மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
स एवमुक्तस्तु तदा नारदो वदतांवरः ।
कथयामास तत्सर्वं यथा शप्तः स सूतजः ॥ १२.२.१ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது, பேசுவோரில் சிறந்தவரான நாரதர் அனைத்தையும் கூறினார்; சூதனின் மகன் எவ்வாறு சாபம் பெற்றான் என்பதையும்.
12.2.2
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत ।
न कर्णार्जुनयोः किंचिदविषह्यं भवेद्रणे ॥ १२.२.२ ॥
ஓ பெருந்தோள் பாரதா, நீ சொல்வதுபோலவே இது; போரில் கர்ணனுக்கும் அர்ஜுனனுக்கும் இடையே எதுவும் தாங்க முடியாததாக இருக்காது.
12.2.3
गुह्यमेतत्तु देवानां कथयिष्यामि ते नृप ।
तन्निबोध महाबाहो यथावृत्तमिदं पुरा ॥ १२.२.३ ॥
ஓ அரசே, தேவர்களின் இந்த இரகசியத்தை உனக்குச் சொல்வேன்; ஓ பெருந்தோளே, முன்பு இது எவ்வாறு நடந்தது என்பதைக் கேள்.
12.2.4
क्षत्रं स्वर्गं कथं गच्छेच्छस्त्रपूतमिति प्रभो ।
संघर्षजननस्तस्मात्कन्यागर्भो विसर्जितः ॥ १२.२.४ ॥
ஓ பிரபுவே, ஆயுதங்களால் தூய்மையான க்ஷத்ரியன் எவ்வாறு சொர்க்கம் செல்வான்? ஆகவே மோதலிலிருந்து பிறந்து, கன்னியின் கருவான அவன் கைவிடப்பட்டான்.
12.2.5
स बालस्तेजसा युक्तः सूतपुत्रत्वमागतः ।
चकाराङ्गिरसां श्रेष्ठे धनुर्वेदं गुरौ तव ॥ १२.२.५ ॥
அந்தச் சிறுவன் தேஜஸுடன் கூடியவனாக சூதபுத்திரனாக வந்தான்; அவன் உன் சிறந்த ஆங்கிரஸ குருவிடமிருந்து தனுர்வேதத்தைக் கற்றான்.
12.2.6
स बलं भीमसेनस्य फल्गुनस्यास्त्रलाघवम् ।
बुद्धिं च तव राजेन्द्र यमयोर्विनयं तथा ॥ १२.२.६ ॥
அவன் பீமசேனனின் வலிமையையும், பல்குனனின் (அர்ஜுனனின்) ஆயுதத் திறமையையும், ஓ அரசர்களின் அரசே, உன் அறிவையும், யமர்களின் (நகுல-சகதேவர்களின்) பணிவையும் அறிந்திருந்தான்.
12.2.7
सख्यं च वासुदेवेन बाल्ये गाण्डीवधन्वनः ।
राजानामनुरागं च चिन्तयानो व्यदह्यत ॥ १२.२.७ ॥
சிறுவயதில் கிருஷ்ணனுடன் காண்டீவதன்வா (அர்ஜுனன்) கொண்டிருந்த நட்பையும், அரசர்கள் மீது அவருக்கிருந்த பற்றையும் எண்ணி அவன் உள்ளம் வெந்தது.
12.2.8
स सख्यमगमद्बाल्ये राज्ञा दुर्योधनेन च ।
युष्माभिर्नित्यसंघृष्टो दैवाच्चापि स्वभावतः ॥ १२.२.८ ॥
சிறுவயதில் அவன் அரசன் துரியோதனனுடன் நட்பு கொண்டான். விதியாலும் இயல்பாலும் அவன் எப்போதும் உங்களுடன் மோதலில் இருந்தான்.
12.2.9
विद्याधिकमथालक्ष्य धनुर्वेदे धनञ्जयम् ।
द्रोणं रहस्युपागम्य कर्णो वचनमब्रवीत् ॥ १२.२.९ ॥
வில்வித்தையில் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்) கல்வியில் மேம்பட்டவனாக இருப்பதைக் கண்ட கர்ணன், தனிமையில் துரோணரை அணுகி இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
12.2.10
ब्रह्मास्त्रं वेत्तुमिच्छामि सरहस्यनिवर्तनम् ।
अर्जुनेन समो युद्धे भवेयमिति मे मतिः ॥ १२.२.१० ॥
பிரம்மாஸ்திரத்தையும் அதை விலக்கும் ரகசியத்தையும் அறிய விரும்புகிறேன்; போரில் அர்ஜுனனுக்கு நிகராக ஆக வேண்டும் என்பதே என் எண்ணம்.
