Mahābhārata · Adhyāya 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
स एवमुक्तस्तु तदा नारदो वदतांवरः ।
कथयामास तत्सर्वं यथा शप्तः स सूतजः ॥ १२.२.१ ॥
So angesprochen, erzählte Nārada, der beste der Redner, alles, wie jener Sohn eines Wagenlenkers verflucht worden war.
12.2.2
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत ।
न कर्णार्जुनयोः किंचिदविषह्यं भवेद्रणे ॥ १२.२.२ ॥
So ist es, o Bhārata mit den mächtigen Armen, wie du sagst: Im Kampf wäre nichts zwischen Karṇa und Arjuna unerträglich.
12.2.3
गुह्यमेतत्तु देवानां कथयिष्यामि ते नृप ।
तन्निबोध महाबाहो यथावृत्तमिदं पुरा ॥ १२.२.३ ॥
Dieses Geheimnis der Götter werde ich dir erzählen, o König; höre, o Mächtigarmiger, wie es sich einst zutrug.
12.2.4
क्षत्रं स्वर्गं कथं गच्छेच्छस्त्रपूतमिति प्रभो ।
संघर्षजननस्तस्मात्कन्यागर्भो विसर्जितः ॥ १२.२.४ ॥
Wie könnte ein durch Waffen geläuterter Krieger, o Herr, in den Himmel gelangen? Deshalb wurde das aus dem Konflikt geborene Kind aus dem Schoß der Jungfrau ausgesetzt.
12.2.5
स बालस्तेजसा युक्तः सूतपुत्रत्वमागतः ।
चकाराङ्गिरसां श्रेष्ठे धनुर्वेदं गुरौ तव ॥ १२.२.५ ॥
Jener Knabe, mit Glanz begabt, wurde ein Sohn eines Wagenlenkers und lernte die Bogenkunst bei deinem vortrefflichen Lehrer aus dem Geschlecht der Āṅgirasa.
12.2.6
स बलं भीमसेनस्य फल्गुनस्यास्त्रलाघवम् ।
बुद्धिं च तव राजेन्द्र यमयोर्विनयं तथा ॥ १२.२.६ ॥
Er kannte die Stärke Bhīmasenas, die Waffenfertigkeit Phalgunas (Arjunas), deine eigene Weisheit, o Herr der Könige, und ebenso die Demut der Zwillinge Yama (Nakula und Sahadeva).
12.2.7
सख्यं च वासुदेवेन बाल्ये गाण्डीवधन्वनः ।
राजानामनुरागं च चिन्तयानो व्यदह्यत ॥ १२.२.७ ॥
Während er über die Freundschaft Vāsudevas (Kṛṣṇa) mit dem Bogenführer Gāṇḍīva (Arjuna) in der Kindheit und über Arjunas Zuneigung zu den Königen nachsann, verzehrte er sich innerlich.
12.2.8
स सख्यमगमद्बाल्ये राज्ञा दुर्योधनेन च ।
युष्माभिर्नित्यसंघृष्टो दैवाच्चापि स्वभावतः ॥ १२.२.८ ॥
In der Kindheit schloss er Freundschaft mit König Duryodhana; durch Schicksal und von Natur aus stand er ständig im Streit mit euch.
12.2.9
विद्याधिकमथालक्ष्य धनुर्वेदे धनञ्जयम् ।
द्रोणं रहस्युपागम्य कर्णो वचनमब्रवीत् ॥ १२.२.९ ॥
Als Karṇa sah, dass Dhanañjaya (Arjuna) in der Bogenkunst an Wissen überlegen war, ging er unter vier Augen zu Droṇa und sprach diese Worte.
12.2.10
ब्रह्मास्त्रं वेत्तुमिच्छामि सरहस्यनिवर्तनम् ।
अर्जुनेन समो युद्धे भवेयमिति मे मतिः ॥ १२.२.१० ॥
Ich möchte die Brahmā-Waffe samt dem Geheimnis ihrer Rücknahme kennenlernen, denn ich bin entschlossen, Arjuna im Kampf gleich zu werden.
