Mahābhārata · Adhyāya 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
स एवमुक्तस्तु तदा नारदो वदतांवरः ।
कथयामास तत्सर्वं यथा शप्तः स सूतजः ॥ १२.२.१ ॥
Assim interpelado, Nārada, o melhor dos oradores, contou então tudo, como aquele filho de cocheiro fora amaldiçoado.
12.2.2
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत ।
न कर्णार्जुनयोः किंचिदविषह्यं भवेद्रणे ॥ १२.२.२ ॥
Assim é, ó Bhārata de braços poderosos, como dizes: na batalha, nada entre Karṇa e Arjuna seria insuportável.
12.2.3
गुह्यमेतत्तु देवानां कथयिष्यामि ते नृप ।
तन्निबोध महाबाहो यथावृत्तमिदं पुरा ॥ १२.२.३ ॥
Este segredo dos deuses eu te contarei, ó rei; ouve, ó de braços poderosos, como isto aconteceu outrora.
12.2.4
क्षत्रं स्वर्गं कथं गच्छेच्छस्त्रपूतमिति प्रभो ।
संघर्षजननस्तस्मात्कन्यागर्भो विसर्जितः ॥ १२.२.४ ॥
Como, ó senhor, poderia um guerreiro purificado pelas armas ir ao céu? Por isso, a criança nascida do ventre da donzela, fruto do conflito, foi abandonada.
12.2.5
स बालस्तेजसा युक्तः सूतपुत्रत्वमागतः ।
चकाराङ्गिरसां श्रेष्ठे धनुर्वेदं गुरौ तव ॥ १२.२.५ ॥
Aquele menino, dotado de esplendor, tornou-se filho de cocheiro e aprendeu a ciência do arco com o teu excelente mestre dos Āṅgirasas.
12.2.6
स बलं भीमसेनस्य फल्गुनस्यास्त्रलाघवम् ।
बुद्धिं च तव राजेन्द्र यमयोर्विनयं तथा ॥ १२.२.६ ॥
Ele conhecia a força de Bhīmasena, a destreza com as armas de Phalguna (Arjuna), a tua própria sabedoria, ó senhor dos reis, e igualmente a humildade dos gêmeos Yama (Nakula e Sahadeva).
12.2.7
सख्यं च वासुदेवेन बाल्ये गाण्डीवधन्वनः ।
राजानामनुरागं च चिन्तयानो व्यदह्यत ॥ १२.२.७ ॥
Ruminando a amizade que Vāsudeva (Kṛṣṇa) teve na infância com o portador do arco Gāṇḍīva (Arjuna), e a afeição deste pelos reis, ele se consumiu por dentro.
12.2.8
स सख्यमगमद्बाल्ये राज्ञा दुर्योधनेन च ।
युष्माभिर्नित्यसंघृष्टो दैवाच्चापि स्वभावतः ॥ १२.२.८ ॥
Na infância, fez amizade com o rei Duryodhana, e, pelo destino e por sua própria natureza, esteve sempre em atrito convosco.
12.2.9
विद्याधिकमथालक्ष्य धनुर्वेदे धनञ्जयम् ।
द्रोणं रहस्युपागम्य कर्णो वचनमब्रवीत् ॥ १२.२.९ ॥
Vendo que Dhanañjaya (Arjuna) era superior em saber na ciência do arco, Karṇa foi a sós até Droṇa e disse estas palavras.
12.2.10
ब्रह्मास्त्रं वेत्तुमिच्छामि सरहस्यनिवर्तनम् ।
अर्जुनेन समो युद्धे भवेयमिति मे मतिः ॥ १२.२.१० ॥
Desejo conhecer a arma de Brahmā com o segredo de seu recolhimento, pois é minha intenção tornar-me igual a Arjuna na batalha.
12.2.11
समः पुत्रेषु च स्नेहः शिष्येषु च तव ध्रुवम् ।
त्वत्प्रसादान्न मा ब्रूयुरकृतास्त्रं विचक्षणाः ॥ १२.२.११ ॥
Certamente vosso afeto é igual para com vossos filhos e discípulos; pela vossa graça, que os sábios não me chamem de desconhecedor das armas.
12.2.12
द्रोणस्तथोक्तः कर्णेन सापेक्षः फल्गुनं प्रति ।
दौरात्म्यं चैव कर्णस्य विदित्वा तमुवाच ह ॥ १२.२.१२ ॥
Quando Karṇa assim falou, Droṇa, parcial para com Phalguna (Arjuna), conhecendo a perfídia de Karṇa, disse-lhe:
12.2.13
ब्रह्मास्त्रं ब्राह्मणो विद्याद्यथावच्चरितव्रतः ।
क्षत्रियो वा तपस्वी यो नान्यो विद्यात्कथंचन ॥ १२.२.१३ ॥
Somente um brâmane que tenha observado devidamente seus votos, ou um kṣatriya asceta, deve conhecer o brahmāstra; nenhum outro deve conhecê-lo de modo algum.
12.2.14
इत्युक्तोऽङ्गिरसां श्रेष्ठमामन्त्र्य प्रतिपूज्य च ।
जगाम सहसा राजन्महेन्द्रं पर्वतं प्रति ॥ १२.२.१४ ॥
Assim interpelado, tendo se despedido do melhor dos Aṅgirasas e o honrado em retribuição, ó rei, partiu de imediato em direção ao monte Mahendra.
