Mahābhārata · Adhyāya 12.210
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.210.1
पितामह महाप्राज्ञ सर्वशास्त्रविशारद ।
प्रयाणकाले किं जप्यं मोक्षिभिस्तत्त्वचिन्तकैः ॥ १२.२१०.१ ॥
¡Abuelo, de gran sabiduría, experto en todas las escrituras! En el momento de la partida, ¿qué deben recitar quienes buscan la liberación y reflexionan sobre la verdad?
12.210.2
किंनु स्मरन्कुरुश्रेष्ठ मरणे समुपस्थिते ।
प्राप्नुयात्परमां सिद्धिं श्रोतुमिच्छामि तत्वतः ॥ १२.२१०.२ ॥
Mejor de los Kurus, ¿qué debe recordar el hombre cuando la muerte se acerca, para alcanzar la suprema perfección? Deseo oírlo en verdad.
12.210.3
त्वद्युक्तश्च हितः सूक्ष्म उक्तः प्रश्नस्त्वयाऽनघ ।
शृणुष्वावहितो राजन्नारदेन पुरा श्रुतम् ॥ १२.२१०.३ ॥
Oh sin mancha, tu pregunta es apropiada, beneficiosa y sutil. Escucha con atención, oh rey, lo que Nārada oyó en tiempos antiguos.
12.210.4
श्रीवत्साङ्कं जगद्बीजमनन्तं लोकसाक्षिणम् ।
पुरा नारायणं देवं नारदः पर्यपृच्छत ॥ १२.२१०.४ ॥
En tiempos pasados, Nārada preguntó al dios Nārāyaṇa, portador de la marca Śrīvatsa, semilla del mundo, infinito testigo de los mundos.
12.210.5
अक्षरं परमं ब्रह्म निर्गुणं तमसः परम् ।
आहुर्वैद्यं परं धाम ब्रह्मादिकमलोद्भवम् ॥ १२.२१०.५ ॥
Lo llaman el Brahman supremo e imperecedero, sin cualidades, más allá de la oscuridad, el alto lugar que puede conocerse, nacido del loto de Brahmā y de otros.
12.210.6
भगवन्भूतभव्येश श्रद्दधानैर्जितेन्द्रियैः ।
कथं भक्तैर्विचिन्त्योसि योगिभिर्मोक्षकाङ्क्षिभिः ॥ १२.२१०.६ ॥
Oh bienaventurado señor, señor de lo que fue y de lo que será, ¿cómo te contemplan los devotos fieles que han vencido sus sentidos y los yoguis que desean la liberación?
12.210.7
किंनु जप्यं जपेन्नित्यं काल्यमुत्थाय मानवः ।
स्मरेच्च म्रियमाणो वै विशेषेण महाद्युते ॥ १२.२१०.७ ॥
¿Qué debe recitar el hombre cada día al levantarse por la mañana? ¿Y qué debe recordar especialmente al morir, oh tú de gran esplendor?
12.210.8
कथं युञ्जन्समाध्यायेद्ब्रूहि तत्वं सनातनम् ॥ १२.२१०.८ ॥
¿Cómo, practicando el yoga, debe meditar en samādhi? Dime la verdad eterna.
12.210.9
श्रुत्वा च नारदोक्तं तु देवानामीश्वरः स्वयम् ।
प्रोवाच भगवान्विष्णुर्नारदं वरदः प्रभुः ॥ १२.२१०.९ ॥
Habiendo oído lo que había dicho Nārada, el propio señor de los dioses, el bienaventurado Viṣṇu, dador de dones, el soberano, habló a Nārada.
12.210.10
हन्त ते कथयिष्यामि इमां दिव्यामनुस्मृतिम् ।
यामधीत्य प्रयाणे तु मद्भावयोपपद्यते ॥ १२.२१०.१० ॥
Bien, te diré esta divina anusmṛti, por cuyo estudio se alcanza mi estado en la hora de la partida.
12.210.11
ओंकारमग्रतः कृत्वा मां नमस्कृत्य नारद ।
एकाग्रः प्रयतो भूत्वा इमं मन्त्रमुदीरयेत् ॥ १२.२१०.११ ॥
Oh Nārada, poniendo delante la sílaba oṃ, inclinándose ante mí, siendo de mente concentrada y controlado, debe recitar este mantra.
