มหาภารตะ · อัธยายะ 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
स एवमुक्तस्तु तदा नारदो वदतांवरः ।
कथयामास तत्सर्वं यथा शप्तः स सूतजः ॥ १२.२.१ ॥
เมื่อถูกถามเช่นนั้น นารทะผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่ผู้พูด จึงเล่าทุกอย่างให้ฟังว่า บุตรของสารถีผู้นั้นถูกสาปอย่างไร
12.2.2
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत ।
न कर्णार्जुनयोः किंचिदविषह्यं भवेद्रणे ॥ १२.२.२ ॥
เป็นดังที่ท่านว่า โอ้ภารตะผู้มีแขนทรงพลัง ในการรบ ไม่มีสิ่งใดระหว่างกรรณะกับอรชุนที่จะทนได้ยาก
12.2.3
गुह्यमेतत्तु देवानां कथयिष्यामि ते नृप ।
तन्निबोध महाबाहो यथावृत्तमिदं पुरा ॥ १२.२.३ ॥
ความลับนี้ของเหล่าเทพ เราจะเล่าให้ท่านฟัง โอ้พระราชา จงฟังเถิด โอ้ผู้มีแขนทรงพลัง ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วอย่างไร
12.2.4
क्षत्रं स्वर्गं कथं गच्छेच्छस्त्रपूतमिति प्रभो ।
संघर्षजननस्तस्मात्कन्यागर्भो विसर्जितः ॥ १२.२.४ ॥
โอ้พระผู้เป็นใหญ่ กษัตริย์ผู้บริสุทธิ์ด้วยอาวุธจะไปสวรรค์ได้อย่างไร เพราะเหตุนั้น บุตรที่เกิดจากครรภ์ของหญิงสาวผู้เป็นผลจากการร่วมประเวณีอันไม่ชอบ จึงถูกทอดทิ้งไป
12.2.5
स बालस्तेजसा युक्तः सूतपुत्रत्वमागतः ।
चकाराङ्गिरसां श्रेष्ठे धनुर्वेदं गुरौ तव ॥ १२.२.५ ॥
เด็กคนนั้นเปี่ยมด้วยรัศมีเดช ได้กลายเป็นบุตรของสารถี และได้เรียนศาสตร์แห่งธนูกับอาจารย์ของท่าน ผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่อังคิรัส
12.2.6
स बलं भीमसेनस्य फल्गुनस्यास्त्रलाघवम् ।
बुद्धिं च तव राजेन्द्र यमयोर्विनयं तथा ॥ १२.२.६ ॥
เขารู้กำลังของภีมเสนะ ความชำนาญในอาวุธของผลคุนะ (อรชุน) ปัญญาของท่าน โอ้จอมกษัตริย์ และความถ่อมตนของยมทั้งสองคือนกุลกับสหเทพ เช่นกัน
12.2.7
सख्यं च वासुदेवेन बाल्ये गाण्डीवधन्वनः ।
राजानामनुरागं च चिन्तयानो व्यदह्यत ॥ १२.२.७ ॥
เขาครุ่นคิดถึงมิตรภาพระหว่างวาสุเทพ (พระกฤษณะ) กับผู้ถือคันธนูคาณฑีวะ (อรชุน) ตั้งแต่ยังเด็ก และความรักใคร่ที่อรชุนมีต่อกษัตริย์ทั้งหลาย จนใจเร่าร้อนอยู่ภายใน
12.2.8
स सख्यमगमद्बाल्ये राज्ञा दुर्योधनेन च ।
युष्माभिर्नित्यसंघृष्टो दैवाच्चापि स्वभावतः ॥ १२.२.८ ॥
ในวัยเยาว์ เขาได้ผูกมิตรกับพระเจ้าทุรโยธน์ และด้วยโชคชะตาและด้วยอุปนิสัยของตนเอง เขาจึงขัดแย้งกับพวกท่านอยู่เสมอ
12.2.9
विद्याधिकमथालक्ष्य धनुर्वेदे धनञ्जयम् ।
द्रोणं रहस्युपागम्य कर्णो वचनमब्रवीत् ॥ १२.२.९ ॥
เมื่อเห็นว่าธนญชัย (อรชุน) เหนือกว่าผู้อื่นในความรู้ด้านศาสตร์แห่งธนู กรรณะจึงไปหาโทรณะเป็นการส่วนตัว แล้วกล่าวถ้อยคำเหล่านี้
12.2.10
ब्रह्मास्त्रं वेत्तुमिच्छामि सरहस्यनिवर्तनम् ।
अर्जुनेन समो युद्धे भवेयमिति मे मतिः ॥ १२.२.१० ॥
