ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
स एवमुक्तस्तु तदा नारदो वदतांवरः ।
कथयामास तत्सर्वं यथा शप्तः स सूतजः ॥ १२.२.१ ॥
ଏପରି ପଚରାଯିବାରେ, ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାରଦ ସେହି ସୂତପୁତ୍ର କିପରି ଶାପଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ ତାହା ସବୁ କହିଲେ।
12.2.2
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत ।
न कर्णार्जुनयोः किंचिदविषह्यं भवेद्रणे ॥ १२.२.२ ॥
ହେ ମହାବାହୁ ଭାରତ, ତୁମେ ଯେପରି କହୁଛ ସେପରି ହିଁ ଏହା; ଯୁଦ୍ଧରେ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଅସହ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।
12.2.3
गुह्यमेतत्तु देवानां कथयिष्यामि ते नृप ।
तन्निबोध महाबाहो यथावृत्तमिदं पुरा ॥ १२.२.३ ॥
ହେ ରାଜା, ଦେବତାଙ୍କ ଏହି ଗୁପ୍ତ ରହସ୍ୟ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି; ହେ ମହାବାହୁ, ପୂର୍ବରେ ଏହା ଯେପରି ଘଟିଥିଲା ତାହା ଶୁଣ।
12.2.4
क्षत्रं स्वर्गं कथं गच्छेच्छस्त्रपूतमिति प्रभो ।
संघर्षजननस्तस्मात्कन्यागर्भो विसर्जितः ॥ १२.२.४ ॥
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଶସ୍ତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା କ୍ଷତ୍ରିୟ କିପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ? ସେଥିପାଇଁ ସଂଘର୍ଷରୁ ଜାତ, କନ୍ୟାଗର୍ଭର ସେହି ସନ୍ତାନ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହେଲା।
12.2.5
स बालस्तेजसा युक्तः सूतपुत्रत्वमागतः ।
चकाराङ्गिरसां श्रेष्ठे धनुर्वेदं गुरौ तव ॥ १२.२.५ ॥
ସେ ବାଳକ ତେଜରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସୂତପୁତ୍ର ଭାବରେ ଆସିଲା; ସେ ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଙ୍ଗିରସ ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ଧନୁର୍ବେଦ ଶିଖିଲା।
12.2.6
स बलं भीमसेनस्य फल्गुनस्यास्त्रलाघवम् ।
बुद्धिं च तव राजेन्द्र यमयोर्विनयं तथा ॥ १२.२.६ ॥
ସେ ଭୀମସେନଙ୍କ ବଳ, ଫାଲ୍ଗୁନ (ଅର୍ଜୁନ) ଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରକୌଶଳ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ବୁଦ୍ଧି ଏବଂ ଯମଳଙ୍କ (ନକୁଳ-ସହଦେବଙ୍କ) ବିନୟ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଥିଲା।
12.2.7
सख्यं च वासुदेवेन बाल्ये गाण्डीवधन्वनः ।
राजानामनुरागं च चिन्तयानो व्यदह्यत ॥ १२.२.७ ॥
ଶୈଶବରେ ଗାଣ୍ଡୀବଧନ୍ୱା (ଅର୍ଜୁନ)ଙ୍କର ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହିତ ସଖ୍ୟ ଏବଂ ରାଜାମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଅନୁରାଗ ଚିନ୍ତା କରି ସେ ଭିତରେ ଭିତରେ ଜଳି ଉଠିଲା।
12.2.8
स सख्यमगमद्बाल्ये राज्ञा दुर्योधनेन च ।
युष्माभिर्नित्यसंघृष्टो दैवाच्चापि स्वभावतः ॥ १२.२.८ ॥
ଶୈଶବରେ ସେ ରାଜା ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ସହିତ ସଖ୍ୟ କରିଥିଲା। ଭାଗ୍ୟ ଓ ସ୍ୱଭାବ ଦ୍ୱାରା ସେ ଆପଣମାନଙ୍କ ସହିତ ସର୍ବଦା ସଂଘର୍ଷରେ ଥିଲା।
12.2.9
विद्याधिकमथालक्ष्य धनुर्वेदे धनञ्जयम् ।
द्रोणं रहस्युपागम्य कर्णो वचनमब्रवीत् ॥ १२.२.९ ॥
ଧନୁର୍ବେଦରେ ଧନଞ୍ଜୟ (ଅର୍ଜୁନ)ଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟାରେ ଅଧିକ ଜାଣି କର୍ଣ୍ଣ ଏକାନ୍ତରେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
12.2.10
ब्रह्मास्त्रं वेत्तुमिच्छामि सरहस्यनिवर्तनम् ।
अर्जुनेन समो युद्धे भवेयमिति मे मतिः ॥ १२.२.१० ॥
ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଉପସଂହାରର ରହସ୍ୟ ଜାଣିବାକୁ ମୁଁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମାନ ହେବି, ଏହା ମୋର ସଂକଳ୍ପ।
12.2.11
समः पुत्रेषु च स्नेहः शिष्येषु च तव ध्रुवम् ।
त्वत्प्रसादान्न मा ब्रूयुरकृतास्त्रं विचक्षणाः ॥ १२.२.११ ॥
ଆପଣଙ୍କ ସ୍ନେହ ପୁତ୍ର ଓ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଶ୍ଚୟ ସମାନ। ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ବିଚକ୍ଷଣମାନେ ମୋତେ ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ନ କହନ୍ତୁ।
12.2.12
द्रोणस्तथोक्तः कर्णेन सापेक्षः फल्गुनं प्रति ।
दौरात्म्यं चैव कर्णस्य विदित्वा तमुवाच ह ॥ १२.२.१२ ॥
କର୍ଣ୍ଣ ଏହିପରି କହିବାରୁ ଫଲ୍ଗୁନ (ଅର୍ଜୁନ)ଙ୍କ ପ୍ରତି ପକ୍ଷପାତୀ ଦ୍ରୋଣ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟତା ଜାଣି ତାଙ୍କୁ ଏହା କହିଲେ।
12.2.13
ब्रह्मास्त्रं ब्राह्मणो विद्याद्यथावच्चरितव्रतः ।
क्षत्रियो वा तपस्वी यो नान्यो विद्यात्कथंचन ॥ १२.२.१३ ॥
ଯଥାବିଧି ବ୍ରତ ପାଳନକାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିମ୍ବା ତପସ୍ବୀ କ୍ଷତ୍ରିୟ ହିଁ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଜାଣିବେ; ଅନ୍ୟ କେହି କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଜାଣିବେ ନାହିଁ।
12.2.14
इत्युक्तोऽङ्गिरसां श्रेष्ठमामन्त्र्य प्रतिपूज्य च ।
जगाम सहसा राजन्महेन्द्रं पर्वतं प्रति ॥ १२.२.१४ ॥
ଏପରି କୁହାଯାଇ ସେ, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଇ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ହେ ରାଜନ୍, ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତ ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଗଲା।
12.2.15
स तु राममुपागम्य शिरसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्राह्मणो भार्गवोऽस्मीति गौरवेणाभ्यवन्दत ॥ १२.२.१५ ॥
ସେ ରାମଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ ପ୍ରଣାମ କରି, "ମୁଁ ଭାର୍ଗବ ବ୍ରାହ୍ମଣ" ବୋଲି କହି ଗୌରବ ସହ ବନ୍ଦନା କଲା।
12.2.16
रामस्तं प्रतिजग्राह पृष्ट्वा गोत्रादि सर्वशः ।
उष्यतां स्वागतं चेति प्रीतिमांश्चाभवद्भृशम् ॥ १२.२.१६ ॥
ରାମ ତାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଗୋତ୍ର ଆଦି ସବୁ ପଚାରି, "ଏଠାରେ ରୁହ, ସ୍ୱାଗତ" ବୋଲି କହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
12.2.17
तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे स्वर्गसंमिते ।
गन्धर्वै राक्षसैर्यक्षैर्देवैश्चासीत्समागमः ॥ १२.२.१७ ॥
ସେଠାରେ, ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତରେ କର୍ଣ୍ଣ ବାସ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ରାକ୍ଷସ, ଯକ୍ଷ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ସମାଗମ ହେଲା।
12.2.18
स तत्रेष्वस्त्रमकरोद्भृगुश्रेष्ठाद्यथाविधि ।
प्रियश्चाभवदत्यर्थं देवदानवरक्षसाम् ॥ १२.२.१८ ॥
ସେଠାରେ ସେ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କଠାରୁ ଯଥାବିଧି ଅସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟା ଶିଖିଲା; ଏବଂ ଦେବ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହେଲା।
12.2.19
स कदाचित्समुद्रान्ते विचरन्नाश्रमान्तिके ।
एकः खङ्गधनुष्पाणिः परिचक्राम सूतजः ॥ १२.२.१९ ॥
ଏକଦା ସମୁଦ୍ରକୂଳରେ, ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ବୁଲୁଥିବା ବେଳେ, ଏକୁଟିଆ, ହାତରେ ଖଡ୍ଗ ଓ ଧନୁ ଧରି ସୂତପୁତ୍ର ବୁଲୁଥିଲେ।
