مهابهاراتا · أدهيايا 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
स एवमुक्तस्तु तदा नारदो वदतांवरः ।
कथयामास तत्सर्वं यथा शप्तः स सूतजः ॥ १२.२.१ ॥
فلما سُئل هكذا، أخذ نارادا، أفضل المتكلمين، يروي كل شيء، كيف لُعن ذلك ابن السائق.
12.2.2
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत ।
न कर्णार्जुनयोः किंचिदविषह्यं भवेद्रणे ॥ १२.२.२ ॥
هكذا هو، يا بهاراتا ذا الذراعين القويتين، كما تقول: في القتال لن يكون شيء بين كارنا وأرجونا لا يُحتمل.
12.2.3
गुह्यमेतत्तु देवानां कथयिष्यामि ते नृप ।
तन्निबोध महाबाहो यथावृत्तमिदं पुरा ॥ १२.२.३ ॥
هذا السر من الآلهة سأخبرك به أيها الملك؛ فاسمع يا ذا الذراعين القويتين كيف جرى هذا من قبل.
12.2.4
क्षत्रं स्वर्गं कथं गच्छेच्छस्त्रपूतमिति प्रभो ।
संघर्षजननस्तस्मात्कन्यागर्भो विसर्जितः ॥ १२.२.४ ॥
كيف، أيها السيد، يمضي المحارب المطهَّر بالسلاح إلى السماء؟ لذلك طُرح الطفل المولود من رحم العذراء، المولود من الصراع.
12.2.5
स बालस्तेजसा युक्तः सूतपुत्रत्वमागतः ।
चकाराङ्गिरसां श्रेष्ठे धनुर्वेदं गुरौ तव ॥ १२.२.५ ॥
ذلك الصبي، المتصف بالتألق، صار ابن سائق، وتعلم علم القوس من معلمك الفاضل من الآنغيراسيين.
12.2.6
स बलं भीमसेनस्य फल्गुनस्यास्त्रलाघवम् ।
बुद्धिं च तव राजेन्द्र यमयोर्विनयं तथा ॥ १२.२.६ ॥
عرف قوة بهيمسينا، ومهارة فالغونا (أرجونا) بالسلاح، وحكمتك أيها سيد الملوك، وكذلك تواضع التوأمين ياما (ناكولا وساهاديفا).
12.2.7
सख्यं च वासुदेवेन बाल्ये गाण्डीवधन्वनः ।
राजानामनुरागं च चिन्तयानो व्यदह्यत ॥ १२.२.७ ॥
وهو يتأمل صداقة فاسوديفا (كريشنا) بحامل قوس غانديفا (أرجونا) في الطفولة، ومودته للملوك، احترق في داخله.
12.2.8
स सख्यमगमद्बाल्ये राज्ञा दुर्योधनेन च ।
युष्माभिर्नित्यसंघृष्टो दैवाच्चापि स्वभावतः ॥ १२.२.८ ॥
في الطفولة أقام صداقة مع الملك دوريودهانا، وكان بحكم القدر وطبعه على خصومة دائمة معكم.
12.2.9
विद्याधिकमथालक्ष्य धनुर्वेदे धनञ्जयम् ।
द्रोणं रहस्युपागम्य कर्णो वचनमब्रवीत् ॥ १२.२.९ ॥
لما رأى كارنا أن دهنجايا (أرجونا) يفوق في العلم بفن القوس، ذهب سرًّا إلى درونا وقال هذه الكلمات.
12.2.10
ब्रह्मास्त्रं वेत्तुमिच्छामि सरहस्यनिवर्तनम् ।
अर्जुनेन समो युद्धे भवेयमिति मे मतिः ॥ १२.२.१० ॥
أريد أن أعرف سلاح براهما مع سرّ استرداده، فقصدي أن أصير مساويًا لأرجونا في القتال.
12.2.11
समः पुत्रेषु च स्नेहः शिष्येषु च तव ध्रुवम् ।
त्वत्प्रसादान्न मा ब्रूयुरकृतास्त्रं विचक्षणाः ॥ १२.२.११ ॥
إن محبتك لأبنائك وتلامذتك متساوية حقًّا؛ وبفضلك لا يقل عني العقلاء إنني غير متمرّس بالأسلحة.
12.2.12
द्रोणस्तथोक्तः कर्णेन सापेक्षः फल्गुनं प्रति ।
दौरात्म्यं चैव कर्णस्य विदित्वा तमुवाच ह ॥ १२.२.१२ ॥
فلما قال كارنا ذلك، عرف درونا، وكان يميل إلى فالغونا (أرجونا)، خبث كارنا، فقال له:
12.2.13
ब्रह्मास्त्रं ब्राह्मणो विद्याद्यथावच्चरितव्रतः ।
क्षत्रियो वा तपस्वी यो नान्यो विद्यात्कथंचन ॥ १२.२.१३ ॥
لا ينبغي أن يعرف البراهماسترا إلا البراهمي الذي حفظ نذوره على الوجه الصحيح، أو الكشاتريا الزاهد؛ ولا ينبغي لغيرهما أن يعرفه بأي حال.
12.2.14
इत्युक्तोऽङ्गिरसां श्रेष्ठमामन्त्र्य प्रतिपूज्य च ।
जगाम सहसा राजन्महेन्द्रं पर्वतं प्रति ॥ १२.२.१४ ॥
ولما خوطب بذلك، ودّع أفضل الأنغيراس وأكرمه بالمثل، وانطلق على الفور نحو جبل ماهيندرا أيها الملك.
12.2.15
स तु राममुपागम्य शिरसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्राह्मणो भार्गवोऽस्मीति गौरवेणाभ्यवन्दत ॥ १२.२.१५ ॥
اقترب من راما، وانحنى برأسه، وقال: «أنا برهمي من نسل بهرغو»، وحيّاه بتوقير.
