यनिष्टम् ॥ १२.१९९.१० ॥
ജീവൻ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് വീണ്ടും പുതിയ ശരീരം പ്രാപിക്കുന്നതുപോലെ, ആർക്ക് എന്ത് പ്രിയവും സുഖവുമോ അതിനെയാണ് സുഖം എന്ന് പറയുന്നത്; അത് അനിഷ്ടമാകുമ്പോൾ ദുഃഖം എന്ന് പറയുന്നു.
12.199.11
इष्टं च मे स्यादितरच्च न स्या ।
देतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः।
इष्टं त्वनिष्टं च न मां भजेते ।
त्येतत्कृते ज्ञानविधिः प्रवृत्तः ॥ १२.१९९.११ ॥
ഇഷ്ടമുള്ളത് എനിക്കുണ്ടാകട്ടെ, മറ്റൊന്ന് ഉണ്ടാകാതിരിക്കട്ടെ. ഇതിനുവേണ്ടിയാണ് കർമവിധി പ്രവർത്തിച്ചത്. ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും എന്നെ ഭജിക്കരുത്. ഇതിനുവേണ്ടിയാണ് ജ്ഞാനവിധി പ്രവർത്തിച്ചത്.
12.199.12
कामात्मकाश्छन्दसि कर्मयोगा ।
एभिर्विमुक्तः परमश्नुवीत्।
नानाविधे कर्मपथे सुखार्थी ।
नरः प्रवृत्तो निरयं प्रयाति।
इष्टं त्वनिष्टं च सुखासुखे च ।
साशीस्तपश्छन्दति कर्मभिश्च ॥ १२.१९९.१२ ॥
വേദച്ഛന്ദസ്സിലെ കർമയോഗങ്ങൾ കാമസ്വരൂപങ്ങളാണ്. ഇവയിൽനിന്ന് വിമുക്തനായവൻ പരമത്തെ നേടട്ടെ. സുഖാർഥിയായി നാനാവിധ കർമമാർഗത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ നരകത്തിൽ പോകുന്നു. ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളും സുഖദുഃഖങ്ങളും ഫലാശയോടുകൂടിയ തപസ്സും കർമങ്ങളും (ഛന്ദസ്സ്) വിധിക്കുന്നു.
12.199.13
एभिर्विमुक्तः परमाविवेश ।
एतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः।
कामात्मकांश्छन्दति कर्मयोग ।
एभिर्विमुक्तः परमाददीत ॥ १२.१९९.१३ ॥
ഇവയിൽനിന്ന് വിമുക്തനായവൻ പരമത്തിൽ പ്രവേശിക്കട്ടെ. ഇതിനുവേണ്ടിയാണ് കർമവിധി പ്രവർത്തിച്ചത്. ഛന്ദസ്സ് കാമസ്വരൂപമായ കർമയോഗങ്ങളെ വിധിക്കുന്നു. ഇവയിൽനിന്ന് വിമുക്തനായവൻ പരമത്തെ സ്വീകരിക്കട്ടെ.
12.199.14
आत्मादिभिः कर्मभिरिध्यमानो ।
धर्मे प्रवृत्तो द्युतिमान्सुखार्थी।
परं हि तत्कर्मफलादपेतं ।
निराशिषो यत्पदमाप्नुवन्ति ॥ १२.१९९.१४ ॥
ആത്മാദികളായ കർമങ്ങളാൽ ജ്വലിപ്പിക്കപ്പെട്ട്, ധർമത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന തേജസ്വിയും സുഖാർഥിയുമായവൻ പരമത്തെ നേടുന്നു. ആ പരമം കർമഫലത്തിൽനിന്ന് വേർപെട്ടതാണ്; നിരാശരായവർ നേടുന്ന പദമാണത്.
12.199.15
प्रजाः सृष्टा मनसा कर्मणा च ।
द्वावेवैतौ सत्पथौ लोकजुष्टौ।
दृष्टं कर्माशाश्वतं चान्तवच्च ।
मनस्त्यागे कारणं नान्यदस्ति ॥ १२.१९९.१५ ॥
മനസ്സാലും കർമ്മത്താലും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ജീവികൾ. ലോകം സേവിക്കുന്ന സന്മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഇവ രണ്ടുമാത്രം. കാണുന്ന കർമ്മം ശാശ്വതമല്ല, അവസാനമുള്ളതാണ്. മനസ്സിന്റെ ത്യാഗത്തിന് മറ്റൊരു കാരണമില്ല.
12.199.16
निराशिषो ब्रह्म परं ह्युपेतम् ॥ १२.१९९.१६ ॥
ആഗ്രഹമില്ലാത്തവർ പരബ്രഹ്മത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു.