12.210.12
ओं नमो भगवते वासुदेवायेति ॥ १२.२१०.१२ ॥
Oṃ. Homenaje al bienaventurado Vāsudeva.
12.210.13
इत्युक्तो नारदः प्राह प्राञ्जलिः प्रणतः स्थितः ।
सर्वदेवेश्वरं विष्णुं सर्वात्मानं हरिं प्रभुम् ॥ १२.२१०.१३ ॥
Así interpelado, Nārada, con las palmas juntas e inclinado, habló a Viṣṇu Hari, señor de todos los dioses, el alma de todos, el Señor.
12.210.14
अव्ययं शाश्वतं देवं प्रभवं पुरुषोत्तमम् ।
प्रपद्ये प्राञ्जलिर्विष्णुमक्षरं परमं पदम् ॥ १२.२१०.१४ ॥
Me refugio con las palmas unidas en Viṣṇu, el inmutable, dios eterno, origen de todo, el Puruṣa supremo; es el imperecedero, la morada suprema.
12.210.15
पुराणं प्रभवं विष्णुमक्षयं लोकसाक्षिणम् ।
प्रपद्ये पुण्डरीकाक्षमीशं भक्तानुकम्पिनम् ॥ १२.२१०.१५ ॥
Me refugio en Viṣṇu, el antiguo, origen, inmutable, testigo de los mundos, de ojos de loto, Señor compasivo con sus devotos.
12.210.16
लोकनाथं सहस्राक्षमद्भुतं परदं पदम् ।
भगवन्तं प्रपन्नोऽस्मि भूतभव्यभवत्प्रभुम् ॥ १२.२१०.१६ ॥
Me he refugiado en el bienaventurado Señor, señor de los mundos, de mil ojos, admirable, dador de la morada suprema, señor de lo que fue, será y es.
12.210.17
स्रष्टारं सर्वलोकानामनन्तं सर्वतोमुखम् ।
पद्मनाभं हृषीकेशं प्रपद्ये सत्यमच्युतम् ॥ १२.२१०.१७ ॥
Me refugio en quien crea todos los mundos, el infinito, de rostro en todas direcciones, de ombligo de loto, señor de los sentidos, el verdadero, el infalible.
12.210.18
हिरण्यगर्भममृतं भूगर्भं परतः परम् ।
प्रभोः प्रभुमनाद्यन्तं प्रपद्ये तं रविप्रभम् ॥ १२.२१०.१८ ॥
Me refugio en él, de vientre dorado, inmortal, vientre de la tierra, más alto que lo más alto, señor de los señores, sin principio ni fin, radiante como el sol.
12.210.19
सहस्रशीर्षं पुरुषं महर्षि तत्वभावनम् ।
प्रपद्ये सूक्ष्ममचलं वरेण्यमभयप्रदम् ॥ १२.२१०.१९ ॥
Me refugio en el Varón de mil cabezas, gran vidente, origen de los principios: sutil, inmóvil, excelso, dador de intrepidez.
12.210.20
नारायणं पुराणर्षि योगात्मानं सनातनम् ।
संस्थानं सर्वतत्वानां प्रपद्ये ध्रुवमीश्वरम् ॥ १२.२१०.२० ॥
Me refugio en Nārāyaṇa, el antiguo vidente, cuyo ser es el yoga, el eterno, morada de todos los principios, el Señor inmutable.
12.210.21
यः प्रभुः सर्वभूतानां येन सर्वमिदं ततम् ।
परावरगुरुर्विष्णुः स मे देवः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२१ ॥
Que Viṣṇu, señor de todos los seres, por quien todo esto está penetrado, maestro de lo superior y lo inferior, sea propicio conmigo.
12.210.22
यस्मादुत्पद्यते ब्रह्मा पद्मयोनिः सनातनः ।
ब्रह्मयोनिर्हि विश्वात्मा स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२२ ॥
Que Viṣṇu, del que surge el eterno Brahmā nacido del loto, fuente de Brahman y alma del universo, sea propicio conmigo.