12.2.15
स तु राममुपागम्य शिरसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्राह्मणो भार्गवोऽस्मीति गौरवेणाभ्यवन्दत ॥ १२.२.१५ ॥
Aproximou-se de Rāma, curvou a cabeça e, dizendo "sou um brâmane bhārgava", saudou-o com reverência.
12.2.16
रामस्तं प्रतिजग्राह पृष्ट्वा गोत्रादि सर्वशः ।
उष्यतां स्वागतं चेति प्रीतिमांश्चाभवद्भृशम् ॥ १२.२.१६ ॥
Rāma recebeu-o, perguntou-lhe sobre a linhagem e tudo mais, disse "fica aqui, seja bem-vindo" e alegrou-se muito.
12.2.17
तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे स्वर्गसंमिते ।
गन्धर्वै राक्षसैर्यक्षैर्देवैश्चासीत्समागमः ॥ १२.२.१७ ॥
Ali, enquanto Karṇa habitava o monte Mahendra, semelhante ao céu, houve um encontro de gandharvas, rākṣasas, yakṣas e deuses.
12.2.18
स तत्रेष्वस्त्रमकरोद्भृगुश्रेष्ठाद्यथाविधि ।
प्रियश्चाभवदत्यर्थं देवदानवरक्षसाम् ॥ १२.२.१८ ॥
Ali aprendeu devidamente a arte das armas com o melhor dos Bhṛgus, e tornou-se extremamente querido pelos deuses, dānavas e rākṣasas.
12.2.19
स कदाचित्समुद्रान्ते विचरन्नाश्रमान्तिके ।
एकः खङ्गधनुष्पाणिः परिचक्राम सूतजः ॥ १२.२.१९ ॥
Certa vez, vagando sozinho perto do eremitério à beira do oceano, com espada e arco na mão, o filho do cocheiro andava por ali.
12.2.20
सोऽग्निहोत्रप्रसक्तस्य कस्यचिद्ब्रह्मवादिनः ।
जघानाज्ञानतः पार्थ होमधेनुं यदृच्छया ॥ १२.२.२० ॥
Ó Pārtha! Ele, por ignorância e por acaso, matou a vaca sacrificial de certo brâmane, versado no Veda, dedicado à oferenda do fogo.
12.2.21
तदज्ञानकृतं मत्वा ब्राह्मणाय न्यवेदयत् ।
कर्णः प्रसादयंश्चैनमिदमित्यब्रवीद्वचः ॥ १२.२.२१ ॥
Julgando que fora feito por ignorância, Karṇa relatou o ocorrido ao brâmane e, procurando apaziguá-lo, disse estas palavras.
12.2.22
अबुद्धिपूर्वं भगवन्धेनुरेषा हता तव ।
मया तत्र प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनः ॥ १२.२.२२ ॥
Senhor, esta vossa vaca foi morta por mim, sem intenção. Sede-me favorável, dizia ele repetidamente.
12.2.23
तं स विप्रोऽब्रवीत्क्रुद्धो वाचा निर्भर्त्सयन्निव ।
दुराचार वधार्हस्त्वं फलं प्राप्स्यसि दुर्मते ॥ १२.२.२३ ॥
Furioso, o brâmane falou-lhe como se o repreendesse com palavras: 'Malfeitor, tu mereces a morte; mau de espírito, receberás a consequência!'
12.2.24
येन विस्पर्धसे नित्यं यदर्थं घटसेऽनिशम् ।
युध्यतस्तेन ते पाप भूमिश्चक्रं ग्रसिष्यति ॥ १२.२.२४ ॥
Ó pecador! Por aquele com quem constantemente competes e por quem te esforças noite e dia, enquanto lutas, a terra engolirá a roda do teu carro.
12.2.25
ततश्चक्रे महीग्रस्ते मूर्धानं ते विचेष्टतः ।
पातयिष्यति विक्रम्य शत्रुर्गच्छ नराधम ॥ १२.२.२५ ॥
Então, com a roda agarrada pela terra, tua cabeça, enquanto te debateres, será derrubada pelo inimigo com força. Vai, o mais vil dos homens.
12.2.26
यथेयं गौर्हता मूढ प्रमत्तस्य त्वया मम ।
प्रमत्तस्यैव मे वाचा शिरस्ते पातयिष्यति ॥ १२.२.२६ ॥
Assim como tu, insensato, mataste descuidadamente esta minha vaca, assim pela minha palavra descuidada cairá a tua cabeça.
12.2.27
शप्तः प्रसादयामास कर्णस्तं द्विजसत्तमम् ।
गोभिर्धनैश्च रत्नैश्च स चैनं पुनरब्रवीत् ॥ १२.२.२७ ॥
Karṇa, amaldiçoado, procurou apaziguar aquele melhor dos brâmanes com vacas, riquezas e joias; e ele lhe falou novamente.
12.2.28
नेदमव्याहृतं कुर्याद्ब्रह्मलोकेऽपि केवलम् ।
गच्छ वा तिष्ठ वा यद्वा कार्यं यत्तत्समाचर ॥ १२.२.२८ ॥
Não se deve tornar vã esta palavra proferida, nem mesmo no mundo de Brahmā, sozinho. Vai, ou fica, ou faz o que for teu dever.
12.2.29
इत्युक्तो ब्राह्मणेनाथ कर्णो दैन्यादधोमुखः ।
राममभ्यागमद्भीतस्तदेव मनसा स्मरन् ॥ १२.२.२९ ॥
Assim falado pelo brâmane, Karṇa, abatido pela humilhação e temeroso, aproximou-se de Rāma, recordando apenas isso em sua mente.