Mahābhārata · Adhyāya 12.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.202.1
यथा व्यक्तमिदं शेते स्वप्ने चरति चेतनम् ।
ज्ञानमिन्द्रियसंयुक्तं तद्वत्प्रेत्य भवाभवौ ॥ १२.२०२.१ ॥
So wie dieses offenkundig schläft und das Bewusstsein im Traum umherschweift, so verbleibt das mit den Sinnen verbundene Wissen nach dem Tod im Sein und Nichtsein.
12.202.2
यथाऽम्भसि प्रसन्ने तु रूपं पश्यति चक्षुषा ।
तद्वत्प्रसन्नेन्द्रियवाञ्ज्ञेयं ज्ञानेन पश्यति ॥ १२.२०२.२ ॥
Wie man in klarem Wasser mit dem Auge eine Gestalt sieht, so sieht der, dessen Sinne heiter sind, das Erkennbare durch das Wissen.
12.202.3
स एव लुलिते तस्मिन्यथा रूपं न पश्यति ।
तथेन्द्रियाकुलीभावे ज्ञेयं ज्ञाने न पश्यति ॥ १२.२०२.३ ॥
Wenn dasselbe Wasser aufgewühlt ist, sieht man darin keine Gestalt; so sieht man, wenn die Sinne verwirrt sind, das Erkennbare im Wissen nicht.
12.202.4
अबुद्धिरज्ञानकृता अबुद्ध्या दूष्यते मनः ।
दुष्टस्य मनसः पञ्च संप्रदुष्यन्ति मानसाः ॥ १२.२०२.४ ॥
Die aus Unwissenheit entstandene Unklugheit verunreinigt den Geist; ist der Geist verunreinigt, so werden seine fünf geistigen Fähigkeiten vollständig verunreinigt.
12.202.5
अज्ञानतृप्तो विषयेष्ववगाढो न पश्यति ।
स दृष्ट्वैव तु पूतात्मा विषयेभ्यो निवर्तते ॥ १२.२०२.५ ॥
Wer mit Unwissenheit gesättigt und in die Sinnesobjekte versunken ist, sieht nicht; der reinen Seele aber wendet sich, nachdem sie es gesehen hat, von den Sinnesobjekten ab.
12.202.6
तर्षच्छेदो न भवति पुरुषस्येह कल्मषात् ।
निवर्तते तदा तर्षः पापमन्तर्गतं यदा ॥ १२.२०२.६ ॥
Hier in dieser Welt tritt das Abschneiden des Verlangens eines Menschen nicht ein, solange die Sünde bleibt; das Verlangen hört erst auf, wenn die innere Sünde aufgehört hat.
12.202.7
अन्तर्गतेन पापेन दह्यमानेन चेतसा ।
शुभाशुभविकारेण न स भूयोऽभिजायते ॥ १२.२०२.७ ॥
Mit einem vom verborgenen Sünde brennenden Geist, gestört durch die Regungen von Gut und Böse, wird er nicht wieder geboren.
12.202.8
विषयेषु तु संसर्गाच्छाश्वतस्य तु संश्रयात् ।
मनसा चान्यथा काड्क्षन्परं न प्रतिपद्यते ॥ १२.२०२.८ ॥
Durch den Umgang mit den Sinnesobjekten und weil er nicht im Ewigen Zuflucht sucht, begehrt er im Geist anderes und erreicht das Höchste nicht.
12.202.9
ज्ञानमुत्पद्यते पुंसां क्षयात्पापस्य कर्मणः ।
अथादर्शतलप्रख्ये पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १२.२०२.९ ॥
Erkenntnis entsteht im Menschen, wenn die sündhafte Tat vernichtet ist; dann sieht er, wie die Fläche eines Spiegels, das Selbst im Selbst.