12.210.23
यः पुरा प्रलये प्राप्ते नष्टे स्थावरजङ्गमे ।
ब्रह्मादिषु प्रलीनेषु नष्टे लोकपरावरे ॥ १२.२१०.२३ ॥
Quien en tiempos pasados, cuando llegó la disolución, cuando perecieron lo inmóvil y lo móvil, cuando Brahmā y los demás se disolvieron, cuando los mundos superiores e inferiores fueron destruidos — quien (permanece)…
12.210.24
आभूतसंप्लवे चैव प्रलीनेऽप्राकृतो महान् ।
एकस्तिष्ठति विश्वात्मा स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२४ ॥
Aun cuando los seres son destruidos y todo se ha disuelto, el no material, grande, alma del universo, permanece solo — que Viṣṇu me sea propicio.
12.210.25
चतुर्भिश्च चतुर्भिश्च द्वाभ्यां पञ्चभिरेव च ।
हुयते च पुनर्द्वाभ्यां स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२५ ॥
Con cuatro y con cuatro, con dos y con cinco, y de nuevo con dos se ofrece la libación — que ese Viṣṇu me sea propicio.
12.210.26
पर्जन्यः पृथिवी सस्यं कालो धर्मः क्रियाक्रिये ।
गुणाकरः स मे बभ्रुर्वासुदेवः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२६ ॥
La nube de lluvia, la tierra, las cosechas, el tiempo, el dharma, la acción y la inacción — que ese Vāsudeva de color bermejo, fuente de las cualidades, me sea propicio.
12.210.27
अग्नीषोमार्कताराणां ब्रह्मरुद्रेन्द्रयोगिनाम् ।
यस्तेजयति तेजांसि स मे विष्णुः प्रसीदतु ॥ १२.२१०.२७ ॥
Aquel que realza el esplendor de Agni, Soma, el sol y las estrellas, y de Brahmā, Rudra, Indra y los yoguis — que ese Viṣṇu me sea propicio.
12.210.28
योगावास नमस्तुभ्यं सर्वावास वरप्रद ।
यज्ञगर्भ हिरण्याङ्गं पञ्चयज्ञ नमोस्तु ते ॥ १२.२१०.२८ ॥
Homenaje a ti, morada del yoga; morada de todo, otorgador de dones; cuyo seno es el sacrificio, de miembros dorados, señor de los cinco sacrificios — homenaje a ti.
12.210.29
चतुर्मूर्ते परं धाम लक्ष्म्यावास परार्चित ।
सर्वावास नमस्तेऽस्तु वासुदेव प्रधानकृत् ॥ १२.२१०.२९ ॥
Oh de cuatro formas, morada suprema, morada de Lakṣmī, adorado por los supremos; morada de todo, homenaje a ti. Vāsudeva, creador de lo primordial.
12.210.30
अजस्त्वनामयः पन्था ह्यमूर्तिर्विश्वमूर्तिधृत् ।
विकर्तः पञ्चकाज्ञ नमस्ते ज्ञानसागर ॥ १२.२१०.३० ॥
No nacido, libre de enfermedad, el camino, en verdad sin forma, portador de la forma universal, el destructor, señor de lo quíntuple — homenaje a ti, océano de conocimiento.
12.210.31
अव्यक्ताद्व्यक्तमुत्पन्नमव्यक्ताद्यः परोऽक्षरः ।
यस्मात्परतरं नास्ति तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३१ ॥
De lo no manifestado surgió lo manifestado. Aquel que está más allá de lo no manifestado, el Akṣara supremo, más alto que el cual no hay nada: a él me he acogido como refugio.
12.210.32
न प्रधानो न च महान्पुरुषश्चेतनो ह्यजः ।
अनयोर्यः परतरस्तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३२ ॥
No es el pradhāna ni el mahān, ni el puruṣa consciente, ni el no nacido; aquel que es superior a estos dos: a él me he acogido como refugio.
12.210.33
चिन्तयन्तो हि यं नित्यं ब्रह्मेशानादयः प्रभुम् ।
निश्चयं नाधिगच्छन्ति तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३३ ॥
Brahmā, Īśāna y los demás, meditando siempre en el Señor, no alcanzan la certeza: a él me he acogido como refugio.