12.2.11
समः पुत्रेषु च स्नेहः शिष्येषु च तव ध्रुवम् ।
त्वत्प्रसादान्न मा ब्रूयुरकृतास्त्रं विचक्षणाः ॥ १२.२.११ ॥
உங்கள் அன்பு மகன்களிடமும் சீடர்களிடமும் நிச்சயமாக சமமாகவே இருக்கிறது. உங்கள் அருளால் அறிஞர்கள் என்னை அஸ்திரம் அறியாதவன் என்று சொல்லக்கூடாது.
12.2.12
द्रोणस्तथोक्तः कर्णेन सापेक्षः फल्गुनं प्रति ।
दौरात्म्यं चैव कर्णस्य विदित्वा तमुवाच ह ॥ १२.२.१२ ॥
கர்ணன் இவ்வாறு சொன்னபோது, அர்ஜுனன்மேல் பற்றுடைய துரோணர் கர்ணனின் தீய நோக்கத்தை அறிந்து அவனிடம் பேசினார்.
12.2.13
ब्रह्मास्त्रं ब्राह्मणो विद्याद्यथावच्चरितव्रतः ।
क्षत्रियो वा तपस्वी यो नान्यो विद्यात्कथंचन ॥ १२.२.१३ ॥
முறையாக விரதங்களைக் கடைப்பிடித்த பிராமணனே, அல்லது தவம் செய்யும் க்ஷத்திரியனே பிரம்மாஸ்திரத்தை அறிய வேண்டும்; வேறு எவரும் எந்த வகையிலும் அறியக்கூடாது.
12.2.14
इत्युक्तोऽङ्गिरसां श्रेष्ठमामन्त्र्य प्रतिपूज्य च ।
जगाम सहसा राजन्महेन्द्रं पर्वतं प्रति ॥ १२.२.१४ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டவன், அங்கிரசர்களில் சிறந்தவரிடம் விடைபெற்று, அவரை மரியாதையுடன் வணங்கி, அரசே, உடனே மகேந்திர மலையை நோக்கிச் சென்றான்.
12.2.15
स तु राममुपागम्य शिरसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्राह्मणो भार्गवोऽस्मीति गौरवेणाभ्यवन्दत ॥ १२.२.१५ ॥
அவன் ராமரை அணுகி, தலை வணங்கி வணக்கம் செலுத்தி, "நான் பார்கவ பிராமணன்" என்று கூறி மிகுந்த மரியாதையுடன் வணங்கினான்.
12.2.16
रामस्तं प्रतिजग्राह पृष्ट्वा गोत्रादि सर्वशः ।
उष्यतां स्वागतं चेति प्रीतिमांश्चाभवद्भृशम् ॥ १२.२.१६ ॥
ராமர் அவனை ஏற்றுக்கொண்டார்; அவனுடைய கோத்திரம் முதலியவற்றை முழுமையாக விசாரித்து, "இங்கே தங்கு, நல்வரவு" என்று கூறி மிகவும் மகிழ்ந்தார்.
12.2.17
तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे स्वर्गसंमिते ।
गन्धर्वै राक्षसैर्यक्षैर्देवैश्चासीत्समागमः ॥ १२.२.१७ ॥
அங்கே, சொர்க்கத்திற்கு ஒப்பான மகேந்திர மலையில் கர்ணன் தங்கியிருந்தபோது, கந்தர்வர்கள், ராக்ஷசர்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் தேவர்களின் சங்கமம் நிகழ்ந்தது.
12.2.18
स तत्रेष्वस्त्रमकरोद्भृगुश्रेष्ठाद्यथाविधि ।
प्रियश्चाभवदत्यर्थं देवदानवरक्षसाम् ॥ १२.२.१८ ॥
அங்கே அவன் பிருகு குலத்தில் சிறந்தவரிடமிருந்து முறைப்படி அஸ்திர வித்தையைக் கற்றான்; தேவர்கள், தானவர்கள், ராக்ஷசர்களுக்கு மிகவும் பிரியமானவனாகவும் ஆனான்.
12.2.19
स कदाचित्समुद्रान्ते विचरन्नाश्रमान्तिके ।
एकः खङ्गधनुष्पाणिः परिचक्राम सूतजः ॥ १२.२.१९ ॥
ஒருமுறை அவன் கடற்கரையில், ஆசிரமத்தின் அருகில் அலைந்துகொண்டிருந்தான்; வாளும் வில்லும் கையில் ஏந்தி, தனியாக, தேரோட்டியின் மகன் சுற்றித் திரிந்தான்.
