மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.202
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.202.1
यथा व्यक्तमिदं शेते स्वप्ने चरति चेतनम् ।
ज्ञानमिन्द्रियसंयुक्तं तद्वत्प्रेत्य भवाभवौ ॥ १२.२०२.१ ॥
இது தெளிவாகத் தூங்குவது போலவும், கனவில் உணர்வு அலைவது போலவும், புலன்களுடன் கூடிய அறிவு இறந்த பின் இருப்பும் இன்மையுமாக அதுபோலவே இருக்கிறது.
12.202.2
यथाऽम्भसि प्रसन्ने तु रूपं पश्यति चक्षुषा ।
तद्वत्प्रसन्नेन्द्रियवाञ्ज्ञेयं ज्ञानेन पश्यति ॥ १२.२०२.२ ॥
தெளிந்த நீரில் கண்ணால் உருவத்தைக் காண்பது போல, புலன்கள் தெளிந்தவன் அறிவால் அறியத்தக்கதைக் காண்கிறான்.
12.202.3
स एव लुलिते तस्मिन्यथा रूपं न पश्यति ।
तथेन्द्रियाकुलीभावे ज्ञेयं ज्ञाने न पश्यति ॥ १२.२०२.३ ॥
அதே நீர் கலங்கும்போது அதில் உருவத்தைக் காண முடியாது போல, புலன்கள் கலங்கும்போது அறிவில் அறியத்தக்கதைக் காண முடிவதில்லை.
12.202.4
अबुद्धिरज्ञानकृता अबुद्ध्या दूष्यते मनः ।
दुष्टस्य मनसः पञ्च संप्रदुष्यन्ति मानसाः ॥ १२.२०२.४ ॥
அறியாமையால் உண்டாகும் அறிவின்மை, அறிவின்மையால் மனம் கறைபடுகிறது; கறைபட்ட மனத்தின் ஐந்து மனநிலைகளும் முழுவதும் கறைபடுகின்றன.
12.202.5
अज्ञानतृप्तो विषयेष्ववगाढो न पश्यति ।
स दृष्ट्वैव तु पूतात्मा विषयेभ्यो निवर्तते ॥ १२.२०२.५ ॥
அறியாமையில் நிறைவடைந்து புலனின்பங்களில் மூழ்கியவன் காண்பதில்லை; ஆனால் அதைக் கண்ட தூய உள்ளம் கொண்டவன் புலன்பொருள்களிலிருந்து விலகுகிறான்.
12.202.6
तर्षच्छेदो न भवति पुरुषस्येह कल्मषात् ।
निवर्तते तदा तर्षः पापमन्तर्गतं यदा ॥ १२.२०२.६ ॥
இங்கே மனிதனின் தாகம் அறுபடுவது பாவத்தினால் இல்லை; உள்ளே இருக்கும் பாவம் விலகும்போதுதான் தாகம் நிவர்த்தியாகிறது.
12.202.7
अन्तर्गतेन पापेन दह्यमानेन चेतसा ।
शुभाशुभविकारेण न स भूयोऽभिजायते ॥ १२.२०२.७ ॥
உள்ளே மறைந்த பாவத்தால் எரியும் மனத்தால், நன்மை தீமை என்ற கலக்கத்தால், அவன் மீண்டும் பிறப்பதில்லை.
12.202.8
विषयेषु तु संसर्गाच्छाश्वतस्य तु संश्रयात् ।
मनसा चान्यथा काड्क्षन्परं न प्रतिपद्यते ॥ १२.२०२.८ ॥
புலன்பொருட்களின் தொடர்பாலும், நிலைத்ததைச் சார்ந்திராமையாலும், மனத்தால் வேறு விதமாக விரும்புபவன் உயர்ந்ததை அடைவதில்லை.
12.202.9
ज्ञानमुत्पद्यते पुंसां क्षयात्पापस्य कर्मणः ।
अथादर्शतलप्रख्ये पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १२.२०२.९ ॥
பாவ வினையின் அழிவால் மனிதர்களுக்கு ஞானம் தோன்றுகிறது; பின்னர் கண்ணாடித் தளம் போல, தன்னுள் ஆன்மாவைக் காண்கிறான்.
12.202.10
प्रसृतैरिन्द्रियैर्दुःखी तैरेव नियतैः सुखी ।
तस्मादिन्द्रियचोरेभ्यो यच्छेदात्मानमात्मना ॥ १२.२०२.१० ॥
சிதறிய புலன்களால் துன்புறுகிறான்; அவற்றையே அடக்கியதால் மகிழ்கிறான்; ஆகவே புலன் என்ற திருடர்களிடமிருந்து தன்னைத் தானே அடக்க வேண்டும்.