12.210.34
जितेन्द्रिया महात्मानो ज्ञानध्यानपरायणाः ।
यं प्राप्य न निवर्तन्ते तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३४ ॥
Los magnánimos, que han vencido sus sentidos y se dedican al conocimiento y la meditación, no regresan una vez que lo alcanzan: a él me he acogido como refugio.
12.210.35
एकांशेन जगत्सर्वमवष्टभ्य विभुः स्थितः ।
अग्राह्यं निर्गुणं नित्यं तमस्मि शरणं गतः ॥ १२.२१०.३५ ॥
Con una sola parte de sí mismo abarca y sostiene todo el mundo; el señor omnipresente que permanece, inaprensible, sin cualidades, eterno: a él me he acogido como refugio.
12.210.36
सोमार्काग्निमयं तेजो या च तारमयी द्युतिः ।
दिवि संजायते योऽयं स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३६ ॥
El resplandor hecho de luna, sol y fuego, y el brillo hecho de estrellas que surge en el cielo: que ese magnánimo se muestre propicio.
12.210.37
गुणादिर्निर्गुणश्चाद्यो लक्ष्मीवांश्चेतनो ह्यजः ।
सूक्ष्मः सर्वगतो योगी स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३७ ॥
Origen de las cualidades y sin cualidades, el primordial, poseedor de esplendor, consciente y ciertamente no nacido, sutil, omnipresente, el yogui: que ese gran espíritu se muestre propicio.
12.210.38
साङ्ख्ययोगाश्च ये चान्ये सिद्धाश्च परमर्षयः ।
यं विदित्वा विमुच्यन्ते स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३८ ॥
Los seguidores del Sāṅkhya y del Yoga, y los demás seres perfectos y grandes sabios, que al conocerlo quedan liberados: que ese gran espíritu se muestre propicio.
12.210.39
अव्यक्तः समधिष्ठाता अचिन्त्यः सदसत्परः ।
अस्थितिः प्रकृतिश्रेष्ठः स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.३९ ॥
No manifestado, el perfecto gobernante, impensable, más allá del ser y del no ser, sin residencia fija, el mejor de la naturaleza primordial: que ese gran espíritu se muestre propicio.
12.210.40
क्षेत्रज्ञः पञ्चधा भुङ्क्ते प्रकृतिं पञ्चभिर्मुखैः ।
महान्गुणांश्च यो भुङ्क्ते स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.४० ॥
El conocedor del campo disfruta de la naturaleza primordial de cinco maneras, por cinco rostros, y aquel que también disfruta del gran principio y de las cualidades: que ese gran espíritu se muestre propicio.
12.210.41
सूर्यमध्ये स्थितः सोमस्तस्य मध्ये च या स्थिता ।
भूतबाह्या च या दीप्तिः स महात्मा प्रसीदतु ॥ १२.२१०.४१ ॥
Soma, situado en medio del sol, y lo que permanece en su centro, y el resplandor exterior a los elementos: que ese gran espíritu se muestre propicio.
12.210.42
नमस्ते सर्वतः सर्वं सर्वतोक्षिशिरोमुख ।
निर्विकार नमस्तेऽस्तु साक्षी क्षेत्रध्रुवस्थितिः ॥ १२.२१०.४२ ॥
Homenaje a ti por todas partes, tú que eres todo, cuyos ojos, cabezas y rostros están en todas partes; oh inmutable, homenaje a ti — el testigo, cuya firme morada es el campo.
12.210.43
अतीन्द्रिय नमस्तुभ्यं लिङ्गैर्व्यक्तैर्न मीयसे ।
ये च त्वां नाभिजानन्ति संसारे संसरन्ति ते ॥ १२.२१०.४३ ॥
Honor a ti, que estás más allá de los sentidos. No se te mide por signos manifiestos. Quienes no te conocen vagan en saṃsāra.
12.210.44
कामक्रोधविनिर्मुक्ता रागद्वेषविवर्जिताः ।
मान्यभक्ता विजानन्ति न पुनर्भवका द्विजाः ॥ १२.२१०.४४ ॥
Libres de deseo e ira, exentos de apego y aversión, los dvijas devotos del venerado te conocen; no están sujetos al renacer.
