Mahābhārata · Adhyāya 12.199
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.199.1
किं फलं ज्ञानयोगस्य वेदानां नियमस्य च ।
भूतात्मा च कथं ज्ञेयस्तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१९९.१ ॥
Was ist die Frucht des Yoga der Erkenntnis, der Veden und der Observanz? Und wie ist die Seele der Wesen zu erkennen? Sage mir das, o Großvater.
12.199.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
मनोः प्रजापतेर्वादं महर्षेश्च बृहस्पतेः ॥ १२.१९९.२ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: den Dialog zwischen Manu, Prajāpati und dem großen Weisen Bṛhaspati.
12.199.3
प्रजापतिं श्रेष्ठतमं प्रजानां ।
देवर्षिसङप्रवरो महर्षिः।
बृहस्पतिः प्रश्नमिमं पुराणं ।
प्रपच्छ शिष्योऽथ गुरुं प्रणम्य ॥ १२.१९९.३ ॥
Bṛhaspati, der Vorzügliche unter der Versammlung der Götter und Seher, der große Weise, verneigte sich vor seinem Lehrer Prajāpati, dem Vortrefflichsten der Geschöpfe, und stellte als Schüler diese alte Frage.
12.199.4
यत्कारणं मन्त्रविधिः प्रवृत्तो ।
ज्ञाने फलं यत्प्रवदन्ति विप्राः।
यन्मन्त्रशब्दैरकृतप्रकाशं ।
तदुच्यतां मे भगवन्यथावत् ॥ १२.१९९.४ ॥
Was ist der Grund, aus dem die Mantra-Regel entstand, welche Frucht der Erkenntnis die Brahmanen verkünden und was durch die Worte der Mantras nicht offenbart wird: Sage es mir wie es wirklich ist, o Verehrter.
12.199.5
यत्स्तोत्रशास्त्रागममन्त्रिविद्भि ।
र्यज्ञैरनेकैरथ गोप्रदानैः।
फलं महद्भिर्यदुपास्यते च ।
किं तत्कथं वा भविता क्व वा तत् ॥ १२.१९९.५ ॥
Was ist jene große Frucht, die die Kenner von Hymnen, Schriften, Überlieferungen und Mantras durch viele Opfer und Kuhspenden suchen? Was ist sie, wie wird sie entstehen, oder wo wird sie sein?
12.199.6
मही महीजाः पवनोऽन्तरिक्षं ।
जलौकसश्चैव जलं तथा द्यौः।
दिवौकसश्चापि यतः प्रसूता ।
स्तदुच्यतां मे भगवन्पुराणम् ॥ १२.१९९.६ ॥
Die Erde, was aus der Erde geboren ist, der Wind, der Luftraum, die Wasserbewohner und das Wasser, ebenso der Himmel und die Himmelsbewohner, aus denen alles hervorgegangen ist – möge mir jene alte Überlieferung erzählt werden, o Ehrwürdiger.
12.199.7
ज्ञानं यतः प्रार्थयते नरो वै ।
ततस्तदर्था भवति प्रवृत्तिः।
न चाप्यहं वेद परं पुराणं ।
मिथ्याप्रवृत्तिं च कथं नु कुर्याम् ॥ १२.१९९.७ ॥
Welches Wissen der Mensch erstrebt, dorthin richtet sich sein Streben. Doch ich kenne jene höchste alte Überlieferung nicht – wie also sollte ich ein vergebliches Bemühen unternehmen?
12.199.8
ऋक्सामसङ्घांश्च यजूंषि चाहं ।
छन्दांसि नक्षत्रगतिं निरुक्तम्।
अधीत्य च व्याकरणं सकल्पं ।
शिक्षां च भूतप्रकृतिं न वेद्मि ॥ १२.१९९.८ ॥
Nachdem ich die Sammlungen der Ṛg-, Sāma- und Yajur-Verse, die Metren, den Lauf der Gestirne, das Nirukta, die Grammatik samt ihren Ritualhandbüchern und die Lautlehre studiert habe, kenne ich dennoch nicht die Natur der Wesen.
12.199.9
स मे भवाञ्शंसतु सर्वमेत ।
त्सामान्यशब्दैश्च विशेषणैश्च।
स मे भवाञ्शंसतु तावदेत ।
ज्ज्ञाने फलं कर्मणि वा यदस्ति ॥ १२.१९९.९ ॥
Mögest du mir all dies darlegen, in allgemeinen und in besonderen Worten. Und mögest du mir auch sagen, welche Frucht im Wissen oder im Handeln liegt.
12.199.10
यथा च देहाच्च्यवते शरीरी ।
पुनः शरीरं च यथाऽभ्युपैति।
यद्यत्प्रियं यस्य सुखं तदाहु ।
स्तदेव दुःखं प्रवदन्त्यनिष्टम् ॥ १२.१९९.१० ॥
So wie das verkörperte Wesen den Leib verlässt und wieder einen Leib erlangt, so nennt man das, was einem lieb und angenehm ist, Glück, und dasselbe, wenn es unerwünscht ist, nennt man Leid.