ข้าพเจ้าปรารถนาจะเรียนพรหมาสตร์พร้อมวิธีถอนมัน เพราะข้าพเจ้ามีความตั้งใจจะให้เสมอกับอรชุนในการรบ
12.2.11
समः पुत्रेषु च स्नेहः शिष्येषु च तव ध्रुवम् ।
त्वत्प्रसादान्न मा ब्रूयुरकृतास्त्रं विचक्षणाः ॥ १२.२.११ ॥
ความรักของท่านที่มีต่อบุตรและศิษย์ย่อมเท่าเทียมกันอย่างแน่นอน ด้วยพระคุณของท่าน ขอให้ผู้มีปัญญาอย่าได้เรียกข้าพเจ้าว่าผู้ไม่รู้อาวุธเลย
12.2.12
द्रोणस्तथोक्तः कर्णेन सापेक्षः फल्गुनं प्रति ।
दौरात्म्यं चैव कर्णस्य विदित्वा तमुवाच ह ॥ १२.२.१२ ॥
เมื่อกรรณะกล่าวเช่นนั้น โทรณะซึ่งยังเอนเอียงไปทางผลคุนะ (อรชุน) ทราบความชั่วร้ายของกรรณะ จึงกล่าวกับเขาว่า
12.2.13
ब्रह्मास्त्रं ब्राह्मणो विद्याद्यथावच्चरितव्रतः ।
क्षत्रियो वा तपस्वी यो नान्यो विद्यात्कथंचन ॥ १२.२.१३ ॥
พราหมณ์ผู้ประพฤติพรตถูกต้องตามแบบแผนเท่านั้นควรรู้พรหมาสตร์ หรือกษัตริย์ผู้บำเพ็ญตบะ ส่วนผู้อื่นไม่ควรรู้ในทางใดทั้งสิ้น
12.2.14
इत्युक्तोऽङ्गिरसां श्रेष्ठमामन्त्र्य प्रतिपूज्य च ।
जगाम सहसा राजन्महेन्द्रं पर्वतं प्रति ॥ १२.२.१४ ॥
เมื่อถูกกล่าวเช่นนั้น เขาจึงลาและแสดงความเคารพต่อผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่อังคิรัส โอ้พระราชา แล้วรีบออกเดินทางมุ่งหน้าสู่ภูเขามเหนทระ
12.2.15
स तु राममुपागम्य शिरसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्राह्मणो भार्गवोऽस्मीति गौरवेणाभ्यवन्दत ॥ १२.२.१५ ॥
เขาเข้าไปหาพระราม ก้มศีรษะลงกราบ แล้วกล่าวว่า ข้าพเจ้าเป็นพราหมณ์แห่งสายภฤคุ และแสดงความเคารพด้วยความนอบน้อม
12.2.16
रामस्तं प्रतिजग्राह पृष्ट्वा गोत्रादि सर्वशः ।
उष्यतां स्वागतं चेति प्रीतिमांश्चाभवद्भृशम् ॥ १२.२.१६ ॥
พระรามรับเขาไว้ ถามถึงสกุลและเรื่องอื่น ๆ ทั้งหมด แล้วตรัสว่า จงพักอยู่ที่นี่ ยินดีต้อนรับ และทรงมีความยินดียิ่งนัก
12.2.17
तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे स्वर्गसंमिते ।
गन्धर्वै राक्षसैर्यक्षैर्देवैश्चासीत्समागमः ॥ १२.२.१७ ॥
ขณะกรรณะพำนักอยู่บนภูเขามเหนทระซึ่งเหมือนสวรรค์ ได้มีการประชุมร่วมกันของคันธรรพ์ รากษส ยักษ์ และเทวดาทั้งหลาย
12.2.18
स तत्रेष्वस्त्रमकरोद्भृगुश्रेष्ठाद्यथाविधि ।
प्रियश्चाभवदत्यर्थं देवदानवरक्षसाम् ॥ १२.२.१८ ॥
ที่นั่น เขาได้เรียนวิชาอาวุธจากผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่ภฤคุตามแบบแผน และเป็นที่รักยิ่งของเทวดา ทานพ และรากษส
12.2.19
स कदाचित्समुद्रान्ते विचरन्नाश्रमान्तिके ।
एकः खङ्गधनुष्पाणिः परिचक्राम सूतजः ॥ १२.२.१९ ॥
วันหนึ่ง ขณะเดินท่องไปเพียงลำพังใกล้อาศรมที่ริมทะเล บุตรของสารถีถือดาบและคันธนูอยู่ในมือ กำลังเดินเตร่ไป
12.2.20
सोऽग्निहोत्रप्रसक्तस्य कस्यचिद्ब्रह्मवादिनः ।