12.210.45
एकान्तिनो हि निर्द्वन्द्वा निराशीःकर्मकारिणः ।
ज्ञानाग्निदग्धकर्माणस्त्वां विशन्ति विचिन्तकाः ॥ १२.२१०.४५ ॥
En verdad, los de mente única, libres de los pares de opuestos, que actúan sin deseo de frutos, cuyas acciones arde el fuego del conocimiento: los pensadores entran en ti.
12.210.46
अशरीरं शरीरस्थं समं सर्वेषु देहिषु ।
पुण्यपापविनिर्मुक्ता भक्तास्त्वां प्राविशन्त्युत ॥ १२.२१०.४६ ॥
Sin cuerpo, aunque morando en el cuerpo, igual en todos los seres encarnados: los devotos, libres de mérito y demérito, en verdad entran en ti.
12.210.47
अव्यक्तं बुद्ध्यहङ्कारमनोभूतेन्द्रियाणि च ।
त्वयि तानि च तेषु त्वं न तेषु त्वं न ते त्वयि ॥ १२.२१०.४७ ॥
Lo no manifiesto, el intelecto, el ego, la mente, los elementos y los sentidos: están en ti, y tú estás en ellos; tú no estás en ellos, y ellos no están en ti.
12.210.48
एकत्वान्यत्वनानात्वं ये विदुर्यान्ति ते परम् ।
समोसि सर्वभूतेषु न ते द्वेष्योस्ति न प्रियः ॥ १२.२१०.४८ ॥
Quienes conocen la unidad, la otredad y la multiplicidad alcanzan lo supremo. Eres igual entre todos los seres; para ti no hay nadie odiado, ni amado.
12.210.49
समत्वमभिकाङ्क्षेऽहं भक्त्या वै नान्यचेतसा ।
चराचरमिदं सर्वं भूतग्रामं चतुर्विधम्।
त्वया त्वय्येव तत्प्रोतं सूत्रे मणिगणा इव ॥ १२.२१०.४९ ॥
Anhelo la ecuanimidad, por la devoción, con la mente no dividida. Todo este conjunto de seres, móviles e inmóviles, de cuatro clases, ha sido ensartado por ti en ti mismo, como gemas en un hilo.
12.210.50
स्रष्टा भोक्तासि कूटस्थो ह्यतत्वं तत्वसंज्ञिकः ।
अकर्ता हेतुरचलः पृथगात्मन्यवस्थितः ॥ १२.२१०.५० ॥
Eres el creador y el disfrutador, el inmutable; lo que no es realidad se llama con el nombre de realidad. Eres el no-agente, la causa, el inmóvil, que permaneces separado en tu propio ser.
12.210.51
न ते भूतेषु संयोगो भूततत्वगुणाधिकः ।
अहङ्कारेण बुद्ध्या वा न ते योगस्त्रिभिर्गुणैः ॥ १२.२१०.५१ ॥
No tienes unión con los seres; trasciendes los elementos y sus cualidades. No tienes unión con el ego ni con el intelecto, ni con las tres cualidades.
12.210.52
न मोक्षधर्मो वा न त्वं नारम्भो जन्म वा पुनः ।
जरामरणमोक्षार्थं त्वां प्रपन्नोस्मि सर्वग ॥ १२.२१०.५२ ॥
No hay dharma de liberación, ni tú existes, ni hay comienzo, nacimiento o renacimiento. Para liberarme de la vejez y de la muerte me he refugiado en ti, oh omnipresente.
12.210.53
ईश्वरोसि जगन्नाथ ततः परम उच्यसे ।
भक्तानां यद्धितं देव तद्ध्याहि त्रिदशेश्वर ॥ १२.२१०.५३ ॥
Eres el Señor, el señor del mundo, y por eso se te llama el Supremo. Oh dios, di lo que es bueno para tus devotos, oh señor de los dioses.
12.210.54
विषयैरिन्द्रियैर्वाऽपि न मे भूयः समागमः ।
पृथिवीं यातु गन्धो वै रसं यातु जलं तथा ॥ १२.२१०.५४ ॥
Nunca más me uniré a los objetos de los sentidos ni a los sentidos. Que el olor vuelva a la tierra, y que el sabor vuelva al agua.