12.2.16
रामस्तं प्रतिजग्राह पृष्ट्वा गोत्रादि सर्वशः ।
उष्यतां स्वागतं चेति प्रीतिमांश्चाभवद्भृशम् ॥ १२.२.१६ ॥
قبله راما، وسأله عن نسبه وغير ذلك كله، وقال: «أقم هنا، مرحبا»، فامتلأ سرورا عظيما.
12.2.17
तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे स्वर्गसंमिते ।
गन्धर्वै राक्षसैर्यक्षैर्देवैश्चासीत्समागमः ॥ १२.२.१७ ॥
وهناك، إذ كان كارنا يقيم على جبل ماهيندرا الشبيه بالسماء، جرى اجتماع للغاندهارفا والراكشاسا واليكشا والآلهة.
12.2.18
स तत्रेष्वस्त्रमकरोद्भृगुश्रेष्ठाद्यथाविधि ।
प्रियश्चाभवदत्यर्थं देवदानवरक्षसाम् ॥ १२.२.१८ ॥
وتعلم هناك فن السلاح من أفضل البهريغو على الوجه الصحيح، وصار محبوبا جدا عند الآلهة والدانافا والراكشاسا.
12.2.19
स कदाचित्समुद्रान्ते विचरन्नाश्रमान्तिके ।
एकः खङ्गधनुष्पाणिः परिचक्राम सूतजः ॥ १२.२.१९ ॥
وذات مرة، وهو يتجول وحده قرب الناسك على شاطئ المحيط، والسيف والقوس في يده، كان ابن السائق يتمشى.
12.2.20
सोऽग्निहोत्रप्रसक्तस्य कस्यचिद्ब्रह्मवादिनः ।
जघानाज्ञानतः पार्थ होमधेनुं यदृच्छया ॥ १२.२.२० ॥
يا برثا! لقد قتل، عن جهل وعرضاً، بقرة القربان لبراهمي معين، عالم بالفيدا، منقطع للقربان بالنار.
12.2.21
तदज्ञानकृतं मत्वा ब्राह्मणाय न्यवेदयत् ।
कर्णः प्रसादयंश्चैनमिदमित्यब्रवीद्वचः ॥ १२.२.२१ ॥
ظاناً أن ذلك كان عن جهل، أبلغ كارنا البراهمي بالأمر، وسعى إلى استرضائه فقال هذه الكلمات.
12.2.22
अबुद्धिपूर्वं भगवन्धेनुरेषा हता तव ।
मया तत्र प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनः ॥ १२.२.२२ ॥
يا سيدي، هذه البقرة لك قد قتلتها دون علم مني. كن رؤوفاً بي، قال مراراً وتكراراً.
12.2.23
तं स विप्रोऽब्रवीत्क्रुद्धो वाचा निर्भर्त्सयन्निव ।
दुराचार वधार्हस्त्वं फलं प्राप्स्यसि दुर्मते ॥ १२.२.२३ ॥
غضب البراهمي فقال له كأنه يوبخه بالكلام: أيها الفاسد، أنت جدير بالقتل؛ أيها السيء الفكر، ستنال جزاء ذلك.
12.2.24
येन विस्पर्धसे नित्यं यदर्थं घटसेऽनिशम् ।
युध्यतस्तेन ते पाप भूमिश्चक्रं ग्रसिष्यति ॥ १२.२.२४ ॥
أيها الآثم، بذلك الذي تتنافس معه دائماً وتسعى لأجله ليلاً ونهاراً، وأنت تقاتل، ستبتلع الأرض عجلة عربتك.
12.2.25
ततश्चक्रे महीग्रस्ते मूर्धानं ते विचेष्टतः ।
पातयिष्यति विक्रम्य शत्रुर्गच्छ नराधम ॥ १२.२.२५ ॥
ثم، والعجلة قد أمسكتها الأرض، سيُسقط عدوّك رأسك وأنت تتخبط بقوة. اذهب يا أحقر الرجال.
12.2.26
यथेयं गौर्हता मूढ प्रमत्तस्य त्वया मम ।
प्रमत्तस्यैव मे वाचा शिरस्ते पातयिष्यति ॥ १२.२.२६ ॥
أيها الأحمق، كما قتلت بغفلة بقرتي هذه، هكذا بكلمتي الغافلة سيسقط رأسك.
12.2.27
शप्तः प्रसादयामास कर्णस्तं द्विजसत्तमम् ।
गोभिर्धनैश्च रत्नैश्च स चैनं पुनरब्रवीत् ॥ १२.२.२७ ॥
حاول كارنا المشؤوم أن يُرضي ذلك البرهمي الأفضل بالأبقار والثروة والجواهر، فكلّمه ثانيةً.
12.2.28
नेदमव्याहृतं कुर्याद्ब्रह्मलोकेऽपि केवलम् ।
गच्छ वा तिष्ठ वा यद्वा कार्यं यत्तत्समाचर ॥ १२.२.२८ ॥
لا ينبغي أن تجعل هذه الكلمة المنطوقة باطلة، ولا حتى في عالم براهما وحده. اذهب أو امكث، أو افعل ما يجب عليك.
12.2.29
इत्युक्तो ब्राह्मणेनाथ कर्णो दैन्यादधोमुखः ।
राममभ्यागमद्भीतस्तदेव मनसा स्मरन् ॥ १२.२.२९ ॥
فلما خاطبه البرهمي بذلك، توجّه كارنا إلى راما منكّس الرأس من الذل، خائفًا، مستحضرًا ذلك في نفسه وحده.