Mahābhārata · Adhyāya 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
स एवमुक्तस्तु तदा नारदो वदतांवरः ।
कथयामास तत्सर्वं यथा शप्तः स सूतजः ॥ १२.२.१ ॥
Así interrogado, Nārada, el mejor de los oradores, relató entonces todo, cómo aquel hijo de auriga había sido maldecido.
12.2.2
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत ।
न कर्णार्जुनयोः किंचिदविषह्यं भवेद्रणे ॥ १२.२.२ ॥
Así es, oh Bhārata de poderosos brazos, como dices: en la batalla nada entre Karṇa y Arjuna sería insoportable.
12.2.3
गुह्यमेतत्तु देवानां कथयिष्यामि ते नृप ।
तन्निबोध महाबाहो यथावृत्तमिदं पुरा ॥ १२.२.३ ॥
Este secreto de los dioses te lo contaré, oh rey; escucha, oh de poderosos brazos, cómo sucedió en tiempos pasados.
12.2.4
क्षत्रं स्वर्गं कथं गच्छेच्छस्त्रपूतमिति प्रभो ।
संघर्षजननस्तस्मात्कन्यागर्भो विसर्जितः ॥ १२.२.४ ॥
¿Cómo, oh señor, podría un guerrero purificado por las armas ir al cielo? Por ello el hijo nacido del vientre de la doncella, fruto del conflicto, fue abandonado.
12.2.5
स बालस्तेजसा युक्तः सूतपुत्रत्वमागतः ।
चकाराङ्गिरसां श्रेष्ठे धनुर्वेदं गुरौ तव ॥ १२.२.५ ॥
Aquel muchacho, dotado de esplendor, llegó a ser hijo de auriga y aprendió la ciencia del arco de tu excelente maestro de los Āṅgirasas.
12.2.6
स बलं भीमसेनस्य फल्गुनस्यास्त्रलाघवम् ।
बुद्धिं च तव राजेन्द्र यमयोर्विनयं तथा ॥ १२.२.६ ॥
Conocía la fuerza de Bhīmasena, la destreza con las armas de Phalguna (Arjuna), tu propia sabiduría, oh señor de reyes, y asimismo la humildad de los gemelos Yama (Nakula y Sahadeva).
12.2.7
सख्यं च वासुदेवेन बाल्ये गाण्डीवधन्वनः ।
राजानामनुरागं च चिन्तयानो व्यदह्यत ॥ १२.२.७ ॥
Meditando en la amistad que Vāsudeva (Kṛṣṇa) tuvo de niño con el portador del arco Gāṇḍīva (Arjuna), y en el afecto de este hacia los reyes, se consumió por dentro.
12.2.8
स सख्यमगमद्बाल्ये राज्ञा दुर्योधनेन च ।
युष्माभिर्नित्यसंघृष्टो दैवाच्चापि स्वभावतः ॥ १२.२.८ ॥
En la infancia trabó amistad con el rey Duryodhana, y por el destino y por su propia naturaleza estuvo siempre en pugna con vosotros.
12.2.9
विद्याधिकमथालक्ष्य धनुर्वेदे धनञ्जयम् ।
द्रोणं रहस्युपागम्य कर्णो वचनमब्रवीत् ॥ १२.२.९ ॥
Viendo que Dhanañjaya (Arjuna) superaba en saber en la ciencia del arco, Karṇa se acercó a Droṇa en privado y le dijo estas palabras.
12.2.10
ब्रह्मास्त्रं वेत्तुमिच्छामि सरहस्यनिवर्तनम् ।
अर्जुनेन समो युद्धे भवेयमिति मे मतिः ॥ १२.२.१० ॥
Deseo conocer el arma de Brahmā junto con el secreto de su retirada, pues mi intención es igualar a Arjuna en la batalla.
12.2.11
समः पुत्रेषु च स्नेहः शिष्येषु च तव ध्रुवम् ।
त्वत्प्रसादान्न मा ब्रूयुरकृतास्त्रं विचक्षणाः ॥ १२.२.११ ॥
Ciertamente vuestro afecto es igual hacia vuestros hijos y vuestros discípulos; por vuestra gracia, que los sabios no me llamen ignorante de las armas.
12.2.12
द्रोणस्तथोक्तः कर्णेन सापेक्षः फल्गुनं प्रति ।
दौरात्म्यं चैव कर्णस्य विदित्वा तमुवाच ह ॥ १२.२.१२ ॥
Cuando Karṇa habló así, Droṇa, que tenía inclinación hacia Phalguna (Arjuna), conociendo la perversidad de Karṇa, le dijo:
12.2.13
ब्रह्मास्त्रं ब्राह्मणो विद्याद्यथावच्चरितव्रतः ।
क्षत्रियो वा तपस्वी यो नान्यो विद्यात्कथंचन ॥ १२.२.१३ ॥
Solo un brahmán que haya observado debidamente sus votos, o un kṣatriya asceta, debe conocer el brahmāstra; ningún otro debe conocerlo de ningún modo.
12.2.14
इत्युक्तोऽङ्गिरसां श्रेष्ठमामन्त्र्य प्रतिपूज्य च ।
जगाम सहसा राजन्महेन्द्रं पर्वतं प्रति ॥ १२.२.१४ ॥
Así interpelado, tras despedirse del mejor de los Aṅgirasas y honrarlo a cambio, oh rey, partió de inmediato hacia el monte Mahendra.