12.2.20
सोऽग्निहोत्रप्रसक्तस्य कस्यचिद्ब्रह्मवादिनः ।
जघानाज्ञानतः पार्थ होमधेनुं यदृच्छया ॥ १२.२.२० ॥
பார்த்தா! அவன், அக்னிஹோத்திரத்தில் ஈடுபட்டிருந்த ஒரு பிரம்மவாதி பிராமணனின் ஹோமதேனுவை அறியாமையால், தற்செயலாக கொன்றான்.
12.2.21
तदज्ञानकृतं मत्वा ब्राह्मणाय न्यवेदयत् ।
कर्णः प्रसादयंश्चैनमिदमित्यब्रवीद्वचः ॥ १२.२.२१ ॥
அது அறியாமையால் செய்யப்பட்டது என்று எண்ணி, கர்ணன் அதை பிராமணனிடம் தெரிவித்தான்; அவனை சமாதானப்படுத்தியபடி இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
12.2.22
अबुद्धिपूर्वं भगवन्धेनुरेषा हता तव ।
मया तत्र प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनः ॥ १२.२.२२ ॥
ஐயனே! அறிந்தே செய்யாமல், உங்கள் இந்தப் பசு என்னால் கொல்லப்பட்டது. என் மீது அருள்புரியுங்கள் என்று மீண்டும் மீண்டும் வேண்டினான்.
12.2.23
तं स विप्रोऽब्रवीत्क्रुद्धो वाचा निर्भर्त्सयन्निव ।
दुराचार वधार्हस्त्वं फलं प्राप्स्यसि दुर्मते ॥ १२.२.२३ ॥
கோபமடைந்த அந்த பிராமணன், வார்த்தைகளால் அவனைக் கடிந்துகொள்வது போல் சொன்னான்: தீயொழுக்கம் உள்ளவனே! நீ கொல்லப்படத் தகுந்தவன்; தீய புத்தியுள்ளவனே, இதற்கான பலனை அடைவாய்.
12.2.24
येन विस्पर्धसे नित्यं यदर्थं घटसेऽनिशम् ।
युध्यतस्तेन ते पाप भूमिश्चक्रं ग्रसिष्यति ॥ १२.२.२४ ॥
எவருடன் நீ எப்போதும் போட்டியிடுகிறாயோ, எதற்காக இரவும் பகலும் முயல்கிறாயோ, பாவியே! போரிடும்போது அவனாலேயே பூமி உன் தேர்ச்சக்கரத்தை விழுங்கும்.
12.2.25
ततश्चक्रे महीग्रस्ते मूर्धानं ते विचेष्टतः ।
पातयिष्यति विक्रम्य शत्रुर्गच्छ नराधम ॥ १२.२.२५ ॥
பின்னர் பூமியால் பற்றப்பட்ட சக்கரத்தால், போராடிக்கொண்டிருக்கும் உன் தலையை எதிரி வலிமையுடன் வீழ்த்துவான். போ, மனிதருள் இழிந்தவனே.
12.2.26
यथेयं गौर्हता मूढ प्रमत्तस्य त्वया मम ।
प्रमत्तस्यैव मे वाचा शिरस्ते पातयिष्यति ॥ १२.२.२६ ॥
ஏ மூடனே, கவனக்குறைவாக நீ என் இந்த பசுவைக் கொன்றது போல, கவனக்குறைவாக இருக்கும் என் சொல்லால் உன் தலை வீழும்.
12.2.27
शप्तः प्रसादयामास कर्णस्तं द्विजसत्तमम् ।
गोभिर्धनैश्च रत्नैश्च स चैनं पुनरब्रवीत् ॥ १२.२.२७ ॥
சபிக்கப்பட்ட கர்ணன் அந்த சிறந்த பிராமணரை பசுக்களாலும் செல்வத்தாலும் ரத்தினங்களாலும் சமாதானப்படுத்த முயன்றான். அவரோ மீண்டும் அவனிடம் கூறினார்.
12.2.28
नेदमव्याहृतं कुर्याद्ब्रह्मलोकेऽपि केवलम् ।
गच्छ वा तिष्ठ वा यद्वा कार्यं यत्तत्समाचर ॥ १२.२.२८ ॥
சொன்ன வார்த்தையை வீணாக்கக்கூடாது, பிரம்மலோகத்திலும் கூட தனியாக. போ அல்லது இரு, அல்லது எது கடமையோ அதைச் செய்.
12.2.29
इत्युक्तो ब्राह्मणेनाथ कर्णो दैन्यादधोमुखः ।
राममभ्यागमद्भीतस्तदेव मनसा स्मरन् ॥ १२.२.२९ ॥
பிராமணர் இவ்வாறு சொன்னதும், கர்ணன் துயரத்தால் தலை குனிந்து, பயந்து, அதையே மனதில் நினைத்தவாறு ராமரிடம் சென்றான்.