മഹാഭാരതം · അധ്യായം 12.2
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.2.1
स एवमुक्तस्तु तदा नारदो वदतांवरः ।
कथयामास तत्सर्वं यथा शप्तः स सूतजः ॥ १२.२.१ ॥
ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ, വാഗ്മികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ നാരദൻ ആ സൂതപുത്രൻ എങ്ങനെ ശപിക്കപ്പെട്ടു എന്നത് എല്ലാം പറഞ്ഞു.
12.2.2
एवमेतन्महाबाहो यथा वदसि भारत ।
न कर्णार्जुनयोः किंचिदविषह्यं भवेद्रणे ॥ १२.२.२ ॥
ഹേ മഹാബാഹോ ഭാരതാ, നീ പറയുന്നതുപോലെ തന്നെയാണിത്; യുദ്ധത്തിൽ കർണാർജുനന്മാർക്കിടയിൽ ഒന്നും അസഹനീയമാകില്ല.
12.2.3
गुह्यमेतत्तु देवानां कथयिष्यामि ते नृप ।
तन्निबोध महाबाहो यथावृत्तमिदं पुरा ॥ १२.२.३ ॥
ഹേ രാജാവേ, ദേവന്മാരുടെ ഈ രഹസ്യം ഞാൻ നിന്നോട് പറയാം; ഹേ മഹാബാഹോ, പണ്ട് ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചുവെന്ന് കേൾക്കുക.
12.2.4
क्षत्रं स्वर्गं कथं गच्छेच्छस्त्रपूतमिति प्रभो ।
संघर्षजननस्तस्मात्कन्यागर्भो विसर्जितः ॥ १२.२.४ ॥
ഹേ പ്രഭോ, ആയുധങ്ങളാൽ പവിത്രനായ ക്ഷത്രിയൻ എങ്ങനെ സ്വർഗത്തിൽ പോകും? അതിനാൽ സംഘർഷത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ച, കന്യയുടെ ഗർഭം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു.
12.2.5
स बालस्तेजसा युक्तः सूतपुत्रत्वमागतः ।
चकाराङ्गिरसां श्रेष्ठे धनुर्वेदं गुरौ तव ॥ १२.२.५ ॥
ആ ബാലൻ തേജസ്സോടെ കൂടിയവനായി സൂതപുത്രനായി മാറി; നിന്റെ ശ്രേഷ്ഠ ആംഗിരസ ഗുരുവിൽ നിന്ന് അവൻ ധനുർവേദം പഠിച്ചു.
12.2.6
स बलं भीमसेनस्य फल्गुनस्यास्त्रलाघवम् ।
बुद्धिं च तव राजेन्द्र यमयोर्विनयं तथा ॥ १२.२.६ ॥
അവൻ ഭീമസേനന്റെ ബലവും, ഫല്ഗുനന്റെ (അർജുനന്റെ) അസ്ത്രലാഘവവും, ഹേ രാജേന്ദ്രാ, നിന്റെ ബുദ്ധിയും, യമളരുടെ (നകുല-സഹദേവരുടെ) വിനയവും അറിഞ്ഞിരുന്നു.
12.2.7
सख्यं च वासुदेवेन बाल्ये गाण्डीवधन्वनः ।
राजानामनुरागं च चिन्तयानो व्यदह्यत ॥ १२.२.७ ॥
ബാല്യത്തിൽ ഗാണ്ഡീവധന്വാവ് (അർജുനൻ) വാസുദേവനോടു പുലർത്തിയ സൗഹൃദവും രാജാക്കന്മാരോടുള്ള അനുരാഗവും ഓർത്ത് അവൻ ഉള്ളിൽ വെന്തുരുകി.
12.2.8
स सख्यमगमद्बाल्ये राज्ञा दुर्योधनेन च ।
युष्माभिर्नित्यसंघृष्टो दैवाच्चापि स्वभावतः ॥ १२.२.८ ॥
ബാല്യത്തിൽ അവൻ രാജാവായ ദുര്യോധനനോടു സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു. വിധിവശാലും സ്വഭാവത്താലും അവൻ നിങ്ങളോടു നിരന്തരം ഏറ്റുമുട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
12.2.9
विद्याधिकमथालक्ष्य धनुर्वेदे धनञ्जयम् ।
द्रोणं रहस्युपागम्य कर्णो वचनमब्रवीत् ॥ १२.२.९ ॥
ധനുർവേദത്തിൽ ധനഞ്ജയൻ (അർജുനൻ) വിദ്യയിൽ മികച്ചവനാണെന്ന് കണ്ട കർണൻ, ഏകാന്തത്തിൽ ദ്രോണരെ സമീപിച്ച് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
12.2.10
ब्रह्मास्त्रं वेत्तुमिच्छामि सरहस्यनिवर्तनम् ।
अर्जुनेन समो युद्धे भवेयमिति मे मतिः ॥ १२.२.१० ॥
ബ്രഹ്മാസ്ത്രവും അതിനെ പിൻവലിക്കുന്ന രഹസ്യവും അറിയാൻ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നു; യുദ്ധത്തിൽ അർജുനനു സമനാകണം എന്നതാണ് എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം.