जघानाज्ञानतः पार्थ होमधेनुं यदृच्छया ॥ १२.२.२० ॥
โอ้ปารถะ เขาได้ฆ่าโคบูชายัญของพราหมณ์ผู้หนึ่งที่กล่าวพระเวทและยุ่งอยู่กับการถวายไฟ โดยไม่รู้และโดยบังเอิญ
12.2.21
तदज्ञानकृतं मत्वा ब्राह्मणाय न्यवेदयत् ।
कर्णः प्रसादयंश्चैनमिदमित्यब्रवीद्वचः ॥ १२.२.२१ ॥
เมื่อคิดว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะความไม่รู้ กรรณะจึงรายงานเรื่องนั้นแก่พราหมณ์ และพยายามเอาใจท่าน จึงกล่าวถ้อยคำเหล่านี้
12.2.22
अबुद्धिपूर्वं भगवन्धेनुरेषा हता तव ।
मया तत्र प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनः ॥ १२.२.२२ ॥
ข้าแต่ท่านผู้เจริญ โคของท่านตัวนี้ถูกข้าฆ่าตาย มิได้ตั้งใจ ขอท่านโปรดเมตตาข้าเถิด เขากล่าวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
12.2.23
तं स विप्रोऽब्रवीत्क्रुद्धो वाचा निर्भर्त्सयन्निव ।
दुराचार वधार्हस्त्वं फलं प्राप्स्यसि दुर्मते ॥ १२.२.२३ ॥
พราหมณ์ผู้นั้นโกรธ จึงกล่าวแก่เขาด้วยถ้อยคำราวกับตำหนิติเตียน ว่า "ผู้ประพฤติชั่ว เจ้าสมควรถูกฆ่า ผู้มีใจชั่ว เจ้าจะได้รับผลของกรรมนั้น"
12.2.24
येन विस्पर्धसे नित्यं यदर्थं घटसेऽनिशम् ।
युध्यतस्तेन ते पाप भूमिश्चक्रं ग्रसिष्यति ॥ १२.२.२४ ॥
ข้าแต่ผู้ทำบาป ผู้ที่เจ้าแข่งขันด้วยอยู่เป็นนิจ และแสวงหาเพื่อสิ่งใดทั้งกลางวันกลางคืน ขณะที่เจ้ากำลังรบกับผู้นั้น แผ่นดินจะกลืนล้อรถของเจ้า
12.2.25
ततश्चक्रे महीग्रस्ते मूर्धानं ते विचेष्टतः ।
पातयिष्यति विक्रम्य शत्रुर्गच्छ नराधम ॥ १२.२.२५ ॥
เมื่อล้อรถถูกแผ่นดินกลืนไว้ เจ้าขณะดิ้นรนอยู่ ศีรษะของเจ้าจะถูกศัตรูฟาดลงด้วยกำลังแรงกล้า ไปเถิด ผู้ต่ำช้าที่สุดในหมู่มนุษย์
12.2.26
यथेयं गौर्हता मूढ प्रमत्तस्य त्वया मम ।
प्रमत्तस्यैव मे वाचा शिरस्ते पातयिष्यति ॥ १२.२.२६ ॥
เจ้าผู้เขลา เมื่อเจ้าฆ่าโคของข้าอย่างประมาท ศีรษะของเจ้าก็จะหลุดลงด้วยถ้อยคำของข้าที่กล่าวด้วยความไม่ประมาทเช่นกัน
12.2.27
शप्तः प्रसादयामास कर्णस्तं द्विजसत्तमम् ।
गोभिर्धनैश्च रत्नैश्च स चैनं पुनरब्रवीत् ॥ १२.२.२७ ॥
กรรณะถูกสาปแล้ว พยายามเอาใจพราหมณ์ผู้ประเสริฐที่สุดนั้นด้วยโค ทรัพย์ และอัญมณี ท่านจึงกล่าวกับเขาอีกครั้ง
12.2.28
नेदमव्याहृतं कुर्याद्ब्रह्मलोकेऽपि केवलम् ।
गच्छ वा तिष्ठ वा यद्वा कार्यं यत्तत्समाचर ॥ १२.२.२८ ॥
ไม่ควรกล่าวถ้อยคำนี้โดยเปล่าประโยชน์ แม้ในพรหมโลกก็ไม่ควร จงไปเถิดหรือจะอยู่ก็ได้ หรือจะทำกิจใดที่ควรทำ ก็จงทำกิจนั้นเถิด
12.2.29
इत्युक्तो ब्राह्मणेनाथ कर्णो दैन्यादधोमुखः ।
राममभ्यागमद्भीतस्तदेव मनसा स्मरन् ॥ १२.२.२९ ॥
เมื่อพราหมณ์กล่าวเช่นนั้น กรรณะก็ก้มหน้าลงด้วยความอัปยศ เขาหวาดกลัว จึงเข้าไปหาพระราม ระลึกถึงเพียงพระองค์เดียวในใจ