12.202.11
इन्द्रियेभ्यो मनः पूर्वं बुद्धिः परतरा ततः ।
बुद्धेः परतरं ज्ञानं ज्ञानात्परतरं परम् ॥ १२.२०२.११ ॥
புலன்களைவிட முன்னர் மனம்; அதைவிட உயர்ந்தது புத்தி; புத்தியைவிட உயர்ந்தது ஞானம்; ஞானத்தைவிட உயர்ந்தது பரம்.
12.202.12
अव्यक्तात्प्रसृतं ज्ञानं ततो बुद्धिस्ततो मनः ।
मनः श्रोत्रादिभिर्युक्तं शब्दादीन्साधु पश्यति ॥ १२.२०२.१२ ॥
அவ்யக்தத்திலிருந்து ஞானம் வெளிப்படுகிறது; பின்னர் புத்தி; பின்னர் மனம். செவி முதலிய புலன்களுடன் கூடிய மனம் ஒலி முதலியவற்றை நன்றாகக் காண்கிறது.
12.202.13
यस्तांस्त्यजति शब्दादीन्सर्वाश्च व्यक्तयस्तथा ।
प्रसृतानीन्द्रियाण्येव प्रतिसंहरति कूर्मवत्।
विमुञ्चत्याकृतिग्रामांस्तान्मुक्त्वाऽमृतमश्नुते ॥ १२.२०२.१३ ॥
ஒலி முதலிய அனைத்துப் புலன்களையும், அவற்றின் வெளிப்பட்ட வடிவங்களையும் எவன் விடுகிறானோ, விரிந்த புலன்களை ஆமை போலச் சுருக்கிக் கொள்கிறானோ, அவன் அந்த வடிவங்களின் கூட்டத்தை விட்டு அமிர்தத்தை அடைகிறான்.
12.202.14
उद्यन्हि सविता यद्वत्सृजते रश्मिमण्डलम् ।
दृश्यते मण्डलं तस्य न च दृश्येत मण्डली।
तद्वद्देहस्तु संदृश्य आत्माऽदृश्यः परः सदा ॥ १२.२०२.१४ ॥
உதிக்கும் சூரியன் தன் ஒளிக்கதிர் வட்டத்தை வெளிப்படுத்துகையில் அந்த வட்டம் காணப்படுகிறது; ஆனால் அதன் உடையவன் காணப்படுவதில்லை. அதுபோல உடல் காணப்படுகிறது, ஆனால் மேலான ஆன்மா எப்போதும் காணப்படாததாகவே இருக்கிறது.
12.202.15
ग्रस्तं ह्युद्गिरते नित्यमुद्गीथं वेत्ति नित्यशः ।
बाल्ये रथाभ्यां योगेन तत्वज्ञानं तु संमतम् ॥ १२.२०२.१५ ॥
விழுங்கியதை எப்போதும் மீண்டும் கக்குபவனும், நித்தியமாக உத்கீதத்தை அறிபவனும் ஆவான். இளமையிலேயே ரதத்தின் இரு சக்கரங்கள் போல யோகத்தினால் பெறும் தத்துவ ஞானமே உயர்வாகக் கருதப்படுகிறது.
12.202.16
स एवास्तमुपागच्छंस्तदेवात्मनि यच्छति ।
आदत्ते सर्वभूतानां रसभूतं विकासवान् ॥ १२.२०२.१६ ॥
அவனே அஸ்தமனத்தை அடைந்தாலும், அதையே தன் ஆன்மாவில் அடக்கிக் கொள்கிறான். எல்லா உயிர்களின் சாரமாகிய, விரிவுடையதை அவன் எடுத்துக்கொள்கிறான்.
12.202.17
अन्तरात्मा तथा देहमाविश्येन्द्रियरश्मिभिः ।
प्राप्येन्द्रि गुणान्पञ्च सोऽस्तमावृत्त्य गच्छति।
रश्मिमण्ड हीनस्तु न चासौ नास्ति तावता ॥ १२.२०२.१७ ॥
உள்ளுறை ஆன்மாவும் அதுபோலவே புலன்களின் ஒளிக்கதிர்களால் உடலில் புகுந்து, ஐந்து புலன் குணங்களை அடைந்து, அஸ்தமித்து மறைந்து செல்கிறான். ஒளிக்கதிர் வட்டம் இல்லாதபோது அது இல்லாமலாகிறது; அந்த அளவிலேயே அது இல்லை.