12.199.17
स्वेनात्मना चक्षुरिव प्रणेता ।
निशात्यये तमसा संवृतात्मा।
ज्ञानं तु विज्ञानगुणेन युक्तं ।
कर्माशुभं पश्यति वर्जनीयम् ॥ १२.१९९.१७ ॥
സ്വന്തം ആത്മാവിനാൽ, കണ്ണുപോലെ വഴികാട്ടി; രാത്രിയുടെ അവസാനത്തിൽ ഇരുട്ടാൽ മൂടപ്പെട്ട ആത്മാവുള്ളവൻ. എന്നാൽ വിജ്ഞാനഗുണത്തോടുകൂടിയ ജ്ഞാനം വർജ്ജിക്കേണ്ട അശുഭകർമ്മത്തെ കാണുന്നു.
12.199.18
सर्पान्कृशाग्राणि तथोदपानं ।
त्वा मनुष्याः परिवर्जयन्ति।
अज्ञामतस्तत्र पतन्ति मूढा ।
ज्ञाने फलं पश्य यथा विशिष्टम् ॥ १२.१९९.१८ ॥
മനുഷ്യർ പാമ്പുകളെയും മൂർച്ചയുള്ള പുല്ലിന്റെ അഗ്രങ്ങളെയും കിണറിനെയും ഒഴിവാക്കുന്നതുപോലെ; അജ്ഞാനവും വിവേകമില്ലായ്മയും മൂലം മൂഢർ അവിടെത്തന്നെ വീഴുന്നു. ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഫലം എത്ര ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് നോക്കുക.
12.199.19
कृत्स्नस्तु मन्त्रो विधिवत्प्रयुक्तो ।
यज्ञा यथोक्तास्त्विह दक्षिणाश्च।
अन्नप्रदानं मनसः समाधिः ।
पञ्चात्मकं कर्मफलं वदन्ति ॥ १२.१९९.१९ ॥
സമ്പൂർണ്ണ മന്ത്രം വിധിപ്രകാരം പ്രയോഗിക്കപ്പെട്ടാൽ, പറഞ്ഞതുപോലെ യജ്ഞങ്ങൾ, ഇവിടെ ദക്ഷിണകൾ, അന്നദാനം, മനസ്സിന്റെ സമാധി — ഈ അഞ്ചു സ്വഭാവമുള്ള കർമ്മഫലമെന്ന് അവർ പറയുന്നു.
12.199.20
गुणात्मकं कर्म वदन्ति वेदा ।
स्तस्मान्मन्त्रो मन्नपूर्वं हि कर्म।
विधिर्विधेयं मनसोपपत्तिः ।
फलस्य भोक्ता तु तथा शरीरी ॥ १२.१९९.२० ॥
വേദങ്ങൾ കർമ്മത്തെ ഗുണാത്മകമെന്നു പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് മന്ത്രവും കർമ്മവും മനസ്സിനെ മുൻനിറുത്തി നടക്കുന്നു. വിധിയും വിധേയമായതും മനസ്സാൽ സിദ്ധിയും ഉണ്ട്; ഫലം അനുഭവിക്കുന്നവൻ ശരീരധാരിയാണ്.
12.199.21
शब्दाश्च रूपाणि रसाश्च पुण्याः ।
स्पर्शाश्च गन्धाश्च शुभास्तथैव।
नरोऽत्र हि स्थानगतः प्रभुः स्या ।
देतत्फलं सिद्ध्यति कर्मणोऽस्य ॥ १२.१९९.२१ ॥
ശബ്ദങ്ങളും രൂപങ്ങളും പുണ്യമായ രസങ്ങളും സ്പർശങ്ങളും ഗന്ധങ്ങളും ശുഭമായവയും അങ്ങനെതന്നെ. ഇവിടെ സ്വസ്ഥാനത്ത് നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യൻ പ്രഭുവായിരിക്കാം; ഈ കർമ്മത്തിന്റെ ഈ ഫലം സിദ്ധിക്കുന്നു.
12.199.22
यद्यच्छरीरेण करोति कर्म ।
शरीरयुक्तः समुपाश्नुते तत्।
शरीरमेवायतनं सुखस्य ।
दुःखस्य चाप्यायतनं शरीरम् ॥ १२.१९९.२२ ॥
ശരീരത്താൽ ഏതേത് കർമ്മം ചെയ്യുന്നുവോ, ശരീരയുക്തനായവൻ അത് പൂർണ്ണമായി അനുഭവിക്കുന്നു. ശരീരം തന്നെ സുഖത്തിന്റെ ആധാരം; ദുഃഖത്തിന്റെയും ആധാരം ശരീരമാണ്.