12.2.15
स तु राममुपागम्य शिरसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्राह्मणो भार्गवोऽस्मीति गौरवेणाभ्यवन्दत ॥ १२.२.१५ ॥
Se acercó a Rāma, inclinó la cabeza y, diciendo "soy un brahmán bhārgava", lo saludó con reverencia.
12.2.16
रामस्तं प्रतिजग्राह पृष्ट्वा गोत्रादि सर्वशः ।
उष्यतां स्वागतं चेति प्रीतिमांश्चाभवद्भृशम् ॥ १२.२.१६ ॥
Rāma lo recibió, preguntándole por su linaje y todo lo demás, dijo «quédate aquí, bienvenido» y se alegró mucho.
12.2.17
तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे स्वर्गसंमिते ।
गन्धर्वै राक्षसैर्यक्षैर्देवैश्चासीत्समागमः ॥ १२.२.१७ ॥
Allí, mientras Karṇa residía en el monte Mahendra, semejante al cielo, se produjo una reunión de gandharvas, rākṣasas, yakṣas y dioses.
12.2.18
स तत्रेष्वस्त्रमकरोद्भृगुश्रेष्ठाद्यथाविधि ।
प्रियश्चाभवदत्यर्थं देवदानवरक्षसाम् ॥ १२.२.१८ ॥
Allí aprendió debidamente el arte de las armas del mejor de los Bhṛgus, y se volvió sumamente querido por los dioses, los dānavas y los rākṣasas.
12.2.19
स कदाचित्समुद्रान्ते विचरन्नाश्रमान्तिके ।
एकः खङ्गधनुष्पाणिः परिचक्राम सूतजः ॥ १२.२.१९ ॥
Una vez, vagando solo cerca del ermitaño al borde del océano, con espada y arco en mano, el hijo del auriga andaba por allí.
12.2.20
सोऽग्निहोत्रप्रसक्तस्य कस्यचिद्ब्रह्मवादिनः ।
जघानाज्ञानतः पार्थ होमधेनुं यदृच्छया ॥ १२.२.२० ॥
¡Oh Pārtha! Él, por ignorancia y por casualidad, mató la vaca de los sacrificios de cierto brahmán, versado en el Veda, entregado a la ofrenda del fuego.
12.2.21
तदज्ञानकृतं मत्वा ब्राह्मणाय न्यवेदयत् ।
कर्णः प्रसादयंश्चैनमिदमित्यब्रवीद्वचः ॥ १२.२.२१ ॥
Creyendo que había sido hecho por ignorancia, Karṇa informó el asunto al brahmán y, procurando apaciguarlo, pronunció estas palabras.
12.2.22
अबुद्धिपूर्वं भगवन्धेनुरेषा हता तव ।
मया तत्र प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनः ॥ १२.२.२२ ॥
Señor, esta vaca vuestra fue muerta por mí, no a sabiendas. Sed bondadoso conmigo, decía una y otra vez.
12.2.23
तं स विप्रोऽब्रवीत्क्रुद्धो वाचा निर्भर्त्सयन्निव ।
दुराचार वधार्हस्त्वं फलं प्राप्स्यसि दुर्मते ॥ १२.२.२३ ॥
Furioso, el brahmán le habló como si lo reprendiera con palabras: '¡Malvado, mereces la muerte! ¡Necio, recibirás la consecuencia!'
12.2.24
येन विस्पर्धसे नित्यं यदर्थं घटसेऽनिशम् ।
युध्यतस्तेन ते पाप भूमिश्चक्रं ग्रसिष्यति ॥ १२.२.२४ ॥
¡Oh pecador! Con aquel con quien compites siempre y por quien te afanas noche y día, mientras combates, la tierra tragará la rueda de tu carro.
12.2.25
ततश्चक्रे महीग्रस्ते मूर्धानं ते विचेष्टतः ।
पातयिष्यति विक्रम्य शत्रुर्गच्छ नराधम ॥ १२.२.२५ ॥
Entonces, con la rueda atrapada por la tierra, tu cabeza, mientras luchas, será derribada por tu enemigo con fuerza. Vete, el más vil de los hombres.
12.2.26
यथेयं गौर्हता मूढ प्रमत्तस्य त्वया मम ।
प्रमत्तस्यैव मे वाचा शिरस्ते पातयिष्यति ॥ १२.२.२६ ॥
Así como tú, necio, mataste descuidadamente esta mi vaca, así por mi palabra descuidada caerá tu cabeza.
12.2.27
शप्तः प्रसादयामास कर्णस्तं द्विजसत्तमम् ।
गोभिर्धनैश्च रत्नैश्च स चैनं पुनरब्रवीत् ॥ १२.२.२७ ॥
Karṇa, maldecido, intentó aplacar a aquel mejor de los brahmanes con vacas, riquezas y joyas; y él volvió a hablarle.
12.2.28
नेदमव्याहृतं कुर्याद्ब्रह्मलोकेऽपि केवलम् ।
गच्छ वा तिष्ठ वा यद्वा कार्यं यत्तत्समाचर ॥ १२.२.२८ ॥
No se debe hacer vana esta palabra pronunciada, ni siquiera en el mundo de Brahmā, a solas. Ve o quédate, o haz lo que sea tu deber.
12.2.29
इत्युक्तो ब्राह्मणेनाथ कर्णो दैन्यादधोमुखः ।
राममभ्यागमद्भीतस्तदेव मनसा स्मरन् ॥ १२.२.२९ ॥
Así hablado por el brahmán, Karṇa, abatido por la humillación y temeroso, se acercó a Rāma, recordando solo eso en su mente.