12.199.11
इष्टं च मे स्यादितरच्च न स्या ।
देतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः।
इष्टं त्वनिष्टं च न मां भजेते ।
त्येतत्कृते ज्ञानविधिः प्रवृत्तः ॥ १२.१९९.११ ॥
Das Erwünschte möge mein sein, und das andere möge nicht sein. Dafür ist die Ordnung des Handelns in Gang gesetzt worden. Das Erwünschte und das Unerwünschte mögen mich nicht ergreifen. Dafür ist die Ordnung der Erkenntnis in Gang gesetzt worden.
12.199.12
कामात्मकाश्छन्दसि कर्मयोगा ।
एभिर्विमुक्तः परमश्नुवीत्।
नानाविधे कर्मपथे सुखार्थी ।
नरः प्रवृत्तो निरयं प्रयाति।
इष्टं त्वनिष्टं च सुखासुखे च ।
साशीस्तपश्छन्दति कर्मभिश्च ॥ १२.१९९.१२ ॥
Die Wege des Handelns in den vedischen Vorschriften haben das Begehren zu ihrer Natur; frei von diesen soll man das Höchste erlangen. Ein Mensch, der nach Glück strebt und sich auf vielerlei Wegen des Opferhandelns betätigt, geht in die Hölle. Die vedischen Vorschriften verordnen auch Askese und Handlungen mit Erwartung des Lohnes, dazu das Erwünschte und Unerwünschte, Freude und Leid.
12.199.13
एभिर्विमुक्तः परमाविवेश ।
एतत्कृते कर्मविधिः प्रवृत्तः।
कामात्मकांश्छन्दति कर्मयोग ।
एभिर्विमुक्तः परमाददीत ॥ १२.१९९.१३ ॥
Frei von diesen soll man in das Höchste eingehen. Dafür ist die Ordnung des Handelns in Gang gesetzt worden. Die vedische Vorschrift verordnet die Wege des Handelns, deren Wesen das Begehren ist. Frei von diesen soll man das Höchste ergreifen.
12.199.14
आत्मादिभिः कर्मभिरिध्यमानो ।
धर्मे प्रवृत्तो द्युतिमान्सुखार्थी।
परं हि तत्कर्मफलादपेतं ।
निराशिषो यत्पदमाप्नुवन्ति ॥ १२.१९९.१४ ॥
Von Handlungen, die beim Selbst beginnen, entfacht, im Dharma tätig, strahlend und das Glück suchend, erlangt der Mensch das Höchste. Dieses Höchste ist frei von der Frucht des Handelns; es ist der Zustand, den die Erwartungslosen erreichen.
12.199.15
प्रजाः सृष्टा मनसा कर्मणा च ।
द्वावेवैतौ सत्पथौ लोकजुष्टौ।
दृष्टं कर्माशाश्वतं चान्तवच्च ।
मनस्त्यागे कारणं नान्यदस्ति ॥ १२.१९९.१५ ॥
Die Geschöpfe wurden durch Geist und Handlung geschaffen. Diese beiden allein sind die guten Pfade, denen die Welt folgt. Die sichtbare Handlung ist unbeständig und hat ein Ende. Es gibt keine andere Ursache für das Ablegen des Geistes.
12.199.16
निराशिषो ब्रह्म परं ह्युपेतम् ॥ १२.१९९.१६ ॥
Die Wunschlosen erlangen das höchste Brahman.
12.199.17
स्वेनात्मना चक्षुरिव प्रणेता ।
निशात्यये तमसा संवृतात्मा।
ज्ञानं तु विज्ञानगुणेन युक्तं ।
कर्माशुभं पश्यति वर्जनीयम् ॥ १२.१९९.१७ ॥
Durch sein eigenes Selbst, als Führer gleich einem Auge, dessen Selbst am Ende der Nacht von Finsternis verhüllt ist; doch das mit der Eigenschaft der Unterscheidung verbundene Wissen sieht die unheilvolle Handlung, die zu meiden ist.
12.199.18
सर्पान्कृशाग्राणि तथोदपानं ।
त्वा मनुष्याः परिवर्जयन्ति।
अज्ञामतस्तत्र पतन्ति मूढा ।
ज्ञाने फलं पश्य यथा विशिष्टम् ॥ १२.१९९.१८ ॥
So wie Menschen Schlangen, scharfe Grashalme und den Brunnen meiden, so fallen die Verblendeten aus Unwissenheit und Mangel an Urteilskraft genau dort hinein. Sieh die Frucht des Wissens, wie vortrefflich sie ist.
12.199.19
कृत्स्नस्तु मन्त्रो विधिवत्प्रयुक्तो ।
यज्ञा यथोक्तास्त्विह दक्षिणाश्च।
अन्नप्रदानं मनसः समाधिः ।
पञ्चात्मकं कर्मफलं वदन्ति ॥ १२.१९९.१९ ॥
Wenn das vollständige Mantra regelgerecht angewandt wird, die Opfer wie vorgeschrieben, hier die Opfergaben, die Speisespende und die Sammlung des Geistes — sie erklären die Frucht der Handlung als fünffach an Wesen.