12.202.18
प्रणीतं कर्मणा मार्गं नीयमानः पुनः पुनः ।
प्राप्नोत्ययं कर्मफलं प्रवृत्तं धर्ममाप्तवान् ॥ १२.२०२.१८ ॥
செயலால் வகுக்கப்பட்ட வழியில் மீண்டும் மீண்டும் கொண்டு செல்லப்படும் இவன், செயலின் பலனை அடைகிறான்; தர்மத்தில் ஈடுபட்டவன் அதை அடைகிறான்.
12.202.19
विषया विनिवर्तन्ते निराहारस्य देहिनः ।
रसवर्जं रसोऽप्यस्य परं दृष्ट्वा निवर्तते ॥ १२.२०२.१९ ॥
உணவை விட்டவனாகிய உடலுடையவனிடமிருந்து புலன்-பொருள்கள் விலகுகின்றன; உயர்ந்ததைக் கண்டதால் சுவையும் அவனிடமிருந்து விலகுகிறது.
12.202.20
बुद्धिः कर्मगुणैर्हीना यदा मनसि वर्तते ।
तदा संपद्यते ब्रह्म तत्रैव प्रलयं गतम् ॥ १२.२०२.२० ॥
செயலின் குணங்களால் நீங்கிய புத்தி மனதில் நிலைக்கும்போது, அது பிரம்மத்தை அடைகிறது; அங்கேயே லயம் அடைகிறது.
12.202.21
अस्पर्शनमशृण्वानमनास्वादमदर्शनम् ।
अघ्राणमवितर्कं च सत्वं प्रविशते परम् ॥ १२.२०२.२१ ॥
தொடாதவனாய், கேளாதவனாய், சுவையற்றவனாய், காணாதவனாய், முகராதவனாய், தர்க்கமற்றவனாய் ஆகி, சத்துவம் உயர்ந்ததில் நுழைகிறது.
12.202.22
अव्यक्तात्प्रसृतं ज्ञानं ततो बुद्धिस्ततो मनः ।
आत्मनः प्रसृता बुद्धिरव्यक्तं ज्ञानमुच्यते ॥ १२.२०२.२२ ॥
அவ்யக்தத்திலிருந்து ஞானம் தோன்றியது; அதிலிருந்து புத்தி, பின்னர் மனம். ஆத்மாவிலிருந்து புத்தி தோன்றியது; அவ்யக்தம் ஞானம் எனப்படுகிறது.
12.202.23
तस्माद्बुद्धिः स्मृता तज्ज्ञैर्मनस्तस्मात्ततः स्मृतम् ।
तस्मादाकृतयः पञ्च मनः परममुच्यते ॥ १२.२०२.२३ ॥
ஆகையால் அதை அறிந்தவர்கள் புத்தி என்று நினைவுகூர்கின்றனர்; அதிலிருந்து மனம் நினைவுகூரப்படுகிறது. அதிலிருந்து ஐந்து ஆக்ருதிகள்; மனம் உயர்ந்தது என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.202.24
तस्मात्परतरा बुद्धिर्ज्ञानं तस्मात्परं स्मृतम् ।
ततः सूक्ष्मस्ततो ह्यात्मा तस्मात्परतरं न च।
इन्द्रियाणि निरीक्षन्ते मनसैतानि सर्वशः ॥ १२.२०२.२४ ॥
அதற்கு அப்பால் புத்தி உயர்ந்தது; அதற்கு அப்பால் ஞானமே பரமானதெனக் கருதப்படுகிறது. அதற்கு அப்பால் சூக்ஷ்மமும், பின்னர் நிச்சயமாக ஆத்மாவும் உள்ளது; அதைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை. புலன்கள் மனத்தின் மூலமாக இவற்றை எல்லா வகையிலும் காண்கின்றன.
12.202.25
मनस्याकृतयो मग्ना मनस्त्वभिगतं मतिम् ।
मतिस्त्वभिगता ज्ञानं ज्ञानं चाभिगतं महत् ॥ १२.२०२.२५ ॥
மனத்தில் வடிவங்கள் ஒடுங்குகின்றன; மனம் புத்தியை அடைகிறது. புத்தி ஞானத்தை அடைகிறது, ஞானம் மகத்தானதை அடைகிறது.
12.202.26
नेन्द्रियैर्मनसः सिद्धिर्न बुद्धिं बुध्यते मनः ।
न बुद्धिर्बुध्यतेऽव्यक्तं सूक्ष्मं त्वेतानि पश्यति ॥ १२.२०२.२६ ॥
புலன்களால் மனத்தின் சித்தி அடையப்படுவதில்லை; மனம் புத்தியை அறிவதில்லை. புத்தி அவ்யக்தத்தை அறிவதில்லை; சூக்ஷ்மத்தை இவையே பார்க்கின்றன.