12.2.20
सोऽग्निहोत्रप्रसक्तस्य कस्यचिद्ब्रह्मवादिनः ।
जघानाज्ञानतः पार्थ होमधेनुं यदृच्छया ॥ १२.२.२० ॥
ହେ ପାର୍ଥ! ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରରେ ନିରତ ଏକ ବ୍ରହ୍ମବାଦୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହୋମଧେନୁକୁ ସେ ଅଜ୍ଞାନବଶତଃ, ହଠାତ୍ ବଧ କଲା।
12.2.21
तदज्ञानकृतं मत्वा ब्राह्मणाय न्यवेदयत् ।
कर्णः प्रसादयंश्चैनमिदमित्यब्रवीद्वचः ॥ १२.२.२१ ॥
ତାହା ଅଜ୍ଞାନକୃତ ବୋଲି ଭାବି କର୍ଣ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାହା ଜଣାଇଲେ; ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ।
12.2.22
अबुद्धिपूर्वं भगवन्धेनुरेषा हता तव ।
मया तत्र प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनः ॥ १२.२.२२ ॥
ହେ ଭଗବନ୍! ଜାଣିବୁଝି ନୁହେଁ, ଆପଣଙ୍କ ଏହି ଧେନୁ ମୋ ଦ୍ୱାରା ହତ ହୋଇଛି। ମୋ ପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତୁ, ଏହା ସେ ବାରମ୍ବାର କହିଲେ।
12.2.23
तं स विप्रोऽब्रवीत्क्रुद्धो वाचा निर्भर्त्सयन्निव ।
दुराचार वधार्हस्त्वं फलं प्राप्स्यसि दुर्मते ॥ १२.२.२३ ॥
କ୍ରୁଦ୍ଧ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାକ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଯେପରି ଧିକ୍କାର କରି କହିଲେ: ହେ ଦୁରାଚାରୀ! ତୁମେ ବଧଯୋଗ୍ୟ; ହେ ଦୁର୍ମତି! ଏହାର ଫଳ ତୁମେ ପାଇବ।
12.2.24
येन विस्पर्धसे नित्यं यदर्थं घटसेऽनिशम् ।
युध्यतस्तेन ते पाप भूमिश्चक्रं ग्रसिष्यति ॥ १२.२.२४ ॥
ଯାହା ସହ ତୁମେ ସର୍ବଦା ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କର, ଯାହା ପାଇଁ ରାତିଦିନ ଚେଷ୍ଟା କର, ହେ ପାପୀ! ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ବେଳେ ତାହାରି ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ତୁମ ରଥଚକ୍ର ଗ୍ରାସ କରିବ।
12.2.25
ततश्चक्रे महीग्रस्ते मूर्धानं ते विचेष्टतः ।
पातयिष्यति विक्रम्य शत्रुर्गच्छ नराधम ॥ १२.२.२५ ॥
ତା'ପରେ ପୃଥିବୀ ଗ୍ରସ୍ତ ଚକ୍ରରେ, ସଂଘର୍ଷରତ ତୁମ ମସ୍ତକ ଶତ୍ରୁ ବଳରେ ପକାଇବ। ଯାଅ, ହେ ନରାଧମ।
12.2.26
यथेयं गौर्हता मूढ प्रमत्तस्य त्वया मम ।
प्रमत्तस्यैव मे वाचा शिरस्ते पातयिष्यति ॥ १२.२.२६ ॥
ହେ ମୂଢ଼, ତୁମେ ଅସାବଧାନରେ ମୋ ଏହି ଗାଈକୁ ମାରିଛ, ସେହିପରି ଅସାବଧାନ ମୋ ବାଣୀରେ ତୁମ ମସ୍ତକ ପଡ଼ିବ।
12.2.27
शप्तः प्रसादयामास कर्णस्तं द्विजसत्तमम् ।
गोभिर्धनैश्च रत्नैश्च स चैनं पुनरब्रवीत् ॥ १२.२.२७ ॥
ଶାପଗ୍ରସ୍ତ କର୍ଣ୍ଣ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗାଈ, ଧନ ଓ ରତ୍ନ ଦେଇ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ପୁଣି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
12.2.28
नेदमव्याहृतं कुर्याद्ब्रह्मलोकेऽपि केवलम् ।
गच्छ वा तिष्ठ वा यद्वा कार्यं यत्तत्समाचर ॥ १२.२.२८ ॥
କହିଥିବା ବାଣୀକୁ ବ୍ୟର୍ଥ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ମଧ୍ୟ କେବଳ। ଯାଅ କିମ୍ବା ରହ, କିମ୍ବା ଯାହା କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ତାହା କର।
12.2.29
इत्युक्तो ब्राह्मणेनाथ कर्णो दैन्यादधोमुखः ।
राममभ्यागमद्भीतस्तदेव मनसा स्मरन् ॥ १२.२.२९ ॥
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏପରି କହିବାରୁ କର୍ଣ୍ଣ ଦୀନତାରେ ମୁଣ୍ଡ ନତ କରି, ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେହି କଥା ମନରେ ସ୍ମରଣ କରି ରାମଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।