12.202.10
प्रसृतैरिन्द्रियैर्दुःखी तैरेव नियतैः सुखी ।
तस्मादिन्द्रियचोरेभ्यो यच्छेदात्मानमात्मना ॥ १२.२०२.१० ॥
Unglücklich durch die zerstreuten Sinne, glücklich durch eben diese, wenn sie gezügelt sind; darum soll man sich selbst durch sich selbst zügeln vor den Dieben, den Sinnen.
12.202.11
इन्द्रियेभ्यो मनः पूर्वं बुद्धिः परतरा ततः ।
बुद्धेः परतरं ज्ञानं ज्ञानात्परतरं परम् ॥ १२.२०२.११ ॥
Über den Sinnen steht der Geist; über dem Geist die Vernunft; über der Vernunft die Erkenntnis; über der Erkenntnis das Höchste.
12.202.12
अव्यक्तात्प्रसृतं ज्ञानं ततो बुद्धिस्ततो मनः ।
मनः श्रोत्रादिभिर्युक्तं शब्दादीन्साधु पश्यति ॥ १२.२०२.१२ ॥
Aus dem Unoffenbaren entspringt die Erkenntnis; dann die Vernunft, dann der Geist. Der Geist, mit Gehör und den übrigen Sinnen verbunden, nimmt Töne und das Übrige richtig wahr.
12.202.13
यस्तांस्त्यजति शब्दादीन्सर्वाश्च व्यक्तयस्तथा ।
प्रसृतानीन्द्रियाण्येव प्रतिसंहरति कूर्मवत्।
विमुञ्चत्याकृतिग्रामांस्तान्मुक्त्वाऽमृतमश्नुते ॥ १२.२०२.१३ ॥
Wer Klang und die übrigen Objekte sowie alle ihre manifesten Formen aufgibt und die ausgebreiteten Sinne wie eine Schildkröte zurückzieht, löst sich von dieser Schar der Gestalten und erlangt die Unsterblichkeit.
12.202.14
उद्यन्हि सविता यद्वत्सृजते रश्मिमण्डलम् ।
दृश्यते मण्डलं तस्य न च दृश्येत मण्डली।
तद्वद्देहस्तु संदृश्य आत्माऽदृश्यः परः सदा ॥ १२.२०२.१४ ॥
So wie die aufgehende Sonne ihre Strahlenscheibe aussendet und die Scheibe gesehen wird, ihr Träger aber nicht gesehen wird, so ist der Körper sichtbar, während das höchste Selbst stets unsichtbar ist.
12.202.15
ग्रस्तं ह्युद्गिरते नित्यमुद्गीथं वेत्ति नित्यशः ।
बाल्ये रथाभ्यां योगेन तत्वज्ञानं तु संमतम् ॥ १२.२०२.१५ ॥
Wer stets das Verschlungene wieder ausspeit und das Udgītha immer kennt; in der Kindheit gilt durch Yoga, wie die beiden Räder eines Wagens, die Erkenntnis der Wirklichkeit fürwahr als richtig.
12.202.16
स एवास्तमुपागच्छंस्तदेवात्मनि यच्छति ।
आदत्ते सर्वभूतानां रसभूतं विकासवान् ॥ १२.२०२.१६ ॥
Auch indem er dem Untergang entgegengeht, zieht er eben dies in sein Selbst zurück und nimmt das Wesen aller Wesen, das die Entfaltung besitzt, in sich auf.
12.202.17
अन्तरात्मा तथा देहमाविश्येन्द्रियरश्मिभिः ।
प्राप्येन्द्रि गुणान्पञ्च सोऽस्तमावृत्त्य गच्छति।
रश्मिमण्ड हीनस्तु न चासौ नास्ति तावता ॥ १२.२०२.१७ ॥
Ebenso tritt das innere Selbst durch die Strahlen der Sinne in den Körper ein, erlangt die fünf Sinnesqualitäten und geht, untergehend, verhüllt davon. Ohne seine Strahlenscheibe ist es in diesem Maße nicht, und es ist auch nicht in dem Sinne.