12.2.11
समः पुत्रेषु च स्नेहः शिष्येषु च तव ध्रुवम् ।
त्वत्प्रसादान्न मा ब्रूयुरकृतास्त्रं विचक्षणाः ॥ १२.२.११ ॥
Gewiss ist eure Zuneigung zu euren Söhnen und Schülern gleich; durch eure Gnade mögen die Weisen mich nicht als unkundig in den Waffen bezeichnen.
12.2.12
द्रोणस्तथोक्तः कर्णेन सापेक्षः फल्गुनं प्रति ।
दौरात्म्यं चैव कर्णस्य विदित्वा तमुवाच ह ॥ १२.२.१२ ॥
Als Karṇa so sprach, sagte Droṇa, der Phalguna (Arjuna) zugeneigt war und Karṇas Falschheit erkannte, zu ihm:
12.2.13
ब्रह्मास्त्रं ब्राह्मणो विद्याद्यथावच्चरितव्रतः ।
क्षत्रियो वा तपस्वी यो नान्यो विद्यात्कथंचन ॥ १२.२.१३ ॥
Nur ein Brahmane, der seine Gelübde ordnungsgemäß gehalten hat, oder ein asketischer Kṣatriya soll die brahmāstra kennen; kein anderer soll sie auf keine Weise kennen.
12.2.14
इत्युक्तोऽङ्गिरसां श्रेष्ठमामन्त्र्य प्रतिपूज्य च ।
जगाम सहसा राजन्महेन्द्रं पर्वतं प्रति ॥ १२.२.१४ ॥
So angesprochen, verabschiedete er sich vom besten der Aṅgirasas, ehrte ihn im Gegenzug und machte sich, o König, sogleich auf den Weg zum Berg Mahendra.
12.2.15
स तु राममुपागम्य शिरसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्राह्मणो भार्गवोऽस्मीति गौरवेणाभ्यवन्दत ॥ १२.२.१५ ॥
Er trat zu Rāma, neigte tief das Haupt und grüßte ihn ehrerbietig mit den Worten: »Ich bin ein Brahmane aus dem Geschlecht der Bhārgava.«
12.2.16
रामस्तं प्रतिजग्राह पृष्ट्वा गोत्रादि सर्वशः ।
उष्यतां स्वागतं चेति प्रीतिमांश्चाभवद्भृशम् ॥ १२.२.१६ ॥
Rāma nahm ihn auf, erkundigte sich eingehend nach seiner Abstammung und allem Weiteren, sagte »Bleib hier, sei willkommen« und freute sich sehr.
12.2.17
तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे स्वर्गसंमिते ।
गन्धर्वै राक्षसैर्यक्षैर्देवैश्चासीत्समागमः ॥ १२.२.१७ ॥
Dort, während Karṇa auf dem dem Himmel gleichenden Berg Mahendra weilte, kam es zu einer Versammlung von Gandharvas, Rākṣasas, Yakṣas und Göttern.
12.2.18
स तत्रेष्वस्त्रमकरोद्भृगुश्रेष्ठाद्यथाविधि ।
प्रियश्चाभवदत्यर्थं देवदानवरक्षसाम् ॥ १२.२.१८ ॥
Dort erlernte er ordnungsgemäß die Waffenkunde vom Besten der Bhṛgu und wurde den Göttern, Dānavas und Rākṣasas außerordentlich lieb.
12.2.19
स कदाचित्समुद्रान्ते विचरन्नाश्रमान्तिके ।
एकः खङ्गधनुष्पाणिः परिचक्राम सूतजः ॥ १२.२.१९ ॥
Einst wanderte er allein nahe der Einsiedelei am Rande des Ozeans, Schwert und Bogen in der Hand, der Sohn des Wagenlenkers.