12.210.55
तेजो हुताशनं यातु स्पर्शो यातु च मारुतम् ।
श्रोत्रमाकाशमप्येतु मनो वैकारिकं पुनः ॥ १२.२१०.५५ ॥
Que el resplandor se funda en el fuego, el tacto en el viento, el oído en el espacio, y que la mente, nacida de la modificación, se funda de nuevo (en su origen).
12.210.56
इन्द्रियाण्यपि संयान्तु स्वासुस्वासु च योनिषु ।
पृथिवी यातु सलिलमापोग्निमनलोऽनिलम् ॥ १२.२१०.५६ ॥
Que también los sentidos se fundan, cada uno en su propio origen. Que la tierra se funda en el agua, el agua en el fuego y el fuego en el viento.
12.210.57
वायुराकाशमप्येतु मनश्चाकाश एव च ।
अहंकारं मनो यातु मोहनं सर्वदेहिनाम् ॥ १२.२१०.५७ ॥
Que el viento se funda en el espacio, y que también la mente se funda en el espacio. Que la mente se funda en el ahaṃkāra, que ciega a todos los seres encarnados.
12.210.58
अहंकारस्ततो बुद्धिं बुद्धिरव्यक्तमच्युत ॥ १२.२१०.५८ ॥
Entonces que el ahaṃkāra se funda en el buddhi, y el buddhi en el avyakta, oh Acyuta.
12.210.59
प्रधाने प्रकृतिं याते गुणसाम्ये व्यवस्थिते ।
वियोगः सर्वकरणैर्गुणैर्भूतैश्च मे भवेत् ॥ १२.२१०.५९ ॥
Cuando la naturaleza se haya fundido en la materia primordial y se establezca el equilibrio de los guṇas, que haya en mí separación de todos los instrumentos, de los guṇas y de los elementos.
12.210.60
निष्केवलं पदं तात काङ्क्षेऽहं परमं तव ।
एकीभावस्त्वया मेऽस्तु न मे जन्म भवेत्पुनः ॥ १२.२१०.६० ॥
Oh querido, anhelo tu estado supremo y absoluto. Que yo quede unido a ti, y que no haya para mí otro nacimiento.
12.210.61
त्वद्बुद्धिस्त्वद्गतप्राणस्त्वद्भक्तिस्त्वत्परायणः ।
त्वामेवाहं स्मरिष्यामि मरणे पर्युपस्थिते ॥ १२.२१०.६१ ॥
Con mi intelecto fijo en ti, mi aliento unido a ti, tu devoción y tú como mi suprema refugio, cuando la muerte se acerque, sólo te recordaré a ti.
12.210.62
पूर्वदेहकृता ये तु व्याधयः प्रविशन्तु माम् ।
अर्दयन्तु च दुःखानि ऋणं मे प्रविमुञ्चतु ॥ १२.२१०.६२ ॥
Que las enfermedades nacidas de obras hechas en cuerpos anteriores entren en mí y afligan mis sufrimientos; que mi deuda quede enteramente saldada.
12.210.63
अनुध्यातोऽसि देवेश न मे जन्म भवेत्पुनः ।
तस्माद्ब्रवीमि कर्माणि ऋणं मे न भवेदिति ॥ १२.२१०.६३ ॥
Oh señor de los dioses, tú eres el contemplado; que para mí no haya nuevo nacimiento. Por eso digo: que mis acciones no sean una deuda para mí.
12.210.64
नोपतिष्ठन्तु मां सर्वे व्याधयः पूर्वसंचिताः ।
अनृणो गन्तुमिच्छामि तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१०.६४ ॥
Que ninguna de las enfermedades acumuladas antes se acerque a mí; libre de deuda, deseo ir a aquella morada suprema de Viṣṇu.
12.210.65
अहं भगवतस्तस्य मम चासौ सनातनः ।
तस्याहं न प्रणश्यासि स च मे न प्रणश्यति ॥ १२.२१०.६५ ॥
Yo pertenezco a aquel Señor, y él me pertenece; él es eterno. Yo no me pierdo para él, y él no se pierde para mí.
12.210.66
कर्मेन्द्रियामि संयम्य पञ्च बुद्धीन्द्रियाणि च ।
दशेन्द्रियाणि मनसि अहंकारे तथा मनः ॥ १२.२१०.६६ ॥
Habiendo refrenado los cinco órganos de acción y los cinco de percepción, uno debe fundir los diez sentidos en la mente, y la mente en el ego.