12.2.11
समः पुत्रेषु च स्नेहः शिष्येषु च तव ध्रुवम् ।
त्वत्प्रसादान्न मा ब्रूयुरकृतास्त्रं विचक्षणाः ॥ १२.२.११ ॥
നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം പുത്രന്മാരിലും ശിഷ്യന്മാരിലും തീർച്ചയായും സമമാണ്. നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ വിവേകികൾ എന്നെ അസ്ത്രവിദ്യയറിയാത്തവനെന്നു പറയരുത്.
12.2.12
द्रोणस्तथोक्तः कर्णेन सापेक्षः फल्गुनं प्रति ।
दौरात्म्यं चैव कर्णस्य विदित्वा तमुवाच ह ॥ १२.२.१२ ॥
കർണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഫൽഗുനനോട് (അർജുനനോട്) പക്ഷപാതമുണ്ടായിരുന്ന ദ്രോണർ കർണന്റെ ദുഷ്ടത മനസ്സിലാക്കി അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
12.2.13
ब्रह्मास्त्रं ब्राह्मणो विद्याद्यथावच्चरितव्रतः ।
क्षत्रियो वा तपस्वी यो नान्यो विद्यात्कथंचन ॥ १२.२.१३ ॥
വ്രതങ്ങൾ യഥാവിധി അനുഷ്ഠിച്ച ബ്രാഹ്മണനോ, തപസ്സനുഷ്ഠിക്കുന്ന ക്ഷത്രിയനോ മാത്രമേ ബ്രഹ്മാസ്ത്രം അറിയാവൂ; മറ്റാരും ഒരു വിധത്തിലും അറിയരുത്.
12.2.14
इत्युक्तोऽङ्गिरसां श्रेष्ठमामन्त्र्य प्रतिपूज्य च ।
जगाम सहसा राजन्महेन्द्रं पर्वतं प्रति ॥ १२.२.१४ ॥
ഇങ്ങനെ പറയപ്പെട്ടവൻ, അംഗിരസ്സുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനോട് യാത്ര ചോദിച്ച്, ആദരിച്ച്, രാജാവേ, ഉടനെ മഹേന്ദ്രപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.
12.2.15
स तु राममुपागम्य शिरसाऽभिप्रणम्य च ।
ब्राह्मणो भार्गवोऽस्मीति गौरवेणाभ्यवन्दत ॥ १२.२.१५ ॥
അവൻ രാമനെ സമീപിച്ച്, ശിരസ്സു കുനിച്ച് വന്ദിച്ച്, "ഞാൻ ഭാർഗവ ബ്രാഹ്മണനാണ്" എന്നു പറഞ്ഞ് ബഹുമാനത്തോടെ വണങ്ങി.
12.2.16
रामस्तं प्रतिजग्राह पृष्ट्वा गोत्रादि सर्वशः ।
उष्यतां स्वागतं चेति प्रीतिमांश्चाभवद्भृशम् ॥ १२.२.१६ ॥
രാമൻ അവനെ സ്വീകരിച്ചു, ഗോത്രം മുതലായവയെല്ലാം ചോദിച്ചറിഞ്ഞ്, "ഇവിടെ താമസിക്കുക, സ്വാഗതം" എന്നു പറഞ്ഞ് അത്യധികം സന്തോഷിച്ചു.
12.2.17
तत्र कर्णस्य वसतो महेन्द्रे स्वर्गसंमिते ।
गन्धर्वै राक्षसैर्यक्षैर्देवैश्चासीत्समागमः ॥ १२.२.१७ ॥
അവിടെ, സ്വർഗ്ഗതുല്യമായ മഹേന്ദ്രപർവതത്തിൽ കർണ്ണൻ വസിക്കുമ്പോൾ, ഗന്ധർവന്മാരും രാക്ഷസന്മാരും യക്ഷന്മാരും ദേവന്മാരും ഒത്തുചേർന്നു.
12.2.18
स तत्रेष्वस्त्रमकरोद्भृगुश्रेष्ठाद्यथाविधि ।
प्रियश्चाभवदत्यर्थं देवदानवरक्षसाम् ॥ १२.२.१८ ॥
അവിടെ അവൻ ഭൃഗുശ്രേഷ്ഠനിൽ നിന്ന് യഥാവിധി അസ്ത്രവിദ്യ അഭ്യസിച്ചു; ദേവന്മാർക്കും ദാനവന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും അത്യന്തം പ്രിയനായി.
12.2.19
स कदाचित्समुद्रान्ते विचरन्नाश्रमान्तिके ।
एकः खङ्गधनुष्पाणिः परिचक्राम सूतजः ॥ १२.२.१९ ॥
ഒരിക്കൽ സമുദ്രതീരത്ത്, ആശ്രമത്തിന് സമീപം സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, ഒറ്റയ്ക്ക്, കയ്യിൽ വാളും വില്ലും പിടിച്ച്, സൂതപുത്രൻ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
12.2.20
सोऽग्निहोत्रप्रसक्तस्य कस्यचिद्ब्रह्मवादिनः ।
जघानाज्ञानतः पार्थ होमधेनुं यदृच्छया ॥ १२.२.२० ॥
പാർത്ഥാ! അഗ്നിഹോത്രത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ഒരു ബ്രഹ്മവാദിയായ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഹോമധേനുവിനെ അവൻ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടും യാദൃച്ഛികമായും കൊന്നു.