12.199.23
वाचा तु यत्कर्म करोति किंचि ।
द्वाचैव सर्वं समुपाश्नुते तत्।
मनस्तु यत्कर्म करोति किंचि ।
न्मनःस्थ एवायमुपाश्नुते तत् ॥ १२.१९९.२३ ॥
വാക്കിനാൽ ഏതൊരു കർമ്മം ചെയ്യുന്നുവോ, അത് വാക്കിനാൽ തന്നെ പൂർണ്ണമായി അനുഭവിക്കുന്നു. മനസ്സിനാൽ ഏതൊരു കർമ്മം ചെയ്യുന്നുവോ, മനസ്സിൽ നിൽക്കുന്ന ഇവൻ അത് അനുഭവിക്കുന്നു.
12.199.24
यथायथा कर्मगुणां फलार्थी ।
करोत्ययं कर्मफले निविष्टः।
तथातथाऽयं गुणसंप्रयुक्तः ।
शुभाशुभं कर्मफलं भुनस्ति ॥ १२.१९९.२४ ॥
ഫലം ആഗ്രഹിച്ച് കർമ്മഗുണങ്ങളോടെ എങ്ങനെയെല്ലാം ഇവൻ കർമ്മം ചെയ്യുന്നുവോ, കർമ്മഫലത്തിൽ ഉറച്ചവനായി, അങ്ങനെയങ്ങനെ ഗുണയുക്തനായി ഇവൻ ശുഭാശുഭ കർമ്മഫലം അനുഭവിക്കുന്നു.
12.199.25
मत्स्यो यथा स्रोत इवाभिपाती ।
तथा कृतं पूर्वमुपैति कर्म।
शुभे त्वसौ तुष्यति दुष्कृते तु ।
न तुष्यते वै परमः शरीरी ॥ १२.१९९.२५ ॥
മത്സ്യം ഒഴുക്കിനെതിരെ നീന്തുന്നതുപോലെ, മുൻപ് ചെയ്ത കർമ്മം (ജീവനിലേക്ക്) എത്തുന്നു. അവൻ ശുഭകർമ്മത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നു, ദുഷ്കർമ്മത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്നില്ല; എന്നാൽ പരമനായ ശരീരി സന്തോഷിക്കുന്നില്ല.
12.199.26
यतो जगत्सर्वमिदं प्रसूतं ।
ज्ञात्वाऽऽत्मवन्तो ह्युपयान्ति शान्तिम्।
यन्मन्त्रशब्देरकृतप्रकाशं ।
तदुच्यमानं शणु मे परं यत् ॥ १२.१९९.२६ ॥
ഈ സമസ്ത ജഗത്ത് ഏതിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചുവോ അതറിഞ്ഞ് ആത്മസംയമികൾ ശാന്തി പ്രാപിക്കുന്നു. മന്ത്രശബ്ദങ്ങളാൽ വെളിപ്പെടാത്തതും ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നതുമായ ആ പരമതത്ത്വം കേൾക്കുക.
12.199.27
रसैर्विमुक्तं विविधैश्च गन्धै ।
रशब्दमस्पर्शमरूपवच्च।
अग्राह्यमव्यक्तमवर्णमेकं ।
पञ्चप्रकारान्ससृजे प्रजानाम् ॥ १२.१९९.२७ ॥
രസങ്ങളിൽനിന്നും നാനാവിധ ഗന്ധങ്ങളിൽനിന്നും മുക്തമായത്, ശബ്ദവും സ്പർശവും രൂപവുമില്ലാത്തത്; ഗ്രഹിക്കാനാകാത്തതും അവ്യക്തവും വർണ്ണരഹിതവും ഏകവുമായത് പ്രജകളുടെ അഞ്ചുതരങ്ങളെ സൃഷ്ടിച്ചു.
12.199.28
न स्त्री पुमान्नापि नपुंसकं च ।
न सन्न चासत्सदसच्च तन्न।
पश्यन्ति तद्ब्रह्मविदो मनुष्या ।
स्तदक्षरं न क्षरतीति विद्धि ॥ १२.१९९.२८ ॥
അത് സ്ത്രീയല്ല, പുരുഷനല്ല, നപുംസകവുമല്ല; സത്തല്ല, അസത്തല്ല, സദസത്തും അല്ല. ബ്രഹ്മജ്ഞരായ മനുഷ്യർ അതിനെ കാണുന്നു. അത് അക്ഷരമാണ്, ക്ഷയിക്കുന്നില്ല എന്ന് അറിയുക.