12.2.20
सोऽग्निहोत्रप्रसक्तस्य कस्यचिद्ब्रह्मवादिनः ।
जघानाज्ञानतः पार्थ होमधेनुं यदृच्छया ॥ १२.२.२० ॥
O Pārtha, er erschlug aus Unwissenheit und zufällig die Opferkuh eines Brahmanen, der die Veden lehrte und dem Feueropfer ergeben war.
12.2.21
तदज्ञानकृतं मत्वा ब्राह्मणाय न्यवेदयत् ।
कर्णः प्रसादयंश्चैनमिदमित्यब्रवीद्वचः ॥ १२.२.२१ ॥
In der Annahme, es sei aus Unwissenheit geschehen, berichtete Karṇa dem Brahmanen davon und sprach, um ihn zu besänftigen, diese Worte.
12.2.22
अबुद्धिपूर्वं भगवन्धेनुरेषा हता तव ।
मया तत्र प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनः ॥ १२.२.२२ ॥
Herr, diese Eure Kuh wurde von mir getötet, nicht absichtlich. Seid mir gnädig, sagte er immer wieder.
12.2.23
तं स विप्रोऽब्रवीत्क्रुद्धो वाचा निर्भर्त्सयन्निव ।
दुराचार वधार्हस्त्वं फलं प्राप्स्यसि दुर्मते ॥ १२.२.२३ ॥
Zornig sprach der Brahmane zu ihm, als wollte er ihn mit Worten schelten: »Übeltäter, du verdienst den Tod; Schlechtgesinnter, die Folge wirst du tragen!«
12.2.24
येन विस्पर्धसे नित्यं यदर्थं घटसेऽनिशम् ।
युध्यतस्तेन ते पाप भूमिश्चक्रं ग्रसिष्यति ॥ १२.२.२४ ॥
O Sünder, durch den, mit dem du ständig wetteiferst und um dessentwillen du unablässig strebst, wird die Erde beim Kampf das Rad deines Wagens verschlingen.
12.2.25
ततश्चक्रे महीग्रस्ते मूर्धानं ते विचेष्टतः ।
पातयिष्यति विक्रम्य शत्रुर्गच्छ नराधम ॥ १२.२.२५ ॥
Dann wird, wenn das Rad von der Erde ergriffen ist, dein Haupt, während du dich windest, vom Feind mit Gewalt niedergeschlagen. Geh, niedrigster der Menschen.
12.2.26
यथेयं गौर्हता मूढ प्रमत्तस्य त्वया मम ।
प्रमत्तस्यैव मे वाचा शिरस्ते पातयिष्यति ॥ १२.२.२६ ॥
So wie du, Tor, meine Kuh achtlos getötet hast, so wird durch mein achtlos gesprochenes Wort dein Haupt fallen.
12.2.27
शप्तः प्रसादयामास कर्णस्तं द्विजसत्तमम् ।
गोभिर्धनैश्च रत्नैश्च स चैनं पुनरब्रवीत् ॥ १२.२.२७ ॥
Der verfluchte Karṇa suchte jenen besten der Brahmanen mit Kühen, Reichtum und Juwelen zu besänftigen; und er sprach wieder zu ihm.
12.2.28
नेदमव्याहृतं कुर्याद्ब्रह्मलोकेऽपि केवलम् ।
गच्छ वा तिष्ठ वा यद्वा कार्यं यत्तत्समाचर ॥ १२.२.२८ ॥
Dieses Wort soll man nicht vergeblich machen, auch nicht in der Welt Brahmās, allein. Geh oder bleib, oder tu, was zu tun ist.
12.2.29
इत्युक्तो ब्राह्मणेनाथ कर्णो दैन्यादधोमुखः ।
राममभ्यागमद्भीतस्तदेव मनसा स्मरन् ॥ १२.२.२९ ॥
So angesprochen vom Brahmanen, ging Karṇa, mit gesenktem Haupt aus Niedergeschlagenheit und voll Furcht, zu Rāma, dies allein in seinem Geist erinnernd.