12.199.20
गुणात्मकं कर्म वदन्ति वेदा ।
स्तस्मान्मन्त्रो मन्नपूर्वं हि कर्म।
विधिर्विधेयं मनसोपपत्तिः ।
फलस्य भोक्ता तु तथा शरीरी ॥ १२.१९९.२० ॥
Die Veden erklären das Handeln als von der Natur der guṇas. Darum gehen Mantra und Handlung dem Geist voraus. Es gibt die Vorschrift, das zu Vollziehende und das Gelingen durch den Geist; und der Genießer der Frucht ist der Verkörperte.
12.199.21
शब्दाश्च रूपाणि रसाश्च पुण्याः ।
स्पर्शाश्च गन्धाश्च शुभास्तथैव।
नरोऽत्र हि स्थानगतः प्रभुः स्या ।
देतत्फलं सिद्ध्यति कर्मणोऽस्य ॥ १२.१९९.२१ ॥
Klänge, Gestalten, angenehme Geschmäcker, Berührungen, Gerüche und glückverheißende Dinge sind ebenso. Hier kann ein Mensch, der an seinem Ort steht, Herr werden; diese Frucht dieser Handlung vollendet sich.
12.199.22
यद्यच्छरीरेण करोति कर्म ।
शरीरयुक्तः समुपाश्नुते तत्।
शरीरमेवायतनं सुखस्य ।
दुःखस्य चाप्यायतनं शरीरम् ॥ १२.१९९.२२ ॥
Welche Handlung man mit dem Körper vollbringt, die erfährt der Verkörperte in vollem Maß. Der Körper allein ist der Sitz des Glücks, und der Körper ist auch der Sitz des Leidens.
12.199.23
वाचा तु यत्कर्म करोति किंचि ।
द्वाचैव सर्वं समुपाश्नुते तत्।
मनस्तु यत्कर्म करोति किंचि ।
न्मनःस्थ एवायमुपाश्नुते तत् ॥ १२.१९९.२३ ॥
Welche Handlung man durch die Rede vollbringt, die erfährt man vollständig durch die Rede selbst. Und welche Handlung man durch den Geist vollbringt, die erfährt dieser, der im Geiste wohnt.
12.199.24
यथायथा कर्मगुणां फलार्थी ।
करोत्ययं कर्मफले निविष्टः।
तथातथाऽयं गुणसंप्रयुक्तः ।
शुभाशुभं कर्मफलं भुनस्ति ॥ १२.१९९.२४ ॥
So wie dieser, nach der Frucht verlangend, Handlungen nach ihren Eigenschaften vollzieht und an der Frucht der Handlung haftet, so genießt er, mit den guṇas verbunden, die Frucht der Handlung, gute wie schlechte.
12.199.25
मत्स्यो यथा स्रोत इवाभिपाती ।
तथा कृतं पूर्वमुपैति कर्म।
शुभे त्वसौ तुष्यति दुष्कृते तु ।
न तुष्यते वै परमः शरीरी ॥ १२.१९९.२५ ॥
Wie ein Fisch gegen den Strom schwimmt, so erreicht die früher getane Handlung den, der sie tat. Er freut sich über gute Taten, nicht über böse; doch der höchste Verkörperte freut sich nicht.
12.199.26
यतो जगत्सर्वमिदं प्रसूतं ।
ज्ञात्वाऽऽत्मवन्तो ह्युपयान्ति शान्तिम्।
यन्मन्त्रशब्देरकृतप्रकाशं ।
तदुच्यमानं शणु मे परं यत् ॥ १२.१९९.२६ ॥
Wer erkennt, woraus diese ganze Welt hervorgegangen ist, gelangt zum Frieden, der sich selbst Beherrschenden. Höre von mir jene höchste Wahrheit, die nicht durch die Klänge der Mantras offenbart wird und die ich nun verkünde.
12.199.27
रसैर्विमुक्तं विविधैश्च गन्धै ।
रशब्दमस्पर्शमरूपवच्च।
अग्राह्यमव्यक्तमवर्णमेकं ।
पञ्चप्रकारान्ससृजे प्रजानाम् ॥ १२.१९९.२७ ॥
Frei von Geschmäckern und mannigfachen Gerüchen, ohne Klang, Berührung oder Gestalt, unfassbar, unoffenbar, farblos und einzig, schuf es die fünf Arten der Wesen.
12.199.28
न स्त्री पुमान्नापि नपुंसकं च ।
न सन्न चासत्सदसच्च तन्न।
पश्यन्ति तद्ब्रह्मविदो मनुष्या ।
स्तदक्षरं न क्षरतीति विद्धि ॥ १२.१९९.२८ ॥
Es ist weder weiblich noch männlich noch sächlich; weder Sein noch Nicht-Sein, noch beides zugleich. Die Menschen, die Brahman kennen, sehen es. Wisse, dass es das Unvergängliche ist, das nicht vergeht.