12.202.18
प्रणीतं कर्मणा मार्गं नीयमानः पुनः पुनः ।
प्राप्नोत्ययं कर्मफलं प्रवृत्तं धर्ममाप्तवान् ॥ १२.२०२.१८ ॥
Immer wieder auf dem durch das Handeln bestimmten Pfad geführt, erlangt dieses Wesen die Frucht des Handelns; wer sich dem Dharma widmet, erlangt das Dharma.
12.202.19
विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः ।
रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥ १२.२०२.१९ ॥
Die Sinnesobjekte wenden sich von dem verkörperten Wesen ab, das sich der Nahrung enthält; selbst der Geschmack wendet sich von ihm ab, nachdem er das Höchste gesehen hat.
12.202.20
बुद्धिः कर्मगुणैर्हीना यदा मनसि वर्तते ।
तदा संपद्यते ब्रह्म तत्रैव प्रलयं गतम् ॥ १२.२०२.२० ॥
Wenn der Intellekt, frei von den Eigenschaften des Handelns, im Geist verweilt, erlangt er Brahman und löst sich eben dort auf.
12.202.21
अस्पर्शनमशृण्वानमनास्वादमदर्शनम् ।
अघ्राणमवितर्कं च सत्वं प्रविशते परम् ॥ १२.२०२.२१ ॥
Nicht berührend, nicht hörend, nicht schmeckend, nicht sehend, nicht riechend, frei von Spekulation, geht das Sattva ins Höchste ein.
12.202.22
अव्यक्तात्प्रसृतं ज्ञानं ततो बुद्धिस्ततो मनः ।
आत्मनः प्रसृता बुद्धिरव्यक्तं ज्ञानमुच्यते ॥ १२.२०२.२२ ॥
Aus dem Unmanifesten ging das Wissen hervor, daraus der Intellekt und dann der Geist; der Intellekt ging aus dem Selbst hervor, und das Unmanifeste heißt Wissen.
12.202.23
तस्माद्बुद्धिः स्मृता तज्ज्ञैर्मनस्तस्मात्ततः स्मृतम् ।
तस्मादाकृतयः पञ्च मनः परममुच्यते ॥ १२.२०२.२३ ॥
Deshalb nennen es die Kundigen Intellekt; von ihm wird der Geist überliefert. Aus ihm entstehen die fünf Gestalten, und der Geist heißt das Höchste.
12.202.24
तस्मात्परतरा बुद्धिर्ज्ञानं तस्मात्परं स्मृतम् ।
ततः सूक्ष्मस्ततो ह्यात्मा तस्मात्परतरं न च।
इन्द्रियाणि निरीक्षन्ते मनसैतानि सर्वशः ॥ १२.२०२.२४ ॥
Darüber hinaus ist der Intellekt höher; darüber hinaus gilt das Wissen als das Höchste. Darüber ist das Feine, und darüber gewiss das Selbst; nichts ist höher als dies. Die Sinne betrachten all dies vollständig durch den Geist.
12.202.25
मनस्याकृतयो मग्ना मनस्त्वभिगतं मतिम् ।
मतिस्त्वभिगता ज्ञानं ज्ञानं चाभिगतं महत् ॥ १२.२०२.२५ ॥
Die Gestalten versinken im Geist; der Geist gelangt zum Intellekt. Der Intellekt gelangt zum Wissen, und das Wissen gelangt zum Großen.
12.202.26
नेन्द्रियैर्मनसः सिद्धिर्न बुद्धिं बुध्यते मनः ।
न बुद्धिर्बुध्यतेऽव्यक्तं सूक्ष्मं त्वेतानि पश्यति ॥ १२.२०२.२६ ॥
Durch die Sinne wird der Geist nicht vollendet, und der Geist erkennt den Intellekt nicht. Der Intellekt erkennt das Unoffenbare nicht; das Feine aber sehen diese.