12.2.21
तदज्ञानकृतं मत्वा ब्राह्मणाय न्यवेदयत् ।
कर्णः प्रसादयंश्चैनमिदमित्यब्रवीद्वचः ॥ १२.२.२१ ॥
അത് അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടു ചെയ്തതാണെന്നു കരുതി, കർണൻ ആ വിവരം ബ്രാഹ്മണനെ അറിയിച്ചു; അവനെ പ്രസാദിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
12.2.22
अबुद्धिपूर्वं भगवन्धेनुरेषा हता तव ।
मया तत्र प्रसादं मे कुरुष्वेति पुनः पुनः ॥ १२.२.२२ ॥
ഭഗവാനേ! അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ല; അങ്ങയുടെ ഈ ധേനുവിനെ ഞാൻ കൊന്നുപോയി. എന്നോട് പ്രസാദിക്കണമേ എന്ന് അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും അപേക്ഷിച്ചു.
12.2.23
तं स विप्रोऽब्रवीत्क्रुद्धो वाचा निर्भर्त्सयन्निव ।
दुराचार वधार्हस्त्वं फलं प्राप्स्यसि दुर्मते ॥ १२.२.२३ ॥
കോപിച്ച ആ ബ്രാഹ്മണൻ, വാക്കുകൾകൊണ്ട് അവനെ ശാസിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു: ദുരാചാരീ! നീ വധാർഹനാണ്; ദുർബുദ്ധേ! ഇതിന്റെ ഫലം നീ അനുഭവിക്കും.
12.2.24
येन विस्पर्धसे नित्यं यदर्थं घटसेऽनिशम् ।
युध्यतस्तेन ते पाप भूमिश्चक्रं ग्रसिष्यति ॥ १२.२.२४ ॥
നീ ആരോടൊപ്പം നിത്യവും മത്സരിക്കുന്നുവോ, ഏതിനുവേണ്ടി രാപ്പകൽ പരിശ്രമിക്കുന്നുവോ, ഹേ പാപീ! യുദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ അവൻമൂലം ഭൂമി നിന്റെ രഥചക്രത്തെ വിഴുങ്ങും.
12.2.25
ततश्चक्रे महीग्रस्ते मूर्धानं ते विचेष्टतः ।
पातयिष्यति विक्रम्य शत्रुर्गच्छ नराधम ॥ १२.२.२५ ॥
അപ്പോൾ ഭൂമി പിടിച്ച ചക്രത്താൽ, പോരാടുന്ന നിന്റെ ശിരസ്സ് ശത്രു ബലമായി വീഴ്ത്തും. പോകൂ, നരാധമാ.
12.2.26
यथेयं गौर्हता मूढ प्रमत्तस्य त्वया मम ।
प्रमत्तस्यैव मे वाचा शिरस्ते पातयिष्यति ॥ १२.२.२६ ॥
ഹേ മൂഢാ, നീ അശ്രദ്ധയോടെ എന്റെ ഈ പശുവിനെ കൊന്നതുപോലെ, അശ്രദ്ധനായ ഞാൻ പറയുന്ന വാക്കാൽ നിന്റെ ശിരസ്സ് വീഴും.
12.2.27
शप्तः प्रसादयामास कर्णस्तं द्विजसत्तमम् ।
गोभिर्धनैश्च रत्नैश्च स चैनं पुनरब्रवीत् ॥ १२.२.२७ ॥
ശപിക്കപ്പെട്ട കർണൻ ആ ശ്രേഷ്ഠനായ ബ്രാഹ്മണനെ പശുക്കളാലും സമ്പത്താലും രത്നങ്ങളാലും പ്രസാദിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അദ്ദേഹം വീണ്ടും അവനോട് പറഞ്ഞു.
12.2.28
नेदमव्याहृतं कुर्याद्ब्रह्मलोकेऽपि केवलम् ।
गच्छ वा तिष्ठ वा यद्वा कार्यं यत्तत्समाचर ॥ १२.२.२८ ॥
പറഞ്ഞ വാക്ക് വ്യർത്ഥമാക്കരുത്, ബ്രഹ്മലോകത്തിൽ പോലും കേവലം. പോകൂ അല്ലെങ്കിൽ നിൽക്കൂ, അല്ലെങ്കിൽ ഏതു കർമ്മമോ അതു ചെയ്യൂ.
12.2.29
इत्युक्तो ब्राह्मणेनाथ कर्णो दैन्यादधोमुखः ।
राममभ्यागमद्भीतस्तदेव मनसा स्मरन् ॥ १२.२.२९ ॥
ബ്രാഹ്മണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കർണൻ ദൈന്യത്താൽ തലതാഴ്ത്തി, ഭയന്ന്, അതുതന്നെ മനസ്സിൽ ഓർത്തുകൊണ്ട് രാമന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.