12.210.67
अहंकारं तथा बुद्धौ बुद्धिमात्मनि योजयेत् ।
यतबुद्धीन्द्रियः पश्येद्बुद्ध्या बुद्ध्येत्परात्पम् ॥ १२.२१०.६७ ॥
El ahaṃkāra debe fijarse igualmente en el intelecto, y el intelecto en el ser. Con los sentidos del conocimiento dominados, debe ver mediante el intelecto y conocer lo que está más allá de lo supremo.
12.210.68
ममायमिति यस्याहं येन सर्वमिदं तततम् ।
ततो बुद्धेः परं बुद्ध्वा लभते न पुनर्भवम् ॥ १२.२१०.६८ ॥
Aquel para quien 'esto es mío', para quien yo soy, y por quien todo esto está penetrado — habiendo conocido lo que está más allá del intelecto, no obtiene un nuevo nacimiento.
12.210.69
मरणे समनुप्राप्ते यश्चैवं मामनुस्मरेत् ।
अपि पापसमाचारः स याति परमां गतिम् ॥ १२.२१०.६९ ॥
Al llegar la muerte, quien así me recuerde —aunque sea de conducta pecaminosa— alcanza la meta suprema.
12.210.70
ओं नमो भगवते तस्मै देहिनां परमात्मने ।
नारायणाय भक्तानामेकनिष्ठाय शाश्वते ॥ १२.२१०.७० ॥
Oṃ. Homenaje a aquel Señor bienaventurado, el sí mismo supremo de los seres encarnados; homenaje a Nārāyaṇa, el único refugio de los devotos, el eterno.
12.210.71
इमामनुस्मृतिं दिव्यां वैष्णवीं सुसमाहितः ।
स्वपन्विबुद्धश्च पठेद्यत्र तत्र समभ्यसेत् ॥ १२.२१०.७१ ॥
Con la mente bien concentrada, debe recitar esta divina memoria vaiṣṇava, dormido y despierto, y practicarla dondequiera que esté.
12.210.72
पौर्णमास्याममावास्यां द्वादश्यां च विशेषतः ।
श्रावयेच्छ्रद्दधानांश्च मद्भक्तांश्च विशेषतः ॥ १२.२१०.७२ ॥
En el día de luna llena, en el de luna nueva, y especialmente en el duodécimo, debe hacerlo oír a los creyentes, y especialmente a mis devotos.
12.210.73
यद्यहंकारमाश्रित्य यज्ञदानतपः क्रियाः ।
कुर्वंस्तत्फलमाप्नोति पुनरावर्तनं न तु ॥ १२.२१०.७३ ॥
Si alguien, apoyándose en el egoísmo, realiza sacrificios, donaciones y austeridades, obtiene su fruto, pero no la liberación del retorno al renacimiento.
12.210.74
अभ्यर्चयन्पितॄन्देवान्पठञ्जुह्वन्यलिं ददत् ।
ज्वलन्नग्निं स्मरेद्यो मां स याति परमां गतिम् ॥ १२.२१०.७४ ॥
Quien honra a los antepasados y a los dioses, recita, ofrece libaciones, da la ofrenda con las manos juntas y me recuerda en el fuego ardiente, alcanza la meta suprema.
12.210.75
यज्ञो दानं तपश्चैव पावनानि शरीरिणाम् ।
यज्ञं दानं तपस्तस्मात्कुर्यादाशीर्विवर्जितः ॥ १२.२१०.७५ ॥
El sacrificio, la donación y la austeridad son los únicos que purifican a los seres encarnados. Por eso se deben practicar sin deseo de recompensa.
12.210.76
नम इत्येव यो ब्रूयान्मद्भक्तः श्रद्धयान्वितः ।
तस्याक्षयो भवेल्लोकः श्वपाकस्यापि नारद ॥ १२.२१०.७६ ॥
El devoto mío que, lleno de fe, solo dice 'namaḥ', tiene un mundo imperecedero, aunque sea un paria, oh Nārada.
12.210.77
किं पुनर्ये यजन्ते मां साधका विधिपूर्वकम् ।
श्रद्धावन्तो यतात्मानस्ते मां यान्ति मदाश्रिताः ॥ १२.२१०.७७ ॥
Los practicantes que me adoran según la regla, llenos de fe y dominio de sí, vienen a mí, tomando refugio en mí; ¡cuánto más, entonces!
12.210.78
कर्माण्याद्यन्तवन्तीह मद्भक्तोऽमृतमश्नुते ।
मामेव तस्माद्देवर्षे ध्याहि नित्यमतन्द्रितः।
अवाप्स्यसि ततः सिद्धिं द्रक्ष्यस्येव पदं मम ॥ १२.२१०.७८ ॥
Las acciones aquí tienen principio y fin, pero mi devoto alcanza la inmortalidad. Por eso, oh sabio divino, medita en mí constantemente y sin cansancio; entonces alcanzarás la perfección y verás mi morada.
12.210.79
अज्ञानिने च यो ज्ञानं दद्याद्धर्मोपदेशनम् ।
कृत्स्नां वा पृथिवीं दद्यात्तेन तुल्यं न तत्फलम् ॥ १२.२१०.७९ ॥
Quien da conocimiento e instrucción en el dharma a quien carece de sabiduría, o da toda la tierra, no obtiene un fruto igual a ese.
12.210.80
तस्मात्प्रेदयं साधुभ्यो जन्मबन्धभयापहम् ।
एवं दत्त्वा नरश्रेष्ठ श्रेयो वीर्यं च विन्दति ॥ १२.२१०.८० ॥
Por tanto, este conocimiento que disipa el temor a la atadura del nacimiento debe darse a los buenos. Oh mejor de los hombres, quien así lo da alcanza bienestar y fortaleza.
12.210.81
अश्वमेधसहस्राणां सहस्रं यः समाचरेत् ।
नासौ पदमवाप्नोति मद्भक्तैर्यदवाप्यते ॥ १२.२१०.८१ ॥
Quien realiza mil veces mil sacrificios del caballo no alcanza aquel estado que alcanzan mis devotos.
12.210.82
एवं पृष्टः पुरा तेन नारदेन सुरर्षिणा ।
यदुवाच तदाऽसौ भो तदुक्तं तव सुव्रत ॥ १२.२१०.८२ ॥
Así preguntado en otro tiempo por el sabio divino Nārada, lo que él dijo entonces, oh de buenos votos, eso te ha sido dicho.
12.210.83
त्वमप्येकमना भूत्वा ध्याहि ज्ञेयं गुणातिगम् ।
भजस्व सर्वभावेन परमात्मानमव्ययम् ॥ १२.२१०.८३ ॥
Tú también, con mente única, medita en lo cognoscible, más allá de las cualidades; adora con todo tu ser al Ser supremo e imperecedero.
12.210.84
श्रुत्वैतन्नारदो वाक्यं दिव्यं नारायणेरितम् ।
अत्यन्तभक्तिमान्देव एकान्तत्वमुपेयिवान् ॥ १२.२१०.८४ ॥
Habiendo oído esta palabra divina pronunciada por Nārāyaṇa, Nārada, lleno de intensa devoción, alcanzó la devoción exclusiva.
12.210.85
नारायणमृषिं देवं दशवर्षाण्यनन्यभाक् ।
इदं जपन्वै प्राप्नोति तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१०.८५ ॥
Quien, durante diez años, se consagra solo al dios-sabio Nārāyaṇa y recita este (mantra), alcanza en verdad la morada suprema de Viṣṇu.
12.210.86
किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने ।
नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः ॥ १२.२१०.८६ ॥
Para quien tiene devoción a Janārdana, ¿de qué sirven muchos mantras? El mantra 'Namo Nārāyaṇāya' por sí solo cumple todo fin.
12.210.87
इमां रहस्यां परमामनुस्मृति ।
मधीत्य बुद्धिं लभते च नैष्ठिकीम्।
विहाय दुःखान्यवमुच्य सङ्कटा ।
त्स वीतरागो विगतज्वरः सुखी ॥ १२.२१०.८७ ॥
Tras estudiar esta suprema recordación secreta, el hombre obtiene un entendimiento firme; abandonando las penas y liberándose de las angustias, se vuelve libre de pasión, libre de fiebre y dichoso.